Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2007

Είναι κάθε άνθρωπος κυρίαρχος της μοιρας του;

Χμμμ...
Λοιπόν για να δούμε:
Ένα παιδί γεννιέται στην Ελλάδα από μια εργαζόμενη οικογένεια. Πηγαίνει σχολείο, σπουδάζει ή μαθαίνει μια τέχνη, μεγαλώνει και ζει τη ζωή του φτωχικά ή πλούσια.
Την ίδια στιγμή, ένα άλλο παιδί γεννιέται στην Ινδία, από εργαζόμενους γονείς, που όμως ανήκουν στην τάξη των παριών, των "ανέγγιχτων". Πηγαίνει σχολείο (αν το αφήσουν), και καταλήγει δούλος! Κυριολεκτικά... Ζει μέσα στην διαρκή περιθωριοποίηση, τη συνεχή καταπίεση και τον καταναγκασμό, μόνο και μόνο επειδή έτυχε να γεννηθεί από λάθος γονείς στη λάθος χώρα...
Κάποιο άλλο παιδί, στην Αφρική, πεθαίνει νήπιο, γιατί οι γονείς του δεν έχουν να του δώσουν να φάει, ούτε τ' αποφάγια που πετάει στα σκουπίδια ένα αμερικανάκι, που πάσχει από παχυσαρκία.
Και στην Ινδονησία, ένας μικρούλης ζει χωρίς χέρια, γιατί ο πατέρας του τον υποχρέωσε να καθαρίσει το χωράφι απ' τις νάρκες, που άφησε παρακαταθήκη ο εμφύλιος πόλεμος, την ίδια στιγμή, που ένα παιδί απ' την Αυστρία δίνει ρεσιτάλ στο πιάνο με τα χρυσά δάκτυλά του.
Ποιός τα καθόρισε όλα αυτά; Η τύχη;
Ε, αν υπάρχει τύχη, υπάρχει και μοίρα.
Και, φοβάμαι, πως δεν είναι πάντα εφικτό να την αλλάξεις...

1 σχόλιο:

COSTANTINA είπε...

Σωστό. Στον Κοέλιο όμως να το πεις αυτό, να σε κράξει στην καλύτερη όλο το συνομωτημένο σύμπαν! :)