Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2009

Κάνας άλλος;

Ένας φυσιοδίφης περπατούσε αμέριμνος σε μια απ' τις συνηθισμένες του εξορμήσεις στην εξοχή. Ξάφνου, απορροφημένος στις σκέψεις του, σκοντάφτει σε μια ρίζα, παραπατάει και βρίσκεται να πέφτει στον γκρεμό. Ενστικτωδώς, απλώνει τα χέρια του και πιάνεται από μια προεξοχή του βράχου· από κάτω το χάος!
Με κομμένη την ανάσα, ο φυσιοδίφης μας αρχίζει να καλεί σε βοήθεια:
Είναι κανείς εκεί πάνω;
Μιλιά. Ο τόπος είναι έρημος.
Η ζέστη πυρώνει τον βράχο και, όσο οι ώρες περνούν, τα χέρια του φυσιοδίφη μας αρχίζουν να κουράζονται κι οι δυνάμεις του να τον εγκαταλείπουν.
Πανικόβλητος πια, αρχίζει να φωνάζει:
Βοήθεια! Είναι κανείς εκεί πάνω;
Τίποτα...
Ο πανικός του μεγαλώνει κάθε στιγμή, βλέπει πια πως το τέλος του πλησιάζει φρικτό.
Κάποια στιγμή, απελπισμένος, αρχίζει να προσεύχεται:
Σε παρακαλώ, Θεέ μου, το ξέρω πως με βαρύνουν κρίματα πολλά, αλλά βοήθησέ με σε παρακαλώ, δεν αξίζω να φύγω με τέτοιο φριχτό τρόπο. Σε παρακαλώ, Θεέ μου, σε ικετεύω, βοήθησέ με! ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ;;;
Αίφνης, ακούγεται μια βροντερή φωνή:
-Εδώ είμαι, παιδί μου!
-Δόξα τω Θεώ! Πού είσαι ρε φίλε, λέει με μια ανάσα ο φυσιοδίφης μας, βοήθησέ με γρήγορα, σε παρακαλώ, δεν με βαστούν τα χέρια μου πια...
-Εδώ είμαι παιδί μου, με κάλεσες κι ήρθα να σε βοηθήσω, του απαντά η βροντερή φωνή.
-Εχμμ...δηλαδή...ποιος είσαι εσύ, ψυθιρίζει ο φυσιοδίφης μας.
-Εγώ, ο Παντοκράτωρ!, απαντά η βροντερή φωνή.
Ο φυσιοδίφης μας έχει μείνει κόκκαλο.
-Εχμμ...εντάξει, Θεέ μου, σ' ευχαριστώ που εισάκουσες τις προσευχές μου. Βοήθα με, τώρα, να σωθώ!
- Μόνον η Πίστις σου μπορεί να σε σώσει, παιδί μου!
-Ορίστε;;;
-Μόνον αν πιστέψεις πραγματικά θα σωθείς: άφησε τα χέρια σου και, πριν χτυπήσεις στο έδαφος, ένας άγγελος θα σε πάρει στα χέρια του και θα σωθείς!
Ο φυσιοδίφης μας έχει μείνει ξερός! Κοιτάζει με τρόμο τα βράχια στο τέλος του γκρεμού, το σκέφτεται μια στιγμή, κι ύστερα φωνάζει με όλη τη δύναμη της ψυχής του:

-ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ;

Δεν υπάρχουν σχόλια: