Πέμπτη, 4 Μαρτίου 2010

Τα τρωκτικά φέρνουν την πανώλη...

Αν ψάχνετε τι είν' αυτό που μας χτύπησε, η απάντηση είναι μάλλον απλή:
Πρώτον, ο τερατώδης και ουσιαστικά ανεξέλεγκτος ρυθμός κοπής δολαρίου απ' τις ΗΠΑ (ένα τρις δολάρια έκοψαν μόνο για να "ξεπαγώσουν" την οικονομία τους απ' την κρίση).
Ταυτόχρονα, οι ΗΠΑ θέλουν να διατηρήσουν την αξία του δολαρίου και γι' αυτό "χτυπούν" με συγκεκριμένες και σχεδιασμένες κινήσεις το ευρώ. Πέραν των ΗΠΑ, την ίδια πρακτική ακολουθεί πλέον και η ΜΒ, κόβοντας χωρίς κανέναν έλεγχο δισεκατομμύρια στερλίνες.
Δεύτερον, είναι το τερατώδες χρέος των ΗΠΑ.
Σε συνδυασμό με τα παραπάνω, οι ΗΠΑ στην ουσία μετακυλίουν, και με την βοήθεια της ΜΒ, το δικό τους πρόβλημα στις διεθνείς αγορές και, βεβαίως, στην Ευρώπη. Η Ευρωζώνη δεν μπορεί παρά να αποτελεί, στην περίπτωση αυτή, έναν "στρατηγικό" στόχο και, ασφαλώς, οι επιθέσεις δεν μπορεί παρά να γίνουν (αρχικά) στους πιο αδύναμους κρίκους, όπως η Ελλάδα.
Τρίτον, είναι η απόλυτη κυριαρχία των πολυεθνικών και του διεθνοποιημένου κεφαλαίου, που επιτίθεται απροκάλυπτα πλέον στα μεσαία ευρωπαϊκά στρώματα και στα εργασιακά και κοινωνικά τους δικαιώματα και κεκτημένα.
Σε συνδυασμό με το παραπάνω, είτε αυτό αρέσει σε μερικούς είτε όχι, είναι, τέταρτον, η απουσία του αντίπαλου παραδείγματος.
Παρά τα προβλήματά του, ο πάλαι ποτέ υπαρκτός σοσιαλισμός λειτουργούσε όχι μόνο εξισορροπητικά για τις δυτικές δημοκρατίες ("καλμάροντας" τις επιθετικές τάσεις των καπιταλιστών σε διεθνές επίπεδο), αλλά επίσης και πολιτικά, αφού οι καπιταλιστικές κυβερνήσεις της Δύσης προσπαθούσαν να "αποδείξουν" ότι και ο καπιταλισμός μπορεί να έχει "ανθρώπινο πρόσωπο" και μάλιστα μέσα σ' ένα καθεστώς πολιτικού φιλελευθερισμού και δημοκρατίας. Απουσία πλέον του κομμουνιστικού "παραπετάσματος", έπεσαν κι οι μάσκες του "ανθρώπινου καπιταλισμού". Δεν υπάρχει πλέον λόγος να κρύβεται, απλώς γαμεί και δέρνει.
Προσθέστε στην εξίσωση αυτή και την γενικότερη παρακμή της ευρωπαϊκής αριστεράς κι έχετε έτοιμο το εκρηκτικό μείγμα για τη διάλυση των εργασιακών και κοινωνικών δομών της Δύσης.
Πέμπτον, είναι οι ανατολικές καπιταλιστικές "τίγρεις", προεξάρχουσας της Κίνας. Με ένα εργατικό πληθυσμό εντελώς πειθαρχημένο και, σε πολλές περιπτώσεις, μ' ένα μεσαιωνικό εργασιακό καθεστώς, οι οικονομίες της Ανατολής αποτελούν ένα προνομιακό καπιταλιστικό πεδίο.
Η Ευρώπη θα πρέπει να έρθει κοντά σ' αυτό το μέτρο, γιατί έτσι είναι το συμφέρον του ύστερου καπιταλισμού των πολυεθνικών. Πρωταρχικός στόχος, λοιπόν, τα δικαιώματα, τα κεκτημένα και τα προνόμια του μέσου Ευρωπαίου εργαζομένου.
Μέσα σ' αυτό το τσουνάμι του επελαύνοντος καπιταλισμού των πολυεθνικών, η Ελλάδα είναι, για μια ακόμη φορά στην ιστορία της, το διεθνές πειραματόζωο μια βίαιης αλλαγής παραδείγματος. Εδώ, στην πατρίδα μας, συμβαίνει, ακόμη μια φορά, το πείραμα για την εφαρμογή ενός νέου καπιταλιστικού παραδείγματος στη Δύση, για τη διεξαγωγή ενός νέου "ψυχρού πολέμου", αυτή τη φορά όχι στη βάση στρατιωτικής και πολιτικής ισχύος, αλλά οικονομικής.
Το γιατί συμβαίνουν όλα τούτα και πάλι εδώ, δεν χρειάζεται να μας προβληματίσει πολύ. Η Ελλάδα επιλέγεται διαρκώς για τέτοιου είδους πειράματα για δυο λόγους: πρώτον, γιατί οι ίδιοι οι Έλληνες, εμείς, στην ουσία δεν γαλουχήθηκαν ποτέ στον ευρωπαϊκό πολιτικό πολιτισμό και παραμένουν, εν πολλοίς, στην νοοτροπία και στις πρακτικές του οθωμανικού βιλαετιού και, δεύτερον, γιατί ανέκαθεν, και με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι Έλληνες...πολιτικοί ήσαν εύκολα -και φτηνά- "διαχειρίσιμοι" κι εξαγοράσιμοι.
Αν πρέπει να περιμένουμε μια "λύση", μια διέξοδο απ' αυτήν την λαίλαπα, αυτή δεν θα έρθει από τους Έλληνες πολιτικούς· πρόκειται για θεραπαινίδες.
Η μόνη λύση θα έρθει -αν έρθει- "από κάτω", από τα λαϊκά στρώματα που θίγονται άμεσα, βάναυσα και απροκάλυπτα, εφόσον αποφασίσουν να αυτοοργανωθούν και να δράσουν σε μια εντελώς διαφορετική, κινηματική, βάση.
Ίσως, τελικά, αυτό να είναι και το στοίχημα του νέου "εμφυλίου" στην πατρίδα μας που, ετούτη τη φορά, είναι απολύτως ξεκάθαρα ταξικός.

Δεν υπάρχουν σχόλια: