Πέμπτη, 10 Απριλίου 2008

Ο ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΤΗΣ!

Τράπεζα της Ελλάδας, χτες το πρωΐ.
Κόσμος και ντουνιάς, ουρές, ταλαιπωρία, νεύρα.
Περιμένοντας ψιλονυσταγμένος το νούμερό μου, ακούω έναν τύπο, που καθόταν ακριβώς μπροστά μου, να λέει αίφνης:
-"Ορίστε, γεμίσαμε αλλοδαπούς, και να τα χάλια μας!"
Ωχ!, σκέφτηκα, πέσαμε στο μαλάκα πάλι!
Τον κοιτάζω: γύρω στα πενήντα, το μαλλί βαμμένο κομοδινί, κι αγάμητος τουλάχιστον ένα εξάμηνο...γάματα!
Περιμέναμε καμιά σαρανταριά άτομα στο συγκεκριμένο ταμείο, αλλά ουδείς δεν του απαντάει.
Ο τύπος κοιτάει δεξιά, κοιτάει αριστερά, βλέπει πως κανείς δεν του δίνει σημασία και συνεχίζει.
-"Μ' αυτά που βλέπω, όχι ρατσιστής, αλλά ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΤΗΣ θα γίνω!"
Ρε πούστη πια...τη γκίνια μου, δε φτάνει που θα φάμε κάνα δυο ώρες εδώ μέσα, ήταν ανάγκη να πέσουμε και στον μπετόβλακα από πάνω;;;
Και νυστάζω κιόλας...
Τέσπα, ουδείς ασχολείται μαζί του. Ο τύπος τα παίρνει χοντρά τώρα.
-"Χούντα θα γίνω, ΧΟΥΝΤΑ!"
Έχει αρχίσει και στριφογυρνάει στο κάθισμα, κοιτάζει γύρω γύρω, κανείς δεν του μιλάει. Έχει αρχίσει ν' αφρίζει.
Ξάφνου, γυρίζει δεξιά του και φωνάζει μες τ' αυτί μια κυριούλας που καθόταν δίπλα του:
-"Έτσι δεν είναι; Δίκιο δεν έχω; Πέστε μου, έτσι δεν είναι;"
Η κυριούλα, ευγενέστατη, τον κοιτά με οίκτο, μα δεν του απαντά.
Ο τύπος είναι έξω φρενών πια. Αναδεύεται στη θέση του.
-"Ο δημόσιος τομέας κατάντησε, από τότε που μπήκαν στο δημόσιο οι γυναίκες"!!!
Το πράγμα αρχίζει να 'χει γούστο. Κάνα δυο αρχίζουν να ψιλογελάνε. Μου 'χει φύγει ήδη η νύστα.
Ανάμεσα σ' αυτούς που ψιλογελάσανε και μια κυρία, που κάθεται απέναντι απ' τον ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΤΗ.
-"Γελάτε;", της πετάει. "Μη γελάτε! Τριάντα χρόνια έχω στη δημόσια διοίκηση, και γνωρίζω πως για την κατάντια του δημοσίου φταίνε οι γυναίκες!"
-"Εγώ δεν έχω τόσα πολλά", του απαντάει η κυρία, "αλλά θα έλεγα πως φταίνε οι βλάκες!", και τον κοιτάζει με νόημα.
Τώρα, το πράγμα έχει αρχίσει να γίνεται κωμικό. Μ' έχουν πιάσει τα γέλια.
Ο τύπος γυρίζει και με κοιτάζει με δολοφονικό βλέμμα.
-"Μη με κοιτάζετε", του λέω. "Μάλλον, δεν εννοεί εμένα..."
Ο τύπος έχει λυσσάξει τώρα. Λέει διάφορα, φωνάζει, χειρονομεί, τρίβει τ' αυτιά του.
Η κυριούλα δίπλα του προσπαθεί να τον καθησυχάσει και, κάθε τόσο, τον κοιτάζει έντρομη. Το πράγμα πάει για Επιθεώρηση.
Ο τύπος στρέφεται προς την κυρία που του την είπε:
-"Ας πηγαίνατε κι εσείς στρατό τρία χρόνια, πρώτα, και μετά να 'ρχόσασταν να μιλήσετε για ισότητα!", της πετάει.
-"Ας γεννούσατε εσείς", του λέει πολύ ψύχραιμα η κυρία, "να πηγαίναμε εμείς στον στρατό!"
Μπουχαχαχά!
-"Καλό!", πετάγομαι, περισσότερο για να πικάρω τον ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΤΗ.
Γυρίζει και με κοιτάζει λοξά.
-"Αυτά είναι ιστορίες γι' αγρίους!", μαίνεται πλέον.
-"Ηρεμήστε", του λέει η κυριούλα δίπλα του, "θα πάθετε τίποτα".
Μπουχαχαχαχά, η μέρα μου έχει φτιάξει ήδη.
-"Κανονικά", λέει ο τύπος, "οι γυναίκες θα πρέπει να κάθονται στα σπίτια τους και να μεγαλώνουν τα παιδιά τους. Εμένα έτσι έκανε η μάνα μου!"
-"Βεβαίως", του απαντάει η κυρία απέναντι, "και μάλιστα, σε μερικές περιπτώσεις, καλή ώρα, θα 'πρεπε να λαμβάνουν και ανθυγιεινό επίδομα!!!"
ΜΠΟΥΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!
Μου 'φυγε ο ρημαδοσάγωνας! Έχω λιώσει.
Όλοι έχουν αρχίσει, πλέον, να γελάνε.
Η κυριούλα, δίπλα στον ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΤΗ, τον κοιτάζει και, τρομαγμένη, σηκώνεται διακριτικά απ' τη θέση της και πάει, σιγά σιγά, πίσω απ' την κολόνα!
Μπουχαχαχαχά! Της τρελής!
Ο τύπος βρίσκεται στα πρόθυρα εγκεφαλικού.
"Το 212", φωνάζει ο ταμίας, "το 212 υπάρχει;"
Ο τύπος κοιτάζει το χαρτάκι του, "ΕΔΩ, ΕΔΩ!", φωνάζει, σηκώνεται βιαστικά, φτιάχνει το κομοδινί μαλλί του, που 'χε αναμαλλιαστεί απ' την κρισάρα, περνάει μπρος απ' την κυρία, που του την έσπασε, ρίχνοντάς της δολοφονικές ματιές, και πάει στο ταμείο.
ΑΥΛΑΙΑ!

Δεν υπάρχουν σχόλια: