Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2007

Η δαιμονοποίηση της θήλειας φύσης.

Η θήλεια θεότητα συμβολίζει, σε όλες τις αρχαίες θρησκείες, τη φύση.
Στην μόνη θρησκεία που δεν νοείται θήλεια θεότητα είναι στον ιουδαϊσμό και τα παράγωγά του. Η αποβολή της θήλειας φύσης από την έννοια της θεότητας στις ιουδαιογενείς θρησκείες έχει να κάνει με τα κοινωνικά στερεότυπα, που εκπροσωπούνται και αντικατοπτρίζονται στην διαμόρφωση των θρησκειών αυτών, όπου ο άντρας θεωρείται κοινωνικά κυρίαρχος και η γυναίκα κατώτερη, μιαρή.
Δεν είναι τυχαίο που το προπατορικό αμάρτημα στην χριστιανική θρησκεία ταυτίζεται με την "χθόνια" θηλυκή φύση, ενώ το άδολο, άμεμπτο, αρσενικό υποκύπτει στην διαβολή με την συνέργια της θηλυκής σαγήνης στις βουλήσεις και τα σχέδια του πονηρού, του ακάθαρτου.
Δεν είναι, επίσης, τυχαίο πως ο Ιησούς αναφέρεται αποκλειστικά στον "Πατέρα - Θεό", εξοβελίζοντας ολοκληρωτικά από την χριστιανική κοσμοθεώρηση την έννοια της μητρός - Φύσης. Ακόμη και την ίδια του την φυσική μητέρα την "χαρίζει" στο (κατώτερο) ανθρώπινο είδος ("Να, η μητέρα σου", λέει στον Ιωάννη την στιγμή του μαρτυρίου, ενώ, όταν έχει συνειδητοποιήσει την θεία φύση του, στο πρώτο θαύμα, που πραγματοποιεί κατά τον γάμο στην Κανά, αναρωτιέται τι, άραγε, τον συνδέει με την φυσική μητέρα του).
Όλη αυτή η κοσμοθεώρηση έχει να κάνει με την εγγραφή του ανθρωπίνου υποκειμένου σε μια θεϊκή τάξη, όπου η θεία βούληση είναι ωσαύτως ισχυρή με την θεία νόηση και μπορεί να παρεμβαίνει αυθαίρετα, κατά το δοκούν, στην συμπαντική τάξη, σε αντίθεση με την κοσμοθεώρηση των αρχαίων θρησκειών, όπου το ανθρώπινο υποκείμενο είναι εγγεγραμμένο σε μια φυσική τάξη πραγμάτων, όπου κυριαρχεί η συμπαντική αρμονία και τάξη, που αντιπροσωπεύεται από την θεά - Φύση.
Αλλά στις ιουδαιογενείς θρησκείες, η ύπαρξη μια τέτοιας θήλειας θεότητας θα έθετε εν αμφιβόλω την παντοδυναμία του άρρενος θεού, γεγονός που θα είχε σοβαρό αντίκτυπο στο κοινωνικοπολιτικό εποικοδόμημα, του οποίου συνεκτικό αρμό και θεμέλιο λίθο αποτελούν οι ιουδαιογενείς θρησκείες.
Εννοείται μία, μοναδική και απόλυτη, αρχή, τόσο επουράνια όσο και, αντιστοίχως, επίγεια, κι η αρχή αυτή δεν θα μπορούσε, κατά την κοσμοθεώρηση αυτή, παρά να είναι αρσενικού γένους.
Ταυτόχρονα, η δαιμονοποίηση της θήλειας φύσης (μην λησμονείτε ότι, κατά την ιουδαιογενή κοσμοθεώρηση, όλα τα κακά πηγάζουν εκ της θήλειας φύσης) ενοχοποιεί και μια σειρά από άλλα πράγματα και έννοιες, όπως ας πούμε εκείνη της ηδονής. Η γυναίκα θεωρείται "σκεύος" κι αυτό αποδεικνύεται περίτρανα απ' το γεγονός ότι η αρσενική θεότητα δεν "κατεβαίνει" στο σαρκικό επίπεδο της γονιμοποίησης, καίτοι η ίδια αυτή θεότητα μέσω του θηλυκού "σκεύους" ενσαρκώνεται κι ενανθρωπίζεται.
Η αρσενική θεότητα, στις ιουδαιογενείς θρησκείες, νομιμοποιεί την διττή, θεανθρώπινη, φύση, αρκεί αυτή να ενσαρκώνεται αποκλειστικά στο ανδρικό πρότυπο. Ο "Θεός - Πατέρας" τίκτει, αλλά η "Μητέρα - Φύση" δεν γονιμοποιείται, παρά μόνον μέσου του Λόγου κι όχι του σπέρματος. Έτσι η φυσική τάξη καθορίζεται αποκλειστικά από την πατρική βούληση και νόηση, χωρίς να απαιτείται η θήλεια συναίνεση.
Η συμπαντική αρμονία καθορίζεται, έτσι, ως γένους αρσενικού και ο ρόλος της θηλυκής υπόστασης είναι χρησιμοθηρικός, κατώτερος, χθόνιος.

Δεν υπάρχουν σχόλια: