Δευτέρα, 8 Μαρτίου 2010

Ο δρόμος για τη δουλοπαροικία...

Ζητούν μαχαίρι και στον ιδιωτικό τομέα
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θεωρεί ότι μετά τη συρρίκνωση των μισθών στον δημόσιο τομέα πρέπει να ακολουθήσει και ο ιδιωτικός
ΜΑΝΩΛΗΣ ΣΠΙΝΘΟΥΡΑΚΗΣ

ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ

O πρώτος που θα δεχθεί σήμερα την αντεπίθεση του Πρωθυπουργού και την απαίτησή του να στηριχθεί πιο δυναμικά η ελληνική οικονομία θα είναι ο πρόεδρος του Εurogroup και πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου κ. Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ τον οποίο ο κ. Γ. Παπανδρέου αποφάσισε χθες το βράδυ να επισκεφθεί εκτάκτως σήμερα το πρωί στο Λουξεμβούργο. Με βάση τα όσα δήλωναν χθες από τις Βρυξέλλες αλλά και από τις εθνικές πρωτεύουσες οι ιθύνοντες της ΕΕ και των κρατών-μελών της, ο κ. Παπανδρέου θα έχει σήμερα τη δυνατότητα να διαπιστώσει ότι οι συνθήκες για την Ελλάδα παραμένουν δύσκολες. Χθες τόσο ο πρόεδρος της ΕΚΤ κ. Ζαν - Κλοντ Τρισέ από τη Φραγκφούρτη όσο και ο εκπρόσωπος του επιτρόπου κ. Ολι Ρεν από τις Βρυξέλλες άφησαν εμμέσως πλην σαφώς να εννοηθεί ότι ευελπιστούν πως μετά τα «γενναία μέτρα» που υιοθέτησε η Αθήνα οι αγορές θα λάβουν το «μήνυμα» και τα επιτόκια δανεισμού της Ελλάδας θα αποκλιμακωθούν χωρίς έξωθεν παρέμβαση.

Κ ατά τον πρόεδρο της ΕΚΤ η αποκλιμάκωση θα είναι σταδιακή και το θέμα της προσφυγής της Ελλάδας στο ΔΝΤ δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να αποτελέσει αντικείμενο διαβουλεύσεων, ενώ κατά τον εκπρόσωπο της Επιτροπής κ. Αμαντέου Αλφατάζ η δήλωση των «27» της 11ης Φεβρουαρίου, σύμφωνα με την οποία «τα κράτη-μέλη της ΕΕ είναι έτοιμα να λάβουν συντονισμένη και αποτελεσματική δράση για την Ελλάδα, εφόσον αυτό κριθεί αναγκαίο», εξακολουθεί να ισχύει. Ο κ. Αλφατάζ επανέλαβε ωστόσο ότι η Ελλάδα δεν έχει ζητήσει ως σήμερα οικονομική βοήθεια.

Το γεγονός ότι η ελληνική πλευρά δεν φαίνεται προς το παρόν διατεθειμένη να υποβάλει επισήμως στην ΕΕ αίτημα οικονομικής συνδρομής, όπως θα έπραττε στην περίπτωση προσφυγής στο ΔΝΤ, ερμηνεύεται από πολλούς (κυρίως στη Γερμανία) ως ένδειξη ότι η Ελλάδα δεν έχει ακόμη φτάσει στο «αμήν». Παράλληλα, σε ό,τι αφορά τα υψηλά επιτόκια δανεισμού, πολλοί στην Ευρώπη τα θεωρούν φυσιολογικά, υπό την έννοια ότι είναι το αποτέλεσμα της δημοσιονομικής χαλάρωσης που σημειώθηκε επί σειράν ετών στην Ελλάδα.

Στο μεταξύ η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θεώρησε χθες ότι θα ήταν «ευχής έργον» για την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας αν μετά τη συρρίκνωση των μισθών στον δημόσιο τομέα ακολουθήσει στην Ελλάδα την ίδια πορεία και ο ιδιωτικός τομέας. Ειδικότερα, ο κ. Αλφατάζ επανέλαβε την προχθεσινή δήλωση του επιτρόπου Ρεν ότι «η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας μειώθηκε αισθητά τα τελευταία χρόνια» και σημείωσε ότι τα μέτρα που θα εφαρμοστούν στην Ελλάδα, και κυρίως αυτά που αφορούν τους μισθούς του Δημοσίου, θα μπορούσαν να βελτιώσουν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας.

«Τα μέτρα είναι επώδυνα για τους Έλληνες πολίτες, ωστόσο είναι ο καλύτερος τρόπος για να διατηρηθεί η βιωσιμότητα των συντάξεων και των κοινωνικών δαπανών στην Παιδεία και στην Υγεία, και εν τέλει να διασφαλιστεί η βιωσιμότητα των δημόσιων οικονομικών» ανέφερε ο εκπρόσωπος της Επιτροπής.

Ακολούθως ο κ. Αλφατάζ τόνισε ότι τους επόμενους μήνες η Επιτροπή θα παρακολουθήσει τις έμμεσες επιπτώσεις των μέτρων που θα εφαρμοστούν στην Ελλάδα και ανέφερε ότι η περικοπή των επιδομάτων στους μισθούς του Δημοσίου αναπόφευκτα θα συμπαρασύρει και τους μισθούς του ιδιωτικού τομέα. «Σε πολλές χώρες έγινε αυτό» δήλωσε ο κ. Αλφατάζ και πρόσθεσε πως «τα μέτρα για τους μισθούς του Δημοσίου έχουν επίπτωση και στον ιδιωτικό τομέα, με την έννοια ότι στην ίδια αγορά εργασίας είναι φυσικό να υπάρχει αλληλεξάρτηση ανάμεσα στους μισθούς του Δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα».
εφ. ΤΟ ΒΗΜΑ

Οι συλλογικές και κλαδικές συμβάσεις οσονούπω πρόκειται να αποτελέσουν μια γλυκιά ανάμνηση. Επίσης, η υποχρεωτική ασφάλιση.
Όταν λέμε δουλοπαροικία, δεν είναι σχήμα λόγου.
Η πρωτοφανής επίθεση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ εναντίον των εισοδημάτων, των εργασιακών δικαιωμάτων και των κεκτημένων των δημοσίων υπαλλήλων δεν ήταν παρά μόνον η αρχή ενός γενικότερου αντιλαϊκού πογκρόμ, που φαίνεται πως η...(Θου Κύριε) σοσιαλιστική κυβέρνηση έχει αποφασίσει -ή της έχουν επιβάλλει- ως "μονόδρομο" όχι για την ανάπτυξη, αλλά για την οριστική υποτέλεια της χώρας μας.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι, απ' την πλευρά τους, βρίσκονται, προς το παρόν, σε μια φάση σοκ.
Ναι μεν άκουγαν μέχρι τώρα για τα εξοντωτικά μέτρα, αλλά δεν είχαν δει τις επιπτώσεις τους στην πράξη.
Κατά έναν ήπιο υπολογισμό, μόνο τα μέτρα που αφορούν σε περικοπές αποδοχών (χωρίς να συνυπολογίζει κάποιος τις επιπλέον φορολογικές επιβαρύνσεις) θα κοστίσουν σε κάθε δημόσιο υπάλληλο μια πραγματική (καθαρή) μείωση αποδοχών που θα κυμαίνεται ανάμεσα σε 2.200 και 6.500 ευρώ τον χρόνο. Μιλάμε για μειώσεις αποδοχών που φτάνουν ακόμα και στο 30% των ετήσιων αποδοχών ενός υπαλλήλου!
Φανταστείτε, τώρα, ότι η μείωση αυτή αφορά κυρίως σε μισθό, δηλαδή σε αποδοχές που, όπως ο νόμος ορίζει, ο εργαζόμενος περιμένει με κάθε βεβαιότητα να λάβει κάθε μήνα. Σε πρακτικό επίπεδο, η μείωση αυτή θα σημάνει ουσιαστική αδυναμία της πλειονότητας των δημοσίων υπαλλήλων να ανταποκριθούν στις ανάγκες τους, όπως τις είχαν υπολογίσει και σχεδιάσει σύμφωνα με τους μισθούς τους. Μιλάμε για νοίκια, φροντιστήρια, δάνεια, λογαριασμούς κλπ. Απλά, εκατοντάδες χιλιάδες υπάλληλοι δεν θα μπορούν να ανταποκριθούν πλέον σε βασικές υποχρεώσεις τους, δηλαδή δεν θα μπορούν να επιβιώσουν!
Μωρέ, σοσιαλισμός να σου πετύχει...
Αυτό θα σημάνει (αν όχι τώρα, σίγουρα μέσα στους επόμενους μήνες) μια πραγματική κοινωνική επανάσταση. Μιλάμε για περίπου 750.000 - 1.000.000 κόσμο, που απασχολείται στον δημόσιο ή ευρύτερο δημόσιο τομέα, και η συντριπτική πλειονότητα του οποίου θα αδυνατεί πλέον να επιβιώσει. Ξέρω πως αρκετοί θα πουν: "Στ' @@ μας για τους χαραμοφάηδες", αλλά ας περιμένουν.
Μπορεί μέσα απ΄την συστηματική προπαγάνδα των μέσων ενημέρωσης και κάποιων αργυρώνητων γραφίδων οι δημόσιοι υπάλληλοι να έχουν ταυτιστεί, περίπου, με το...Θηρίο της Αποκάλυψης, αλλά η αλήθεια είναι πως οι τελευταίοι που έφταιγαν για την δραματική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας ήσαν οι μισθωτοί γενικότερα.
Η πικρή αλήθεια είναι ότι η χώρα βρίσκεται προ πτώχευσης γιατί έχει προ πολλού -ανέκαθεν- πτωχεύσει πολιτικά και κοινωνικά. Μας κυβερνούσαν και μας κυβερνούν εμποράκοι της πολιτικής, τσιρκολάνοι, μαυραγορίτες, θεραπαινίδες κι απατεώνες.
Και, βεβαίως, μέσα στο αθεράπευτο ελληνικό βιλαέτι, στη μεγάλη του πλειονότητα ο Έλληνας (κατ' ευφημισμό) πολίτης ήταν και παραμένει πάντα ένα πειθήνιο, και μάλλον κουτοπόνηρο, πελατάκι των κομματικών μαγαζιών.
Παρ' όλα αυτά, σύμφωνα με το άρθρο 4, παρ. 5, του ελληνικού Συντάγματος:
"Oι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους."
Παραπέρα, σύμφωνα με τους νόμους του κράτους μας, απαγορεύεται η βλαπτική μεταβολή στον μισθό των δημοσίων υπαλλήλων και, τέλος, στην Ελλάδα απαγορεύεται η δήμευση της περιουσίας των πολιτών.
Διαβάζω, εδώ κι εκεί, πολλά ωραία, πως "επιτέλους ήταν ώρα να χτυπηθούν οι κακοί δημόσιοι υπάλληλοι", που, ως γνωστόν, "ευθύνονται για την πτώχευση της χώρας και αντιδρούν για τις μειώσεις των...παχυλών μισθών τους", πως, κοντολογίς, καιρός ήταν, Έλληνα αδερφέ μου, να λογαριαστούμε μ' αυτή τη λέπρα που καλείται ελληνική δημοσιοϋπαλληλία.
Για την εργασιακή τυραννία στον ιδιωτικό τομέα, ωστόσο, δεν ευθύνονται οι δημόσιοι υπάλληλοι, αλλά το καθεστώς της ελεύθερης εργασιακής "αγοράς" -ο όρος "αγορά εργασίας" τα λέει όλα, οι εργοδότες του ιδιωτικού τομέα, η, για ευνόητους λόγους, "απροθυμία" του κράτους να προστατέψει τον ιδιωτικό υπάλληλο και, βεβαίως, οι ίδιοι οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, οι οποίοι θεωρούν ότι η κατάστασή τους θα καλυτερεύσει, κάποια στιγμή, επειδή τ' αφεντικά τους θα...φιλοτιμηθούν!
Τρίχες.
Η "ελεύθερη αγορά" θέλει τον εργαζόμενο σε μια κατάσταση διαρκούς εξαθλίωσης -όσο πιο άθλιος, τόσο το καλύτερο, γιατί κατά την (νεο)φιλελεύθερη οικονομική θεώρηση ο εργαζόμενος που αμείβεται καλά και ζει αξιοπρεπώς εξελίσσεται συνήθως -έτσι λένε τα νεοφιλελεύθερα τζιμάνια- σε αντιπαραγωγικό εργαζόμενο. Είναι η γνωστή θεωρία περί ζωάρκειας και παραδοσιοκρατίας στην εργασία, όπου οι (νεο)φιλελεύθεροι φωστήρες διατείνονται ότι ο εργαζόμενος θα δουλέψει τόσο, όσο του είναι αρκετό για να εξασφαλίσει έναν τρόπο ζωής που θεωρεί, παραδοσιακά, ικανοποιητικό:
Αν τον αμείψεις περισσότερο, θα δουλέψει λιγότερο. Αν τον κρατάς εξαθλιωμένο, θα δουλέψει περισσότερο.
Παραπέρα, να σκεφτείτε -τα τζιμάνια της ασύδοτης αγοράς το έχουν σκεφτεί ήδη- ότι ο εξαθλιωμένος έχει πολύ λιγότερο χρόνο για να σκεφτεί ό,τιδήποτε άλλο πλήν του τρόπου για να επιβιώσει.
Τέλος πάντων, αυτή είναι μια άλλη κουβέντα, αλλά το κλου της υπόθεσης είναι πως, τελικά, ο καθένας είναι υπεύθυνος για τη μοίρα του και κανείς δεν έχει δικαίωμα να απαιτεί από κάποιον άλλον να παλέψει γι' αυτόν, αν ο ίδιος δεν παλέψει πρώτα για τον εαυτό του. Τέλος, η λογική: εγώ δεν έχω γαϊδούρι, οπότε ας ψοφήσει το γαϊδούρι του γείτονα για να μην έχει ούτε κι αυτός, είναι χαρακτηριστική της ελληνικής νοοτροπίας.
Εν τούτοις, θα είχε ίσως νόημα μια συζήτηση για το αν πρέπει ή όχι να καταργηθεί στο τέλος το (τέλος πάντων) ελληνικό κράτος.
Ίσως από πολλές απόψεις το κράτος αυτό να μην υπήρξε, τελικά, ποτέ.
Ίσως, τελικά, εκείνο που υπάρχει δεν είναι ένα δυτικού τύπου ευνομούμενο κράτος, αλλά μια εξαθλιωμένη παράγκα διαπλεκόμενων κι απατεώνων.
Ή μπορούμε να το πάμε ακόμα παραπέρα και να μπούμε σε μια συζήτηση πάνω σε θατσερικές λογικές, ότι, στην τελική, δεν υπάρχουν κοινωνίες παρά άτομα και το κράτος δεν έχει άλλη δουλειά να κάνει, παρά να λειτουργεί σαν νυχτοφύλακας για να προστατεύει τις μπίζνες και τους μπίζνεσμεν απ' τους μπουκαδόρους.
Αν, ωστόσο, μιλάμε για δυτικού τύπου κράτος, τότε μιλάμε για μια νομική κατασκευή που κατ' αρχήν λειτουργεί υπέρ του "σεβασμού και της προστασίας της αξίας του ανθρώπου" κι όχι βεβαίως υπέρ της ασυδοσίας της μπίζνας και των μπίζνεσμεν.
Όσο για τους δημοσίους υπαλλήλους,όπως είπαμε και πιο πάνω, κατά το ελληνικό Σύνταγμα οι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν στα δημόσια βάρη αναλόγως των δυνατοτήτων τους.
Δεν είναι δυνατόν, λοιπόν, μια σημαντική μερίδα Ελλήνων να καλείται να πληρώσει ένα δυσβάχτο, σε σχέση με τις δυνατότητές του, μερίδιο στα δημόσια βάρη, την ίδια ώρα που άλλες κατηγορίες πολιτών όχι μόνον δεν συμμετέχουν, αλλά αντιθέτως κερδοσκοπούν και πλουτίζουν ακριβώς πάνω σ' αυτήν την οικονομική κρίση.
Παραπέρα, είπαμε πως δεν επιτρέπεται βλαπτική μεταβολή στους μισθούς, ακριβώς γιατί ο νομοθέτης θεώρησε ότι ο μισθός, δηλαδή μια αμοιβή που ο εργαζόμενος περιμένει με κάθε βεβαιότητα να λάβει κάθε μήνα, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για τον υπολογισμό ενός τρόπου ζωής, δηλαδή και υποχρεώσεων: κάποιος ρυθμίζει τη ζωή του με βάση τις αποδοχές που με κάθε βεβαιότητα -σ' ένα σοβαρό και δημοκρατικό κράτος- περιμένει να πάρει κάθε μήνα, επομένως ρυθμίζει και τις υποχρεώσεις του στη βάση αυτή. Όταν το κράτος επεμβαίνει βλαπτικά στον μισθό ενός εργαζομένου και δεν παίρνει ταυτόχρονα μέτρα που θα μειώσουν και το ύψος των υποχρεώσεων των θιγόμενων, αλλά αντιθέτως τις αυξάνει δραματικά, τότε οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν όχι ένα θέμα συρρίκνωσης εισοδήματος, αλλά επιβίωσης. Γι' αυτό, απ' την αρχαιότητα ήδη, μειώσεις μισθών έκαναν μόνον οι τυραννίδες και ποτέ οι δημοκρατίες. Στην Ελλάδα, ειδικά, ουδέποτε, υπό κανένα καθεστώς, δεν συνέβη μείωση μισθών. Είναι η πρώτη φορά που μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση, η οποία μάλιστα παρουσιάζεται σαν σοσιαλιστική, λειτουργεί σαν πολιτική χούντα, παραβιάζοντας Σύνταγμα και νόμους, και προβαίνει σε τόσο ανηλεή αντιλαϊκά μέτρα με μειώσεις μισθών, που οδηγούν την συντριπτική πλειονότητα των εργαζομένων να αντιμετωπίζει πρόβλημα επιβίωσης.
Δεν μπαίνω καν στην λογική της καταπάτησης εργασιακών δικαιωμάτων και κεκτημένων, αφού, όπως συμβαίνει με όλες τις χούντες και τις τυραννίδες, η διακυβέρνηση στις περιπτώσεις αυτές βασίζεται στην ισχύ και τον καταναγκασμό κι όχι στη συναίνεση.
Στο δια ταύτα.
Αν η μείωση των αποδοχών των δημοσίων υπαλλήλων οδηγούσε σε αντίστοιχη αύξηση των αποδοχών των ιδιωτικών υπαλλήλων ή αν οδηγούσε σε μια προοπτική ανάπτυξης για τη χώρα, τότε κανείς, ούτε οι δημόσιοι υπάλληλοι, δεν θα διαμαρτύρονταν.
Αλλά είναι απολύτως βέβαιο ότι αυτές οι δραματικές μειώσεις, που σε μερικές περιπτώσεις φτάνουν μέχρι και το 30% των ετήσιων απολαβών, όχι μόνο δεν θα οδηγήσουν σε καμιά αντίστοιχη αύξηση των αποδοχών των ιδιωτικών υπαλλήλων, αλλά θα αποτελέσουν -αποτελούν ήδη- ένα άλλοθι για αντίστοιχη μείωση των αποδοχών στον ιδιωτικό τομέα, ενώ αντί για οποιαδήποτε ανάπτυξη, έστω μέσω της εξοικονόμησης πόρων για δημόσιες επενδύσεις, οι μειώσεις αυτές το μόνο που θα επιφέρουν είναι μια δραματική μείωση της κατανάλωσης κι επομένως το βάθεμα και την παγίωση της οικονομικής κρίσης σε όλα τα επίπεδα. Το γνωρίζουμε αυτό, το έχουμε δει να συμβαίνει ήδη στην Ιρλανδία.
Τελικά, κανείς δεν πρόκειται να ωφεληθεί απ' τα μέτρα αυτά, αντιθέτως, εκείνο που θα συμβεί θα είναι η "ιρλανδοποίηση" της πατρίδας μας, δηλαδή μια μόνιμη κατάσταση φτώχειας και οικονομικής δυσπραγίας χωρίς καμιά προοπτική ανάπτυξης κι ανάκαμψης. Ο...(Θου Κύριε) πρόεδρος της (ρε αντεσταδιαλακαραγκιόζηδες) Σοσιαλιστικής Διεθνούς, θεωρεί μάλλον ότι οι Έλληνες εργαζόμενοι μοιάζουν με τους Ιρλανδούς, οι οποίοι δεν είχαν απεργήσει επί μια 20ετία και χρειάστηκε ένας ολόκληρος χρόνος μέχρι να ξυπνήσουν και να ξαναοργανωθούν με μέτρια έως ασήμαντα αποτελέσματα.
Οι Έλληνες, ωστόσο, έχουν την μαχητική αντίσταση εγγεγραμμένη στο DNA τους.
Η "ανυπακοή", που μέχρι τώρα ήταν ένα σχήμα λόγου, τις επόμενες εβδομάδες θα γίνει η καθημερινή πρακτική εργατικών και κοινωνικών αγώνων. Η μόνη επιλογή που έχει απομείνει σε χιλιάδες εργαζόμενους είναι πλέον:
Ή εμείς ή αυτοί.

Δεν υπάρχουν σχόλια: