Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2009

Ο Μίκης κι οι σεχταριστές της κατσαρόλας....


Και να, που οι "κοινωνικοί επαναστάτες" της κατσαρόλας, έφτασαν να ξύνουν τον πάτο του αβυσσαλέου πηγαδιού του θράσους και της ηλιθιότητας και ν' απειλούν, μέσα στην προκήρυξή τους για την επίθεση στην...πολυκατοικία του Ανδρουλάκη, τον Μίκη Θεοδωράκη!
Ρε πώς το 'λεγε ο συγχωρεμένος ο Ραφαηλίδης; Νομίζω κάπως έτσι:
Η Ελλάδα δεν έχει κανένα μέλλον, αν δεν ανακαλυφθεί κάποια στιγμή το ηλιθιόμετρο.



Επιστολή-απάντηση Θεοδωράκη στους «Πυρήνες»

Ηχηρή απάντηση έδωσε ο Μίκης Θεοδωράκης στις απειλές που εκτόξευσε εναντίον του η οργάνωση «Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς», στην προκήρυξη με την οποία ανέλαβαν την ευθύνη για την επίθεση στο σπίτι του Μίμη Ανδρουλάκη.

Σε ανοιχτή επιστολή, η οποία φέρει τον ειρωνικό τίτλο «Ανοιχτή Δήλωση μετανοίας», ο Μίκης Θεοδωράκης απευθύνεται στους τρομοκράτες:

«Λεβέντες μου, σας καμαρώνω! Είστε οι συνεχιστές του Κολοκοτρώνη, του Ανδρούτσου και του Άρη, σε σύγχρονη εκδοχή. Και γι΄ αυτό η τελευταία ελπίδα του προδομένου Λαού μας. Με τη γενναία σας δημόσια αποκήρυξή μου μού ανοίξατε τα μάτια. Ομολογώ, έστω και καθυστερημένα, ότι υπήρξα ένας ελεεινός και σιχαμερός προδότης-συνεργάτης της χούντας και της αντιλαϊκής Δεξιάς και τώρα μετανιωμένος αποζητώ τη δίκαιη τιμωρία μου».

Και συνεχίζει: «Το σπίτι μου βρίσκεται σε μια μικρή πάροδο της οδού Γαριβάλδη, στην Επιφανούς 1, και, καθώς είμαι ξαπλωμένος, έχω απέναντί μου την πλαγιά του Φιλοπάππου, απ΄ όπου σας είναι πανεύκολο να με κάψετε ζωντανό, για να με λυτρώσετε από τις τύψεις που με ζώνουν. Προς τούτο έχω ορθάνοιχτα τα παράθυρά μου για να σας διευκολύνω, με κίνδυνο να πάθω γρίπη. Όμως ποιος λογαριάζει τέτοιες λεπτομέρειες, όταν έχει να κάνει με terroristes- τιμωρούς όπως εσείς... ».

Η επιστολή φέρει χειρόγραφη υπογραφή του Μίκη Θεοδωράκη κάτω από τη φράση «Je vous remercie» και υστερόγραφο: «Καημένε Παπαδόπουλε, πού είσαι να καμαρώσεις τη σπορά σου...».

Υπενθυμίζεται ότι η προκήρυξη της οργάνωσης έκανε λόγο για «επιφανείς προσωπικότητες της αντι-δικτατορικης αυτοεξορίας, στο Παρίσι της καλοπέρασης, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης», καθώς και για «γνωστούς πρώην αριστερούς με κύρος και διεθνή φήμη, που ξεπληρώνουν τις ολιγοήμερες διακοπές τους στα κρατητήρια της Ασφάλειας με βουλευτικά και υπουργικά αξιώματα».
εφ. ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ


Πολύ ήπιος, όπως πάντα, ο Μίκης. Δεν λέει, γιατί το ήθος κι η φυσική του ευγένεια δεν του το επιτρέπουν, την ωμή αλήθεια:

Οι σεχταριστές των "Πυρήνων της Φωτιάς" -πρώτη φορά άκουσα υποτίθεται μαρξιστές, όπως θέλουν να δείχνουν μέσα απ' τις προκηρύξεις τους, ν' αυτοαποκαλούνται σεχταριστές- είναι απλά αληταριά, χουλιγκάνια και φασιστοειδή.
Φασιστοειδές είναι όποιος, πέραν της όποιας ιδεολογικοπολιτικής τοποθέτησης, προσπαθεί δια της αυθαίρετης ατομικής, ή κρατικά οργανωμένης, βίας να επιβάλει τη γνώμη του, απειλώντας, τρομοκρατώντας, τραμπουκάροντας, εγκληματώντας και γενικά χρησιμοποιώντας μεθόδους και πρακτικές στη λογική της αυθαίρετης κι αυταρχικής βίας.
Οι αναρχικοί (οι γνήσιοι, όχι οι πέτσινοι) πρεσβεύουν την βία ως μέσον αγώνα απέναντι στην αυθαιρεσία της θεσμοθετημένης κρατικής βίας κι όχι τη βια σαν αυτοσκοπό ενός ανερμάτιστου κι απολιτικού ατομικιστικού εξεγερτισμού, που πολύ συχνά στρέφεται κατά φυσικών προσώπων που δεν μετέρχονται καμιά απολύτως εξουσία, πόσω μάλλον εναντίον ανθρώπων που έχουν αποδείξει έμπρακτα, κι έχουν πληρώσει βαρύ τίμημα γι' αυτό και σε περιόδους πραγματικής κρατικής τρομοκρατίας, την ακλόνητη προσήλωσή τους στην κοινωνία της ελευθερίας και της δημοκρατίας.  Ο αναρχικοί -επομένως κι οι αυθεντικοί, κι όχι οι πέτσινοι, αντιεξουσιαστές- είναι κατά βάση άτομα ηθικά. Άλλωστε, το ηθικό άτομο είναι το βασικό κρηπίδωμα, συνθήκη ικανή μα κυρίως αναγκαία, της αναρχικής ιδεολογίας.

Τα χουλιγκάνια της συνωμοσίας της κατσαρόλας δεν πρεσβεύουν τίποτε περισσότερο απ' την αυθαίρετη, αυταρχική κι απολύτως εξουσιαστική βία του ατομικιστικού εξεγερτισμού.
Δεν υπάρχει απολύτως καμιά "πολιτική σκέψη" στον ατομικιστικό εξεγερτισμό.
Πρώτον, η ατομική, απολιτική, βία ως αυτοσκοπός είναι εκ προοιμίου αυταρχική. Η βία που ασκούν οι ομάδες των κουκουλοφόρων, και πολύ περισσότερο εκείνη που ασκούν οι διάφοροι φαιδροί "κοινωνικοί επαναστάτες", δεν απηχεί σε κανενός είδους πολιτική στόχευση, είναι βία για τη βία.
Δεύτερον, η επαναστατική βία -ακόμη κι αν δεχτούμε σαν τέτοια τον τραμπουκισμό των σεχταριστών της κατσαρόλας- έχει συγκεκριμένη στόχευση και χαρακτήρα:
Σε επαναστατικές περιόδους στοχεύει στους φορείς και στους μηχανισμούς της θεσμοθετημένης βίας, ως μοχλούς ταξικής καταπίεσης, επιβολής κι αντίδρασης κι έχει κυρίως χαρακτήρα αυτοάμυνας.
Τρίτον, ο, ας πούμε, εξεγερτισμός των σεχταριστών της κατσαρόλας είναι φασιστικού τύπου, για τον απλό λόγο ότι δεν αναγνωρίζουν "ουδετερότητες". Σου λένε:
Ή μαζί μας είσαι ή εναντίον μας· ή φίλος ή εχθρός.
Η λογική αυτή παραπέμπει σε συλλογικές ευθύνες και νομίζω τα υπόλοιπα είναι αυτονόητα.
Τέταρτον, η επαναστατική βία, όταν μιλάμε για λαϊκές εξεγέρσεις, έχει σκοπό να προστατεύσει την κοινωνία από αυθαίρετες και καταπιεστικές εξουσίες κι όχι να επιβάλλει τις δικές της μορφές καταπίεσης, τρομοκρατίας κι αυθαίρετης εξουσίας. Κάθε μορφή άναρχης κι απολιτικής βίας, ειδικά όταν στρέφεται κατά φυσικών προσώπων, που δεν αποτελούν νομείς κανενός είδους εξουσίας, είναι στην ουσία μια ατόφια, αυθαίρετη, αυταρχική, ωμή και βάρβαρη εξουσία.
Και το σύστημα;
Στο μπούτσο του το "σύστημα" για τις κατσαρόλες των σεχταριστών.
Το σύστημα "βολεύεται" μια χαρά με κάθε λογής τεντζερέδες, φελλούς και χρήσιμους ηλίθιους.
Κάθε μολότωφ, κάθε σφαίρα, κάθε νεκρός, κάθε καμμένη ζωή, κάθε απελπισία στ' αποκαΐδια, το βολεύει και το εξυπηρετεί το "σύστημα".
Τα μαλακιστήρια -κουκουλοφόροι μπάχαλοι και (τουκώλου)"κοινωνικοί επαναστάτες"- παίζουν (συνειδητά;) τον ρόλο του ενεργούμενου του συστήματος κατατρομοκρατώντας, καταστρέφοντας και δολοφονώντας ανθρώπους. Για τους "επαναστάτες" αυτούς είμαστε "οι εχθροί"...όλοι μας!!!
Ε δεν είναι "επαναστάτες", οι σεχταριστές της κατσαρόλας, είναι κοινοί τραμπούκοι, χουλιγκάνια, μηδενικούρες.

Ο μηδενισμός δεν εμπεριέχει πολιτική θέση: πρόκειται στην ουσία για μια μορφή αντίδρασης. Και δεν αποτελεί πολιτική θέση, γιατί η πολιτική υπονοεί πρόταση.
Δεν είναι πρόταση το να τα κάνουμε πρώτα όλα στάχτη και μπούρμπερη και μετά βλέπουμε. Αυτές οι πρακτικές έχουν ήδη κριθεί ιστορικά: είναι καταστροφικές κι αδιέξοδες.
Παραπέρα, καμιά "οργή" δεν δικαιολογεί την χωροθέτηση όλης της κοινωνίας σαν "ταξικού εχθρού".
Μια απάντηση, τώρα, στα μηδενικά της κατσαρόλας απ' τον Μπακούνιν:
Δεν είμαι αληθινά ελεύθερος παρά μόνον όταν όλα τ' ανθρώπινα όντα που με περιτριγυρίζουν, άντρες και γυναίκες, είναι εξίσου μ' εμένα ελεύθερα. Η ελευθερία των άλλων, όχι μόνον δεν είναι περιορισμός ή άρνηση της ελευθερίας μου, αλλά απεναντίας είναι η αναγκαία προϋπόθεση και η επιβεβαίωσή της. Δε γίνομαι αληθινά ελεύθερος παρά μόνο δια μέσου της ελευθερίας των άλλων έτσι που, όσο περισσότεροι είναι οι ελεύθεροι άνθρωποι που με περιτριγυρίζουν και όσο πιο βαθιά και πιο πλατιά είναι η ελευθερία τους, τόσο πιο εκτεταμένη, πιο βαθιά και πιο πλατιά είναι η δική μου ελευθερία. Απεναντίας, αυτό που εμποδίζει την ελευθερία μου είναι η υποδούλωση των ανθρώπων ή, για να πούμε το ίδιο πράγμα μ' άλλα λόγια, η ζωικότητά τους είναι μια άρνηση της ανθρωπινότητάς μου γιατί, το ξαναλέω, δεν μπορώ να πω πως είμαι αληθινά ελεύθερος παρά μόνο στο μέτρο που η ελευθερία μου, ή μ' άλλα λόγια η ανθρώπινη αξιοπρέπειά μου, το ανθρώπινο δικαίωμά μου, που συνίσταται στο να μην υπακούω σε κανέναν άλλον άνθρωπο και στο να καθορίζω τις πράξεις μου σε συμφωνία με τις πεποιθήσεις μου, που τις αντανακλούν οι εξίσου ελεύθερες με τις δικές μου συνειδήσεις ολονών, επανέρχονται σε μένα επιβεβαιωμένες απ' την επιδοκιμασία των άλλων ανθρώπων. Η ατομική μου ελευθερία, που την επιβεβαιώνει με τον τρόπο αυτόν η ελευθερία όλων των ανθρώπων, εκτείνεται ως το άπειρο.
Μ. Μπακούνιν, ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΣ, εκδ. ΚΑΤΣΑΝΟΣ, Θεσσαλονίκη χ.χ.εκδ. σ. 74

Ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο, επειδή η βία των σεχταριστών της κατσαρόλας είναι αυθαίρετη και περιορίζει τις επιλογές εκείνων που δεν συμμερίζονται τις δικές τους ιδέες, ακριβώς επειδή στρέφονται κατά του δικαιώματος του άλλου να ζει σύμφωνα με τις δικές του πεποιθήσεις, ακριβώς επειδή η ζωικότητα του ατομικιστικού εξεγερτισμού των σεχταριστών είναι μια άρνηση της ελευθερίας εκείνων που επιλέγουν διαφορετικά, κι ακριβώς επειδή μιλάμε για φυσικά πρόσωπα που δεν είναι νομείς εξουσίας, για όλους αυτούς τους λόγους η αυθαίρετη κι απολιτική βία των χουλιγκάνων αυτών, που στρέφεται κατά του καθημερινού ανθρώπου, είναι μια βια απολύτως και στυγνά εξουσιαστική, μια βία που εχθρεύεται την ελευθερία των άλλων.
Αποτελεί, όμως, "πολιτική στόχευση" ο μηδενισμός, δηλαδή η ριζική εξέγερση εναντίον της κοινωνίας;
Η κοινωνία είναι προγενέστερη από κάθε ανθρώπινο ον, και συνάμα ζει μετά το θάνατό του, είναι όπως κι η ίδια η φύση· είναι αιώνια όπως η φύση, ή μάλλον, απ' τη στιγμή που γεννήθηκε πάνω στη γη, θα ζήσει για όσον καιρό θα ζήσει κι η γη μας. Μια ριζική εξέγερση εναντίον της κοινωνίας είναι, κατά συνέπεια, τόσο αδύνατη για τον άνθρωπο όσο και μια εξέγερση εναντίον της φύσης, αφού η ανθρώπινη κοινωνία δεν είναι στο κάτω κάτω τίποτε άλλο από την τελευταία σπουδαία εκδήλωση ή δημιουργία της φύσης πάνω σ' αυτή τη γη· και, ένας άνθρωπος που θα 'θελε ν' αμφισβητήσει την κοινωνία, δηλαδή τη φύση γενικά και τη δική του φύση ειδικότερα, θα τοποθετούσε μ' αυτή την ίδια του την πράξη τον εαυτό του έξω απ' όλες τις συνθήκες που 'ναι απαραίτητες για μια πραγματική ύπαρξη· θα ριχνόταν στο μηδέν, στο απόλυτο κενό, στη νεκρή αφαίρεση, στο Θεό.
Στο ίδιο, σ. 78

Τώρα, βεβαίως, οι απαντήσεις μπορεί να φαντάζουν εύκολες:
Δεν στρέφονται οι σεχταριστές της κατσαρόλας εναντίον της κοινωνίας σαν σύνολο, αλλά εναντίον της συγκεκριμένης κοινωνικής δομής, των εκπροσώπων της αντίδρασης κ.ο.κ.
Η αλήθεια, όμως, είναι, πως ο συγκεκριμένος μηδενισμός των σεχταριστών της κατσαρόλας, η βία του ατομικιστικού τους εξεγερτισμού, που δεν αναγνωρίζει "ουδετερότητες" και χωρίζει την κοινωνία σε δυο στρατόπεδα: εμείς κι αυτοί, η βια που στρέφεται κατά του καθημερινού ανθρώπου, η βια που θέτει διλήμματα υπό την επικρεμάμενη σπάθη της αυθαίρετης, αυταρχικής, απολιτικής, ωμής, ατομικής βίας, είναι μια, ούτως ειπείν, πολιτική πρακτική που στρέφεται εναντίον του καθένα που επιλέγει διαφορετικά και ταυτόχρονα εναντίον όλου μαζί του υπόλοιπου κοινωνικού σώματος, που δεν συμμερίζεται τις απόψεις των μπάχαλων και τρομοκρατείται γι' αυτόν τον λόγο απ' αυτούς.
Πρόκειται, καθαρά, για φασιστικές, αλήτικες και τραμπούκικες, πρακτικές, έστω κι αν ενδύονται μια ψευδεπίγραφη "αντιεξουσιαστική" λεοντή.

Δεν υπάρχουν σχόλια: