Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2008

Τα τοτέμ του σωβινισμού.

Την ίδια ώρα που η πατρίδα μας πασχίζει να βγει απ' τ' αδιέξοδο που την οδήγησαν κάτι μαινόμενοι εθνικιστές, σαν τον μακαριστό Χριστόδουλο, τον Άνθιμο, τον Σαμαρά, τον Παπαθεμελή και τους λοιπούς εθναμύντορες, την ίδια στιγμή που πασχίζουμε να κερδίσουμε εκείνο που μπορούσαμε εύκολα, και με πλήθος άλλων ανταλλαγμάτων, να είχαμε εξασφαλίσει προ δεκαπενταετίας, αλλά οι ίδιοι αυτοί Ελληναράδες ακύρωσαν εγείροντας τα σωβινιστικά αντανακλαστικά του όχλου, ετούτη τη στιγμή που βράζει η Βαλκανική, που προοιωνίζονται θερμά επεισόδια και χρειάζεται σοβαρότητα, υπευθυνότητα, ρεαλισμός και, κυρίως, εθνική ενότητα, ο Άνθιμος ξεθάβει πάλι το τοτέμ του εθνικιστικού σωβινισμού, σε πείσμα κάθε λογικής, σε πείσμα κάθε εθνικού συμφέροντος. Είναι γνωστό πού καταλήγει ο εθνικιστικός σωβινισμός, όταν συναντά περιόδους πολιτικής κρίσης. Κανένα νεώτερο εθνοκράτος δεν στέριωσε χωρίς πόλεμο. Αυτό είναι ιστορικό αξίωμα.
Οι ΗΠΑ προσπαθούν να αποσταθεροποιήσουν την Ευρώπη, δημιουργώντας ερείσματα, προτεκτοράτα, στον ευρωπαϊκό χώρο. Όσο πιο μικρό κι ασταθές είναι ένα προτεκτοράτο, τόσο πιο εύκολα ελέγχεται και ποδηγετείται. Όποιος ελέγχει την Ευρώπη, ελέγχει την Ευρασία κι όποιος ελέγχει την Ευρασία, ελέγχει τον κόσμο όλον. Αν οι ΗΠΑ θέλουν να κυβερνήσουν τον κόσμο, πρέπει πρώτα να ελέγξουν απολύτως την Ευρώπη. Αυτό τ' ομολόγησε με κυνισμό ο Μπερζίνσκι σε ανύποπτο χρόνο.
Αν η Ρωσία επιχειρεί να ελέγξει την Ευρασία ενεργειακά (επομένως και οικονομικά), οι ΗΠΑ θα επιβάλλουν, με κάθε τρόπο, πολιτικό, ή ακόμη και στρατιωτικό, έλεγχο. Με την επιχειρούμενη αποδόμηση των ευρωπαϊκών εθνοτήτων, την πολυδιάσπαση των εθνοκρατών και τη δημιουργία ασταθών και θνησιγενών κρατιδίων, που θα οφείλουν την ύπαρξή τους αποκλειστικά στις διαθέσεις και την εύνοια των ΗΠΑ, οι Αμερικανοί μπορούν εύκολα να επιβάλλουν την πολιτική, και όχι μόνον, κυριαρχία τους στην Ευρώπη και την Ευρασία.
Εδώ, η γνωστή εθνικιστική αμφισημία, δηλαδή η απ' τη μια μεριά επαναστατική κι απ' την άλλη αντιδραστική αιχμή του εθνικισμού, γίνεται όπλο του αμερικανικού αυτοκρατορισμού.
Κάθε αδιάλλακτη και κοντόφθαλμη σωβινιστική πολιτική, ειδικά όταν προέρχεται από κράτη ελάσσονος γεωπολιτικής ισχύος, ενισχύει τους αμερικανικούς νεοταξικούς σχεδιασμούς. Αν μέχρι τώρα οι ΗΠΑ είχαν έναν μπαμπούλα και μια παραδουλεύτρα στην Ευρώπη (Τουρκία και Ηνωμένο Βασίλειο), τώρα δημιουργούν πληθώρα αποσταθεροποιητικών παραγόντων.
Είναι η πασίγνωστη πολιτική του "διαίρει και βασίλευε", προσαρμοσμένη στους γρίφους των καιρών μας.
Μόνη λύση, η προσπάθεια συνεννόησης των ευρωπαϊκών λαών, στο πλαίσιο αμοιβαίου σεβασμού και καλής θέλησης.
Μόνη λύση είναι να τεθούν οι επιθετικοί εθνικισμοί, οι σωβινισμοί, στο περιθώριο και να πρυτανεύσει ο ορθολογισμός κι η διάθεση συναδέλφωσης των ευρωπαϊκών λαών.
Μόνη λύση είναι να απομονωθούν οι υπερεθνικιστικές, αλλά και αντεθνικές, σειρήνες κι οι ευρωπαϊκοί λαοί, τα ευρωπαϊκά έθνη, να πορευτούν προς ένα κοινό μέλλον σεβασμού, προκοπής και ειρήνης.

Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2008

Η Αρένα.

Παρακολουθώντας τα τελευταία επεισόδια μεταξύ χρυσαυγιτών και αντιεξουσιαστών μου δημιουργήθηκε η εξής εικόνα:
Η μεν ΧΑ είναι, ξεκάθαρα, ένα παρακρατικό μαγαζί, έστω κι αν δεν το αντιλαμβάνονται κάποια απ' τα παιδιά που μπαίνουν σ' αυτήν ορμώμενα από (υπέρ)εθνικιστικό ενθουσιασμό, ο δε, λεγόμενος, αντιεξουσιαστικός χώρος είναι εντελώς διαβλητός απ' τις υπηρεσίες και παίζει, στην πράξη, τον ρόλο των παρακρατικών εφεδρειών, έστω κι αν, επίσης, κι εδώ κάποια παιδιά μπαίνουν για ιδεολογικούς λόγους κι από επαναστατικό οίστρο.
Στην ουσία, και οι μεν και οι δε πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης και χειραγώγησης, έτσι που να εξυπηρετούν τα σχέδια και τις πρακτικές του βαθέους κράτους που μας εξουσιάζει (ασχέτως ποιο κόμμα βρίσκεται στην κυβέρνηση).
Όλος αυτός ο σχεδιασμός, βεβαίως, κάπου αποσκοπεί:
Πρώτον, αποσκοπεί στην κατίσχυση του νεοσυντηρητισμού ως επικρατούσας ιδεολογικής τάσης. Η λογική πίσω απ' τις παρακρατικές πρακτικές είναι πως ο μέσος πολίτης είναι έτοιμος να απεμπολήσει βασικές ατομικές και πολιτικές ελευθερίες προς χάριν της ευταξίας και του αισθήματος ασφάλειας. Έτσι, αποζητά ένα κράτος-μαχητή, ένα κράτος- αστυφύλακα, που να τον απαλλάξει απ' την "τρομοκρατία" των σκιάχτρων, που το ίδιο το παρακράτος έχει τοποθετήσει μπρος στην πόρτα του σπιτιού του.
Δεύτερον, απαξιώνεται η έννοια του πολιτικού φιλελευθερισμού και των δημοκρατικών θεσμών. Βεβαίως, τόσο ο πολιτικός φιλελευθερισμός, όσο κι η δημοκρατία, μέσα στο δυτικό αστικοκαπιταλιστικό περιβάλλον είναι μια φάρσα. Ωστόσο, η όποια αμφισβήτηση και ριζοσπαστική αλλαγή του κατεστημένου θα πρέπει να συμβεί από κάτω, απ' τη λαϊκή βάση, κι όχι μέσα από τους σχεδιασμούς, τις πρακτικές και τις προβοκάτσιες του παρακράτους. Γιατί έτσι οδηγούμαστε ολοταχώς σε κοινωνίες αυταρχικές, ανελεύθερες, ολοκληρωτικές.
Απομένει οι γνήσιοι ιδεολόγοι που υπάρχουν τόσο μέσα στη ΧΑ, όσο και μέσα στους αντιεξουσιαστικούς χώρους, να συνειδητοποιήσουν πως, στην πράξη, χρησιμοποιούνται ως όργανα του παρακράτους. Όταν συμβεί αυτό, θα σταματήσουν να κάνουν τη χάρη στα διάφορα λαμόγια των υπηρεσιών και να παριστάνουν τους μονομάχους στην σύγχρονη επικοινωνιακή αρένα.
Τρίτον, λειτουργεί αποπροσανατολιστικά. Ο κόσμος "φτιάχνεται" με το αίμα της αρένας (έστω κι αν δεν το ομολογεί κι εκδηλώνει έναν, λίγο πολύ, υποκριτικό αποτροπιασμό) και ξεχνά τα βασικά του προβλήματα, εκείνα που επηρεάζουν άμεσα την καθημερινότητά του: φτώχεια, ανεργία, ασφαλιστικό, σκάνδαλα, ανικανότητα των κυβερνήσεων να λύσουν αποτελεσματικά τα καθημερινά του προβλήματα.
Άρτος και θεάματα! Ε, όταν δεν υπάρχει άρτος κι όλο το σύστημα βρωμάει και ζέχνει από πάνω έως κάτω, κάποιοι στήνουν θεάματα, που απευθύνονται στα πιο ζωώδη ένστικτα της μάζας. Το καταπληκτικό σ' αυτή την ιστορία είναι πως κάποιοι είναι εντελώς πρόθυμοι να παίξουν τον ρόλο του μονομάχου, ή του μάρτυρα, μέσα στην αρένα!
Ε λοιπόν, αδέρφια, βγείτε απ' την αρένα!
Ο πραγματικός, ο ουσιαστικός αγώνας δίνεται μέσα απ' τη συλλογική πολιτική δράση και, βεβαίως, μέσα από οργανωμένα και μαχητικά κινήματα, που εξυπηρετούν τις ανάγκες και τα θέλω τις κοινωνίας κι όχι του παρακράτους. Δεν υπάρχουν σήμερα οι επαναστατικές συνθήκες για μια ριζοσπαστική εξέγερση. Υπάρχει, ωστόσο, το έδαφος για πολιτικά κινήματα, για μαχητική πολιτική δράση, για μαχητικούς και διεκδικητικούς κοινωνικούς κι εργατικούς αγώνες, κόντρα στην απολιτική κι αδιέξοδη βία της αρένας.