Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2008

Η Αρένα.

Παρακολουθώντας τα τελευταία επεισόδια μεταξύ χρυσαυγιτών και αντιεξουσιαστών μου δημιουργήθηκε η εξής εικόνα:
Η μεν ΧΑ είναι, ξεκάθαρα, ένα παρακρατικό μαγαζί, έστω κι αν δεν το αντιλαμβάνονται κάποια απ' τα παιδιά που μπαίνουν σ' αυτήν ορμώμενα από (υπέρ)εθνικιστικό ενθουσιασμό, ο δε, λεγόμενος, αντιεξουσιαστικός χώρος είναι εντελώς διαβλητός απ' τις υπηρεσίες και παίζει, στην πράξη, τον ρόλο των παρακρατικών εφεδρειών, έστω κι αν, επίσης, κι εδώ κάποια παιδιά μπαίνουν για ιδεολογικούς λόγους κι από επαναστατικό οίστρο.
Στην ουσία, και οι μεν και οι δε πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης και χειραγώγησης, έτσι που να εξυπηρετούν τα σχέδια και τις πρακτικές του βαθέους κράτους που μας εξουσιάζει (ασχέτως ποιο κόμμα βρίσκεται στην κυβέρνηση).
Όλος αυτός ο σχεδιασμός, βεβαίως, κάπου αποσκοπεί:
Πρώτον, αποσκοπεί στην κατίσχυση του νεοσυντηρητισμού ως επικρατούσας ιδεολογικής τάσης. Η λογική πίσω απ' τις παρακρατικές πρακτικές είναι πως ο μέσος πολίτης είναι έτοιμος να απεμπολήσει βασικές ατομικές και πολιτικές ελευθερίες προς χάριν της ευταξίας και του αισθήματος ασφάλειας. Έτσι, αποζητά ένα κράτος-μαχητή, ένα κράτος- αστυφύλακα, που να τον απαλλάξει απ' την "τρομοκρατία" των σκιάχτρων, που το ίδιο το παρακράτος έχει τοποθετήσει μπρος στην πόρτα του σπιτιού του.
Δεύτερον, απαξιώνεται η έννοια του πολιτικού φιλελευθερισμού και των δημοκρατικών θεσμών. Βεβαίως, τόσο ο πολιτικός φιλελευθερισμός, όσο κι η δημοκρατία, μέσα στο δυτικό αστικοκαπιταλιστικό περιβάλλον είναι μια φάρσα. Ωστόσο, η όποια αμφισβήτηση και ριζοσπαστική αλλαγή του κατεστημένου θα πρέπει να συμβεί από κάτω, απ' τη λαϊκή βάση, κι όχι μέσα από τους σχεδιασμούς, τις πρακτικές και τις προβοκάτσιες του παρακράτους. Γιατί έτσι οδηγούμαστε ολοταχώς σε κοινωνίες αυταρχικές, ανελεύθερες, ολοκληρωτικές.
Απομένει οι γνήσιοι ιδεολόγοι που υπάρχουν τόσο μέσα στη ΧΑ, όσο και μέσα στους αντιεξουσιαστικούς χώρους, να συνειδητοποιήσουν πως, στην πράξη, χρησιμοποιούνται ως όργανα του παρακράτους. Όταν συμβεί αυτό, θα σταματήσουν να κάνουν τη χάρη στα διάφορα λαμόγια των υπηρεσιών και να παριστάνουν τους μονομάχους στην σύγχρονη επικοινωνιακή αρένα.
Τρίτον, λειτουργεί αποπροσανατολιστικά. Ο κόσμος "φτιάχνεται" με το αίμα της αρένας (έστω κι αν δεν το ομολογεί κι εκδηλώνει έναν, λίγο πολύ, υποκριτικό αποτροπιασμό) και ξεχνά τα βασικά του προβλήματα, εκείνα που επηρεάζουν άμεσα την καθημερινότητά του: φτώχεια, ανεργία, ασφαλιστικό, σκάνδαλα, ανικανότητα των κυβερνήσεων να λύσουν αποτελεσματικά τα καθημερινά του προβλήματα.
Άρτος και θεάματα! Ε, όταν δεν υπάρχει άρτος κι όλο το σύστημα βρωμάει και ζέχνει από πάνω έως κάτω, κάποιοι στήνουν θεάματα, που απευθύνονται στα πιο ζωώδη ένστικτα της μάζας. Το καταπληκτικό σ' αυτή την ιστορία είναι πως κάποιοι είναι εντελώς πρόθυμοι να παίξουν τον ρόλο του μονομάχου, ή του μάρτυρα, μέσα στην αρένα!
Ε λοιπόν, αδέρφια, βγείτε απ' την αρένα!
Ο πραγματικός, ο ουσιαστικός αγώνας δίνεται μέσα απ' τη συλλογική πολιτική δράση και, βεβαίως, μέσα από οργανωμένα και μαχητικά κινήματα, που εξυπηρετούν τις ανάγκες και τα θέλω τις κοινωνίας κι όχι του παρακράτους. Δεν υπάρχουν σήμερα οι επαναστατικές συνθήκες για μια ριζοσπαστική εξέγερση. Υπάρχει, ωστόσο, το έδαφος για πολιτικά κινήματα, για μαχητική πολιτική δράση, για μαχητικούς και διεκδικητικούς κοινωνικούς κι εργατικούς αγώνες, κόντρα στην απολιτική κι αδιέξοδη βία της αρένας.

Δεν υπάρχουν σχόλια: