Δευτέρα, 2 Νοεμβρίου 2009

Η πιό γλυκιά καβούρντα!

Τις πιο όμορφες αναμνήσεις μου "on the road" τις έχω απ' το πιο γλυκό αυτοκίνητο που κυκλοφόρησε ποτέ: το πανέμορφο, το λατρεμένο, το αξεπέραστο 2CV.
Δεν υπάρχουν πια τέτοια αυτοκίνητα, τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με την εμπειρία να οδηγείς, και να ταξιδεύεις, μ' αυτήν τη λατρεία.
Θυμάμαι, κάποτε περνώντας απ' το Γύθειο, πέσαμε σε μια τρομερή μπόρα απ' εκείνες που η βροχή γίνεται σαν κουρτίνα και δε βλέπεις ούτε δέκα μέτρα μπροστά σου. Ο ντεσέβουλας παλικάρι, δεν χαμπάριζε τίποτα, μόνο που...έμπαζε νερά! Απ' τα παράθυρα, απ' τη μηχανή, απ' την κουκούλα, ένα...ψιχάλι το 'ριχνε και μέσα στ' αυτοκίνητο!
Κι όταν καμιά φορά τύχαινε να μείνεις από μπαταρία ή να τσαλαβουτήσεις σε καμιά λακκούβα με νερά και να σβήσει, ας ήταν καλά...η μανιβέλα!
Ταξίδια απίθανα, να μην κολλάς πουθενά, με την κουκούλα ανοιχτή να κοπανάει με τους δικούς της ρυθμούς "κλαπ, κλουπ, κλαπ, κλουπ", κουκούλα με προσωπικότητα.
Γκάζια πολλά δεν είχαμε, τα σεβρόφρενα άρχιζαν κάποια στιγμή να διαμαρτύρονται...θορυβωδώς, στην Κακιά Σκάλα σε ταξίδευε ο αέρας σαν τράτα, στις στροφές κράταγες κόντρα, αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να μην το λατρέψεις.
Σκέφτομαι, κάποια στιγμή, να ξαναπάρω ένα, να το φτιάξω μια κούκλα, και να το 'χω, έτσι για να το καμαρώνω και για να πηγαίνω πότε πότε την κόρη μου μια βόλτα "απ' τα παλιά".
Γιατί είναι μερικά καλλιτεχνήματα που παραμένουν κλασικές αξίες, λατρείες, όσο χρόνια κι αν περάσουν, ο, τι σούπερ γουαουντουάου αμαξάρες κι αν κυκλοφορήσουν.
Γιατί, τις περισσότερες φορές, η ομορφιά υπάρχει μέσα στην πιο λιτή απλότητα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: