Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2009

Ξεκαβάλα, λίγο, ρε παλικαράκι...



Τι να κάνουμε, τώρα, βρε λεβεντάκο μου, δε γεννηθήκαμε όλοι δελαπατρίδηδες εξ' Αθηνών, να 'χουμε πιστοποιητικά "in" εκ του da Capo.
Παρεμπιπτόντως, Εξοχώτατε, πρέπει να ' σαι μεγάλο φασιστοειδές για να τσουβαλιάζεις έτσι, συμπούρμπουλους, τους κατοίκους μιας ολόκληρης περιοχής σαν παιδεραστές και χασισέμπορούς. Γιατί μόνο τα φασιστοειδή προσχωρούν σε τέτοιου είδους αντιλήψεις περί συλλογικής ευθύνης.
Και πού 'σαι, εκεί στην Ηλεία οι άνθρωποι έχουν ρόζους στα χέρια απ' την αξίνα, να παλεύουν κάθε μέρα τη γη, κι όχι απ' την μαλ... άντε δεν το γράφω, να κάθονται και ν' αφορίζουν, σαν στρυφνά και κακομαθημένα παλιόπαιδα, ολόκληρες κοινότητες ανθρώπων.

Παίξε και κάνα λαχείο, ρε φιλε!

Εχμμ...όχι ακριβώς ο Παβαρότι!

Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2009

Ένας φανταστικός Κόσμος...

Περίμενε να μεγαλώσει;;;

Ένας 112χρονος παντρεύτηκε νεαρή 17 ετών
Παρασκευή 30 Οκτωβρίου 2009


Εκατοντάδες άνθρωποι στη Σομαλία παρέστησαν σε γάμο ανάμεσα σε έναν υπεραιωνόβιο, ο οποίος ισχυρίζεται ότι είναι 112 ετών, και μια κοπέλα μόλις 17 ετών. «Ο Αλλάχ με βοήθησε να κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα» δήλωσε ο γαμπρός Αχμέντ Μουχαμέντ Ντορ, ο οποίος έχει ήδη παντρευτεί άλλες πέντε γυναίκες (οι τρεις έχουν πεθάνει) και έχει 18 παιδιά και έναν «στρατό» από εγγόνια, δισέγγονα και τρισέγγονα. Η νύφη δεν έκανε καμία δήλωση, ωστόσο μέλη της οικογένειάς της διαβεβαίωσαν ότι «είναι πολύ ευτυχισμένη». Ο γάμος έγινε στο χωριό Γκουρισέελ στην Κεντρική Σομαλία, και ο γαμπρός επιμένει ότι «δεν την πίεσε». «Απλώς περίμενα να μεγαλώσει και χρησιμοποίησα την εμπειρία μου για να την κάνω να με αγαπήσει» είπε.
ΤΟ ΒΗΜΑonline


Μήπως, όμως, έδειξε υπερβολική υπομονή ο γαμβρός, περιμένοντας την νύφη "για να μεγαλώσει", και τώρα του τη...φόρτωσαν ολίγον σιτεμένη;
Όσο για το ότι θα "τον αγαπήσει", το σίγουρο είναι πως, όπου να 'ναι, θα τον κλάψει...

Did You Know?

ΤΣΟΜΣΚΥ & ΦΟΥΚΩ...



ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΚΛΟΝΙΣΜΟΣ...

Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2009

Και η λύση είναι...























...η κατάργηση των φρουρών απ' τ' αστυνομικά τμήματα!

Σε κατάργηση φρουρών στα Αστυνομικά Τμήματα, προχωρά το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη.
Πέμπτη 29 Οκτωβρίου 2009

«Στην τρομοκρατία απαντάμε με περισσότερη δημοκρατία» είναι το μήνυμα του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, ο οποίος λίγα εικοσιτετράωρα μετά την τρομοκρατική επίθεση στο Α.Τ. Αγίας Παρασκευής ανακοίνωσε την κατάργηση των φρουρών από τα Αστυνομικά Τμήματα.

Με σχετική απόφαση, περίπου 2.000 αστυνομικοί αναμένεται να αποδεσμευθούν σε ημερήσια βάση από τη φρούρηση των αστυνομικών καταστημάτων με στόχο να διατεθούν στις διοικητικές υπηρεσίες, στις πεζές περιπολίες και στην εμπέδωση του αισθήματος ασφάλειας των πολιτών σε κάθε γειτονιά.

Την άποψη ότι τα Αστυνομικά Τμήματα δεν είναι φρούρια, αλλά δημόσιες υπηρεσίες που πρέπει να εξυπηρετούν τον πολίτη υποστήριξε σε σημερινή του ραδιοφωνική συνέντευξη ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Μιχάλης Χρυσοχοΐδης. «Βούληση του Υπουργείου είναι τα Αστυνομικά Τμήματα να παραμείνουν ανοιχτά στους πολίτες, ώστε να προσφέρουν άμεσες και ποιοτικές υπηρεσίες και όχι να μετατραπούν σε χώρους φόβου και ταλαιπωρίας», τόνισε.

Ταυτόχρονα, ο Υπουργός υπογράμμισε ότι δεν συντρέχουν συνθήκες για νέα αντιτρομοκρατική νομοθεσία, καθώς στην τρομοκρατία η καλύτερη απάντηση δεν είναι η περιστολή δικαιωμάτων και ο φόβος, αλλά περισσότερη δημοκρατία, σεβασμός στα δικαιώματα των πολιτών, ανοιχτός νους και επαγγελματισμός.

Για την κατάργηση της διαδικασίας φρούρησης σε Αστυνομικά Τμήματα, αναμένεται να εκδοθεί σχετική διαταγή - εγκύκλιος από το Αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας.
ΤΟ ΒΗΜΑonline
Προφανώς, ο κ. Χρυσοχοΐδης λησμόνησε πως κάποτε, επί διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ μάλιστα, η 17Ν εισέβαλε..."αμαχητί" σε αστυνομικά τμήματα κλείνοντας τους...αστυφύλακες στα κρατητήρια και "απαλλοτριώνοντας" τον οπλισμό τους (Α.Τ. Βύρωνα, 8/1988).
Αντί, λοιπόν, ο Υπουργός να στραφεί με όλες του τις δυνάμεις, με δραστικά κι αποφασιστικά μέτρα, εναντίον της εγχώριας αλητείας, στην ουσία αποδυναμώνει περισσότερο τους κρατικούς μηχανισμούς αστυνόμευσης κι ασφάλειας!
Ε, κλείσ' τα τελείως τα αστυνομικά τμήματα, κύριε Υπουργέ· θα κάνεις και τα κέφια του ΣΥΡΙΖΑ!
Για την "εξυπηρέτηση του πολίτη", άλλωστε, υπάρχουν τα ΚΕΠ, οπότε δεν υπάρχει λόγος να κινδυνεύουν καθημερινά τόσες χιλιάδες αστυφύλακες και ειδικοί φρουροί.

Σπλουτς!

Old-ympics!

Ο άνθρωπος δεν γερνά, παρά μόνον όταν γεράσει η ψυχή του.
Στο Σίδνεϊ αγωνίστηκαν πρόσφατα μερικοί έφηβοι αιωνόβιοι! Με πολύ δύναμη, μεγάλη αποφασιστικότητα και, κυρίως, κέφι για τη ζωή.


Australian Ralph Howard, 91, was the oldest rower there and he won gold.
The Games attracted 28,292 competititors from 95 countries ranging in age from 24 to 101.



Ruth Frith shows that age is no barrier when it comes to sport.
At the age of 100, the shot putter prepares for her latest throw at the World Masters Games.




The great-grandmother from Brisbane won the gold medal - then again, she was the only competitor in her age group.


Canada's Olga Kotelko is a bit younger - she's only 90 years old and has reportedly claimed at least 15 world records in the run-up to the Games.


More than 28,000 athletes took part in the Sydney competition. They included a bearded man called O Santa Claus.
He ran in the 100-metre sprint in the 80-84 age group
.


O Santa Claus made it look easy - but some runners appeared to struggle in the event.


Jack Mathieson, aged 91, poses after swimming in the 800-metre freestyle.


Another swimmer, 98-year-old Margo Bates, prepares for the 100-metre backstroke.


And they're off!
Earl Fee of Canada (centre) leads his 80-84 age group in the 100-metre sprint on the track
.



Harbhajan Singh Aulakh, Indian-born but representing Australia where he now lives, competes in the 75-79 age group steeple-chase.



Some competitors didn't appear to worry so much about being well-toned athletes.
This woman smoked a cigarette while taking part in the bowling.



At 79, Norm Perry was the oldest participant in the baseball.


Φωτό από SkyNews

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2009

Επετειακόν!








Viva l’ Italia!

Την ιστορία αποκάλυψαν οι Times και μεταδόθηκε αμέσως σε όλο τον κόσμο: Οι Ιταλοί στο Αφγανιστάν πλήρωναν τους Ταλιμπάν για να μην τους επιτίθενται, ξέχασαν όμως να το πουν στους Γάλλους που τους διαδέχθηκαν, με αποτέλεσμα την αιματοχυσία. Οι μόνοι παρηγορητικοί λόγοι που αρμόζουν στην περίσταση είναι του Γερμανού στρατάρχη Αλμπερτ Κέσελρινγκ. Συγκεκριμένα, η απάντηση που έδωσε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο σε Αγγλο ιστορικό, ο οποίος του ζήτησε να κρίνει τους Ιταλούς ως συμμάχους στον πόλεμο: «Την επόμενη φορά να τους πάρετε εσείς...» (Κι έπειτα απορούμε πώς γίνεται να ψηφίζουν τον Μπερλουσκόνι...)

Tου Στεφανου Kασιματη



Φτάνει πια με την αλητεία!

Έξι τραυματίες αστυνομικοί, εκ των οποίων οι δύο σοβαρά.
Από τους πυροβολισμούς δύο αστυνομικοί, εκ των οποίων η μία γυναίκα, τραυματίστηκαν σοβαρά και άλλοι τέσσερις ελαφρότερα. Σύμφωνα με πληροφορίες δύο από τους αστυνομικούς ήταν δόκιμοι.

Ο ένας σοβαρά τραυματίας, ο οποίος φέρει τραύμα στον θώρακα, στην κοιλιά και στο πόδι, μεταφέρθηκε σε κρίσιμη κατάσταση στο 401 στρατιωτικό νοσοκομείο.

Στον Ερυθρό Σταυρό μεταφέρθηκαν η γυναίκα και οι άλλοι τέσσερις αστυνομικοί και ένας πολίτης – αυτόπτης μάρτυρας της επίθεσης, ο οποίος υπέστη νευρικό κλονισμό. Η γυναίκα αστυνομικός ήταν η πιο σοβαρά τραυματισμένη, στην περιοχή της ωμοπλάτης, και υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση.

Τραυματίες είναι οι: Δημήτρης Μαμέλης, Σοφία Ψυχογιού, Κώστας Αγόρης, Στέλιος Μανουδάκης, Γιώργος Τσουμάνης και Κώστας Παπακυριαζής.
Zougla oline


Νέα παιδιά, παιδιά δικά μας, εργαζόμενοι νέοι άνθρωποι, πλήρωσαν, ακόμη μια φορά, το βαρύ τίμημα αίματος στο μπουρδέλο που κατ' ευφημισμό αποκαλούμε ελληνικό κράτος.
Εύχομαι από καρδιάς, όλα να πάνε κατ' ευχήν και γρήγορα να επιστρέψουν όλοι υγιείς κι αρτιμελείς στα σπίτια και στις οικογένειές τους.
Τώρα, για το μπουρδέλο...
Είναι καιρός όλοι μας να απαιτήσουμε αυτό το κράτος να λειτουργήσει.
Είναι καιρός να απαιτήσουμε όλοι μας τα συνταγματικά δικαιώματά μας στην ευταξία και στην ευνομία· να αξιώσουμε το συνταγματικό μας δικαίωμα για ασφάλεια μέσα στην πατρίδα μας.
Είτε πρόκειται για αναρχοφασισταριά είτε για αλλοδαπούς εγκληματίες είτε για ημεδαπούς μαφιόζους, θα πρέπει όλοι μας να απαιτήσουμε να λειτουργήσουν οι θεσμοί κι οι μηχανισμοί του κράτους, να απαιτήσουμε, τέλος πάντων, ένα κράτος σοβαρό κι αξιόπιστο, ένα κράτος λειτουργικό, ένα κράτος που θα αντιμετωπίσει άτεγκτα και θα καθυποτάξει άμεσα κάθε έκφανση αλητείας κι εγκληματικότητας.
Παρεμπιπτόντως, νομίζω ήσαν εξαιρετικές οι χθεσινοβραδινές δηλώσεις Χρυσοχοΐδη.

Πες τα, ρε γιαγιά!

Την έδιωξαν!

Αρχισαν οι αγριάδες στη ΝΔ! Μια 70χρονη ψηφοφόρος του κόμματος... εκδιώχθηκε κακήν κακώς από την αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου του δήμου Κατερίνης, όπου πραγματοποιήθηκε κομματική εκδήλωση διαλόγου με την Ντ. Μπακογιάννη.Η γυναίκα πήρε το μικρόφωνο και είπε ότι οι δυο οικογένειες, Καραμανλήδες και Μητσοτάκηδες, που «κυβερνούν» τη ΝΔ από το 1974 πρέπει να παραμερίσουν, ώστε να αναλάβουν νέα πρόσωπα! Τι το θελε; «Αγανακτισμένα» στελέχη πετάχτηκαν από τις καρέκλες τους και την αποδοκίμασαν με έντονο τρόπο, υποχρεώνοντάς την να αποχωρήσει. Στη συνέχεια πήρε τον λόγο η Ντόρα, η οποία δήλωσε πως ποτέ δεν «διορίστηκε», αλλά εκλέχτηκε σε όλα τα πόστα στα οποία υπηρέτησε, και όποιος δεν τη θέλει για πρόεδρο, μπορεί απλώς να μην την ψηφίσει.

ΕΘΝΟΣ online

Να μου ζήσεις, ρε γιαγιά!
Πού να την αφήσουν τα μαντρόσκυλα να μιλήσει τη γιαγιά...


Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2009

Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2009

Ένα υπέροχο Σύμπαν!

Το πρώτο βραβείο αστρονομικής φωτογράφισης 2009 κέρδισε ο Βρετανός Martin Pugh για τη φωτογραφία του νεφελώματος Horsehead Nebula.
Ωστόσο, κάθε φωτογραφία του εν λόγω διαγωνισμού ήταν μοναδική!

Ted Dobosz, Stars make trails around the South Pole.


Michael O'Connell, Blue Sky Moon.


Karl Johnston, Northern Lights.


Nick Howes, Comet Holmes.


Thomas Davis, Eta Carina nebula.


Martin Pugh, Galactic Dust in Corona Australis.


Vincent Miu, trails of Venus, Jupiter and the Moon rising into the sky at sunset.


Michael Sidonio, Milky Way with the Centaurus-A galaxy in the centre.


Nikhil Shahi, 40-minute exposure of the trails made by the stars over Death Valley as the Earth rotates.
Φωτό από SkyNews

Μπράβο κοπέλλα μου!

Η Τίνα Μπιρμπίλη «κατεδαφίζει» τον Γ. Σουφλιά

Ούτε τέσσερις ημέρες στον υπουργικό θώκο και η κ. Μπιρμπίλη έκανε ανακοινώσεις σύμφωνα με τις οποίες το έργο Σουφλιά (για το οποίο είχε δακρύσει στην τελετή παραλαβής – παράδοσης) δεν υπάρχει, δεν υφίσταται πια. 5,5 χρόνια κυβερνητικού έργου στον τομέα του περιβάλλοντος και της χωροταξίας γκρεμίζονται μέσα σε λίγες ημέρες από το ΠΑΣΟΚ. Τι είπε η κ. Μπιρμπίλη;

1. Αλλάζει το χωροταξικό για τον τουρισμό και επανεξετάζονται τα ειδικά χωροταξικά για Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, τη βιομηχανία. Τα πολυδιαφημισμένα σχέδια του κ. Σουφλιά μπαίνουν και πάλι στο τραπέζι και θα ανακοινωθούν σημαντικές αλλαγές. Πέραν του γεγονότος ότι δημιουργείται μια σύγχυση στους υποψήφιους επενδυτές, κοινή συνισταμένη ήταν ότι τα χωροταξικά και ειδικά αυτό του τουρισμού “έμπαζαν” από παντού. Έντονες ήταν οι διαμαρτυρίες επιστημονικών φορέων και περιβαλλοντικών οργανώσεων για καταστροφή παραθαλάσσιων περιοχών, τουριστικά Project μαμούθ και υποβάθμιση τύπου… Ισπανίας.

2.Από την αρχή μπαίνει στο τραπέζι των συζητήσεων το Ρυθμιστικό Σχέδιο της Αθήνας. Που δηλαδή και πώς θα μπορούμε να κτίσουμε τα επόμενα χρόνια. Το σχέδιο που είχε καταθέσει ο κ. Σουφλιάς έκανε λόγο για μια πόλη 8,5 εκατομμυρίων, για επέκταση στα Μεσόγεια, νέους οδικούς άξονες. Παράλληλα, δεν είχε ληφθεί υπόψη και η καταστροφή των δασών της Αττικής που καθιστά πλέον αλλαγή των σχεδιασμών.

3. Ημιυπαίθριοι και τακτοποίηση τέλος. Νέο νόμο, συνταγματικά κατοχυρωμένο ανακοίνωσε η κ. Μπιρμπίλη. Επίσης, αλλαγές στην απόσυρση των αυτοκινήτων που χαρακτηρίζεται εισπρακτικό μέτρο και όχι υπέρ της προστασίας του περιβάλλοντος. Αλλαγές τέλος και στα λεγόμενα “πράσινα” τέλη ΙΧ που θα συνδέονται πλέον όχι με την ημερομηνία κυκλοφορίας του ΙΧ αλλά με το πόσους ρύπους καίνε.

4. Οι ολυμπιακές εγκαταστάσεις που έχουν εγκαταλειφθεί στην τύχη του θα αξιοποιηθούν με σχέδιο και προς όφελος του πολίτη όπως ανακοίνωσε και ο Γ. Παπανδρέου.

antinews.gr


Δεν ξέρω αν και κατά πόσο η νέα Υπουργός θα τα καταφέρει καλά στο τέλος, βλέπω πάντως πως έχουν πέσει όλοι τους με τα μούτρα στη δουλειά.
Νέα πρόσωπα, φρέσκα, αλλά και ιστορικά στελέχη, έχουν στ' αλήθεια σηκώσει τα μανίκια, με νέες ιδέες, αποφασιστικότητα, τόλμη και, κυρίως, ενεργούν σε πρώτο χρόνο, αλλά όχι απερίσκεπτα!
Δεν είναι μόνο η Μπιρμπίλη, είναι κι ο Χρυσοχοΐδης, ο Ραγκούσης, η Κατσέλη, ο Παπακωνσταντίνου, όλοι ανεξαιρέτως, κι ο Παπανδρέου μαζί, δουλεύουν με κέφι, αποφασιστικότητα και τόλμη!
Μπράβο, ρε παιδιά!
Μετά από την προηγούμενη λαίλαπα της ανικανότητας των μπουνταλάδων, μας συμφέρει όλους να τα πάτε καλά. Τουλάχιστον, να κάνετε μια καλή προσπάθεια.

Κάνας άλλος;

Ένας φυσιοδίφης περπατούσε αμέριμνος σε μια απ' τις συνηθισμένες του εξορμήσεις στην εξοχή. Ξάφνου, απορροφημένος στις σκέψεις του, σκοντάφτει σε μια ρίζα, παραπατάει και βρίσκεται να πέφτει στον γκρεμό. Ενστικτωδώς, απλώνει τα χέρια του και πιάνεται από μια προεξοχή του βράχου· από κάτω το χάος!
Με κομμένη την ανάσα, ο φυσιοδίφης μας αρχίζει να καλεί σε βοήθεια:
Είναι κανείς εκεί πάνω;
Μιλιά. Ο τόπος είναι έρημος.
Η ζέστη πυρώνει τον βράχο και, όσο οι ώρες περνούν, τα χέρια του φυσιοδίφη μας αρχίζουν να κουράζονται κι οι δυνάμεις του να τον εγκαταλείπουν.
Πανικόβλητος πια, αρχίζει να φωνάζει:
Βοήθεια! Είναι κανείς εκεί πάνω;
Τίποτα...
Ο πανικός του μεγαλώνει κάθε στιγμή, βλέπει πια πως το τέλος του πλησιάζει φρικτό.
Κάποια στιγμή, απελπισμένος, αρχίζει να προσεύχεται:
Σε παρακαλώ, Θεέ μου, το ξέρω πως με βαρύνουν κρίματα πολλά, αλλά βοήθησέ με σε παρακαλώ, δεν αξίζω να φύγω με τέτοιο φριχτό τρόπο. Σε παρακαλώ, Θεέ μου, σε ικετεύω, βοήθησέ με! ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ;;;
Αίφνης, ακούγεται μια βροντερή φωνή:
-Εδώ είμαι, παιδί μου!
-Δόξα τω Θεώ! Πού είσαι ρε φίλε, λέει με μια ανάσα ο φυσιοδίφης μας, βοήθησέ με γρήγορα, σε παρακαλώ, δεν με βαστούν τα χέρια μου πια...
-Εδώ είμαι παιδί μου, με κάλεσες κι ήρθα να σε βοηθήσω, του απαντά η βροντερή φωνή.
-Εχμμ...δηλαδή...ποιος είσαι εσύ, ψυθιρίζει ο φυσιοδίφης μας.
-Εγώ, ο Παντοκράτωρ!, απαντά η βροντερή φωνή.
Ο φυσιοδίφης μας έχει μείνει κόκκαλο.
-Εχμμ...εντάξει, Θεέ μου, σ' ευχαριστώ που εισάκουσες τις προσευχές μου. Βοήθα με, τώρα, να σωθώ!
- Μόνον η Πίστις σου μπορεί να σε σώσει, παιδί μου!
-Ορίστε;;;
-Μόνον αν πιστέψεις πραγματικά θα σωθείς: άφησε τα χέρια σου και, πριν χτυπήσεις στο έδαφος, ένας άγγελος θα σε πάρει στα χέρια του και θα σωθείς!
Ο φυσιοδίφης μας έχει μείνει ξερός! Κοιτάζει με τρόμο τα βράχια στο τέλος του γκρεμού, το σκέφτεται μια στιγμή, κι ύστερα φωνάζει με όλη τη δύναμη της ψυχής του:

-ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ;

Mια κραυγή απ' το "περιθώριο" ή...

















...ένας ψίθυρος απ' τον καθρέφτη μας;

Η ολοφάνερη χρεοκοπία της μπουρζουαζίας

Οι μεγαλόσχημοι αγύρτες της νεοελληνικής άρχουσας τάξης, παρέα με τους επιτήδειους συνεργάτες τους, ημεδαπούς και αλλοδαπούς μάνατζερ, συνεχίζουν ανενόχλητοι να καταληστεύουν τον κοινό πλούτο και να μας κοροϊδεύουν ξεδιάντροπα· όμως, χωρίς να το ξέρουν, σκάβουν με τα ίδια τους τα χέρια τον πολιτικό λάκκο τους. Υποδαυλίζοντας τον κοινωνικό ανταγωνισμό, αναζωπυρώνουν την ταξική πάλη που θα τους φέρει αντιμέτωπους με ό,τι προσπαθούν να αποφύγουν: την αμφισβήτηση και την ανατροπή της κυριαρχίας τους.
Το "σκάνδαλο της Siemens" ξεγύμνωσε κάθε επίφαση ηθικής ανωτερότητας και διοικητικής αποτελεσματικότητας της οικονομικοπολιτικής ελίτ και επιβεβαίωσε τον παρασιτικό ρόλο της, τον οποίο, η ίδια, τεχνηέντως συγκαλύπτει. Αποκάλυψε επίσης τον αμοραλισμό των συναλλαγών με τον οποίον επιδιώκουν να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους οι ισχυρές οικονομικά χώρες του "κέντρου", που μεταχειρίζονται με νεοαποικιοκρατικούς όρους τη διεφθαρμένη ελίτ των αναπτυσσόμενων χωρών της "περιφέρειας". Από τη μια, την κανακεύουν και τη βοηθούν να διατηρηθεί στην εξουσία, από την άλλη, τη "λαδώνουν", την εξαγοράζουν και την εξευτελίζουν με την υποτελή στάση που της υπαγορεύουν να τηρεί.
Είναι γνωστό ότι τα μεγαλεπήβολα δημόσια έργα που πολυδιαφημίζονται από τα χείλη των πολιτικών ότι θα "αλλάξουν το χάρτη της χώρας", οι υπέρογκοι στρατιωτικοί εξοπλισμοί, οι κρατικές προμήθειες, οι εμπορικές συμφωνίες, η τεχνολογική αναβάθμιση των δημόσιων υπηρεσιών, όπως και κάθε άλλη "αναπτυξιακή δραστηριότητα", είναι πάντοτε μια καλή αφορμή να στρωθεί το τραπέζι για το τρελό φαγοπότι της μίζας και της ρεμούλας. Όπως είναι επίσης γνωστό ότι άλλοι τρωγοπίνουν και άλλοι πληρώνουν το λογαριασμό. Κάπως έτσι γινόταν πάντα, μόνο που σήμερα έχουν αλλάξει τα κόλπα και οι μέθοδοι: η σκλαβιά μοσχοπουλιέται στην τιμή της ελευθερίας με διψήφιο επιτόκιο δανείου, και όλοι βολεύονται με την ψευδαίσθηση του πλούτου.
Ο πλούτος παριστάνεται να ρέει· αλλάζοντας συνεχώς χέρια υποτίθεται ότι διανέμεται αναλογικά μέχρι τα κατώτερα στρώματα της κοινωνίας, ως δια μαγείας, όμως, καταλήγει να συσσωρεύεται στις τσέπες μιας συγκεκριμένης τάξης. Ο ιδιοποιημένος κατά τούτον τον μυστηριώδη τρόπο πλούτος δεν επενδύεται, όπως διατείνονται οι μεγαλόσχημοι αγύρτες και τα τσιράκια τους. Συσσωρεύεται, ενώ τα κεφάλαια για τις αναγκαίες επενδύσεις, δηλαδή την αναζήτηση νέων πηγών και μεθόδων αξιοποίησης και άντλησης υπεραξίας (κέρδους), προέρχονται από τον κοινό πλούτο. (Η τιτλοποίηση των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων και η γαλαντόμος κρατική ενίσχυση της κεφαλαιακής ρευστότητας των τραπεζών για να αντέξουν τους κλυδωνισμούς της κρίσης είναι δύο απτά παραδείγματα διακεκριμένης κλοπής του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου.) Την ίδια στιγμή, οι εργαζόμενοι αναγκάζονται να καλύψουν τις αυξημένες ανάγκες τους καταφεύγοντας στο δανεισμό. Υπόκεινται έτσι σε διπλή εκμετάλλευση: οι τόκοι είναι υπεραξία που αποσπάται προκαταβολικά από τη μελλοντική εργασία τους, πέρα από την υπεραξία που αποσπάται μέσα στην τρέχουσα παραγωγική διαδικασία.
Δεν πρόκειται φυσικά για κάποια συνωμοσία που εξυφαίνεται από "σκοτεινά κέντρα δύναμης". Πρόκειται, αντιθέτως, για εγγενή νομοτελειακή τάση της καπιταλιστικής συσσώρευσης, για τη θεμελιακή συνθήκη της κυριαρχίας και της εκμετάλλευσης της εργασίας, που συγκροτεί τον πυρήνα των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής και τους προσδίδει τον ταξικό τους χαρακτήρα. Πρόκειται για φαινόμενα που είναι σύμφυτα στην κίνηση του κεφαλαίου και των καπιταλιστικών περιοδικών κρίσεων, όπως και της καπιταλιστικής, έντονα ανταγωνιστικής και ατομικιστικής κοινωνίας, όπου το κέρδος και η ατομική επιτυχία είναι οι ακρογωνιαίοι λίθοι της ύπαρξης μέσα σε ένα ιδεολογικό περιβάλλον, στο οποίο η τελεστική αντίφαση λόγων και έργων υποθάλπει τον αυτάρεσκο κυνισμό των βολεμένων και των προνομιούχων.
Κάποιοι είναι ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής και του κεφαλαίου, και κάποιοι όχι. Κάποιοι εργάζονται και παράγουν αξία, και κάποιοι υπεξαιρούν μέρος της και την παρουσιάζουν ως υπεραξία (τόκο ή κέρδος) του κεφαλαίου. Κάποιοι τρώνε με χρυσά κουτάλια, και κάποιοι λιμοκτονούν. Είμαστε όλοι ελεύθεροι, αλλά δεν είμαστε όλοι ιδιοκτήτες, ούτε κεφαλαιούχοι. Είμαστε όλοι ελεύθεροι, αλλά δεν είμαστε όλοι ίσοι, δεν είμαστε καν όλοι άνθρωποι. Η ελευθερία μερικών έχει μεγαλύτερη αξία από την ελευθερία άλλων. Η ισοδυναμία απέναντι στο χρήμα όλων των αξιών, προϋποθέτει τη διαφορά μεταξύ τους. Αυτή η διαφορά εμφανίζεται ως φυσική ποικιλία των κοινωνικών θέσεων και των ατομικών ταυτοτήτων, αλλά δεν είναι παρά το μέτρο της ανισότητας απέναντι στην ιδιοκτησία που επιτρέπει την εκμετάλλευση και τον ταξικό διαχωρισμό.
Παρόλα αυτά κάποιοι επιμένουν να αγνοούν το προφανές και να λένε, "μα είμαστε ελεύθεροι!" Ξεχνούν, μάλλον, ότι η ψευδεπίγραφη ελευθερία που το καθεστώς "παραχωρεί" στα άτομα είναι το ευτελές αντίδωρο για την πίστη τους στα δόγματά του. Οτιδήποτε μπορεί να διασφαλίσει την απρόσκοπτη κυκλοφορία και κερδοφορία του κεφαλαίου γίνεται πάραυτα τροπάριο του νέου ευαγγελίου της ανάπτυξης και της προόδου, που όλοι μας πρέπει να μάθουμε να ψέλνουμε με κατάνυξη ολημερίς, με το στανιό αν χρειαστεί. Όπως θα πρέπει επίσης να μάθουμε να πιστεύουμε στα θαύματα, ότι αν κλάνουν κάποιοι σε μεταξωτά βρακιά, ανατιμάται συνολικά η αξία της πορδής και ωφελούμαστε όλοι. Τώρα μπορούμε πια να ζούμε με αέρα κοπανιστό – το θαύμα έγινε!
Δεν έχουμε αποχαυνωθεί, όμως, τελείως. Όσο κι αν προσπαθούν με τα παραμύθια των μαζικών μέσων προπαγάνδας να μας κοιμίσουν, οι εφιάλτες που η πραγματικότητα γεννά μας κρατάνε ξάγρυπνους. Τα σκάνδαλα, που διαδέχονται το ένα το άλλο με καταιγιστικό ρυθμό και το όλο σκηνικό που καταρρέει παταγωδώς, προσδίνουν στοιχεία φαρσοκωμωδίας στο θρίλερ που ζούμε. Εκτός από εκείνους που βιώνουν καθημερινά την αναλγησία στο πετσί τους και δεν τρέφουν πια αυταπάτες, ότι μπορεί να υπάρχει happy end στο έργο, η αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος κλονίζεται στα μάτια και των πιο εύπιστων οπαδών του, που τώρα μουρμουρίζουν δύσθυμοι, αλλά αύριο κανείς δεν ξέρει πώς θα αντιδράσουν. Όλο και περισσότεροι καταλαβαίνουν ότι η διάχυτη στην καθημερινότητα δυσωδία είναι σύμπτωμα προχωρημένης σήψης, που εξαπλώνεται με γοργό ρυθμό και μολύνει τα πάντα.
Η ιστορία της νεοελληνικής "μπουρζουαζίας" (μόνο σε εισαγωγικά χωράει το κακέκτυπο αυτό της ευρωπαϊκής αστικής τάξης), χωρίς να αποτελεί εξαίρεση στην καπιταλιστική ιστορία, είναι κατάστικτη από κηλίδες βίας, νοθείας, αυταρχισμού, οπορτουνισμού, απάτης, αρπαγής, ρεμούλας και καταλήστευσης, που σκοτεινιάζουν τη λάμψη των όποιων φωτεινών εξαιρέσεων. Δεν μας καταπλήσσει, λοιπόν, η στάση της διεφθαρμένης ως το μεδούλι οικονομικοπολιτικής ελίτ, "αριστερής" ή δεξιάς. Προσπαθεί απλώς να κουκουλώσει τις ευθύνες της για την κατάντια της χώρας, να βγάλει την ουρά της απέξω, να μεταμφιέσει την παρασιτική μορφή της και να εμφανιστεί αποκαθαρμένη από τις αμαρτίες της, ως σωτήρια δύναμη που πρέπει να εμπιστευτούμε ξανά και να την "τιμήσουμε με την ψήφο μας" στις επερχόμενες εκλογές. Αυτή η αξίωση μας διασκεδάζει, διότι μόνο γέλιο μπορεί να προκαλεί. Μας εξοργίζει, όμως, και μας κόβει μαχαίρι κάθε διάθεση για αστεία, όταν μας στέλνουν τον παραφουσκωμένο λογαριασμό, απαιτώντας με περίσσιο θράσος να πληρώσουμε πάλι εμείς το γλεντοκόπι, το φαγητό και τα δικά τους σπασμένα.
Αν όχι αυτοί που εναλλάσσονται όλα αυτά τα χρόνια στην εξουσία, "παίρνοντας το τιμόνι του πλοίου και τη μοίρα του τόπου στα χέρια τους", τότε ποιοι είναι εκείνοι που έχουν δημιουργήσει με τις πολιτικές τους το θεόρατο χρέος που σήμερα βυθίζει το σκάφος αύτανδρο; Μήπως το πρεκαριάτο, η "γενιά των 700 ευρώ", οι "ενοικιαζόμενοι", οι άνεργοι, οι χαμηλόμισθοι και οι χαμηλοσυνταξιούχοι; Αν όχι η οικονομικοπολιτική ελίτ που χαράζει την πορεία και παίρνει τις αποφάσεις, τότε ποιοι ξεπούλησαν κοψοχρονιά καράβι και φορτίο και μας ζητάνε τώρα να πληρώσουμε ξανά το ναύλο του ταξιδιού αν δεν θέλουμε να βρεθούμε στη θάλασσα, υποβαθμίζοντας κι άλλο την ήδη πραγμοποιημένη ζωή μας; Μήπως οι μετανάστες, οι "κουκουλοφόροι", οι περιθωριακοί, οι φοιτητές, ή μήπως οι δεκαπεντάχρονοι μαθητές;
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, και είμαι σαράντα πέντε χρονών πια, η χώρα βρίσκεται διαρκώς σε περίοδο "δημοσιονομικής προσαρμογής", που σε απλά ελληνικά μεταφράζεται σε "λιτότητα" και "αναγκαίες θυσίες από όλους", δηλαδή μέτρα που στριμώχνουν τις εργαζόμενες τάξεις στον απόπατο, ρίχνουν τις μεσαίες βορά στα νύχια των τραπεζών, ενώ οι επιτήδειοι συνεχίζουν ανενόχλητοι να κάνουν πάρτι και να θησαυρίζουν σε βάρος τους ξαφρίζοντας τον δημόσιο κορβανά, μεταμορφώνοντας με ταχυδακτυλουργικά κόλπα τον κοινό πλούτο σε προσωπική περιουσία. Με λίγα λόγια, η επωδός της επαναλαμβανόμενης όλα αυτά τα χρόνια ιστορίας πάει κάπως έτσι: "σκάστε και τραβάτε κουπί γιατί πνιγόμαστε..." (Η καταληκτική προσφώνηση "βλάκες!" κόπηκε από τη λογοκρισία διότι υποβιβάζει, λέει, την κριτική αυτενέργεια και την ελεύθερη βούληση των πολιτών.)
Η επίπλαστη ευδαιμονία των τελευταίων χρόνων, που λούστραρε την επιφάνεια και προπαγανδίστηκε ως "εκσυγχρονισμός", με συμβολικά ορόσημα την είσοδο στην ΟΝΕ, τους Ολυμπιακούς αγώνες και την "αναδιάρθρωση της οικονομίας", δεν μπόρεσε να συγκαλύψει για πολύ τη σκληρή πραγματικότητα που κρύβεται από κάτω. Απογυμνωμένη από κάθε μέσο που θα της έδινε κάποιο πλεονέκτημα για να σταθεί στην άκρως ανταγωνιστική παγκοσμιοποιημένη συγκυρία, η ελληνική οικονομία, ισχνή και κακοποιημένη, πνέει τα λοίσθια και, απ' ό,τι φαίνεται, δεν υπάρχει κανένα γιατρικό αρκετά ισχυρό για να τη συνεφέρει.
Δεν έφτασε, όμως, τυχαία ως εδώ να χαροπαλεύει, περιμένοντας τη χαριστική βολή για να τινάξει τα πέταλα. Τη γιατρειά της ελληνικής οικονομίας την έχουν αναλάβει από καιρό οι νεκροθάφτες της μεταμφιεσμένοι σε μάγους. Είτε σπεκουλαδόροι είτε άχρηστοι, πάντως σίγουρα άπληστοι και επικίνδυνοι. Γύρισαν την πλάτη στους καιρούς και κοίταξαν μόνο το συμφέρον τους, αφήνοντας τον τόπο να ρημάξει, με την ανοχή φυσικά των υπόλοιπων που κουτσοβολεύτηκαν στην μικροαστική σύμβαση. Απανωτές χαμένες ευκαιρίες που δεν αξιοποιήθηκαν (για να σταθούμε μόνο στην περίοδο της "μεταπολίτευσης"), έλλειψη οράματος και σχεδίου, λανθασμένοι χειρισμοί και αποφάσεις, κακοδιαχείριση, αυταρχισμός, ανικανότητα, μικρόνοια, καιροσκοπισμός, ατολμία, υποτέλεια, αλλά κυρίως διαφθορά και σήψη. Σήψη που αποσαθρώνει το όποιο θεμέλιο νομιμοποίησης είχε απομείνει στην οικονομικοπολιτική ελίτ, ιδίως του "σκληρού πυρήνα" της, που πρωταγωνιστεί στις εξελίξεις και διεκδικεί με κάθε μέσο την ηγεμονία.
Όλοι ετούτοι που μας έχουν κάτσει στο σβέρκο και θέλουν να μας ωφελήσουν, να μας αντιπροσωπεύουν και να μας κουμαντάρουν "για το καλό μας", είναι αυτοί που ευθύνονται για το ότι βρισκόμαστε ένα βήμα πριν από τη χρεοκοπία ως κράτος και χρεωμένοι όλοι ως το λαιμό, πράγμα που σημαίνει ότι είμαστε όμηροι των τόκων και του εξωτερικού χρέους, σκλάβοι που θα πρέπει να δουλεύουμε όλη μας τη ζωή για να ξεχρεώσουμε. Είναι οι ίδιοι που ενώ συνεχίζουν να γεμίζουν τα σεντούκια τους με το δημόσιο χρήμα (με αναθέσεις έργων, επιδοτήσεις, διευκολύνσεις, επιχειρηματικές συμμαχίες, λαθροχειρίες, μίζες, κ.λπ.) και να ευτελίζουν τα πάντα με τον αξιακό τους κώδικα, που καθαγιάζει ως "ηθικό ό,τι είναι νόμιμο", ζητάνε επιτακτικά από τους υπόλοιπους να κάνουν θυσίες και υποχωρήσεις στο όνομα του "κοινού συμφέροντος".
Είναι οι ίδιοι που αναζητούν ευκαιρίες στην "οικονομική κρίση" για να ξεφορτωθούν και τις τελευταίες επαχθείς γι' αυτούς δεσμεύσεις απέναντι στους εργαζόμενους, όπως είναι οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, οι ασφαλιστικές συνεισφορές και οι απολύσεις. Πιέζουν, παράλληλα, με κάθε μέσο, για την ιδιωτικοποίηση μονοπωλιακών τομέων, όπως οι τηλεπικοινωνίες και η ενέργεια, ή τομέων που αποτελούν κεκτημένες "δωρεάν" κοινωνικές παροχές, όπως η παιδεία και η υγεία, οδηγώντας στην απαξίωση το σύστημα κοινωνικής πρόνοιας και στη συνακόλουθη περαιτέρω υποβάθμιση των αναγκαίων υπηρεσιών για την αξιοπρεπή διαβίωση των κατώτερων τάξεων. Ωθούν έτσι στο περιθώριο και την ανέχεια ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, όπως οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι και οι χαμηλόμισθοι, οι οποίοι, χάνοντας σταδιακά και το τελευταίο ίχνος αξιοπρέπειας που τους είχε απομείνει, βυθίζονται στην απελπισία. Από την άλλη, η μεσαία τάξη, παραδοσιακός υποστηρικτής του συστήματος, όντας παραδομένη στον κομφορμισμό και στη φαντασίωση της "κοινωνικής ανόδου" στα ανώτερα στρώματα, προαγωγή που μεταφράζεται σε μεγαλύτερη καταναλωτική δύναμη, επιρροή και κοινωνικό κύρος, βλέπει τώρα τα επενδυμένα όνειρά της να σκορπίζονται σαν άχυρα από τις θύελλες της παγκοσμιοποίησης. "Προλεταριοποιείται" σταδιακά, χάνει τα προνόμιά της και αντιμετωπίζει αίφνης πρωτοφανείς δυσχέρειες στην επιβίωσή της.
Το όλο οικοδόμημα, έτσι κι αλλιώς χτισμένο εξ αρχής με σαθρά υλικά, κλονίζεται συθέμελα. Οι ζημιές από τους ισχυρούς κραδασμούς δεν είναι απλώς επιφανειακές ρωγμές στους εξωτερικούς τοίχους, αλλά βαθιές παραμορφώσεις των κεντρικών στηριγμάτων, που έχουν αρχίσει να υποχωρούν.
Σε αυτές τις αντίξοες συνθήκες, κεφάλαιο και κράτος επιστράτευσαν την προπαγάνδα και την ωμή βία σαν ανάχωμα στη διάχυτη οργή που σκοτεινιάζει τον ορίζοντα και ηλεκτρίζει επικίνδυνα την ατμόσφαιρα, προμηνύοντας την επερχόμενη καταιγίδα. Νιώθουν την απειλή και αντιδρούν σπασμωδικά, αφού δεν έχουν καμία άλλη δυνατότητα να ανακόψουν τις εξελίξεις. Η αντίδρασή τους αποκαλύπτει τα όρια, φανερώνει την ολοκληρωτική φύση τού κατ' επίφαση δημοκρατικού καθεστώτος. Ξεπέρασαν μέσα στον πανικό τους τα εσκαμμένα, καταστρατηγώντας ανενδοίαστα τις εγγυήσεις του συντάγματος το οποίο υποτίθεται κόπτονται να υπερασπιστούν. Όπως πράττουν συγκεκριμένα στην περίπτωση του αναρχικού κρατούμενου απεργού πείνας Θοδωρή Ηλιόπουλου, ο οποίος παραμένει προφυλακισμένος για συμμετοχή σε επεισόδια στη διάρκεια της εξέγερσης του Δεκέμβρη με χαλκευμένες κατηγορίες, που στηρίζονται σε διάτρητες μαρτυρίες δύο ματατζήδων, παρότι αυτές καταρρίπτονται από τουλάχιστον πέντε αυτόπτες μάρτυρες, που διαβεβαιώνουν ότι ο κατηγορούμενος ήταν αμέτοχος.
Η άρχουσα τάξη, εκτός από την παράλογη εκδικητικότητα που επιδεικνύει απέναντι σε όσους αμφισβητούν έμπρακτα την κυριαρχία της, νομοθετεί με οργουελιανό οίστρο στο όνομα της ασφάλειας και υπονομεύει τη δημοκρατία στο όνομα της δημοκρατίας. Απαγορεύσεις, παρακολουθήσεις, έλεγχος, καταστολή. Καταπατούν τα συγκεκριμένα δικαιώματα για να προστατέψουν δήθεν τα αφηρημένα. Καταφεύγουν εν ολίγοις στις γνωστές μεθόδους των ολοκληρωτικών καθεστώτων προκειμένου να μας πείσουν, και εν ανάγκη να μας αναγκάσουν να πειθαρχήσουμε αν δουν ότι κλωτσάμε, να μείνουμε ζεμένοι και να συνεχίσουμε να σέρνουμε το άροτρο αγόγγυστα.
Οι οιωνοί προμηνύουν το μέλλον ζοφερό και τα κοράκια τσακώνονται ποιο θα κομίσει πρώτο τα κακά μαντάτα. Στα μήντια, οι ομιλούσες κεφαλές παραληρούν, διασπείροντας σαν ιούς ελέγχου τον πανικό και τον τρόμο μέσα από τις αυθαίρετα ιδιοποιημένες ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες. Από την "οικονομική κρίση", την "ακρίβεια" και τη "γρίπη των χοίρων" μέχρι την "απειλή της Τουρκίας", τον "αλυτρωτισμό των Σκοπίων", την "τρομοκρατία", την "εγκληματικότητα", τη "λαθρομετανάστευση", και γενικά την κάθε ευκαιριακή περίσταση που μπορεί να υπογραμμίσει τη δική τους απαραίτητη παρέμβαση στην οργάνωση της ζωής μας, οι αδηφάγοι κηφήνες της "μπουρζουαζίας" και τα κουρδισμένα ανδράποδά τους σαλπίζουν παράφωνα συναγερμό. Εξαφανίζοντας τεχνηέντως κάτω από το χαλί της "εγκυρότητας" τα γεγονότα που αμφισβητούν ριζικά την κυρίαρχη τάξη, αναλύοντας "σφαιρικά", "αντικειμενικά" και με "υπευθυνότητα" τα θέματα της "πολιτικής ατζέντας", οι συνδαιτυμόνες των ισχυρών εκτελούν το αξιόλογο έργο τους και αμείβονται παχυλά για τις πολύτιμες υπηρεσίες που προσφέρουν, πράττοντας στο ακέραιο το "δημοσιογραφικό τους καθήκον", να παπαγαλίζουν δηλαδή το αναγκαίον της συναίνεσης. Χάρις αυτών κατανοήσαμε πραγματικά σε όλο της το εύρος την αποκαλυπτική έννοια "βομβαρδισμός πληροφοριών".1
Πιο άμεσα και απροκάλυπτα, οι αστυνομικές δυνάμεις, ως "οπλισμένο χέρι του κράτους", κάνουν κι αυτές το δικό τους καθήκον: ασελγούν στα κορμιά και την αξιοπρέπεια όσων έχουν πεταχτεί στο περιθώριο, των αποκλεισμένων, των μεταναστών, όσων διεκδικούν ή αντιστέκονται, με τέτοια λύσσα, μανία και εκδικητικότητα που μπροστά τους ωχριά η βαναυσότητα της διαβόητης Χωροφυλακής. Τα καθημερινά ανδραγαθήματα των επιλεκτικά στρατολογημένων για τα ψυχικά και πνευματικά τους "χαρίσματα" στρατόκαυλων μπάτσων-δικαστών σε βάρος αδύναμων και κατατρεγμένων, σε συνδυασμό με το γενικότερο ύφος της αστυνομίας, που πουλάει τσαμπουκά στην κοινωνία και σε όποιον δεν της γυαλίζει στο μάτι, είναι από μόνα τους αρκετά για να καταρρακωθεί η όποια επίφαση δημοκρατικότητας της ένστολης μισθοφορικής τρομοκρατικής δύναμης της ΕΛ.ΑΣ. και να αποκαλυφτεί ο πραγματικός της ρόλος ως μηχανισμός επιβολής της εξουσίας.
Τοποθετημένη σαν ξένο σώμα, αποκομμένη από την κοινωνία, η αστυνομία είναι μια "ουδέτερη" δύναμη που επεμβαίνει δραστικά εναντίον της. Καθήκον της φέρεται να είναι να προστατεύει το δημοκρατικό κράτος, ως την ανώτερη μορφή κοινωνικής οργάνωσης που αντιπροσωπεύει τα συμφέροντα του όλου, έναντι οιουδήποτε μεμονωμένου ατόμου, τάξης ή ομάδας θεωρηθούν ως απειλή για τους πολίτες, τους θεσμούς και την υπόστασή του. Όμως, πέρα από τους ισχυρούς, τα φασιστόμουτρα, τους "πατριώτες" και τους "νοικοκυραίους", που αναγνωρίζει de facto ως "κοινωνία", η αστυνομία δεν αναγνωρίζει κανέναν άλλον καθαυτόν ως αυτεξούσιο πρόσωπο, παρά μόνο σε σχέση με την αφηρημένη εξουσία του Νόμου και του Κράτους. Έτσι υπερασπίζεται, με φασιστική νοοτροπία, την κανονιστική ρύθμιση της συμπεριφοράς του "σωστού πολίτη" στους όρους της υποταγής και της εκμετάλλευσης που υπαγορεύονται από τους ισχυρούς. Τα όργανά της μετατρέπονται σε επιτηρητές της κυρίαρχης τάξης. Δρώντας κατ' εντολήν σαν δυνάμεις κατοχής που ελέγχουν την κίνηση και τις ενέργειες του πλήθους για λογαριασμό της ληστρικής ελίτ που διαχειρίζεται το κράτος, οι αψίθυμοι "πραίτορες" καταπατούν βάναυσα με τα άρβυλά τους την αξιοπρέπεια και την ελευθερία όσων θεωρούνται επικίνδυνοι.
Υπάρχει, όμως, κι ένα όριο στην υπομονή και στην ξεφτίλα. Κι εμείς πιάσαμε πάτο. Δεν έχουμε τίποτα πια να χάσουμε παρά μόνο το καπέλο του κορόιδου που δεχτήκαμε να μας φορέσουν, γι' αυτό και θα γινόμαστε όλο και πιο επικίνδυνοι για τη δικιά τους κυρίαρχη τάξη. Έχουν διαπιστώσει πόσο αποφασισμένοι είμαστε, συνειδητοποίησαν ότι η κρίση είναι πιο βαθιά απ' ότι πίστευαν, γνωρίζουν πως οι συνέπειές της είναι απρόβλεπτες. Ο απρόσμενος, αποκαλυπτικός Δεκέμβρης και η ανάδυση μιας πολλαπλότητας εξεγερμένων υποκειμένων στοιχειώνει τους εφιάλτες τους. Ξέρουν ότι κάτι αντίστοιχο θα ξανασυμβεί αναπόφευκτα, και ότι θα είναι πιο μαζικό, πιο επίμονο, με τη συμμετοχή κοινωνικών στρωμάτων που μέχρι τώρα ήταν αμέτοχα. Και αυτή η επίγνωση του επερχόμενου θέτει κάποιον φραγμό στην αλαζονεία τους – όχι όμως και στην απληστία τους απ' ό,τι δείχνουν τα γεγονότα.
Ώσπου να φουντώσει και πάλι η σπίθα της εξέγερσης, τους διαβεβαιώνουμε ότι θα μας βρίσκουν συνεχώς μπροστά τους, ότι θα υπονομεύσουμε με όλες μας τις δυνάμεις τα σχέδιά τους και θα τινάξουμε στον αέρα κάθε απόπειρα κοινωνικής ειρήνευσης και επιβεβλημένης συναίνεσης με τους δικούς τους όρους. Θα αντισταθούμε σθεναρά με αποφασιστικότητα σε κάθε προσπάθεια να υποτιμήσουν κι άλλο τη ζωή μας, να μας ελέγξουν, να μας χειραγωγήσουν, να υποδουλώσουν το μέλλον μας στα χρέη και στις επιλογές τους. Θα χρησιμοποιήσουμε όποια μέθοδο κρίνουμε πρόσφορη για τους σκοπούς μας ανάλογα με τις συνθήκες και τις περιστάσεις, από το σαμποτάζ και τη σύγκρουση ως την απεργία, την πολιτική ανυπακοή και άλλες καινούργιες μεθόδους που θα επινοήσουμε. Στην πιο απλή μορφή της, η αντίστασή μας είναι η έμπρακτη άρνηση να συμμετέχουμε ενεργά στο σύστημα, να το στηρίζουμε συνειδητά με τις δημιουργικές μας δυνάμεις, νομιμοποιώντας το και αναπαράγοντάς το.
Όμως δεν αρκεί αυτό. Ας μην ξεχνάμε ότι "πολεμάμε ανάμεσα σε δύο κόσμους: εκείνον που δεν δεχόμαστε κι αυτόν που δεν υπάρχει ακόμα".2 Οι καιροί και οι συνθήκες απαιτούν να δράσουμε άμεσα, τόσο στο θεωρητικό όσο και στο πρακτικό επίπεδο, που δεν πρέπει να μένουν άλλο διαχωρισμένα, για να αποαποικιοποιήσουμε το φαντασιακό και την καθημερινή ζωή μας, να δημιουργήσουμε τις εναλλακτικές μορφές κοινωνικής οργάνωσης και θέσμισης που θα διαφυλάσσουν τα κοινά, θα επιτρέπουν τη συλλογική διαχείριση των πόρων και των παραγωγικών μέσων, προωθώντας αδιάλλακτα και με σθένος την επαναστατική αλλαγή των κοινωνικών σχέσεων και την πραγματική χειραφέτηση του ατόμου, πέρα από την πατριαρχία, τον καπιταλισμό και το κράτος, στην αταξική και πολυσύνθετη κοινωνία των ισότιμων, ελεύθερων ανθρώπων.


1. Βλ. Καταστασιακή Διεθνής, "Πρώτα απ' όλα η επικοινωνία", περ. Καταστασιακή Διεθνής, τ. 7, Απρίλιος 1962, στο Internationale Situationniste, Το ξεπέρασμα της τέχνης. Ανθολογία κειμένων της Καταστασιακής Διεθνούς, μτφρ. - επιλογή κειμένων Γιάννης Δ. Ιωαννίδης, Ύψιλον/βιβλία, Αθήνα 1985, σ. 239.
2. Βλ.
Καταστασιακή Διεθνής, "Η πέμπτη συνδιάσκεψη της Κ.Δ. στο Γκέτεμποργκ", όπ.π., σ. 252.

FUTURA ΠΟΛΙΤΙΚΗ & ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ


Εξαιρετικό κείμενο, σκέψεις, προβληματισμοί, διαπιστώσεις.
Μπορεί κάποιος να 'χει ενστάσεις ή διαφωνίες -κι εγώ έχω κάποιες, αλλά δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις στους συλλογισμούς και στα ερωτήματα που τίθενται.

Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2009

Ανθ' ημών, Γουλιμής;

Η ΝΔ καταποντίστηκε επειδή πρόβαλλε ως ένας απλός διαχειριστής της εξουσίας και μάλιστα παντελώς ανίκανος στο χειρισμό ακόμη και των πιο απλών προβλημάτων της καθημερινότητας.

Δεν γίνεται καν λόγος για σχεδιασμό και παραγωγή υψηλών πολιτικών.

Παραπέρα, ήρθε με το σύνθημα:

"Σεμνά και ταπεινά -καθαρά χέρια", κι έφυγε με δυο μούντζες:

"Καβαλημένα Καλάμια - Ποιος θα πρωτοσουφρώσει το παγκάρι".
Την ρητορεία, και πολλές απ' τις θέσεις της συντηρητικής δεξιάς, τις εξέφρασε, ως ένα βαθμό, το ΛΑΟΣ.

Τόσο η ΝΔ, όσο και το ΠΑΣΟΚ, έτρεξαν πίσω απ' το ΛΑΟΣ, αντιγράφοντας πάρα πολλές απ' τις θέσεις του: τόσο σε θέματα εσωτερικής, όσο και σε θέματα εξωτερικής πολιτικής. Η σαρωτική άνοδος του ΛΑΟΣ, τόσο στις προηγούμενες ευρωεκλογές, όσο και στις πρόσφατες βουλευτικές, απέδειξε ότι η συντηρητική δεξιά έχει δυναμική στην κοινωνική βάση. Το ΛΑΟΣ ήταν το μόνο κόμμα που, σε απόλυτους αριθμούς, αύξησε εντυπωσιακά (σχεδόν κατά 50%) την συνολική εκλογική του δύναμη απ' τις προηγούμενες εθνικές εκλογές.Η ΝΔ απλώς συντρίφτηκε, το ΠΑΣΟΚ ήρθε ίσα βάρκα ίσα νερά, κι η αριστερά έχασε ελαφρώς.
Η δυναμική που αναπτύσσει το ΛΑΟΣ αφορά στην απήχηση των συντηρητικών θέσεων της λαϊκής δεξιάς πάνω σ' ένα μεγάλο κι ικανό κομμάτι του εκλογικού σώματος.

Μόνο που το ΛΑΟΣ παραμένει ένα κόμμα διαμαρτυρίας, ενώ πολλές απ' τις θέσεις του, αλλά, κυρίως, πάρα πολλοί απ' το πολιτικό του προσωπικό χαρακτηρίζονται και είναι ακραίοι. Ταυτόχρονα, έπεσε προεκλογικά σε πολλές παλινωδίες, ανακολουθίες και πρωτοφανείς γελοιότητες, πράγμα που το εμπόδισε να καρπωθεί το σύνολο των διαρροών απ' τους παραδοσιακούς ψηφοφόρους της ΝΔ.

Μια νέα συντηρητική παράταξη, μια γνήσια λαϊκή δεξιά, με σαφή ιδεολογική πλατφόρμα κι απαλλαγμένη απ' τα βαρίδια τόσο του νεοφιλελευθερισμού, όσο κι κάποιων γραφικών ακροδεξιών απολήξεων, θα μπορούσε να συσπειρώσει ένα πολύ μεγάλο κι ικανό κομμάτι του ελληνικού λαού, το οποίο στην συντριπτική του πλειονότητα παραμένει ένα παραδοσιακά συντηρητικό εκλογικό σώμα.

Η ΝΔ δεν συντρίφτηκε επειδή απώλεσε την απήχησή της στον περιβόητο "κεντρώο χώρο.

Συντρίφτηκε, όπως έχει αναλύσει κι ο Νικολακόπουλος, επειδή έχασε ένα 5% του σκληρού της πυρήνα, των παραδοσιακών ψηφοφόρων της.

Τι σημαίνει άραγε «νεοδημοκρατης»;

Οι ιδέες του καθενός μας δεν είναι μόνον απλές ανακλαστικές αντιδράσεις κατεστημένων συμφερόντων ή ατομικών φιλοδοξιών σε συγκεκριμένες συνθήκες, αλλά, επίσης, αυτόνομοι μοχλοί πολιτικής δράσης που καθορίζουν προσωπικές διαδρομές και τρόπους ζωής. Οι ιδεολογίες βρίσκονται σε μια σχέση διαρκούς αλληλεπίδρασης με τις υλικές κι ιστορικές δυνάμεις, αλλά και με τις συμπεριφορές και τις δράσεις των ατόμων. Η ηγεμονία των αστικών ιδεολογιών δεν είναι μόνον απότοκο της κυριαρχίας της αστικής τάξης στα μέσα πνευματικής παραγωγής και στους ιδεολογικούς μηχανισμούς του νεώτερου αστικού κράτους, αλλά επίσης απόρροια της ικανότητας της αστικής ιδεολογίας να εκφράζει, στις περισσότερες περιπτώσεις, τον "κοινό νου" και να μετουσιώνεται σε πράξη.

Σε αντίθεση με το σύνολο των αφηρημένων και προκαθορισμένων σοσιαλιστικών ιδεών, που προβάλλουν σαν κάποιου είδους αυτοεκπληρούμενης προφητείας, ο συντηρητικός φιλελευθερισμός αφορά στην "παραδοσιακή στάση", δηλαδή σε πραγματιστικές προσεγγίσεις που λαμβάνουν υπόψη τις πραγματικές συνθήκες και τα πραγματικά δεδομένα, την ανθρώπινη εμπειρία και την ιστορία ως έναν ασφαλή οδηγό για τον καθορισμό της πολιτικής πρακτικής. Οι ιδεολογίες είναι χρήσιμες, εφόσον, πέραν των αναλυτικών, έχουν και κανονιστικές δυνατότητες εφαρμογής.
Άσχετα, πάντως, με το τι συνέβαινε παλιότερα, σήμερα οι έννοιες "δεξιός-αριστερός" δεν είναι παρά σημασιολογικά κελύφη.
Ας πούμε, ποιος είναι σήμερα "αριστερός";

Εκείνος που αντιδρά κι αντιπαλεύει τις μεθοδεύσεις και τους σχεδιασμούς της παγκοσμιοποίησης, και της πολιτικής ρύθμισης της νέας τάξης, ή εκείνος που συνηγορεί;

Εκείνος που ενδιαφέρεται για το τι μπορεί να γίνει στην πραγματικότητα για ν' αλλάξει προς το καλύτερο το κοινό παρόν και μέλλον ή εκείνος που καλύπτει την αδράνεια και την αναποτελεσματικότητα πίσω από ιδεολογικά τοτέμ;

Το μέλος η ο φίλος του ΠΑΣΟΚ υπονοεί πως έλκεται, κι εν πολλοίς αυτοπροσδιορίζεται απ’ την σοσιαλιστική ιδεολογία (ή, τέλος πάντως, ό, τι έχει απομείνει από δαύτην στο ΠΑΣΟΚ).

Αλλά ποια είναι η ιδεολογία που έλκει ή προσδιορίζει το μέλος, τον οπαδό ή τον φίλο της ΝΔ;

Σε ποια πολιτική ταυτότητα αντιστοιχεί, πώς προσδιορίζει ιδεολογικά το πολιτικό υποκείμενο που επιλέγει να ενταχθεί στο κόμμα αυτό;

Ο «φιλελευθερισμός», θα απαντούσε κάποιος μ’ ευκολία.

Μόνο που η έννοια του (πολιτικού και οικονομικού) φιλελευθερισμού δεν σημαίνει τίποτα για την συντριπτική πλειονότητα των νεοδημοκρατών και, νομίζω, τις περισσότερες φορές περισσότερο μπερδεύει, παρά αποσαφηνίζει και νοηματοδοτεί.

Εκείνο που οφείλει, πρωτίστως, να πράξει η ΝΔ είναι να ανασυγκροτήσει μια εναργή και στιβαρή ιδεολογική πλατφόρμα.

Η επανίδρυση μιας γνήσιας, λαϊκής, κινηματικής δεξιάς παράταξης είναι σήμερα το μεγάλο πολιτικό στοίχημα. Η λαϊκή δεξιά αντιπροσωπεύει τον μέσο μικροαστό, τον Έλληνα νοικοκύρη. Εκείνον που ζητά κοινή προκοπή και πρόοδο, ευνομία, τάξη, ασφάλεια, κοινωνικό κράτος δικαίου, εθνική και πολιτική αυτονομία και δημοκρατική μέθοδο.Τον απλό, καθημερινό, εργαζόμενο άνθρωπο δηλαδή.

Ακριβώς γι' αυτό, επειδή αφορά κυρίως στα λαϊκά στρώματα, είναι πολύ εύκολο να μεταβληθεί σε μαζικό κίνημα.

Είναι σημαντικό, όταν μιλάμε για κινηματικές διαδικασίες, να το κάνουμε με ιεροπρεπή σοβαρότητα.

Ο τρόπος σκέψης, όχι της νέας, αλλά της συντηρητικής δεξιάς, θέλει την κοινωνία πέρα απ' το άτομο, σαφώς σημαντικότερη απ' αυτό, αλλά χωρίς να απαλείφει τον ατομικισμό.

Επίσης, μιλά για ένα σαφώς ταξικό κράτος, αλλά επίσης αναγνωρίζει τα προστάγματα του πολιτικού φιλελευθερισμού, των δικαιωμάτων του ατόμου και του πολίτη, της συνοχής του κοινωνικού ιστού μέσα απ' τους δεσμούς που σφυρηλατεί η παράδοση, η έννομη εξουσία και η κοινή ηθική.

Η νέα συντηρητική, λαϊκή, δεξιά, ως "τρίτη δύναμη", υιοθετεί πολλά διακυβεύματα της παραδοσιακής και νέας αριστεράς, αλλά τα εντάσσει μέσα σε μια πολιτική και προγραμματική εξειδίκευση που αφορά στη σύγχρονη μετανεωτερική πραγματικότητα κι όχι σε δογματικές αγκυλώσεις και αυτοεκπληρούμενες προφητείες: Το κράτος πρόνοιας, οι αναδιανεμητικές κοινωνικές πολιτικές, οι αμεσοδημοκρατικές, δημοψηφισματικές, πολιτικές μέθοδοι, οι έμπρακτες αντιστάσεις απέναντι στις οικονομικές, αλλά κυρίως πολιτικές, ρυθμίσεις της παγκοσμιοποίησης, η προστασία κι η συνοχή του κοινωνικού ιστού, ο σεβασμός στην διαφορετικότητα υπό την προϋπόθεση της ηθικής στη διαφορετικότητα, η εθνική και πολιτική αυτονομία, η γενικευμένη κοινότητα συμφερόντων των πολιτικών και εθνικών υποκειμένων, αποτελούν μερικές μόνο απ' τις θέσεις κλειδιά του σκληρού πυρήνα της νέας συντηρητικής, λαϊκής, δεξιάς.

Ο Rawls στο βιβλίο του Θεωρία της Δικαιοσύνης (1971) έδωσε τις βασικές αρχές την ενορασιοκρατίας, δηλαδή της πολιτικής ηθικής του φιλελευθερισμού, που (θα έπρεπε να) εκφράζεται απ' την συντηρητική δεξιά, αντί των στυγνού ωφελιμισμού.

Η ενορασιοκρατία του κοινού νου μορφοποιείται σε ομάδες σχετικά συγκεκριμένων προσταγμάτων, καθεμιά απ' τις οποίες βρίσκει εφαρμογή σε ένα επιμέρους πρόβλημα δικαιοσύνης. Έτσι, μια ομάδα προσταγμάτων βρίσκει εφαρμογή στο ζήτημα του ακριβοδίκαιου μισθού, μια άλλη σε αυτό της φορολογίας, μια τρίτη στο πρόβλημα του κολασμού κ.ο.κ. Προκειμένου να καταλήξει κανείς, φερ' ειπείν, στην ιδέα του ακριβοδίκαιου μισθού, θα πρέπει, κατά κάποιον τρόπο, να σταθμίσει διάφορα ανταγωνιστικά μεταξύ τους κριτήρια, όπως για παράδειγμα, αυτά της δεξιότητας, της κατάρτισης, της καταβαλλόμενης προσπάθειας, του βάρους της ευθύνης ή των κινδύνων της δουλειάς, καθώς επίσης και να αφήσει κάποιο περιθώριο για το μέγεθος της ανάγκης. Φανταζόμαστε πως κανείς δεν θα αποφάσιζε με βάση ένα μονάχα από αυτά τα κριτήρια, αλλά ότι θα πρέπει να επιτυγχάνεται κάποιος συμβιβασμός μεταξύ τους.


Με βάση την αρχή αυτή, της πολιτικής ηθικής που είναι εδραιωμένη πάνω στην αρχή πως οι άνθρωποι δεν αξίζουν τις κοινωνικές ανισότητες, αλλά ταυτόχρονα έχουν κάθε δικαίωμα για να διαχειριστούν ελεύθερα τις ικανότητες και τις δεξιότητές τους προς όφελός τους, ο Rawls καταλήγει στις Αρχές της Δικαιοσύνης:

Πρώτη Αρχή - Κάθε πρόσωπο πρέπει να έχει ίσο δικαίωμα στο πιο εκτενές συνολικό σύστημα ίσων βασικών ελευθεριών που είναι συμβατό με ένα παρόμοιο σύστημα ελευθερίας για όλους.
Δεύτερη Αρχή - Κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες πρέπει να διαρρυθμίζονται με τέτοιο τρόπο, ώστε και οι δύο:
α) να αποβαίνουν προς το μεγαλύτερο όφελος των λιγότερο ευνοημένων, και
β) να συνδέονται με αξιώματα και θέσεις ανοιχτές σε όλους, υπό συνθήκες ακριβοδίκαιης ισότητας ευκαιριών.
Πρώτος Κανόνας Προτεραιότητας (Η προτεραιότητα της Ελευθερίας) - Οι αρχές της Δικαιοσύνης πρέπει να ιεραρχούνται κατά λεξικογραφική διάταξη και, επομένως, οι βασικές ελευθερίες μπορούν να περιορίζονται μόνο χάριν της ελευθερίας.
Δεύτερος Κανόνας Προτεραιότητας (Η προτεραιότητα της Δικαιοσύνης έναντι της αποδοτικότητας και της ευημερίας) - Η Δεύτερη Αρχή της Δικαιοσύνης προηγείται λεξικογραφικά της αρχής της αποδοτικότητας και της μεγιστοποίησης του σύνολου των πλεονεκτημάτων· και η Αρχή των Ακριβοδίκαιων Ευκαιριών προηγείται της Αρχής της Διαφοράς.


Ωστόσο, υπάρχουν δυο ακόμα θέματα που καλείται ν' αντιμετωπίσει η Αρχή της Δικαιοσύνης:
Οι διαφορετικές θέσεις εκκίνησης των ατόμων μέσα σ' ένα πολιτικά και οικονομικά φιλελεύθερο περιβάλλον και τα άτομα που αδικήθηκαν εκ φύσεως.

Κανένας δεν αξίζει μια μεγαλύτερη φυσική ικανότητα, ούτε είναι άξιος μιας πιο ευνοϊκής θέσης εκκίνησης στην κοινωνία (...) αυτός δεν είναι λόγος για να αγνοήσει κανείς και -πολύ λιγότερο- να απαλείψει τις διακρίσεις. Αντίθετα, η βασική διάρθρωση μπορεί να διαρρυθμιστεί έτσι ώστε αυτές οι τυχαιότητες να λειτουργούν προς όφελος των λιγότερο τυχερών. Έτσι, αν επιθυμούμε να οικοδομήσουμε το κοινωνικό σύστημα με τέτοιο τρόπο ώστε κανείς να μην κερδίζει ή να χάνει από την αυθαίρετη θέση που κατέχει στη διανομή των φυσικών χαρισμάτων ή από την αρχική του θέση στην κοινωνία, χωρίς να αποζημιώνει ή να αποζημιώνεται γι' αυτό, οδηγούμεθα στην Αρχή της Διαφοράς"


Η Αρχή της Διαφοράς ορίζει πως οι περισσότερο ευνοημένοι, είτε απ' τις φυσικές τους δεξιότητες είτε απ' την αρχική θέση εκκίνησης όπου έτυχε να βρεθούν μέσα στην κοινωνία, θα πρέπει να διαθέτουν ένα μέρος των επιπρόσθετων εσόδων, που καρπώνονται λόγω της αρχικής τυχαιότητας, για να στηρίζουν μια δέσμη μέτρων προς όφελος εκείνων που ατύχησαν είτε με φυσικές αναπηρίες είτε με ύστερη θέση αρχικής εκκίνησης μέσα στην κοινωνία.
Ενώ, δηλαδή, θα πρέπει να είμαστε απολύτως υπεύθυνοι για το κόστος των επιλογών μας, κάποιος δεν θα πρέπει να ζημιώνεται για τυχαιότητες που είτε τον φέρνουν σε φυσική μειονεκτική θέση είτε τον τοποθετούν αρχικά σε ύστερο σημείο εκκίνησης μέσα στην κοινωνία από κάποιον άλλον.
Χωρίς αυτό να μεταφράζεται σε μια κοινωνία "Φιλανθρωπίας", ούτε σε επιδότηση των αργόσχολων και των πολυδάπανων, ο Rawls προτείνει μια Κοινωνία Δικαίου, που θεραπεύει τις ανισότητες "που επηρεάζουν τις ζωές των ανθρώπων κι όχι που προκύπτουν απ' τις επιλογές τους".

Θεραπεία των περιστάσεων, δηλαδή, κι όχι των επιλογών.
Απ' την άλλη, μια κοινωνία Δικαίου θα πρέπει να επιδοτεί τις επιλογές των ατόμων, έτσι που να είναι απολύτως ελεύθερα για να πραγματώσουν τους σκοπούς της ύπαρξής τους, αλλά όχι να τα αποζημιώνει για το ενδεχόμενο κόστος τους.

Δεν απομένει, λοιπόν, παρά μια μόνο λύση:

Ο επαναπροσδιορισμός της ιδεολογικοπολιτικής πλατφόρμας της ΝΔ προς την κατεύθυνση μιας γνήσιας λαϊκής, δεξιάς παράταξης.

Με τον τρόπο αυτόν, όχι μόνον η ΝΔ θα μπορέσει ν' αποκτήσει ένα εναργές ιδεολογικό πλαίσιο αναφοράς, το οποίο τα τελευταία χρόνια απουσιάζει ή είναι εντελώς νεφελώδες, αλλά θα υπάρξει και μια νέα πολιτική ταυτότητα, που θα προσδιορίζει επακριβώς την ιδεολογικοπολιτική τοποθέτηση της σύγχρονης, λαϊκής, κεντροδεξιάς του τόπου μας.

Κάποτε, αντί για τον Κωστή Στεφανόπουλο, η ΝΔ επέλεξε για Πρόεδρό της τον Κ. Μητσοτάκη!

"Ανθ' ημών, Γουλιμής!"
Τώρα η ΝΔ έχει φτάσει σ΄ένα αντίστοιχο σταυροδρόμι και καλείται να επιλέξει εκ νέου ανάμεσα στην σοβαρότητα και τη συνέπεια ή τον πολιτικό καιροσκοπισμό.
Αν οι νεοδημοκράτες επιθυμούν, έστω την ύστατη ώρα, να σταματήσουν την ελεύθερη πτώση της ΝΔ στον Καιάδα του πολιτικού αφανισμού, η μόνη επιλογή που τους απομένει είναι να προκρίνουν τον Αντώνη Σαμαρά ως τον επόμενο αρχηγό της κεντροδεξιάς παράταξης. Όχι σαν έναν "αντι-Παπανδρέου", αλλά σαν την πρόταση μιας νέας πολιτικής, κεντροδεξιάς, θεώρησης.