Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2007

Οι μεταμορφώσεις του Αρλεκίνου.

Η λέξη fascia (προερχόμενη εκ του fasces, δηλαδή το σύμβολο εξουσίας των των Ρωμαίων μάγιστρων) πρωτοχρησιμοποιήθηκε στην Ιταλία κατά τα τέλη του 19ου αιώνα για κάποιες επαναστατικές σοσιαλιστικές γκρούπες. Είναι, άλλωστε, γνωστό πως ο Μουσολίνι ξεκίνησε την πολιτική του δραστηριότητα ως ριζοσπάστης σοσιαλιστής ακτιβιστής, ήταν μάλιστα ένας εξαιρετικά ενημερωμένος μαρξιστής. Στην πορεία, ο φασισμός μετεξελίχθηκε σε μια πολιτική θεωρία του "εξτρεμισμού του κέντρου", κατά τον Lipset, δηλαδή ως έκφραση του μικροαστικού αντιδραστισμού.
Ο φασισμός είναι αυτό ακριβώς: ο μικροαστικός ριζοσπαστισμός.
Θα πρέπει να είμαστε ειλικρινείς: η εκλογική και στελεχειακή δεξαμενή του φασισμού υπήρξαν, ανέκαθεν, τα μεσαία λαϊκά στρώματα.
Όπως έχω ήδη προαναφέρει, ο φασισμός είναι, στην ουσία, ένας "επαναστατικός" καπιταλισμός, το τελευταίο καταφύγιο της κατώτερης αστικής τάξης μπρος στον κίνδυνο της προλεταριοποίησης. Όταν οι μεσαίες και κατώτερες αστικές τάξεις βρεθούν μπροστά σε μια από τις, περιοδικά εμφανιζόμενες, καπιταλιστικές κρίσεις κι εφόσον οι αριστερές πολιτικές δυνάμεις δεν είναι σε θέση να αρθρώσουν πειστικό πολιτικό λόγο και δυναμική πολιτική πράξη, τότε ο φασισμός αναλαμβάνει την "κηδεμονία" του καπιταλιστικού μοντέλου, αναλαμβάνει την κηδεμονία του "εξαδέλφου του", του καπιταλισμού, καθώς έλεγε κι ο Ραφαηλίδης, που πρόσθετε πως ο φασισμός, είτε μας αρέσει είτε όχι, είναι ο απόλυτος εκσυγχρονιστής των καπιταλιστικών μεταμορφώσεων, είναι εκείνος που παίρνει τον καπιταλισμό και τον βγάζει, με μια κλωτσιά είναι η αλήθεια, μέσα απ' τα λαγούμια όπου παγιδεύεται κατά καιρούς.
Ο φασισμός βασίζεται στον ανορθολογισμό και γι' αυτό είναι δύσκολο να τον προσεγγίσει κάποιος ιδεολογικοφιλοσοφικά.
Βασίζεται στην ψυχολογία της μάζας, απευθύνεται στα πιο κατώτερα και ζωώδη ανθρώπινα ένστικτα, είναι η πολιτική θεωρία που εκφράζει το ένστικτο της αυτοσυντήρησης των μεσοαστικών και μικροαστικών στρωμάτων, στην ουσία πρόκειται για ενστικτώδες μικροαστικό αντανακλαστικό.
Ο φασισμός είναι η κοσμοθεώρηση μιας τρομοκρατημένης μικροαστικής τάξης, ο τρόπος της να "επανορθώνει" τις, κατά καιρούς, παραμορφώσεις και τα εξαμβλώματα των καπιταλιστικών μετασχηματισμών, αρνούμενη πεσματικά να προχωρήσει σ' έναν ριζοσπαστικό σοσιαλιστικό μετασχηματισμό, που την τρομοκρατεί μέχρι θανάτου.
Ο φασισμός είναι η επιστροφή στην ασφάλεια του οικείου, του παραδοσιακού καπιταλιστικού μοντέλου, το οποίο θέλγει τα μεσοαστικά και μικροαστικά στρώματα, αφού τους προσφέρει ένα απατηλό δικαίωμα "στ' όνειρο" (της ανόδου στην μεγαλοαστική τάξη).
Ο φασισμός είναι μια καπιταλιστική "αντιμεταρρύθμιση", με όχημα τις τρομοκρατημένες μικροαστικές μάζες, όταν αυτές συνθλίβονται, από τις εγγενείς καπιταλιστικές αντινομίες κι αντιφάσεις, προς το επίπεδο του προλεταριάτου. Κι όπως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, ο φανατισμός κι η βαρβαρότητα περισσεύουν.
Γιατί ο φασισμός είναι ακριβώς αυτό: είναι ένας καπιταλισμός "φυσικός", απολύτως ανήθικος, απάνθρωπος και βάρβαρος, απολύτως απαλλαγμένος απ' τα "βαρίδια" του πολιτικού φιλελευθερισμού, τον οποίον οι φασίστες ανέκαθεν θεωρούν σαν πηγή εκφυλισμού και παρακμής.
Πάντως, για νά 'μαστε ειλικρινείς, πολύ λίγοι είναι, σήμερα, συνειδητοί φασίστες. Οι περισσότεροι που ακολουθούν τα νεοφασιστικά ευρωπαϊκά πολιτικά υβρίδια και πληθαίνουν τις τάξεις τους είναι μικροαστοί και μεσοαστοί χωρίς πολιτική και ιδεολογική αναφορά και συνείδηση. Μπορεί να είναι, λόγου χάρη, οι πολυπληθέστατοι "ναυαγοί" του νεοφιλελεύθερου εκσυγχρονισμού.
Τέλος πάντων, δέστε τα σημάδια:
Λατρεία ενός υπερταξικού κράτους "Λεβιάθαν", σοβινιστικός εθνικισμός, αγιοποίηση του "ηγέτη", οργανική ενότητα του έθνους, φασιστικός κορπορατισμός, κοινωνικός και φυλετικός δαρβινισμός, "σοσιαλιστικές" ντρίλιες μέσα σ' ένα παράφωνο φιλελεύθερο θόρυβο, αυτά είναι μερικά απ' τ' αλάνθαστα "σημάδια" της φασιστικής, και νεοφασιστικής, προπαγάνδας.
Ωστόσο, μεταπολεμικά, ο φασισμός, σαν πολιτική ιδεολογία, έπεσε σε γενική ανυποληψία, εξ' αιτίας της βάρβαρης φύσης του και των στυγερών εγκλημάτων των φασιστικών καθεστώτων. Γι' αυτό και σήμερα οι (νεο)φασίστες παρουσιάζονται, δήθεν, ως ακραιφνείς "δημοκράτες" σε μια τακτική κίνηση επανάκτησης ευηποληψίας και "έξωθεν καλής μαρτυρίας".
Είναι πάγια, άλλωστε, η τακτική των φασιστών να "ευαγγελίζονται" την "γνήσια δημοκρατία και τον πραγματικό πολιτικό φιλελευθερισμό", μέχρις ότου κατακτήσουν την εξουσία. Είναι μια απολύτως πετυχημένη "συνταγή", γιατί να μην την επιχειρήσουν κι σημερινοί (νεο)φασίστες;
Κι αν κρίνουμε απ' την σύγχρονη πολιτική πραγματικότητα, πρόκειται για μια "συνταγή" αλάνθαστη!
Ωστόσο, εκείνο που είναι πραγματικά θλιβερό είναι η, για ακόμη μια φορά, παροιμιώδης ανικανότητα των αριστερών πολιτικών δυνάμεων να αντιπαλέψουν αποτελεσματικά την (νεο)φασιστική φενάκη...
Το μείζον πολιτικό διακύβευμα, σήμερα, είναι πως το ευρωπαϊκό πολιτικό κέντρο βάρους μετατοπίζεται διαρκώς δεξιότερα, συντηρητικότερα αν προτιμάτε, δημιουργείται δηλαδή, ακόμη μια φορά, ο προθάλαμος, ή η μήτρα, μιας (νεο)φασιστικής τερατογένεσης. Μάλιστα, μερικά απ' αυτά τα νεοφασιστικά...φυντάνια έχουν ήδη ανδρωθεί και διεκδικούν δυναμιά και με αξιώσεις μοιράδι στην πολιτική κονίστρα.
Κι οι σοσιαλιστές;
Οι Ευρωπαίοι σοσιαλιστές βρίσκονται, ακόμη μια φορά, σε αφάσια αμηχανία κι εκνευριστική αδράνεια.
Πότε παριστάνουν τις δεξιές καρικατούρες και πότε μαλλιοτραβιούνται για...μείζονα ιδεολογικοπολιτκά ζητήματα, του ύφους: "η μαρξιστική κότα έκανε το σοσιαλιστικό αυγό ή το σοσιαλιστικό αυγό την μαρξιστική κότα;"
Έλα ντε;
Ο ευρωπαϊκός σοσιαλισμός θαλασσοδέρνεται μέσα στην ανικανότητά του να δομήσει ένα νέο σοσιαλιστικό παράδειγμα, να αρθρώσει μια πειστική εναλλακτική πολιτική πρόταση και να την υπερασπίσει με συνέπεια και μαχητικότητα. Κι επειδή η εποχή μας είναι μια εποχή μεταιχμιακή, μια περίοδος βαθιάς κρίσης, είναι απολύτως βέβαιο πως θα επαληθευτεί και πάλι το ιστορικό δεδομένο, πως σε περιόδους βαθιάς κρίσης, όπου η οικονομική ύφεση συναντά την πολιτική αστάθεια, όταν δεν τα καταφέρνουν οι σοσιαλιστές, θριαμβεύουν οι φασίστες (όποια προβιά ή προσωπείο κι αν ενδύονται).

ΥΓ: Μου προκαλεί απέραντη θλίψη το κατάντημα κάποιων, πάλαι ποτέ, συντρόφων, οι οποίοι, εσχάτως, ξεπέρασαν κάθε όριο κι έχουν μετατραπεί σε απολογήτες του...Καραμανλή και της κυβέρνησής του!
Κι όλα αυτά στο όνομα μιας...ριζοσπαστικής αριστερής πρωτοπορείας!!!
Συγκρατηθείτε σύντροφοι, έχετε ήδη, φοβάμαι, εξοκείλει στην αντίπερα όχθη, οπότε μπορείτε να σταματήσετε πλέον να...πρωτοπορείτε.

Δεν υπάρχουν σχόλια: