Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2007

Μικρή Πατρίδα.

Ανεβήκαμε πάνω στο λόφο να δούμε τον τόπο μας –
φτωχικά, μετρημένα χωράφια, πέτρες λιόδεντρα.
Αμπέλια τραβάν κατά τη θάλασσα. Δίπλα στ’ αλέτρι
Καπνίζει μια μικρή φωτιά. Του παππούλη τα ρούχα
τα σιάξαμε σκιάχτρο για τις κάργιες. Ο μέρες μας
παίρνουν το δρόμο τους για λίγο ψωμί και μεγάλες λιακάδες.
Κάτω απ’ τις λεύκες φέγγει ένα ψάθινο καπέλο.
Ο πετεινός στο φράκτη. Η αγελάδα στο κίτρινο.
Πώς έγινε και μ’ ένα πέτρινο χέρι συγυρίσαμε
Το σπίτι μας και τη ζωή μας; Πάνω στ’ ανώφλια
είναι η καπνιά, χρόνο το χρόνο, απ’ τα κεριά του Πάσχα –
μικροί μικροί μαύροι σταυροί που χάραξαν οι πεθαμένοι
γυρίζοντας απ΄ την Ανάσταση. Πολύ αγαπιέται αυτός ο τόπος
με υπομονή και περηφάνια. Κάθε νύχτα απ’ το ξερό πηγάδι
βγαίνουν τ’ αγάλματα προσεχτικά κι ανεβαίνουν στα δέντρα.

Γ. Ρίτσος, «Ο τόπος μας».


Μα επιστροφή, στο συγκεκριμένο και την υποταγή σε σε μια ηθική αρχή, μια επιστροφή σε μια ηθική που αφορά κι ανεφέρεται στην ορθοφροσύνη και στην υψηλοφροσύνη χρειαζεται, ίσως, αυτός ο τόπος για να μεγαλουργήσει ξανά.
Τόσο απλά.
Ίσως.

Δεν υπάρχουν σχόλια: