Τετάρτη, 5 Μαΐου 2010

Το τέλος του (νεο)ραγιαδισμού;


Ένα απ' τα μεγαλύτερα συλλαλητήρια εργαζομένων σήμερα στην Αθήνα

Για τους Οθωμανούς εξάλλου, οι υπόδουλοι ήταν ρ(ε)αγιά, λέξη που σημαίνει υποταγμένο κοπάδι, αυτό δηλαδή που αποτελείται από παραγωγικά ζώα. Σύμφωνα με ορισμένους, η λέξη ραγιά δεν είχε μειωτικό χαρακτήρα, ούτε δήλωνε τον κατώτερο άνθρωπο. Οι υποστηρικτές αυτής της άποψης ισχυρίζονται ότι για να κατανοήσουμε τη σημασία της πρέπει να την αποδώσουμε στα ελληνικά με την λέξη ποίμνιο και να την παραβάλουμε με την έννοια την οποία χρησιμοποιεί η Εκκλησία για να αποκαλέσει τους πιστούς της, χωρίς βέβαια να υπονοείται κάποια υποτίμηση εκ μέρους της.
Σε κάθε περίπτωση, όμως, το βασικό στοιχείο του κοπαδιού, σε αντίθεση με την αγέλη, είναι ότι ετεροκαθορίζεται. Οτιδήποτε το αφορά δεν το αποφασίζει το ίδιο αλλά κάποιο κέντρο το οποίο βρίσκεται έξω απ' αυτό, δηλαδή ο ποιμένας ή ο ιδιοκτήτης του κοπαδιού. Τόσο στη μια όσο και στην άλλη περίπτωση, όλα είναι υπό αίρεση ή, για να το θέσουμε διαφορετικά, οι υπόδουλοι αντιμετώπιζαν συνθήκες πλήρους αλλοτρίωσης. Το νόημα όμως μιας τέτοιας θεώρησης (η οποία ταυτίζεται με αυτήν που προέβαλαν οι Οθωμανοί) είναι αντίστροφο αυτού που ισχύει στην πραγματικότητα, για τον απλό λόγο ότι το ποίμνιο υπάρχει προς χάριν του ποιμένα, ή πιο σωστά εκείνου που αναγνωρίζεται ως ιδιοκτήτης του, και όχι φυσικά ότι ο ποιμένας αποκτά αυτή την ιδιότητα προς χάριν του ποιμνίου. Κάποιος γίνεται βοσκός όχι για να ευεργετήσει μια ομάδα ζώων αλλά επειδή έτσι του υπαγορεύει το συμφέρον του. Συνεπώς, ακόμη κι αν αποδώσουμε τον όρο ραγιάς ως ποίμνιο, η ουσία του παραμένει η ίδια και, αν μεταβάλλεται κάτι, αυτό είναι μόνο οι συνειρμοί

Γεώργιος Ζησιμόπουλος, "Βαχήτ Πασάς. Ο διανοούμενος "δήμιος" της Χίου", στο περ. Ιστορικά Θέματα, τ. 84, σ. 83

Ο κ. Σαμαράς, παρά τις πιέσεις των "φιλελεύθερων δυνάμεων του τόπου" (Δώρα έφα), επέλεξε στρατόπεδο: εκείνο του λαού των Ελλήνων.
Μπράβο του!
Χωρίς φανφάρες, χωρίς υστερίες, με σοβαρότητα και σύνεση, είπε πως υπάρχει κι άλλος δρόμος, εκτός απ' την υποτέλεια και την εξαθλίωση.
Πως στην Ελλάδα υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις, που επιλέγουν ν' αντιστέκονται τόσο απέναντι στην επιβουλή ξένων (παρα)κέντρων εξουσίας, όσο κι απέναντι σε λαϊκισμούς και δημαγωγίες.
Πως δεν συνταυτίζονται αναγκαστικά ο πολιτικός φιλελευθερισμός κι ο οικονομικός νεοφιλελευθερισμός.
Πως, ακόμα και σε οικονομικά φιλελεύθερα περιβάλλοντα, θα πρέπει το γενικό ρυθμιστικό κουμάντο να το έχει το κράτος κι όχι οι "αγορές". Και πως η ρύθμιση θα πρέπει να γίνεται προς όφελος της κοινωνικής δικαιοσύνης κι όχι προς όφελος του αγοραίου συμφέροντος. Αντίθετα, δηλαδή προς τις θατσερικές λογικές (που τόσο πολύ συγκινούν την νεοφιλελεύθερη Δωρούλα και την παρέα της), ο ρόλος του κράτους δεν είναι εκείνος του νυχτοφύλακα, αλλά αυτός του ρυθμιστή και του δικαστή.
Κυρίως, και αυτό είναι το σημαντικό, έδωσε ελπίδα:
Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε να βγούμε από την ανάγκη στήριξης του μηχανισμού κι από τους όρους του, όσο γίνεται ταχύτερα.
Βέβαια, δεν μ' άρεσε αυτή η τακτική του Πόντιου Πιλάτου: καταψηφίζω μεν, στηρίζω δε.
Μπορώ, όμως, να κατανοήσω τις πολιτικές σκοπιμότητες πίσω από μια τέτοια κίνηση, δηλαδή την ανάγκη να ελιχθεί σε διεθνείς πιέσεις που κι ο ίδιος δέχεται.
Εγώ, πάντως, θα προτιμούσα να πάει ένα βήμα παρακάτω.
Να πει, δηλαδή, πως αυτό που συνέβη στην Ελλάδα δεν ήταν παρά μια αμερικανική χρηματοπιστωτική απάτη και ως εκ τούτου η Ελλάδα δεν αναγνωρίζει οφειλές που προκύπτουν από τέτοιου είδους απάτες (εξαιρετική επ' αυτού η χθεσινοβραδινή συνέντευξη του Max Keiser στην εκπομπή του Χαρδαβέλα).
Να πει πως η Ελλάδα είναι σταθερά προσηλωμένη την ευρωπαϊκή προοπτική, εφόσον η προοπτική αυτή αφορά σε μια ευρωπαϊκή κοινότητα εθνών κι όχι σε μια ευρωπαϊκή πολυεθνική εταιρειών.
Μένει να δούμε και τι θα πει στη Βουλή.
Να σημειώσω πως καταφχαριστήθηκα που η νεοφιλελεύθερη κ. Δώρα, αφού προσπάθησε να εκβιάσει εξελίξεις και να φανεί ότι σέρνει τον Σαμαρά απ' τη μύτη, πήρε, ακόμη μια φορά, τα...@@ του Καράμπελα!


Έστω και όψιμα, από κοντά κι ο κ. Καρατζαφέρης.
Εκών άκων, αφού αμφιταλαντεύτηκε μεταξύ δεξιού εξαπτέρυγου του ΠΑΣΟΚ και συνιδιοκτήτη της "εθνικοφρόνου" πολυκατοικίας, τελικά είπε το ΟΧΙ (;) στην Πράξη Υποτέλειας. Κι αυτό παρά τις απίστευτες κωλοτούμπες της κ. Τζαβέλα.
Κάτι είναι κι αυτό.



Η αριστερά, βεβαίως, έχει ταχθεί, σταθερά και αταλάντευτα, εναντίον της Πράξης Υποτέλειας απ' την αρχή. Και παρά τις όποιες υπερβολικές, έως και βλακώδεις σε κάποιες περιπτώσεις, αντιδράσεις του ΠΑΜΕ αυτόν τον καιρό, αλλά και τις όποιες παλινωδίες και αστοχίες του ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να παραδεχτεί κάποιος ότι τα κόμματα της αριστεράς με συνέπεια προειδοποιούσαν, εδώ και δεκαετίες, ότι η νεοφιλελεύθερη αντεπιθεση και η ασύδοτη αόρατη χείρα της αγοραίας ελευθερίας δεν μπορεί να προοιωνίζει τίποτα καλό, όχι μόνον για τον λαό μας, αλλά για τους λαούς όλου του κόσμου.

Απομένει ο κ. Παπανδρέου.
Τι θα κάνει;
Θα αφεθεί, μέχρι τέλους, να ενδώσει;
Ή θα θυμηθεί, έστω και όψιμα, πως δεν είναι Πρωθυπουργός των τραπεζιτών, των χρηματιστών και των μαυραγοριτών, αλλά Πρωθυπουργός του ελληνικού λαού.
Θα θυμηθεί πως:
Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.
Θα θυμηθεί ότι η συναίνεσή του στην Πράξη Υποτέλειας και τα μέτρα που ανακοίνωσε ένεκα αυτής, ήταν πράξη αντισυνταγματική, πριν την επικυρώσει η Βουλή των Ελλήνων, όπως ορίζει το Σύνταγμα της Ελλάδας, κατά το άρθρο 28 παρ. 2:
Για να εξυπηρετηθεί σπουδαίο εθνικό συμφέρον και να προαχθεί η συνεργασία με άλλα κράτη, μπορεί να αναγνωρισθούν, με συνθήκη ή συμφωνία, σε όργανα διεθνών οργανισμών αρμοδιότητες που προβλέπονται από το Σύνταγμα. Για την ψήφιση νόμου που κυρώνει αυτή τη συνθήκη ή συμφωνία απαιτείται πλειοψηφία των τριών πέμπτων του όλου αριθμού των βουλευτών.
Θα θυμηθεί, επιτέλους, ότι υποτίθεται πως είναι πρόεδρος ενός ελληνικού σοσιαλιστικού κόμματος κι όχι στέλεχος μιας πολυεθνικής χρηματοπιστωτικής εταιρείας;
Θα θυμηθεί τον πατέρα του;



Κι αν δεν τα θυμηθεί όλα αυτά ο κ Παπανδρέου, μπορεί να ελπίζει κάποιος ότι θα τα θυμηθούν κάποιοι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος, ώστε να πράξουν το καθήκον τους απέναντι στον λαό που τους εξέλεξε και την πατρίδα που υπηρετούν;

Δεν υπάρχουν σχόλια: