Κυριακή, 18 Απριλίου 2010

Εξόριστε Ποιητή...

...στον Αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;

Είχα προκαλέσει τον μεγάλο Μάνο με τις ακόλουθες διαπιστώσεις:

«Όλες σχεδόν οι πολιτιστικές κατακτήσεις, οι ηθικές αξίες, καθετί που έκανε υπερήφανο τον άνθρωπο, έχουν κυλήσει στον βούρκο, ποδοπατούνται προκλητικά και αναίσχυντα στη χώρα μας, με πρωταγωνιστές μάλιστα κορυφαίες προσωπικότητες της δημόσιας ζωής του, που δίνουν έτσι το κακό παράδειγμα. Κι όμως,ο λεγόμενος πνευματικός κόσμος στην ουσία σιωπά. Και όταν του ζητείται η καθοδηγητική παρέμβασή του απαντά: “Εγώ ό,τι έχω να πω το λέω με το έργο μου”. Είναι όμως έτσι ή μήπως πρόκειται για υπεκφυγή που υπαγορεύει ο καιροσκοπισμός, το βόλεμα, ο φόβος, η ιδεολογική αμηχανία ή η σιωπηρή επικρότηση;».

Σταχυολογώ κάποιες πολύ επίκαιρες απαντήσεις του Χατζιδάκι:

«Τι μπορεί να κάνει ο καλλιτέχνης με την τέχνη του, με μια μουσική φράση; Όποια κι αν είναι η δουλειά σου, πρέπει να κατέβεις κάτω και να μιλήσεις. Αυτό είναι υποχρέωση κάθε πολίτου, και ακόμα περισσότερο ενός υπεύθυνου πολίτου, αλλά όχι μέσα από την τέχνη. Κάθε άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να μιλήσει, πάντα την έχει. Αλλά πρέπει να είναι έτοιμος να πληρώσει ένα τίμημα. Και εκεί είναι που γίνεται η μεγάλη μάχη με τον εαυτό μας. Πόσοι είμαστε αποφασισμένοι να πληρώσουμε;
Ζούμε τη μοιραία κατάληξη ενός κόσμου που προετοιμάσθηκε για την εξαφάνισή του. Ο μεταπολεμικός κόσμος, και ιδιαίτερα ο πολιτικός, δεν προετοίμασε το σπάνιο είδος και το πολύ ακριβό, του ελεύθερου πολίτη.
Εγώ δεν έχω καμιά ελπίδα (για τη χώρα μας),παρά αν γίνει ένα θαύμα. Εγώ δεν πιστεύω ότι έχουμε σήμερα τη δύναμη να επιβιώσουμε σαν εθνική οντότητα. Θα μείνουμε σαν νάνοι αλλοτινών καιρών. Και θα το δείτε, όταν θα έρθει η πλήρης ένωση με την Ευρώπη, σε ποια κατάσταση θα βρισκόμαστε. Ποια είναι η υποδομή για να υπάρξουν επιβιώνοντα έστω ένα δύο χαρακτηριστικά της εθνικότητάς μας;».


Στην ερώτηση: «Φρονείτε ότι δεν υπάρχει κάποια ελπίδα,κάποια διέξοδος; Τι θα μπορούσε να γίνει κατά τη γνώμη σας;», απαντά:

«Τίποτα. Η πλήρης εξαφάνισή μας. Και θα γίνει. Είμαι βέβαιος.
Και μην ξεχνούμε ότι, σε τελευταία ανάλυση, οι μόνες στιγμές που σκεφθήκαμε σοβαρά σαν έθνος ήταν στις καταστροφές.
Ας περάσουμε μια καταστροφή μήπως και σωθούμε».
(...)
Συνέντευξη του Μάνου Χατζιδάκη στον Γιώργο Μαρίνο, που δημοσιεύθηκε στον Οικονομικό Ταχυδρόμο στις 9/2/1989

Δεν υπάρχουν σχόλια: