Παρασκευή, 25 Απριλίου 2014

Εμείς, όχι ο άλλος.

Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός, αλλά και ίδιος. Κάθε άνθρωπος είναι "εμείς", όχι ο "άλλος".


"Δε σου θυμίζει κάτι αυτός ο άστεγος;": Ένα πείραμα για τους ανθρώπους που προσπερνάμε αδιάφοροι

Η καμπάνια του New York Rescue Mission ζήτησε από μερικούς ανθρώπους να υποδυθούν τους άστεγους και να να καθίσουν στην άκρη ενός δρόμου. Το σημείο που επιλέχθηκε δεν ήταν τυχαίο. Ήταν έτσι κανονισμένο ώστε από εκεί να περάσουν οι αγαπημένοι τους. Λίγα λεπτά αργότερα οι άνθρωποι που τους προσπέρασαν κλήθηκαν να δουν το βίντεο από τις κάμερες που τους κατέγραφαν....


Νισάφι!














Κλικ στην εικόνα για μεγαλύτερη ανάλυση

Κυριακή, 20 Απριλίου 2014

Αληθώς ανέστη!


Αν ο συνολικός χρόνος ζωής του Σύμπαντος, από το Big Bang έως σήμερα, χρονολογείτο σ' ένα ημερολογιακό έτος 365 ημερών, ο ιστορικός χρόνος της παρουσίας του ανθρώπου πάνω στη Γη, τα τελευταία 6.000 χρόνια δηλαδή, θα αντιστοιχούσαν στα τελευταία 14 δευτερόλεπτα της τελευταίας ημέρας, του τελευταίου μήνα. 
Σαν δεν θέλετε να το λογαριάστε έτσι, δηλαδή με ιστορικούς χρόνους, που θα πει να υπάρχουν γραπτά μνημεία, σύμφωνα με τις τελευταίες αρχαιολογικές ανακαλύψεις το αρχαιότερο εύρημα ανθρώπινης κοινωνικής συνάθροισης, ένα τζάκι που ανακαλύφτηκε πρόσφατα στη σπηλιά Qesem, που βρίσκεται περίπου 20 χλμ ανατολικά του Τελ Αβίβ, χρονολογήθηκε 300.000 χρόνια πριν, που θα πει, στο συμπαντικό μας "ημερολόγιο", ότι η παλαιότερη καταγεγραμμένη ανθρώπινη παρουσία στον πλανήτη μας αντιστοιχεί στα τελευταία 11 λεπτά, της τελευταίας μέρας, του τελευταίου μήνα.
Και μιλάμε για το Σύμπαν που γνωρίζουμε, είτε εμπειρικά είτε θεωρητικά, γιατί, σύμφωνα με τον καθ. Δημήτρη Νανόπουλο, "υπάρχει ένας χρόνος ο οποίος είναι διαφορετικός από αυτό που αντιλαμβανόμαστε και μετράμε σήμερα". Σύμφωνα πάντα με τον καθ. Νανόπουλο, "με βάση μαθηματικές εξισώσεις, ότι είναι δυνατό να υπάρχουν δέκα εις την πεντακοσιοστή σύμπαντα, σύμφωνα με τη θεωρία της Υπερσυμμετρίας (SUSY) και των Υπερχορδών, η οποία προβλέπει ότι, εκτός από τις γνωστές τέσσερις «μεγάλες» διαστάσεις -τρεις του χώρου (μήκος, πλάτος, ύψος) και ο χρόνος- υπάρχουν ακόμα έξι ή επτά, που βρίσκονται «διπλωμένες» σε τρομερά μικρό χώρο, ανεβάζοντας σε 10 ή 11 τον συνολικό αριθμό των διαστάσεων. «Ζούμε σε δέκα διαστάσεις, αλλά δεν το αντιλαμβανόμαστε», είπε χαρακτηριστικά".
Ποιος να ξέρει, άραγε, σε τι αντιστοιχεί η ηλικία της παρουσίας του ανθρώπου, όχι στο συμπαντικό "ημερολόγιο", αλλά στο ημερολόγιο του Κόσμου; Κάποια εκατοστά του δευτερολέπτου ίσως; Μπορεί και, στατιστικά μιλώντας, τίποτα.
Ε λοιπόν, μέσα σ' αυτό το ασύλληπτο θαύμα, που ονομάζεται Κόσμος, εμείς οι άνθρωποι, με τον νευρωτικό μας ναρκισσισμό και την αλαζονική μας εγωπάθεια, φαντασιωνόμαστε πως ο Δημιουργός αυτού του Κόσμου -γιατί, ναι, κάποια ασύλληπτη διάνοια, δύναμις, οντότητα, όπως θέλετε πέστε το, δημιούργησε το θαύμα του Κόσμου, αλλιώς τίποτα δεν έχει σκοπό- ενσαρκώθηκε τα τελευταία 4 δευτερόλεπτα του συμπαντικού χρόνου (σε τόσο αντιστοιχούν τα τελευταία 2.000 χρόνια στο συμπαντικό -όχι στο κοσμικό- "ημερολόγιο"), σταυρώθηκε, πέθανε κι αναστήθηκε, γιατί λέτε;
Για να "άρει τις αμαρτίες του ανθρώπου"!
Οι οποίες αμαρτίες ήσαν, κατά την Αγία Γραφή, η εξής μία: ο άνθρωπος αναζήτησε τη Γνώση.
Και γι' αυτό, το περιβόητο "προπατορικό", αμάρτημα, ο άνθρωπος βαρύνεται με αιώνια αμαρτία, την οποία ήρθε, υποτίθεται, ο Θεάνθρωπος να άρει δια της θυσίας Του.
Δεν ξέρω αν το συνειδητοποιείτε, αλλά η ανθρωπότητα, εμείς δηλαδή, συγχωρεθήκαμε για το αμάρτημα της αναζήτησης της Γνώσης, διαπράττοντας...θεοκτονία!
Είναι να τρελαίνεται κάποιος...
Κι εγώ, με το φτωχό μου μυαλό, λέω πως κανένας Θεός δεν πέθανε, κανέναν Θεό δεν σταυρώσαμε.
Σκοτώσαμε, όμως, έναν Άνθρωπο, έναν Πεφωτισμένο Μύστη, έναν Αμνό του Θεού που κόμισε στην ανθρωπότητα ένα μήνυμα και το σφράγισε με την θυσία Του.
Και το μήνυμα του Ιησού ήταν τόσο μεγαλειώδες, γιατί ήταν τόσο απλό κι ανθρώπινο, και γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο ίσως να ήταν πράγματι ένα μήνυμα Θεού.
Το μήνυμα ήταν τούτο: "Αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν".
Δεν υπάρχει "άλλος", υπάρχει "εμείς". Αγάπα χωρίς να προσδοκάς ανταλλάγματα, αγάπα με όλο σου το είναι, γιατί η αγάπη είναι η ίδια η ελπίδα, η αγάπη είναι η ίδια η ζωή. 
Να αγαπάς, όχι τον φίλο σου, όχι την οικογένειά σου, όχι τους οικείους σου, αλλά τον συνάνθρωπό σου με όλη την δύναμη της ψυχής σου και να συγχωρείς χωρίς μνησικακίες· να ποιο ήταν το θείο μήνυμα του Ανθρώπου στον άνθρωπο, να ποια είναι η αναστάσιμη αφύπνιση. 
Αληθώς ανέστη!

 

Κυριακή, 13 Απριλίου 2014

Για μια Ελένη...

Φαίνεται ότι το έχει τ' όνομα τελικά.
Την εποχή αυτή ο Βενιζέλος είχε για σωματοφύλακα έναν Κρητικό, αξιωματικό της Χωροφυλακής, που λόγω των καθηκόντων του έμενε μαζί μας.
Κάποτε άρχισε να ζηλεύει έναν φίλο μας, μέχρι του σημείου να υποπτεύεται τα κίνητρα των συχνών επισκέψεών του. Έτσι αποφάσισε να παρακολουθεί και τις δραστηριότητές μου και τις κινήσεις μου. Η ατμόσφαιρά ήταν δυσάρεστη, αλλά τίποτα δεν έδειχνε τι έμελλε να συμβεί στις 20 Νοεμβρίου του 1924.
Στην Ελληνική Πρεσβεία ο χωροφύλακας πυροβόλησε τρεις φορές το φίλο μας και τον τραυμάτισε στη κοιλιακή χώρα. Για να μπορέσει να κατανοήσει κάποιος την πράξη αυτή και την συμπεριφορά του συζύγου μου, που εμπόδισε τη δίωξη, πρέπει να ξέρει πως οι Κρητικοί , όπως και οι κάτοικοι ενός άλλου νησιού της Μεσογείου, είναι ευέξαπτοι και εύκολα "ανασύρουν την μάχαιρα". Είναι ένας τόπος βεντέτας γεμάτος σκοτεινές ιστορίες τιμής. Ο φταίχτης πέθανε λίγα χρόνια αργότερα, δολοφονημένος από τον αδελφό μιας κοπέλας την οποία είχε αφήσει έγκυο.


ΕΛΕΝΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ, Στη σκιά του Βενιζέλου, μτφ. ΕΥΗ ΜΕΛΑ, εκδ. ΩΚΕΑΝΙΔΑ, Αθήνα 2002, σ.70-71
Βρε τον Ελευθέριο!
Παρεμπιπτόντως, η Έλενα Σκυλίτση Στεφάνοβικ, συζ. Ελ. Βενιζέλου, γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1874 και παντρεύτηκε τον Ελ. Βενιζέλο (γεν. 1864) στις 15 Σεπτεμβρίου του 1921 σε ηλικία 47 ετών.
Δηλαδή εκείνη ήταν, το 1924, 50 ετών κι ο Βενιζέλος 60!
Ήταν ο πρώτος και μοναδικός γάμος της Έλενας.
Επίσης, ήταν βαθύπλουτη, γόνος της γνωστής οικογενείας Σκυλίτση.
Επίσης, ήταν κάπως έτσι:


Όχι, αυτή δεν είναι μια μεταγενέστερη φωτογραφία της, είναι μια φωτογραφία της απ' την εποχή που παντρεύτηκε τον Ελ. Βενιζέλο.


Βρε την Έλενα, που ήταν και ατακτούλα!
Κι ο Ελευθέριος, όμως, τον σακάτεψε ο Κρητίκαρος χωροφύλαξ τον άνθρωπάκο μέσα στην ελληνική Πρεσβεία και κατάφερε "να εμποδίσει την δίωξη"!
Βρε τον Ελευθέριο!
Ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, κατηγορήθηκε, την εποχή που παντρεύτηκε το άτακτο Λενιώ, σαν προικοθήρας κι επίσης, καθώς φαίνεται, ήταν ολίγον γυναικάς, αλλά και τζόρας!
Πάντως, από γούστο μάλλον δεν τα πήγαινε και πολύ καλά ο Ελευθέριος.
Η πρώτη του γυναίκα, Μαρία Κατελούζου – Ελευθερίου, την οποία λένε ότι αγάπησε περισσότερο από κάθε άλλη:


Γνωρίστηκαν το 1887. Εκείνος ήταν 23 χρόνων κι εκείνη λίγο πριν τα 18. Ο πατέρας της ήταν παράγοντας του νησιού. Παντρεύτηκαν το 1890, ο γάμος τους χαρακτηρίστηκε το γεγονός της χρονιάς, κι απέκτησαν δυο παιδιά, τον Κυριάκο και τον Σοφοκλή.
Ο θάνατος της Μαρίας, το 1893, συγκλόνισε τον Βενιζέλο κι ήταν ένα τραύμα που λέγεται πως τον ακολούθησε σ' όλη την υπόλοιπη ζωή του.
Βέβαια, κάθε πληγή έχει την γιατρειά της κι η γιατρειά του Βενιζέλου ονομαζόταν Παρασκευούλα, χήρα του Θανάση Μπλουμ, γνωστού δικηγόρου της Κρήτης και προσωπικού φίλου του Ελευθερίου.

Αρχοντο..αποτέτοια, άντε δεν το λέω, η χήρα κυρά Παρασκευούλα, έξι χρόνια μικρότερη απ' τον Βενιζέλο, συνήψε φλογερόν ειδύλλιον με τον Ελευθέριο, επισήμως το 1906 κι αφού χήρευσε, το οποίον διήρκεσε επί τέσσερα συναπτά έτη.
Ο Ελευθέριος πρέπει να ανθίστηκε ότι η Παρασκευούλα ήταν ολίγον φαρμακομούνα, με το συμπάθιο, διότι την εκοπάνησε εις τας Αθήνας, εκείνη τον ηκολούθησε, πλην δεν την ενυμφέθη ποτέ.
Εκείνη γύρισε στην μεγαλόνησο, στα Χανιά, όπου υπανδρεύθη το 1922, αφού ο Ελευθέριος παντρεύτηκε την Έλενα, τον επίσης μικρότερό της Φαίδρο Βάμβα, που μας χαιρέτησε συντόμως τον πλάτανο. Η Παρασκευούλα υπανδρεύθη και τρίτη φορά και, καμιά έκπληξις, χήρεψε ξανά το 1947. Απεβίωσε πλήρης ημερών και χηρείας το 1961.

Τέσπα, για να επιστρέψουμε στο Λενιώ, φαίνεται ότι ο "νυμφίος της Ελλάδος" πρέπει να την ζήλευε τρελά.
Βρε το Λενιώ...
Για την ιστορία, έμειναν μαζί μέχρι το τέλος της ζωής του Βενιζέλου στις 18 Μαρτίου 1936. Έζησαν στιγμές μεγάλης δόξας, αλλά και έντασης. Στα χρόνια της (αυτο)εξορίας του Βενιζέλου ταξίδεψαν σχεδόν όλον τον κόσμο και, καθώς φαίνεται απ' το εν λόγω πόνημά της, εκείνη κυριολεκτικά τον λάτρευε αν και, αν κρίνουμε απ' το περιστατικό της Πρεσβείας, ήταν και ολίγον ατακτούλα.
Η Έλενα Σκυλίτση Στεφάνοβικ, συζ. Ελ. Βενιζέλου, πέθανε σ’ ένα ξενοδοχείο στο Παρίσι στις 7 Σεπτεμβρίου του 1959, σε ηλικία 85 ετών.


Κι άλλη μια αξιοσημείωτη λεπτομέρεια απ' το πόνημα της Έλενας Βενιζέλου.
Περιγράφοντας το ταξίδι τους στις ΗΠΑ, κατά τη διάρκεια της αυτοεξορίας του Βενιζέλου, γράφει για την παραμονή τους στην Santa Barbara:
Ακούραστος ο σύζυγός μου με παρέσυρε σε ομηρικές παρτίδες γκολφ [σ.σ: είπαμε, η Έλενα ήταν βαθύπλουτη· το γεγονός ότι το ζεύγος τελούσε σε αυτοεξορία δεν σημαίνει ότι κακοπερνούσε κιόλας] .
Έπαιζε με δύναμη και όχι με ευελιξία και, καθώς ήταν πολύ δυνατός -όταν ήταν νέος λύγιζε με δάκτυλά του τα κέρματα των πέντε φράγκων-, όλοι φρόντιζαν να απομακρυνθούν.


ό.π. σ.54
Καλά, πέρα που ο Ελευθέριος έκαμε swing κι ο κόσμος έτρεχε πανικόβλητος για να βρει ασφαλές καταφύγιο, ρε παιδιά, λύγιζε λέει τα κέρματα των πέντε φράγκων με τα δάκτυλα!
Δεν είμαι απολύτως σίγουρος, αλλά μάλλον εννοεί το κέρμα των πέντε δραχμών της Κρητικής Πολιτείας.
Βρε τον Ελευθέριο.
Κουταλιανός ο Ελευθέριος!

 

Παρασκευή, 11 Απριλίου 2014

Σαν τον κ. Έγκε ή μήπως όχι;


Πολλές φορές, τα τελευταία πέντε χρόνια, έχω αναρωτηθεί τισταδιάλα να είναι άραγε αυτό, που μας κρατά δέσμιους κι υποτακτικούς, σχεδόν μοιρολάτρες, ευτυχείς σκλάβους κι ιδανικούς αυτόχειρες, απέναντι στη λαίλαπα που αποδόμησε τις ζωές μας.
Φαντάζομαι κι εσείς.
Μπορεί νά 'ναι το ελληνικό αντίστοιχο της περιβόητης ρωσικής μοιρολατρίας, όπως τόσο γλαφυρά το περιέγραφε ο Νίτσε:

Είναι τόσο ανυπόφορα βασανιστική η εκστρατεία, που ο στρατιώτης ξαπλώνει να κοιμηθεί στο χιόνι.

Μπορεί.
Μα τι στο καλό, δεν έχουμε ψυχή μέσα μας; Αδειάσαμε;
Πώς επιτρέπουμε στα λερά κουστούμια και στα αργυρώνητα μαρκούτσια να μας δουλεύουν έτσι, ψιλό γαζί, χρόνια τώρα;
Πώς είναι δυνατόν να δεχόμαστε παθητικά, μοιραίοι κι άβουλοι, τόση βία;
Γιατί, μην έχετε αμφιβολία, βία είν' αυτή που μας ασκείται και μάλιστα βία φοβερή, στυγνή, βία ανελέητη.
Και μ' αυτές τις σκέψεις στο μυαλό, έτυχε να διαβάσω τούτο εδώ, "Μέτρα ενάντια στη βία", απ' τις Ιστορίες του κ. Κούνερ, του Μπρεχτ.

Όταν ο κ. Κ., ο στοχαστής, έτυχε να μιλήσει κάποτε σε μιαν αίθουσα, μπροστά σε πολύ κόσμο, ενάντια στη βία, είδε τους ανθρώπους γύρω του να οπισθοχωρούν και να φεύγουν. Γύρισε τότε κι αντίκρυσε τη βία. Τι είναι αυτά που έλεγες; τον ρώτησε η βία. Εγώ; αποκρίθηκε ο κ.Κ., υποστήριζα τη βία. Σαν έφυγε η βία οι μαθητές του ρώτησαν τον κ. Κ. γιατί έκανε πλάτες στη βία. Γιατί δεν έχω πλάτες για σπάσιμο, αποκρίθηκε ο κ. Κ. Εξάλλου εγώ πρέπει να ζήσω περισσότερο απ' τη βία.
Και ο κ. Κ. αφηγήθηκε τούτη εδώ την ιστορία.
Στο σπίτι του κ. Έγκε, που είχε μάθει να λέει όχι, ήρθε μια μέρα, τον καιρό της παρανομίας, ένας πράκτορας και του παρουσίασε ένα χαρτί που το είχαν εκδώσει αυτοί που κυριαρχούσαν στην πόλη. Ετούτο το χαρτί έλεγε ότι στον πράκτορα αυτόν θ' ανήκε κάθε σπίτι όπου θα πατούσε το πόδι του, το ίδιο και κάθε φαγητό που θα ζητούσε. Θά 'πρεπε ακόμα να τον υπηρετεί κάθε άνθρωπος που θ' αντάμωνε.
Ο πράκτορας κάθισε σε μια καρέκλα, ζήτησε φαγητό, πλύθηκε, πλάγιασε, και προτού κοιμηθεί ρώτησε τον κ. Έγκε με το πρόσωπο του στον τοίχο: Θα με υπηρετείς;
Ο κ. Έγκε τον σκέπασε με την κουβέρτα, έδιωξε τις μύγες, κάθισε δίπλα στο προσκεφάλι του, κι όπως εκείνη τη μέρα, τον υπάκουσε άλλα εφτά χρόνια. Ό,τι κι αν έκανε όμως για δαύτον, ένα πράγμα απόφυγε πάντα να κάνει: δεν τού 'πε ποτέ μια λέξη. Σαν πέρασαν τα εφτά χρόνια κι ο πράκτορας χόντραινε από το πολύ φαΐ, τον ύπνο και τις διαταγές - πέθανε. Ο κ. Έγκε τον τύλιξε τότε στην ξεφτισμένη κουβέρτα, τον έσυρε έξω από το σπίτι, έπλυνε το στρώμα, άσπρισε τους τοίχους, ανάσανε βαθιά κι αποκρίθηκε: Όχι!

Μήπως, λέω εγώ τώρα, να μην περιμένουμε, σαν τον κ. Έγκε, εφτά χρόνια μέχρι να πούμε το "όχι" μας, μήπως να μην αφήσουμε αυτούς που τρώνε τις σάρκες μας να χορτάσουν και να ψοφήσουν ήσυχα-ήσυχα στον ύπνο τους, μέχρι να καθαρίσουμε το σπίτι μας, μέχρι να ορθώσουμε ανάστημα;
Μπορούμε ίσως και νωρίτερα.

Κυριακή, 30 Μαρτίου 2014

Ψίθυροι στη βροχή.



Τα μερομήνια λένε, για το δεύτερο 15μερο του προσεχούς Μαΐου, για βροχές και πιθανές καταιγίδες, για μέρες συννεφιασμένες και βροχερές.
Στο τέλος Μαρτίου, στην ελληνική -ούτως ειπείν- Βουλή πρόκειται να ψηφιστεί, όπως όλα δείχνουν, ένα ακόμα μνημόνιο, παρά τους λεονταρισμούς ορισμένων εθνοπατέρων (Μωραΐτης και Κασσής), που ανθίζομαι ότι πάλι σε "κοκοκό" θα καταλήξουν, και την -ειλικρινώς- σουρεαλιστική στάση ορισμένων άλλων, παραδείγματος χάριν εκείνη του κυρίου Λοβέρδου, που δήλωσε -εις τα ευήκοα ώτα και τον απονεκρωμένο νου των ιθαγενών- ότι θα καταψηφίσει το πολυνομοσχέδιο εάν δεν παραιτηθεί o κ. Χατζηδάκης. Που θα πει πως, δεν έχει αντιρρήσεις στις ρυθμίσεις του πολυνομοσχεδίου -αυτό δα έλειπε!- αλλά στο πρόσωπο ενός Υπουργού της κυβέρνησης, επομένως...επομένως, αν βρείτε άκρη, γράφτε μου.
Τέλος πάντων, πάει καιρός που, προσωπικά, δεν βγάζω άκρη με την βαθιά πολιτική σκέψη. Ίσως να φταίει που είμαι ιθαγενής. Σ' εμάς τους ιθαγενείς δεν μας αρέσουν τα λόγια, δώσε μας χάντρες και πάρε μας το σπίτι (κυριολεκτικώς). Ενίοτε, δώσε μας και καμιά βουρδουλιά, μας αρέσει, γινόμαστε καλύτεροι και χαμογελάμε με ευγνωμοσύνη, είμαστε ο ιδεότυπος του ευτυχισμένου σκλάβου. 
Ο υποβολέας μουρμουρίζει ότι φλυαρώ (και πάλι) και το κείμενο εμφανίζεται χαοτικό κι ασύνδετο (πάλι).
Σους, υποβολέα, έχω σχέδιο. Σαν την κυβέρνηση. Αν δεν το καταλαβαίνεις, είναι γιατί εχθρεύεσαι Εμένα, δηλαδή το έθνος.
Το λοιπόν, τις τελευταίες μέρες η Όλγα, ο Γιάννης, ο Μανώλης, ο Τάκης (νέο φρούτο), και τ' άλλα παιδιά, εκφράζοντας την κοινή γνώμη (έλα, δεν θέλω να χασκογελάτε, οι καιροί ου μενετοί, θέλω σοβαρότητα), μας ενημερώνουν (σταματήστε βρε τα γέλια) ότι όλα βαίνουν καλώς, χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει, η ανάπτυξη μας έχει μπει ήδη (καλά, αυτό το καταλαβαίνουμε και μόνοι μας), κι οι μόνοι που αντιδρούν είναι κάτι κακομαθημένες συντεχνίες. Γιατροί, δάσκαλοι, καθηγητές, έμποροι, δημόσιοι υπάλληλοι, φαρμακοποιοί, αγρότες, κτηνοτρόφοι, μηχανικοί, δικηγόροι, φοιτητές, άνεργοι, ταξιτζήδες, φορτηγατζήδες, ελεύθεροι επαγγελματίες, η θειά μου η Φιλίτσα κι ο λατρεμένος μας υποβολέας, που ως γνωστόν είναι συριζαίος, κομμουνιστής κι αναρχοάπλυτος, εξ' ου κι εξοργίζει σφοδρώς τον Μπάμπη, που γεμίζει σάλια, κάθε βράδυ στις οκτώ, το γυαλί του τελεβίζιου.
Ψυχραιμία, ρε Μπάμπη, composure!
Ναι, ρε υποβολέα, ξέρω. Πήγαν 150 τα κουκιά κι έχει πέσει τρόμος. Αλλά, στο είπα, πάλι στο "κοκοκο" θα καταλήξουμε, τισταδιάλα, δεν το έχεις μάθει πια το έργο;
Τέλος πάντων, όλα πάνε θαυμάσια και όλη η κουστωδία, τηλεπαπαγάλων και μαγειροδημοσκόπων, έχει βαλθεί να μας πείσει ότι ο κόσμος "σοβαρεύεται" και το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών θα είναι "προς τη σωστή κατεύθυνση", άλλωστε το λέν και οι δημοσκοπήσεις, άσε που το λέει κι η Όλγα!
Μόνο που εγώ διαβάζοντας αυτή τη δήλωση:


...έτσι σαν να ένιωσα πως διάβασα μια δήλωση διπλής ανάγνωσης, που λεν κι οι συνωμοσιολόγοι. 
Εν πρώτοις, φαίνεται σαν μια ξεκάθαρη δήλωση-νίκης.
Σε δεύτερη ανάγνωση, ωστόσο, μπορεί να σημαίνει περισσότερα.
Χμμμ...
Και τώρα, λατρεμένοι μου συνιθαγενείς, θα σας διηγηθώ μιαν ιστορία*, απ' αυτές τις συνομωσιολογικές που μ' αρέσουν, κι εσείς θα βρείτε, ίσως, την δεύτερη ανάγνωση και σ' αυτήν.
Το 1961 ήταν, όπως οι παλιοί γνωρίζουν κι οι νέοι θα πρέπει να μάθουν, η χρονιά της βίας και της νοθείας, η χρονιά εκείνη που την ΕΡΕ ψήφισαν οι πεθαμένοι (κυριολεκτικώς), τα δέντρα και οι οδοί (στα σοβαρά), με αποτέλεσμα, φυσικά, να "θριαμβεύσει" εκλογικώς.
Στις 29/10/1961 έγιναν οι -ούτως ειπείν- εκλογές εκείνες, στις 2/11/1961 ορκίζεται η κυβέρνηση Καραμανλή με ονόματα πολλά και βαριά (Π. Κανελλόπουλος αντιπρόεδρος, Ευ. Αβέρωφ, Υπ. Εξωτερικών, Πιπινέλης, Υπ. Εμπορίου κλπ). Όλο το αφάν γκατέ.

Κι αίφνης, στις 6/11/1961, πιάνει μια μπόρα, μια νεροποντή, μια κοσμοχαλασία...μανούλαμ'!
Βουλιάζει η Αθήνα κι ο Πειραιάς κι αφανίζονται οι λαϊκές συνοικίες της Αθήνας (Μπουρνάζι, Λιόσια, Αιγάλεω, Ανθούπολη κλπ): 43 νεκροί, 300 σπίτια εντελώς κατεστραμμένα, άλλα 1500 σπίτια ετοιμόρροπα, τρομερές βλάβες στις υποδομές, υλικές καταστροφές, αμέτρητες οικογένειες στον δρόμο. Αρμαγεδδών.
Η Αντιπολίτευση, κυρίως η ΕΔΑ, μια που ο Γ. Παπανδρέου δεν έχει ξεκινήσει ακόμα τον "Ανένδοτο", κατηγορεί την Δεξιά ("Συναγερμός" και μετέπειτα η "ΕΡΕ" κυβερνούν αδιαλείπτως απ' το 1952) για την αδιαφορία της απέναντι στις υποβαθμισμένες, λαϊκές περιοχές.
Η νεροποντή κι οι...γκρίνιες της αντιπολίτευσης "χαλάνε" τον εκλογικό θρίαμβο της βίας και της νοθείας, οπότε αναλαμβάνει δράση το διαβόητο "Συμβούλιον Μελετών" της "Υπηρεσίας Πληροφοριών" του Υπουργείου Προεδρίας.
Και τι λες, υποβολέα μου, ότι αποφασίζει το Συμβούλιον;
Πως υπάρχει "κομμουνιστικός δάκτυλος" και φταίει η ΕΣΣΔ!
Όχι για την αντίδραση της αντιπολίτευσης, για τη νεροποντή ρε, λόγω τιμής σου μιλώ!
Μη γελάς, δεν είναι για γέλια...

"Η πρόσφατος θεομηνία των πλημμυρών εις τα προάστια της πρωτευούσης, έδωσεν την ευκαιρίαν εις την ηττηθείσαν ΕΔΑ, να ανορθώση και πάλιν την κεφαλήν της και να ζητήση να εκμεταλλεύτει την δυστυχίαν των θυμάτων των στοιχείων της φύσεως επιρρίπτουσα ευθύνας επί της κυβερνήσεως!"
Άρα;
Άρα, αποφασίζεται να κινητοποιηθεί κράτος και παρακράτος και να αποδοθεί η ευθύνη στους...Σοβιετικούς!
Σε δυο φάσεις.
"Προτείνεται  όπως δια των εν επαφή μετά της υπηρεσίας τελουσών πολιτικών [παρακρατικών] οργανώσεων, συλλόγων και σωματείων, ως και δια των ΤΕΑ, χωροφυλακής, νομαρχιακών γραφείων διαφωτίσεως, σωματείων φοιτητών [ΕΚΟΦ κ.ά] και πολεμιστών του στρατού [!], της ΑΣΔΑΝ-Διευθύνσεως Δημοσίων Σχέσεων και των ασχολουμένων εις τα έργα στρατιωτών, των πυροσβεστών κλπ, των υπηρεσιών των κ.κ. Μπουραντά [Μηχανοκίνητο], Καραχάλιου, Βενετσάνου και Λαναρά, καλλιεργηθή και διαθοδή δια της προπαγάνδας του ψιθύρου εις τον λαόν η φήμη ότι τας πλημμύρας προεκάλεσαν μετεωρολογικαί μεταβολαί και ρεύματα, προελθούσαι εξ΄αποτόμων μεταβολών της θερμοκρασίας συνεπεία της γενικής διαταράξεως της ατμοσφαίρας από τας ατομικάς εκρήξεις της Σοβιετικής Ενώσεως"!
Χα! Όχι παίζουμε!
Κοίτα τώρα, λατρεμένε αναγνώστη μου, και συ αναρχοάπλυτε υποβολέα, πόσο πίσω στον χρόνο πάει η επιστήμη "της ενημέρωσης των οκτώ":
"Ακολούθως, και αφού ο ψίθυρος αρκούντως διαθοθή, η Υπηρεσία δέον όπως επιληφθή του θέματος και δια ραδιοσχολίων, άρθρων και σχολίων εις τον επαρχιακόν Τύπον, προβή εις επίμονον προβολήν των απόψεων αυτών, ίνα εκ των υστέρων ο εγερθείς υπό των κομμουνιστών θόρυβος απολήξη εις βάρος των."
Και να φανταστείς, λατρεμένε μου αναγνώστη, πως μιλάμε για εποχές που δεν υπήρχε ούτε το τελεβίζιο, ούτε οι μαγειροδημοσκόποι, ούτε τα "Ινστιτούτα Επικοινωνίας" (των πρεσβειών), ούτε καν ο Γιάννης. Με ίδια μέσα, κάτι ψιθύρους και ψιθυριστάς, κάτι λακέδες (καλά, απ' αυτούς έχουμε και τώρα περίσσεμα), κάτι εφημεριδούλες και ραδιόφωνα προσπαθούσαν να κάμουν τη δουλειά τους οι άνθρωποι. Και δια των ΤΕΑ, βεβαίως βεβαίως, κι αν νομίζεις ότι τώρα πια δεν έχουμε ΤΕΑ, μάλλον γελιέσαι αναγνώστη μου.
Θες και το κερασάκι;
"Η ΚΥΠ [επικεφαλής: Αλ. Νάτσινας] πρέπει ιδιατέρως να προσέξη τον τομέα του "ψιθύρου", διότι εις μίαν χώραν ως η ιδική μας, με χαμηλόν μορφωτικόν επίπεδον, μικράν κυκλοφορίαν του Τύπου, αναξιοπιστίαν εφημερίδων και πολιτικών [!], μέγα ποσοστόν του αγροτικού πληθυσμού, ανωριμότητα της κοινής γνώμης κλπ., η κάπως αορίστως διαχεόμενη προπαγάνδα των διαδόσεων αι οποίαι κυκλοφορούν ανευθύνως "στόμα με στόμα", παίζει σοβαρόν ρόλον, όχι σπανίως δε ΣΟΒΑΡΩΤΕΡΟΝ και από εκείνον της επισήμως διεξαγομένης προπαγάνδας. Εκατομμύρια Ελλήνων και κυρίως Ελληνίδων, πιστεύουν κάτι επειδή "το λέει ο κόσμος". Και συχνά αυτό που "λέει ο κόσμος" διαδίδεται εις ευρύτερον κοινόν από εκείνο που το γράφει μια εφημερίς. Με τας ανευθύνους διαδόσεις άλλωστε τίθενται εις κυκλοφορίαν ισχυρισμοί μη δυνάμενοι να διατυπωθούν υπευθύνως δια διαφόρους λόγους. (Έλλειψις αποδείξεως, φόβος μηνύσεως, διπλωματικαί περιπλοκαί κλπ".
Θα μου πεις, τώρα δεν έχουμε ψιθυριστάς, τώρα δεν έχουμε παρακράτος, τώρα ήμεθα δημοκρατία και το καυχώμεθα (εν ταις θλίψεσιν).
Το μυαλό μας και μια λίρα (ή ένα μάρκο, άλλως πως ένα ευρώ).
Πάντα υπάρχουν ψιθυρισταί, λατρεμένε μου αναγνώστη.
Μόνο που τώρα φορούν κοστούμια, έχουν μαρκούτσια στα πέτα, ύφος καρδιναλίου κι απαρτίζουν τα πάνελ των δελτίων των οκτώ. Εκεί να δεις ψιθυριστές, να σου φύγει το τσερβέλο, η μαλακία και το ψέμα, η άθλια προπαγάνδα, πάει σύννεφο, με το ζεμπίλι, αλλά πού και ποιος να βγάλει άκρη, λατρεμένε αναγνώστη μου, μέσα σ' όλον αυτό τον ορυμαγδό, ή τον οχετό, της επιστημονικής πλέον προπαγάνδας, του τηλεψιθύρου, που πια δεν είναι καν ψίθυρος, είναι οχλοβοή, ντεσιμπέλ πολλά, να σου καβουρντίζουν το μυαλό.
Φυλάξου απ' τους τηλεψιθυριστές, λατρεμένε μου αναγνώστη.
Και παρακάλα νά 'χει γίνει λάθος στα μερομήνια και να μην είναι ο καιρός, στις 25 του Μάη, "συννεφιασμένος και βροχερός".
Παρακάλα νά ΄χει λιακάδα.




*Κ. Παπαϊωάννου, Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ, ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΣΚΟ(ΛΟ)ΠΗΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ (1944-2007), δ' εκδ., ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ, Αθήνα 2008, σ:139-140

Κυριακή, 23 Μαρτίου 2014

Επιμηθείς αντί για Προμηθείς.



Απόψε, λέω να σας διηγηθώ έναν μύθο, τον Μύθο του Ύπνου για την Μέριμνα. 
Κι είν' αυτός ένας πραγματικά σπουδαίος μύθος, στ' αλήθεια, αν συλλογιστείτε ότι αποτέλεσε τη βάση όλης της φιλοσοφικής σκέψης του Μάρτιν Χάιντεγκερ.

Καθότανε, το λοιπόν, μια φορά, στις απαρχές του χρόνου, η Μέριμνα ανάμεσα στα βούρλα, δίπλα σε μια πηγή με νερό κρυστάλλινο, κι όπως δεν είχε και πολλά για να κάμει άρχισε να παίζει με την λάσπη, με τον πηλό.Με τα πολλά, έπλασε ένα αγαλματάκι, μια μορφή όμορφη και παράξενη, και καθότανε και την καμάρωνε, σαν παιχνίδι έπαιζε μαζί της και πολύ το διασκέδαζε.   
Εκεί, το λοιπόν, που έπαιζε η Μέριμνα με το παιχνίδι της, έτυχε και πέρασε ο Δίας. Κοντοστάθηκε και κοίταζε.
"Καλώς τον τερπικέραυνο, τον χθόνιο κι ολύμπιο Δία", τον χαιρέτησε η Μέριμνα.
"Καλώς σε βρήκα", της απάντησε ο Δίας, "και τι 'ναι άραγε τούτο το παιχνίδι, πού 'χεις πλάσει;", την ρώτησε.
"Είναι ένα αγαλματάκι από πηλό, τόσο όμορφο, για δες,  μα ξέπνοο, κατάξερο είν' το καημένο", απάντησε η Μέριμνα, "μήπως εσύ, πού 'σαι ζωοδότης, θα μπορούσες να το φυσήξεις και να του δώσεις πνοή, να ψυχωθεί, να ζωντανέψει, να μιλήσει και να σε προσκυνήσει;".
 "Μετά χαράς", είπε ο Δίας. Εφύσηξε το πήλινο παιχνίδι κι εκείνο ευθύς ζωντάνεψε!
Και τώρα, κάθονταν κι οι δυο στην πηγή δίπλα και χαίρονταν με το παιχνίδι τους και διασκέδαζαν με τα καμώματά του, μια που πια δεν ήταν πράγμα, μα πλάσμα.
"Και πώς, άραγε, θα το βαφτίσουμε τούτο 'δω;", είπε η Μέριμνα, "λέω να του δώσω τ' όνομά μου, μια που εγώ τό 'πλασα".
"Α, όχι δα", αποκρίθηκε ο Δίας, "το δικό μου τ' όνομα θα του δώσουμε, μια που εγώ του φύσηξα τη ζωή".
Κι έτσι λογομαχούσαν οι δυο θεοί και τσακώνονταν και δεν μπορούσαν να συμβιβαστούν. Μα με τις φωνές τους ξύπνησαν την Γαία, που σηκώθηκε μέσα απ' τα χώματα και, με το στόμα του Κρόνου, έκρινε:
"Ούτε το δικό σου όνομα θα του δώσεις, Μέριμνα, ούτε το δικό σου, Δία. Το δικό μου τ' όνομα θα λάβει, γιατί απ' το δικό μου το στοιχείο συντελέστηκε. Κι εσύ, Μέριμνα, που τό 'πλασες, θα το δυναστεύεις και θα το ορίζεις σ' όλη του τη ζωή· κι εσύ, Δία, που τού 'δωσες ζωή και γνώση, θα τ' οδηγείς και θα πλαταίνεις το μυαλό του, για να νοεί και να σε προσκυνά, και να σε δοξολογεί και να σε τιμά. Κι όταν τελειώσει ο χρόνος του, τότε η πνοή του θα γυρίσει πίσω σ' εσένα, που του την έδωσες, μα τα υπόλοιπα θα γυρίσουν πίσω σ' εμένα. Κι αφού γη ει και εις γην απελεύση, θα πάρει τ' όνομα  απ' εμένα, τη Hummushomo θα το πούμε, που θα πει Άνθρωπος".  

Και κάπως έτσι τό 'πε κι ο Πλάτωνας: "θεόν τι παίγνιον μεμηχανημένον", παιχνίδι, δηλαδή,  στα χέρια των θεών ο άνθρωπος. 

Μόνο που υπήρχε κάποιος άλλος,  πού 'χε άλλη γνώμη και σχέδιο, ο Προμηθέας, κι άλλαξε τα πάντα. 
Και τι έκαμε ο Προμηθέας;
Έκλεψε, μας λέγει ο μύθος του Πρωταγόρα, απ' τα δώματα των θεών για να χαρίσει στους ανθρώπους, την έντεχνον σοφία και τη φωτιά, έτσι που να μην μπορεί πια η Μέριμνα να τους καταδυναστεύει και να τους ορίζει, αλλά δεν μπόρεσε να κλέψει και την πολιτική σοφία, εκείνη δηλαδή την βασιλική τέχνη να διοικείς εμαυτόν και κοινωνία στη βάση της αρετής και της ευδαιμονίας.

Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στην Μέριμνα, στην πανίσχυρη Ανάγκη.

Υποστηρίζω ότι οι άνθρωποι φτιάσαμε τις κοινωνίες, όχι για να είμαστε "καλοί", αλλά για να μην είμαστε ανίσχυροι, για να σταματήσουμε να κοιτάμε συνέχεια χάμω, μπας και βρούμε καμιά ρίζα για να φάμε, και στις σκιές, καιροφυλακτώντας διαρκώς για τον κίνδυνο που μας παραμόνευε.
Και μόνον τότε, όταν αισθανθήκαμε ασφαλείς μέσα στις συλλογικότητες και τις οργανωμένες κοινωνίες, μπορέσαμε να οργώσουμε τη γη και να κοιτάξουμε ψηλά, και να στοχαστούμε κι άλλα πράματα, μεγάλα και σπουδαία ίσως, πέρα απ' την γαστέρα και το τομάρι μας, που πάντως σε καμιά περίπτωση δεν είναι λιγότερο σπουδαία πράματα.
Φτιάσαμε κοινωνίες για να  προστατευτούμε απ' τα θηρία και τ' απειλητικά σκοτάδια γύρω μας κι έπειτα φτιάσαμε ηθικές, νόμους και θεσμούς, μέσα στις κοινωνίες αυτές, για να προστατευθούμε απ' τα κτήνη μέσα μας. Γιατί υπήρχε, και υπάρχει πάντοτε, ένα φοβερό κτήνος, ένας Μινώταυρος, μέσα στον κάθε άνθρωπο (έστω, δυνάμει μέσα σε κάθε άνθρωπο, για να συμφωνήσω με τον φίλο μου, τον Σωτήρη, που έχει δίκιο πάνω σ' αυτό), ή σχεδόν σε κάθε άνθρωπο, την ίδια ώρα που υπάρχει -δυνάμει- μέσα σε κάθε άνθρωπο, ή σχεδόν σε κάθε άνθρωπο, η πιο γλυκιά, η πιο θεσπέσια θεϊκή σπίθα, σαν πως έλεγε ο Ηράκλειτος ότι το καλό και το κακό ένα πράγμα είναι. Κι απ' όποια μεριά επιλέξεις για να φωτίσεις την ψυχή σου, γιατί είναι επιλογή του καθενός μας ποια μεριά της αβύσσου επιλέγει για να φωτίσει, εκείνη την αντανάκλαση θα σου γυρίσει, έτσι θα σε κοιτάξει κι έτσι θα πορευτείς.
Κι έμαθε ο άνθρωπος, σιγά-σιγά, να πολεμά το κτήνος εντός του, που θα πει να τιθασεύει το αρχέγονο ένστικτο, που ένα πράγμα ζητά μόνον: ικανοποίηση, και να το ζεύει στο άρμα της λογικής, των κανόνων και των συμβάσεων. 
Και, τέλος πάντων, γίναμε "καλοί", που θα πει κοινωνικοποιηθήκαμε και φιλοσοφήσαμε και φτιάσαμε πολιτισμούς και ηθικές και θρησκείες και τράπεζες και κομπιούτερ, όχι γιατί έκαιγε μέσα μας μια άσβεστος φλόγα ηθικής επιταγής, αλλά γιατί αισθανθήκαμε αρκετά ασφαλείς μέσα στην συλλογικότητα, ώστε να είμαστε αρκετά ισχυροί για να μη φοβόμαστε την πείνα, τα θηρία και τα σκοτάδια, κι ακόμα τόσο ισχυροί ώστε να δομήσουμε κοινωνικούς θεσμούς για να προστατέψουμε τους πιο αδύναμους ανάμεσα σ' εμάς, τους αδύναμους. 
Τους όμοιούς μας αδύναμους, δηλαδή, γιατί για τους "άλλους" αδύναμους καρφί δεν μας καιγόταν ποτέ, άσε που πολλές φορές τους βάζαμε να δουλεύουν για μας με το καμουτσί.
Άλλη ιστορία αυτή. 
Με άλλα λόγια, υποστηρίζω πως οι άνθρωποι φτιάσαμε τις κοινωνίες και τους θεσμούς για να αντιπαλέψουμε την καταδυνάστευση της Μέριμνας, για να νικήσουμε την σκλαβιά της Ανάγκης.
Κι επειδή, ακριβώς, οι ανθρώπινες κοινωνίες στον σχηματισμό τους δεν είχαν σχέση με ηθικές επιταγές, αλλά με το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και της επιβίωσης, κι επειδή, ακριβώς, Εν πάντα Είναι, εγώ θ' αποτολμήσω να πω πως δεν υπάρχουν "καλοί" και "κακοί", υπάρχουν ισχυροί κι ανίσχυροι. 
Είναι οι ισχυροί που φτιάνουν κάθε φορά την ηθική της κάθε κοινωνίας· αν τύχει κι είναι κι αγαθοί, τόσο το καλύτερο.
Θυμήθηκα ένα ωραίο, που γράφει ο Νίτσε στην Γενεαλογία της Ηθικής:

"Τ' ότι τα πρόβατα εχθρεύονται τα μεγάλα αρπακτικά πουλιά, αυτό είναι κάτι που δεν παραξενεύει κανέναν: δεν είναι, όμως, λόγος, να οργιζόμαστε με τα μεγάλα αρπακτικά πουλιά, επειδή αρπάζουν τα μικρά πρόβατα.

Κι αν τα πρόβατα λένε μεταξύ τους: "αυτά τα όρνια είναι κακά· κι όποιος είναι όσο λιγώτερο όρνιο, και μάλιστα το αντίθετό του, ένα πρόβατο, αυτός δεν είναι καλός;", δεν θα είχαμε να αντιτείνουμε τίποτα γι' αυτή την εξύψωση ενός ιδανικού, έστω κι αν τα όρνια κοιτάξουν τα πρόβατα λίγο κοροϊδευτικά και πουν, ίσως, μέσα τους: "εμείς δεν εχθρευόμαστε καθόλου αυτά τα καλά πρόβατα, τ' αγαπούμε μάλιστα· δεν υπάρχει, άλλωστε, τίποτα πιο νόστιμο απ' όσο ένα τρυφερό πρόβατο"
Ε, δεν είναι "καλός" ο αμνός, είναι απλά αμνός.

Και κάποια στιγμή, αφού τέθνηκεν Παν ο Μέγας κι αφού πέρασε η ανθρωπότητα απ' το μαύρο σκοτάδι στους χρόνους του Ανθρώπου, γίναμε τόσο ισχυροί, που επιβληθήκαμε πάνω σε όλα τα άλλα πλάσματα της Φύσης, ακόμα και στην ίδια τη Φύση κάποιες φορές -έτσι νομίζουμε, και κάποια ισχυρά πρόβατα είδαν πως είναι τόσο πολύ πιο έξυπνα απ' τα υπόλοιπα πρόβατα, που κόλλησαν φτερά στους ώμους και καμώθηκαν τα αρπακτικά πουλιά.
Κι αυτά, τα καινούργια όρνεα, άρχισαν να τρώγουν πάλι τα καημένα τα πρόβατα, που δεν ήξεραν πια τι άλλο να κάμουν κι έστρεψαν τις ελπίδες τους σε μιαν "άλλη ζωή", στο επέκεινα, όπου τα "καλά" πρόβατα την περνούν μπέικα και τα "κακά" όρνεα βράζουν μέσα σε καζάνες.
Ας γελάσω.
Και σήμερα πια, που τέθνηκεν Άνθρωπος ο Μέγας, τα όρνεα δεν τρώγουν μόνον τα πρόβατα, τρώγουν ακόμα κι αυτές τις ίδιες τις κοινωνίες, τις φωλιές τους, αυτό το ίδιο το πλαίσιο ασφάλειας που τους επέτρεψε να καμώνονται τα όρνεα.
Γιατί;
Αρπαχτικά είναι, ό,τι θέλουν κάμουν, δεν υπάρχει εξήγηση λογική. 
Ή μάλλον υπάρχει, εκείνη που έδωσε κάποτε ο Μαξ Βέμπερ:
Ειδικοί δίχως πνεύμα, ηδονιστές δίχως καρδιά· το μηδενικό αυτό φαντάζεται ότι πέτυχε ένα επίπεδο πολιτισμού, που δεν υπήρξε πριν ποτέ.
Και λεν καμιά φορά τα πρόβατα πως αυτό είναι "πολύ κακό" και πως θα έπρεπε να είναι όλοι "καλοί", αλλά, καθώς έγραψε κι ο Νίτσε, δεν είναι κακά τα όρνεα· απλώς είναι όρνεα.

Και μ' όλο αυτό θέλω να πω, πως εμένα καθόλου δεν με συγκινεί, ούτε και μ' αφορά, η στωικότητα του εσταυρωμένου, πάνω στη βάσανο της Ανάγκης, ανθρώπου, αυτή η πανάθλια ηθική του μαρτυρίου, το "μαρτυρικό ιδανικό", όπου ακόμα κι ο βόγκος του εσταυρωμένου πρέπει τάχα να είναι "ευπρεπής και κατανυκτικός", να μη διακόπτει τις αγριοφωνάρες -πόσο πολιτικώς ορθές ωστόσο- και την προσήλωση των σταυρωτήδων.
Που σε μιαν άλλη ανάγνωση, θα πει πως καθόλου δεν με συγκινούν, ούτε και μ' αφορούν, όλες αυτές οι θεωρίες περί: "πολιτικής ρεαλισμού", που ίσως να σημαίνει και (α)πολιτικές ραγιαδισμού.  
Υποστηρίζω ότι αν έχει κάτι σημασία, είναι να στοχάζεσαι πώς να δράσεις επ' αγαθώ της κοινωνίας και για να δράσεις αποτελεσματικά πρέπει να έχεις ισχύ, έτσι που να μην τον αποδέχεσαι τον σταυρό της Ανάγκης, ούτε τον δικό σου, ούτε των άλλων, να τον πετάς πίσω σ' εκείνον που πάει να στον φορτώσει στην πλάτη.
Κι αν δεν έχεις ισχύ, καμιά φορά ίσως χρειάζεται να έχεις τρέλα· προμηθεϊκή τρέλα ή, αν προτιμάτε, ελληνική τρέλα. 
Μπορεί και θάρρος.

Ζούμε σε μια ρωγμή του χρόνου, που αποτελεί το μεταίχμιο μιας νέας ιστορικής εποχής, η οποία εκτυλίσσεται υπό το σήμα μιας γενικευμένης βαρβαρότητας.
Σημάδια της βαρβαρότητας αυτής, έγραφε κάποτε ο Μιχάλης Ράπτης, "δεν είναι μόνον οι πράξεις, τα γεγονότα, αλλά και οι νέες ιδέες και αξίες, που πάνε να επιβληθούν και να καλύψουν ιδεολογικά αυτή τη βαρβαρότητα. Η προσπάθεια, πάντως, στη θέση κοινωνικών οραμάτων να επικρατήσουν πιο "ρεαλιστικές" νέες αξίες, για παράδειγμα του ατομικισμού, του χρήματος, της εξουσίας, αντιτίθεται σε μια βασική τάση του κοινωνικού ατόμου να υπερβεί δια της μνήμης και της φαντασίας την ιστορική πραγματικότητα προς μια πιο ικανοποιητική μορφή κοινωνίας, πιο δίκαιης, πιο ισότιμης, πιο αισθητικά παραδεκτής. Αν φανταστεί κανείς ότι έχει οριστικά στερέψει η έφεση προς την υπέρβαση και τα οράματα και οι άνθρωποι θα συμβιβαστούν με τον κόσμο που δημιούργησαν και τον οποίον δεν ελέγχουν περισσότερο παρά ποτέ, θα ήταν πράγματι το τέλος της ιστορίας τους, υποτασσόμενοι σαν άβουλα ρομπότ σε κάποια εξωκοσμική ανάγκη και μοίρα". 

Με τα λόγια του Σίλερ:
"Για κάτι το καλύτερο είμαστε πλασμένοι. Τέτοια φωνή στα στήθη μας ακούγεται βαθιά"
Ένας στους τρεις συμπατριώτες μας, κι αναφέρομαι μόνον στον ενεργό πληθυσμό και μόνον στα επισήμως καταγεγραμμένα στοιχεία, είναι σήμερα άνεργος. Στην πραγματικότητα, ένας στους δύο. Κι απ' αυτούς που εργάζονται, τα δυο τρίτα είναι "απασχολήσιμοι", με μισθούς πείνας κι εργασιακό καθεστώς γαλέρας.
Τρόμος και ζόφος, η Μέριμνα, η ανάγκη ενέσκηψε δριμεία και καταδυναστεύει τον λαό μας
Την 1/3/2014 η ελληνική στατιστική υπηρεσία ανακοίνωσε επισήμως ότι το ποσοστό φτώχειας στην Ελλάδα έφτασε το 34,6%, πράγμα που θα πει, γιατί μερικές φορές η στατιστική μας αποκοιμίζει, πως 3.795.100 συνάνθρωποί μας ζουν, ετούτη τη στιγμή που μοιράζομαι τις σκέψεις μου μαζί σας, κάτω απ' το όριο της φτώχειας. Ακριβώς ετούτη την στιγμή, 3.795.100 άνθρωποι, εδώ, δίπλα μας, βιώνουν την τρομερή αγωνία της καθημερινής επιβίωσης μέσα στην ένδεια, το πιο σκληρό, το πιο αδυσώπητο πρόσωπο της Ανάγκης.
Τον προηγούμενο χρόνο, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΔΕΗ, πραγματοποιήθηκαν 315.232 διακοπές ρεύματος στους καταναλωτές χαμηλής τάσης (νοικοκυριά). Αυτό σημαίνει ότι είκοσι έξι  χιλιάδες νοικοκυριά κάθε μήνα μένουν χωρίς ρεύμα.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του Κέντρου Ημέρας για την Πρόληψη της Αυτοκτονίας, το έτος 2013 κάθε δεκαοκτώ ώρες αυτοκτονούσε ένας άνθρωπος στην Ελλάδα και κάθε σαράντα πέντε λεπτά επραγματοποιείτο μια απόπειρα αυτοκτονίας. Κάθε σαράντα πέντε λεπτά, που θα πει ότι, μέχρι να διαβάσετε το κείμενο αυτό, τουλάχιστον ένας συμπατριώτης μας θα έχει αποπειραθεί να αυτοκτονήσει, κυρίως, αν όχι αποκλειστικά, για βιοποριστικούς λόγους, επειδή δηλαδή τον συνέτριψε η Ανάγκη κι η κοινωνία μας, αν μπορούμε ακόμη να την χαρακτηρίζουμε έτσι, στάθηκε παγερά αδιάφορη στο δράμα της διπλανής πόρτας, αν και, σ' ένα κρεσέντο φαρισαϊσμού, θα "συνταραχτεί" και θα δακρύσει, χωρίς τσίπα, στα δελτία των οκτώ. 

Κι εγώ κι εσύ, αναγνώστη μου, κι εμείς, τι κάνουμε;

Σαν τους Συγκλητικούς του Καβάφη, στολιστήκαμε τα πολύτιμα μπαστούνια και τις κόκκινες, κεντημένες τόγες περιμένοντας τους βαρβάρους για να φανούν. 
Μόνο που, στην περίπτωσή μας, οι βάρβαροι φανήκαν τελικά κι εμείς αμήχανοι, απρόσωποι και μοιραίοι, Επιμηθείς αντί για Προμηθείς, τους παρατηρούμε να αποδομούν τις ζωές μας και να μας παραδίδουν βορρά στην Μέριμνα· το κρόνιο τάμα.