Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2007

Με το νι και με το σίγμα!

Ο Z. Brzezinski υπήρξε ένας Αμερικανός «ιέραξ», κυρίως επί προεδρίας Ρήγκαν.
Αλ
λά οι γεωπολιτικές του απόψεις επηρέασαν ιδιαίτερα την περίοδο Κλίντον, ενώ κάποιες από τις βασικές κατευθύνσεις της γεωστρατηγικής του προσέγγισης εξακολουθούν να επηρεάζουν την αμερικανική εξωτερική πολιτική και να είναι εξαιρετικά επίκαιρες ακόμη και σήμερα. Μέγας ιεροφάντης κι απολογητής του αμερικανικού αυτοκρατορισμού, ο Brzezinski έχει καταγράψει τις σκέψεις και τις προτάσεις του στο: Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΚΑΚΙΕΡΑ, Η αμερικανική υπεροχή και οι γεωστρατηγικές της επιταγές, μτφ. Ε. Αστερίου, εκδ. Λιβάνη, Αθήνα 1998.
Ανάμεσα στ’ άλλα, όπως την ανάγκη προληπτικών πολέμων κι «επεμβάσεων» ώστε να αποτραπεί το ενδεχόμενο ν' αμφισβητηθεί η παγκόσμια κυριαρχία των ΗΠΑ από κάποιο άλλο έθνος ή συμμαχία κρατών, ο Brzezinski αναφέρει:
«Δυνητικά, το πιο επικίνδυνο σενάριο θα ήταν ένας μεγάλος συνασπισμός της Κίνας, της Ρωσίας και ίσ
ως του Ιράν, ένας «αντιηγεμονικός» συνασπισμός, τον οποίον δεν θα ένωνε η ιδεολογία, αλλά συμπληρωματικά παράπονα».
Ο Brzezinski παραθέτει, στη συνέχεια, τους τρεις βασικούς πυλώνες της αυτοκρατορικής αμερικανικής πολιτικής:
1) Ένα μόνο κράτος είναι πραγματικά παγκόσμια κυρίαρχη δύναμη,
2) ένα μη ευρασιατικό κράτος είναι παγκόσμια το κυρίαρχο κράτος, και
3) στην κεντρική αρένα της υδρογείου (σ.σ: εννοεί την Ευρασία), κυριαρχεί μια μη ευρασιατική δύναμη.
Γιά τον Brzezinski, όποιος ελέγχει το «μεγάλο νησί», ελέγχει τον κόσμο όλον. «Βραχυπρόθεσμα», γράφει, «είναι προς το συμφέρον της Αμερικής να στερεώσει και να διαιωνίσει τον γεωπολιτικό πλουραλισμό που επικρατεί στο χάρτη της Ευρασίας».
Σας μυρίζουν ακόμη οι καμένες γιουγκοσλαβικές σάρκες; Κι εμένα!
Λέει κι άλλα, εξόχως ενδιαφέροντα, ο Brzezinski, αλλά εκείνο που έχει ιδιαίτερη σημασία, είναι, νομίζω, τούτο:
«Με
λίγα λόγια, οι ΗΠΑ πρέπει να έχουν μια πολιτική με δύο στόχους, χωρίς να απολογούνται γι’ αυτό: Από τη μια, να διατηρήσουν την κυρίαρχη θέση τους τουλάχιστον για μια γενιά και κατά προτίμηση ακόμη περισσότερο και, από την άλλη, να δημιουργήσουν ένα γεωπολιτικό πλαίσιο που να μπορεί να απορροφήσει τους αναπόφευκτους κλονισμούς και εντάσεις της κοινωνικό-πολιτικής αλλαγής και να εξελίσσεται ταυτοχρόνως στον γεωπολιτικό πυρήνα του μοιράσματος της ευθύνης για ειρηνική παγκόσμια διαχείριση (...) Αυτές οι προσπάθειες θα έχουν το πρόσθετο ιστορικό πλεονέκτημα ότι επωφελούνται από τον νέο ιστό των παγκόσμιων δεσμών, που αναπτύσσονται ευρέως έξω από το πιο παραδοσιακό σύστημα των εθνών-κρατών. Αυτός ο ιστός, τον οποίον υφαίνουν πολυεθνικές εταιρείες, Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (από τις οποίες πολλές είναι διεθνικού χαρακτήρα) και επιστημονικές κοινότητες και τον οποίον ενισχύει το internet, δημιουργεί ήδη ένα άτυπο παγκόσμιο σύστημα, το οποίο είναι εγγενώς κατάλληλο για πιο θεσμοποιημένη και διευρυμένη παγκόσμια συνεργασία» (Brzezinski, 1998, σ. 368-369).

Βρε, μας τα 'χουν πει όλα.
Με
το νι και με το σίγμα!
Με λεπτομέρειες ανατριχιαστικές, με ωμότητα, με κυνισμό.
Αλλά στου κουφού την πόρτα...

Δεν υπάρχουν σχόλια: