Σάββατο, 1 Μαΐου 2010

Τα 'μαθες τα νέα πατέρα;

Στο δρόμο για τα Σούσα, ξεπούλησα γη και ύδωρ για ένα λάγνο βλέμμα της αγοράς κι ένα φιλικό, έτσι μου λένε, χτύπημα στη πλάτη απ' τους αδυσώπητους εταίρους.
Μου 'δωσαν τα κλειδιά μια πατρίδας, πατέρα, μα ύστερα μου 'παν πως πια είναι εταιρεία και στην αγορά οι εταιρείες μετράνε με τους αριθμούς κι όχι με τους ανθρώπους. Κι είχα επιταγές για να ξεπληρώσω, πατέρα, πολλές επιταγές, προσωπικές.
Κάποτε είπες, πατέρα, πως προτιμάς η Ελλάδα ν' ανήκει στους Έλληνες, τώρα η Ελλάδα ανήκει στους τοκογλύφους. Έτσι το προτιμώ εγώ, έτσι το 'κανα.
Τους έταξα προκοπή και ευημερία, μα αντί γι' αυτό τους φόρεσα, με περίσσια τόλμη κι αποφασιστικότητα είν' η αλήθεια, βαριές αλυσίδες στα πόδια. Μ' εμπιστεύτηκαν για να κάνω τη ζωή τους καλύτερη, κι εγώ την πήρα τη ζωή τους και την έκανα πραμάτεια στο μεγάλο παζάρι. Αριθμοί, πατέρα, σημασία έχουν οι αριθμοί.
Δεν τους ρώτησα, πατέρα, δεν τους εμπιστεύομαι.
Δεν τους ρώτησα αν προτιμούν να ζήσουν άθλιοι μα λεύτεροι ή φτωχοί και προσκυνημένοι. Δεν τους ρώτησα αν προτιμούν να χαθούν ή να σκλαβωθούν.
Δεν τον εμπιστεύομαι αυτόν τον λαό, πατέρα, μπορεί να τού 'χει απομείνει κάνα ίχνος περηφάνιας και να μ' εκθέσει στους πιστωτές και τ' αφεντικά μου.
Κι έτσι δεν έχω πια πατρίδα, δεν έχω πια λαό, μόνο έχω μια εταιρεία ξοφλημένη και σκλάβους να δουλεύουν για να ξεχρεώσουν τις τράπεζες, τους μαυραγορίτες και τους εμπόρους της πολιτικής.
Μα δεν έχω τίποτα άλλο να ξεπουλήσω πια, πατέρα, έμεινα κι ο ίδιος άδειος και φτωχός, μια θλιβερή μαριονέτα να με κουνούν πέρα δώθε οι σατράπες κι οι σαράφηδες της αγοράς.
Μα μπορεί και να μην χάθηκαν, όλα, πατέρα.
Μπορεί ο λαός μας, που 'ναι μεγαλόψυχος κι ανδρείος, να με δει έτσι δα, θλιβερό, προσκυνημένο, να με δει όπως έχω πέσει στα τέσσερα που με πατούν και με σέρνουν, και να με λυπηθεί.
Μπορεί και να ξεσηκωθεί, ο λαός μας, μπορεί και να με λυτρώσει...

Δεν υπάρχουν σχόλια: