Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2007

Υπάρχουμε κι εκτός κειμένου!

Ένας "διαξιφισμός ενός παράκαιρου ανθρώπου" (23), τόσο επίκαιρος σαν μια προφητεία του Ζαρατούστρα, που αφορά σε ανθρώπους που έμαθαν να περιορίζουν την ύπαρξή τους στο ύφος του κειμένου και της γλώσσας, λες και δεν είναι η ύπαρξη εκείνη που γεννά τη νόηση, αλλά το αντίθετο:

Η πολύ ανοιχτή επικοινωνία μας κάνει, κατά κάποιον τρόπο, να χάνουμε την εκτίμηση του εαυτού μας. Τα πραγματικά μας αισθήματα δεν μπορούν να έχουν ευφράδεια, ούτε και τα γεγονότα θα μπορούσαν να έρθουν σε επικοινωνία με τους άλλους, ακόμη κι αν αυτό ήταν επιθυμητό, αφού στερούνται του λόγου. Να γιατί βρισκόμαστε πάνω από εκείνα που μπορούμε να εκδηλώσουμε με λόγια.
Προφανώς, η επινόηση της γλώσσας έγινε μόνο για ό,τι είναι μέτριο, για ό,τι μπορεί να μεταδοθεί μόνο μ' αυτή, και φαίνεται αντιληπτό ότι σε όλες τις συζητήσεις υποβόσκει ένα σπέρμα περιφρόνησης, πράγμα που θα μπορούσε, κάλλιστα, να γίνει μάθημα για τους κωφάλαλους και για τους άλλους φιλοσόφους.

Φρ. Νίτσε, ΛΥΚΟΦΩΣ ΤΩΝ ΕΙΔΩΛΩΝ, μτφ. Ελ. Καλκάνη, εκδ. νεα εποχη.

1 σχόλιο:

ΕΧΕΤΛΑΙΟΣ είπε...

Να εξαπατάς -
στον πόλεμο αυτό είναι όλο.
Της αλεπούς το δέρμα,
είναι ο πιο σκληρός θώρακάς μου.


Ζαρατούστρα, Επίμετρο Α, # 17

;)