Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2007

Αλήθεια ή λήθη;

Αλήθεια είναι να μην επιτρέπεις την λήθη.
"Τι είναι ο φασισμός, ρε;", ρωτά μαινόμενος ο επιλήσμων.
Ο φασισμός, το λοιπόν, είναι εκείνο το κοινωνικοπολιτικό, δήθεν κορπορατιστικό, μοντέλο, που πρεσβεύει το υπερταξικό κράτος, ένα κράτος, δηλαδή, που υπερβαίνει, χωρίς να διευθετεί, ούτε να ειρηνεύει, τις κοινωνικές και ταξικές διαφορές μέσα στην κοινωνία, που τίθεται υπεράνω της ίδιας της κοινωνίας.
Εγγύηση της "εύρυθμης κι ομαλής" λειτουργίας του φασιστικού κράτους, ο ηγέτης.
Στην
ουσία, ο φασισμός είναι η ακραία μορφή του καπιταλισμού, ένας καπιταλισμός "επαναστατικός", που ξεμπερδεύει στα γρήγορα με τα προσχώματα του πολιτικού φιλελευθερισμού, που αποτελεί κρηπίδωμα της παραδοσιακής καπιταλιστικής πολιτικής ρύθμισης.
Ο φασισμός είναι, τελικά, η "σωτηρία νήσος", όταν ο καπιταλισμός βρίσκεται εμπρός σε μείζονες κρίσεις, που κατ' ανάγκην επαναλαμβάνονται περιοδικά, και σε ανυπέρβλητα αδιέξοδα, στα οποία οδηγούν, με ιστορική ακρίβεια ανά τακτά χρονικά διαστήματα, οι εγγενείς αντιφάσεις κι αντινομίες του καπιταλιστικού μοντέλου.
Όμως, ο φασισμός αφορά κυρίως σε φαινόμενα ψυχοπάθειας των μαζών και, κυριότατα, σε νοοτροπίες.
Ο φασισμός υπάρχει, κατ' αρχήν, στο μυαλό και στην νοοτροπία της ατομικιστικής συνείδησης.
Αφορά σ' εκείνους που μετέρχονται πρόθυμα κάθε είδους βία, προκειμένου να εξυπηρετήσουν ίδια συμφέροντα, είτε οικονομιστικά είτε εξουσιαστικά.
Ο
φασισμός, λοιπόν, πλανάται παντού μέσα στην καπιταλιστική κοινωνία. Διαπερνά όλο το πολιτικό φάσμα, μια που είναι, κυρίως, θέμα ατόμων κι όχι πολιτικής.
Στη φασιστική νοοτροπία, η βία, κυρίως η κοινωνικοπολιτική, εκλαμβάνεται σαν αξία. Κάθε διαφορετικότητα, κοινωνική, πολιτική, φυλετική κοκ, εκλαμβάνεται ως οιονεί απειλή και καταδιώκεται ανηλεώς.
Η φασιστική βία έχει σκοπό τον απόλυτο έλεγχο του πολιτικού υποκειμένου, την ισοπέδωσή του. Δεν εννοούνται ανθρώπινα, παρά "πολιτικά" κι ατομικά δικα
ιώματα και, βεβαιώς, υποχρεώσεις, κι αυτά εφόσον είναι αποδεκτά κι ενταγμένα μέσα στο φασιστικό μοντέλο.
Ο φασισμός απευθύνεται στα πιο ζωώδη ανθρώπινα ένστικτα, απευθύνεται σε αφιονισμένες, και συνήθως τρομοκρατημένες, μάζες, ούτε καν σε πολιτικοποιημένα άτομα.
Κοντολογίς, ο φασισμός αφορά στην αχαλίνωτη βία ως μέσον συντήρησης κι αντίδρασης ενός παραδοσιακού κοινωνικοπολιτικού μοντέλου, που είναι οικείο στις μάζες και γι' αυτό εκλαμβάνεται ως ασφαλές.
Τον φασισμό δεν τον γεννά η πολιτική ανάγκη, δεν προκύπτει μέσα από ζυμώσεις της κοινωνικής βάσης, ο φασισμός προκύπτει ως μικροαστικός αντιδραστισμός σε περιόδους χρονίζουσας ύφεσης και οξέων κρίσεων, που απειλούν τα μεσοαστικά στρώματα με προλεταριοποίηση.
Ο φασισμός ελλοχεύει στον παραδοσιακό μικροαστικό συντηρητισμό κι απομένει η ιστορική και οικονομική συγκυρία, καθώς και κάποιος χαρισματικός δημαγωγός, για να εξελιχθεί σε πολιτικό και κοινωνικό αντιδραστισμό, σε κατεστημένη πολιτική βαρβαρότητα.
Κάποιοι, κοντόθαλμοι, αναζητούν, σήμερα, παραδοσιακά φασιστικά πολιτικά σχήματα. Ασφαλώς και δεν υπάρχουν τέτοια.
Ο φασισμός ποντάρει, πάντοτε, στο "χάιδεμα" της μάζας, δεν ανοίγει ποτέ τα χαρτιά του πριν αναλάβει την εξουσία.
Ωστόσο, στην σημερινή Ευρώπη η αναβίωση της φασιστικής νοοτροπίας στην πολιτική κονίστρα, μα κυρίως στην πολιτική συνείδηση των μαζών, είναι ανατριχιαστική. Δεν έχει κάποιος παρά να δει τι συμβαίνει με την αντιδραστική στροφή σε παραδοσιακά δημοκρατικές χώρες, όπως, λόγου χάρη, στηη Γαλλία, στην Σουηδία ή στην Ελβετία, ή, ακόμη χειρότερα, τα προδήλως φασιστικά υβρίδια που απαντούνται στην παρτίδα μας και στην Αυστρία, όπου ο φασισμός, ως πολιτική πρακτική και νοοτροπία, κερδίζει συνεχώς επιρροή και δυναμική. Γιατί ουδέποτε ο φασισμός, ούτε βεβαίως ο "κλασικός" ιταλικός τύπος, δεν αφορούσε σε μια ξεκάθαρη ιδεολογικοπολιτική πλατφόρμα. Αντιθέτως, αποτελούσε, κι αποτελεί ακόμη, ένα ψευδεπίγραφο συνονθύλευμα, μια πολιτική απάτη, με νεοφιλελεύθερα, σοσιαλιστικά κι αναρχικά στοιχεία,μια σούπα που ταιριάζει παντού.
Τέλος, ο φασισμός απευθύνεται κι αφορά σε ηλίθιους.
Ηλίθιοι, που νομίζουν πως ο φασισμός είναι μια επαναστατική πολιτική φιλοσοφία και πρακτική, τονίζουν μάλιστα και την, δήθεν, αντικαπιταλιστική φασιστική "πολεμική".
Ωστόσο, ο φασισμός είναι γέννημα θρέμμα της καπιταλιστικής παθογένειας κι έχει σκοπό να συντηρήσει το καπιταλιστικό μοντέλο, και την συνακόλουθη κοινωνικοπολιτική βαρβαρότητα, κι όχι, βεβαίως, να την ανατρέψει ριζικά.
Ο φασισμός, λοιπόν, βρίσκεται παντού γύρω μας, τώρα, κι ορθώνεται και πάλι απειλητικά μέσα απ' την ιστορική λήθη.
Κάποιοι "δεν τον βλέπουν".
Βλέπουν μόνον την, υπαρκτή όντως, απειλή της νεοταξικής λαίλαπας και δεν αντιλαμβάνονται πως απ' την Κερκόπορτα εισβάλλει απειλητικά κι άλλος ένας, το ίδιο επικίνδυνος, εχθρός, ο φασιστικός βρυκόλακας.
Σαν να μην έφτανε αυτό, κάποιοι φαίνονται έτοιμοι να συμμαχήσουν με τα φασιστικά ζόμπι, προκειμένου να αντιπαλέψουν την νεοταξική λαίλαπα.
Που θα πει, διαλέγουν να συμμαχήσουν με την Σκύλλα για να πολεμήσουν την Χάρυβδη!
Ε, στο χωριό μου λένε:
"τι να σε φάει ο γάιδαρος, τι να σε φάν κουνούπια".
Ας μην αφήσουμε εκείνους που τρέφονται απ' το αίμα μας να χορτάσουν, όποια μάσκα κι αν φορούν.
Και, κυρίως, ας θυμηθούμε.

Δεν υπάρχουν σχόλια: