Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2007

Το ανικανοποίητον της ανθρώπινης φύσης

-Σήμερα παίζει η ομάδα, να μη βγάλουμε τους μπέμπηδες βόλτα, θέλω να δω το ματς
-Δε γίνεται, ξέχνα το, έχουν τρομερή γκρίνια αν δε βγούν
-Φέρε τη μάνα τους να τους πάτε μαζί
-Δε μπορεί
-Ούτε εγώ μπορώ. Δεν πάω που δεν πάω στο γήπεδο, να μην το δω και στην ΤV;
-Δεν ξέρω τι θα κάνεις. Να μάθεις να βάζεις προτεραιότητες.
Και ξαφνικά ο χρόνος παγώνει εκεί. Μεταφέρομαι σε μια άλλη χρονο-χωρική διάσταση, στα φοιτητικά χρόνια και στην εργένικη ζωή, καμιά 15αριά χρόνια back in the past. Χωρίς ωράρια, και υποχρεώσεις. (ΟΚ, οι μόνες υποχρεώσεις ήταν οι εξεταστικές).Γκόμενες. Ποτά. Ξενύχτια. Καψουρέματα. Πάρτυ μέχρι το πρωί και after-hangoverιανό σφουγάρισμα το μεσημέρι, (Αυτό το kiwi άφηνε απίστευτη πρασινίλα στο πάτωμα). Ατέλειωτα βράδυα με τον κολλητό, στην γκαρσονιέρα με θέα στη λεωφόρο ούλωφ πάλμε. Με ημίφως, burbon, στριφτά με Old Holborn και jazz στο βινύλιο. Και συζητήσεις για γυναίκες, για την πανάθα, το μακεδονικό,για τη μεταφυσική. Και τη βροχή να δέρνει το τζάμι. Και γουρουνιάσματα με πίτσες 4χ4 στο Champions League. "Να μουν ακόμη ελεύθερος..." κάνω την σκέψη. Ξαφνικά ακούω το κλάμα του ενός. Μεταφέρομαι αμέσως back in the future. Έχει κολλήσει ανάμεσα σε δυο καρέκλες. Σηκώνομαι απο τον καναπέ και τον παίρνω αγκαλιά. Μoυ ρχεται στο μυαλό η μέρα που γεννήθηκαν...η πρώτη στιγμή που τα είδα...και μετά άλλες στιγμές, η πρώτη φορά που άκουσα τη συλλαβή "μπα-μπα" έστω και μηχανικά.... Και έπειτα έφερα στο μυαλό μου την πρότερη σκέψη μου. Να μουν ελεύθερος... Αλλά οι κολλητοί και οι γκόμενες έχουν ...παντρευτεί. Και όσοι δεν έχουν είναι κάπου μεταξύ σφύρας και άκμονος...για τα προς το ζην. Δουλειά ήλιο με ήλιο. Τώρα θα μου πεις, πάντα υπάρχει space για νέες σχέσεις, νέες φιλίες, νέα ποτά, νέα ξεκοιλιάσματα με κρασιά και σουβλάκια. ΝΑΙ. ΑΛΛΑ ΜΕΤΑ ΤΙ; Μετά ίσως γύριζα μόνος σε άδειο σπίτι και να αναρωτιόμουν : "Να είχα κάνει οικογένεια..." Το ανικανοποίητον της ανθρώπινης (η ανδρικής) φύσης" : Μας λείπει οτι δεν έχουμε.....

Δεν υπάρχουν σχόλια: