Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2007

Η "δικαιοσύνη" των θυτών...

Την βλέπετε;
Αυτή είναι...ήταν η Βασούλα.
Αυτή η μικρούλα, πριν δολοφονηθεί με τον πιο αποκρουστικό τρόπο απ’ τον πατέρα της, είχε βασανισθεί άγρια.
Είχε προσπαθήσει να προστατέψει τον εαυτό της απ' το κτήνος με τα χεράκια της και γι' αυτό έφερε αμυντικά τραύματα.
Μετά κουράστηκε, πώς να παλέψει ένα παιδάκι μ' ένα λυσσασμένο θηρίο, παραδόθηκε.
Δεν μπορούσε το παιδί ν' αμυνθεί, έκανε όμως ό, τι μπορούσε για να προστατέψει τη ζωούλα της.
Μετά, ίσως, να μην ήθελε άλλο, να παραιτήθηκε.
Ίσως να σκέφτηκε πως αρκετή βαρβαρότητα βίωσε στην σύντομη ζωή της, ίσως θα 'ταν καλύτερα κάπου αλλού, κάπου μακριά απ' τα κτήνη.
"Μια τσίχλα, ένα δεκάρικο και μιά μέρα ήλιο για να λιώσει το χιόνι και να μπορέσω να πάω στη μαμά μου", ζητούσε το παιδάκι απ' τον άγγελό της.
Με τόσα λίγα θα 'ταν ευτυχισμένη.
Τόσα λίγα, τόσο απλά...
Αλλά κανείς δεν βρέθηκε για να προστατέψει αυτό το παιδί, ούτε ο άγγελός της.
Η λιακάδα που γύρεψε δεν ήρθε...
Ήρθε όμως η απόλυτη βαρβαρότητα, η πιο αποκρουστική αποκτήνωση.
Μιλάμε για την περίπτωση αυτή, σαν να συζητάμε για μια κινηματογραφική ταινία.
Αλλά, σκεφτείτε, πως αυτό το παιδί βίωσε το κάθε λεπτό αυτής της βαρβαρότητας και της κτηνωδίας, το κάθε δευτερόλεπτο, βίωσε, ένιωσε, αυτά που, στο άκουσμά τους και μόνο, εμείς, τώρα, ανατριχιάζουμε και φρίττουμε. Κι αναλογιστείτε πως, όταν αντιμετωπίζεις την πραγματικότητα της θηριωδίας, ο χρόνος παραμορφώνεται, κάθε δευτερόλεπτο, κυριολεκτικά, μετράει έναν αιώνα...
Μην το σκεφτείτε απλά, νιώστε το, βάλτε τον εαυτό σας, το παιδί σας, στη θέση της Βασούλας. Νιώστε!
Κανείς δεν ήταν εκεί, όταν η Βασούλα βίωνε τη φρίκη, κανείς εκτός από έναν λυσσασμένο υπάνθρωπο.
Ο οποίος είχε, μετά, αρκετή λογική και ψυχραιμία, ώστε να φτιάξει ένα σενάριο, πως δήθεν τους απήγαγαν κάποιοι, οι οποίοι σκότωσαν το παιδί.
Ήθελε να σώσει το τομάρι του, ήταν αρκετά λογικός γι' αυτό...
Και, τώρα, αυτό το ανθρωπόμορφο κτήνος επικαλείται ελαφρυντικά κι απευθύνεται στον ανθρωπισμό της αγέλης!
Είναι...άνθρωπος, λέει, και συνηγορούν ορισμένοι, κι η κοινωνία πρέπει να του συμπεριφερθεί με κατανόηση, να τον αναμορφώσει, να του δώσει μια ευκαιρία!
Από κοντά και κάποιοι ανθρωπιστάδες, η κοινωνία, λένε, δεν παίρνει εκδίκηση, η κοινωνία είναι "πολιτισμένη". Δεν μπορεί, λένε, να γίνουμε φονιάδες του φονιά και να επαναφέρουμε την θανατική καταδίκη για κάτι τέτοιους υπανθρώπους, δεν φέρονται έτσι οι άνθρωποι στους "ανθρώπους".
Στους ανθρώπους;;; Ποιος είναι άνθρωπος;
Δεν μπορεί, λένε, αυτό που ο καθένας θα 'κανε αν του πείραζαν το παιδί του ή την οικογένειά του ν' αποτελεί κανονιστικό πλαίσιο και δικαιϊκό κώδικα.
Λες και δεν αφορά και δεν απευθύνεται ο διακαιϊκός πολιτισμός σε ανθρώπους, αλλά σε αγγέλους.
Λες και δεν είναι ο νομικός πολιτισμός το αποτύπωμα του κοινωνικού αισθήματος δικαίου, λες και δεν εκφράζει την κοινωνική αντίληψη περί δικαιοσύνης, αλλά φτιάχνεται από, αφορά κι απευθύνεται σε, κάποιους "άλλους", κάπου εκεί έξω, σ' έναν ιδεατό κόσμο.
Δεν είναι "ανθρωπιστικός", προσθέτει κάποιος άλλος, ούτε ο ισόβιος εγκλεισμός κάτι τέτοιων τεράτων. Είναι, λένε...απάνθρωπος! Η κοινωνία πρέπει να συμπεριφέρεται στα κτήνη με ανθρωπιστικούς όρους.
Σκατά, ρε!
Η "κοινωνία", έτσι που την καταντήσαμε, είναι ένα θηριοτροφείο.
Μόνο που ακόμη και τα πιο άγρια θηρία στη φύση σκοτώνουν αποκλειστικά και μόνον για λόγους επιβίωσης ή άμυνας.
Ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο που μπορεί να αποκτηνωθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε να σκοτώνει εντελώς αναίτια από σαδισμό ή ευχαρίστηση.
Κι εγώ λέω πως ένας τέτοιος άνθρωπος, δεν λογίζεται πλέον ως άνθρωπος, αλλά σαν ένα αιμοβόρο, λυσσασμένο κτήνος.
Εγώ το λέω αυτό, όχι η κοινωνία, εγώ ως ατομική μονάδα κι ως πολιτικό υποκείμενο. Κι αφού είμαι, ή λογίζομαι σαν, πολιτικό υποκείμενο, έχω το δικαίωμα να υποστηρίζω πως τ' ανθρωπιστικά φληναφήματα, όταν έχεις να κάνεις με κτήνη, είναι ένα μάτσο μπούρδες.
Όλες οι ανθρωποκεντρικές έννοιες κι αξίες που ο ευρωπαϊκός πολιτισμός ξαναανακάλυψε την περίοδο του Διαφωτισμού και συζητάμε σήμερα, όλες χωρίς καμιά εξαίρεση, έχουν φιλοσοφικά διατυπωθεί κι αναλυθεί στο έπακρο απ' την αρχαιοελληνική φιλοσοφία. Όλη η νεώτερη, δυτική, φιλοσοφική διανόηση είναι υποσημείωση της αρχαιοελληνικής φιλοσοφίας. Και το σύνολο, σχεδόν, των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων, πλην του Σωκράτη, θεωρούσαν την θανατική ποινή επιβεβλημένη σε κάποια εγκλήματα ειδεχθή, εγκλήματα που αποτελούσαν ύβρι για το ανθρώπινο γένος.
Η θανατική ποινή έχει σχέση με την συγκεκριμένη πολιτική μιας οργανωμένης κοινωνίας απέναντι στο ειδεχθές έγκλημα, δεν αποτυπώνει το πολιτισμικό στίγμα της. Γιατί, αν ήταν διαφορετικά, θα έπρεπε να χαρακτηρίζουμε, με σύγχρονους όρους, τις αρχαιοελληνικές κοινωνίες ως απολίτιστες σε θέματα δικαιϊκού πολιτισμού.
Πάντως, προσωπικά, δέχομαι ως απολύτως λογική την αντίρρηση πως η θανατική ποινή είναι αμετάκλητη κι ως εκ τούτου ελλοχεύει ένας τεράστιος κι υπαρκτός κίνδυνος σε περιπτώσεις δικαστικής πλάνης.
Γι' αυτό και θα πρέπει οι διαδικασίες να είναι απολύτως εναργείς και σχολαστικές, γι' αυτό και θα πρέπει να εξαντλούνται όλα τα ένδικα μέσα, γι' αυτό και θα πρέπει να μεσολαβεί ένα μεγάλο κι ικανό χρονικό διάστημα απ' την ώρα της οριστικής καταδίκης, μέχρι την εκτέλεση της ποινής. Και, κυρίως, γι' αυτό θα πρέπει, σε περιπτώσεις τέτοιες, η ετυμηγορία, αλλά και η επιμέτρηση της ποινής, να είναι αποκλειστική ευθύνη ενός σώματος ενόρκων.

Δεν υπάρχουν σχόλια: