Τρίτη, 11 Μαΐου 2010

Οι "βλάκες" οι Νορβηγοί...

...δεν θέλουν να μπουν στην ΕΕ;
Μα γιατί, ρε αντιδραστικοί παλιονόρντμεν, τσινάτε σαν τα παλιομούλαρα και δε μπαίνετε στην ΕΕ να σας νοικοκυρέψει κι εσάς;

Οι Νορβηγοί δεν θέλουν ένταξη στην "Ψωροκώσταινα" ΕΕ



Η ΕΕ, ιδιαιτέρως μετά τις οικονομικές αναταράξεις των τελευταίων μηνών, έχει "πέσει" ακόμη περισσότερο στα μάτια των Νορβηγών, η πλειοψηφία των οποίων δηλώνει αντίθετη στο ενδεχόμενο ένταξης στην ευρωπαϊκή οικογένεια, κάτι βέβαια που έχει απορρίψει δύο φορές στο παρελθόν με δημοψηφίσματα το 1972 και το 1994.
Σύμφωνα με δημοσκόπηση που δημοσιοποιήθηκε σήμερα Τρίτη (11/5) από τη κρατική τηλεόραση της χώρας (NRK), υπέρ της ένταξης τάσσεται το 32,3% των κατοίκων της πλούσιας σε πετρέλαιο σκανδιναβικής χώρας και κατά το 55%. Ποσοστό 12,7% που δηλώνει αναποφάσιστο.
Η σφυγμομέτρηση διενεργήθηκε από το Ινστιτούτο Norstat σε δείγμα 969 ερωτηθέντων στο διάστημα από τις 27 Απριλίου ως τις 3 Μαΐου.
Σε γκάλοπ του Μαρτίου, υπέρ δήλωνε το 30,6% υπέρ, κατά το 55,8% και αναποφάσιστο το 13,6%.
"Είναι σαφές ότι ο κόσμος ανησυχεί πολύ με όσα συμβαίνουν σήμερα στην Ευρώπη" σχολίασε ο πρόεδρος της οργάνωσης ευρωσκεπτικιστών Nei til EU, Χέμινγκ Όλουσεν.
Αλιεύτηκε από το newstime.gr

Κι επειδή γνωρίζω εκ των προτέρων τις ενστάσεις τον (όψιμων) ευρωπαϊστών, αναρωτιέμαι τι δεν παρήγαγε η Ελλάδα πριν την είσοδό μας στην ΕΕ;
Τι δεν είχαμε το '80, που το αποκτήσαμε το '81;
Μήπως δεν είχαμε λιπάσματα, μήπως δεν είχαμε τσιμέντα, χάλυβα, αλουμίνιο, χρυσό, μήπως δεν είχαμε ναυπηγεία, μήπως δεν είχαμε λιμάνια, μήπως δεν είχαμε αερομεταφορέα, μήπως δεν είχαμε ναυτιλία, μήπως δεν είχαμε διυλιστήρια, μήπως δεν είχαμε αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή, μήπως δεν είχαμε τουρισμό, μήπως δεν ήταν όλη η Μακεδονία μια μεγάλη μεταποιητική βιομηχανία με εξαγωγές σε όλη την Ευρώπη, μήπως δεν είχαμε μονάδες παραγωγής βαρέων οχημάτων, μήπως δεν βγάζαμε δικά μας αυτοκίνητα, μήπως δεν κατασκευάζαμε οπλικά συστήματα, μήπως δεν είχαμε δημόσια εκπαίδευση που έβγαζε μερικά απ' τα πιο λαμπρά μυαλά του κόσμου, μήπως δεν είχαμε ένα απ' τα πιο σταθερά νομίσματα της Ευρώπης, τέλος πάντων, τι δεν είχαμε που το αποκτήσαμε μετά την είσοδό μας στην ΕΕ;
Να σας πω εγώ τι νομίζω.
Δεν είχαμε την νοοτροπία: δεν χρειάζεται να παράγω τίποτα, δεν χρειάζεται να κοπιάζω, αφού με επιδοτούν για να κάθομαι.
Δεν είχαμε την νοοτροπία: αφού μου δίνουν φράγκα για να φτιάχνω δρόμους, αεροδρόμια, λιμάνια και τουριστικές εγκαταστάσεις, και περισσεύει ένας σκασμός λεφτά για να κλέβουν οι αετονύχηδες, οι πολιτικές τους θεραπαινίδες και να γλείφει κι ο κοσμάκης κάνα κοκαλάκι, μαλάκες είμαστε να μην τα τρώμε απ' τους κουτόφραγκους;
Δεν είχαμε πολιτικούς που ήσαν πρόδηλα, χωρίς καν να τηρούν κάποια προσχήματα, υπάλληλοι επιχειρηματιών και υπερεθνικών κέντρων εξουσίας και πολίτες-αφάσια τηλεορασόπληκτα πελατάκια. Πάντα υπήρχε η αμφίδρομη σχέση διαφθοράς ανάμεσα σε πολιτικο-ψηφοφόρο-κράτος, αλλά με τα δανεικά των φραγκολεβαντίνων, και την απίστευτη προπαγάνδα των ΜΜΕ, χάσαμε τη μπάλα. Όλοι.
Εγώ, όμως, επειδή είμαι εκ φύσεως αισιόδοξος, εξακολουθώ να αναρωτιέμαι:
Τι απ' αυτά που είχαμε και παράγαμε, δεν μπορούμε να παράξουμε και πάλι;
Κι αν καταντήσαμε το κράτος μας "νυχτοφύλακα", να κάθεται και να φυλάει τ' ασημικά που οι πολιτικές θεραπαινίδες ξεπούλησαν στους πατρόνες τους, κι αν την ρήμαξαν την πατρίδα μας και την κατάντησαν να μην παράγει πλέον απολύτως τίποτα, πέρα από μπουζουκτζούδες, πανδοχείς κι εστιάτορες, ποιος είν' αυτός που μας λέει ότι δεν μπορούμε μεσοβραχυπρόθεσμα να στήσουμε και πάλι το κράτος μας στα πόδια του, να το ξανακάνουμε ένα κράτος παραγωγικό και προκομμένο;
Όχι βεβαίως μέσα σ' αυτό το καθεστώς της νεοφιλελεύθερης σαπίλας, ούτε μέσα από ανερμάτιστες ουτοπίες σοβιετίας, αλλά μέσα από ένα κράτος σοβαρό, ένα κράτος ρυθμιστή και δικαστή, όπου οι αγορές θα υπηρετούν την ευδαιμονία των πολιτών κι όχι οι πολίτες την ευδαιμονία των αγορών.
Μέσα από ένα κράτος όπου το ηθικό θα είναι νόμιμο, χωρίς διαζευτικούς ή συμπλεκτικούς συνδέσμους.
Μέσα από ένα κράτος όπου οι επιχειρηματίες θα λειτουργούν μέσα στο πλαίσιο της εργαλειακής ορθολογικότητας κι όχι μέσα στην ασυδοσία του πλιάτσικου και της διαπλοκής.
Μέσα σ' ένα κράτος όπου ο πολιτικός θα πρέπει προηγουμένως να έχει αποδείξει (με ένσημα) την επαγγελματική του αξία, όπου κανείς δεν θα μπορεί να πολιτεύεται πριν συμπληρώσει 15 χρόνια δουλειάς, όπου δεν θα ισχύουν οι κατάπτυστες, νεογραικυλικές, πρακτικές περί (γενικής και αορίστου) ασυλίας βουλευτών και ασυδοσίας υπουργών.
Κι όλα αυτά μπορούμε, και πρέπει, να τα κάνουμε πλέον εκτός ΕΕ.
Γιατί, αν δεν το 'χετε καταλάβει, όλο αυτό το παραμυθάκι περί "στήριξης" της Ψωροκώσταινας απ' την ΕΕ δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια κομπίνα, μια εξαγορά χρόνου μέχρι να την κοπανήσουν απ' το καράβι, που είναι ήδη βουλιαγμένο, τα μεγαλολαμόγια, οι , ντόπιοι και ξένοι, τραπεζίτες, χρηματιστές, "θεσμικοί επενδυτές", όλο αυτό το σκυλολόι της ελεύθερης αγοράς, τέλος πάντως, που αφού πρώτα τζογάρισε με τα λεφτά που το ελληνικό κράτος δανειζόταν για να αναπτυχθεί, αφού σπεκουλάρισε ελεεινά πάνω στην πτώχευση της πατρίδας μας, αφού ξεπούλησε στο μεγάλο παζάρι όλο τον πλούτο της χώρας μας, αφού, κυριολεκτικά, ξεζούμισε και το τελευταίο σεντ που μπορούσε να βγάλει απ' το Γραικυλιστάν, τώρα το μόνο που επιζητεί είναι χρόνος, ώστε να φέρει ό,τι χρέος έχει συσσωρευθεί έξω μέσα, να πληρωθεί ό,τι μπορέσει απ' τις τοκογλυφίες, να ξεπουλήσει όσα ασημικά έχουν απομείνει στα μπαούλα στο πατάρι και στο τέλος να μας δώσει μια για να πάμε άπατοι κι αύτανδροι.
Και, βεβαίως, παρά τα όσα μας παραμυθιάζουν οι πολιτικές θεραπαινίδες, και τα αργυρώνητα τηλεπαπαγαλάκια τους, λύση υπήρχε και υπάρχει ακόμα.
Μόνο που η λύση αυτή βρίσκεται εκτός ΔΝΤ κι ΕΚΤ, βρίσκεται εκτός Μάαστριχτ, βρίσκεται εκτός ΟΝΕ, βρίσκεται εκτός της νεοφιλελεύθερης παράγκας και των οικονομικοπολιτικών της ρυθμίσεων, και αυτό, όπως καταλαβαίνετε, δεν συμφέρει τις (πολιτικές και όχι μόνον) μαριονέτες της αοράτου, νεοφιλελεύθερης, χειρός.
Αλλά εμάς;
Δεν έχουμε δικαίωμα να επιλέξουμε το πεπρωμένο μας;
Ο ελληνικός λαός έδωσε δημοκρατική νομιμοποίηση στον κύριο: "τα λεφτά υπάρχουν" Παπανδρέου για να κυβερνήσει, στη βάση μιας πολιτικής που καμώνονταν την σοσιαλιστική νοικοκυρά.
Από πού κι ως πού έχει ο κύριος: "δεν υπάρχει σάλιο, θα σας πάρω και τα σώβρακα" Παπανδρέου την δημοκρατική νομιμοποίηση για να κυβερνήσει, στη βάση της ΔΝΤ-ΕΚΤ δούλας;
Γιατί δεν είναι συνταγματικό δικαίωμά μας να ερωτηθούμε αν προτιμούμε την προθεσμιακή πτώχευση των ΔΝΤ-ΕΚΤ ή την αναδιάρθρωση του χρέους μας ή ακόμα και την μονομερή στάση πληρωμών;
Κι ας βγει να πει κάποιος, επιτέλους, στους ιθαγενείς, ότι η στάση πληρωμών δεν σημαίνει στάση μισθών και συντάξεων, αλλά αδυναμία πληρωμής των δανειακών υποχρεώσεων της Ελλάδας.
Ναι, κυρίες και κύριοι, ακόμη κι αν η Ελλάδα δηλώσει: "ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος" στους δανειστές της, θα έχει ακόμη δημόσια έσοδα υπεραρκετά για να καλύψει τις δημοσιονομικές της δαπάνες. Για την ακρίβεια θα έχει περισσότερα.
Και εξηγήστε, επιτέλους, ότι σε περίπτωση πτώχευσης, και βεβαίως εθνικοποίησης των τραπεζών και όλων των στρατηγικών τομέων της ελληνικής οικονομίας, οι τράπεζες δεν βαράνε φαλιμέντο, αλλά εθνικοποιούνται, και οι καταθέσεις των πολιτών δεν "χάνονται", αλλά δεσμεύονται μέχρι ενός ποσοστού, μια διαδικασία που θα μπορούσε να εξασφαλίσει, αύριο το πρωί, μέχρι και 180 ζεστά ζεστά δις στον ελληνικό κορβανά. Όχι, βεβαίως, για να τα φάνε τα τζιμάνια της αγοράς, αλλά για να αναδιανεμηθούν στην ανάπτυξη της χώρας μας με τη μορφή κρατικών επενδύσεων και, βεβαίως, για να εξυπηρετηθούν οι δημοσιονομικές ανάγκες του κράτους, πέραν των όποιων άλλων εσόδων του.
Πέστε στους αφάσιους τηλεορασόπληκτους ότι μια ενδεχόμενη αποχώρηση απ' την ΟΝΕ δεν είναι το τέλος του κόσμου, αλλά η αρχή μιας νέας φάσης ανάπτυξης, που παρ' όλα τα αρχικά οικονομικά προβλήματα, θα έδινε νέα πνοή στην ελληνική οικονομία, νέους ρυθμούς ανάπτυξης, πως δεν θα είχε ο κόσμος πρόβλημα επιβίωσης, έστω κι αν δεν μπορούσε ν' αγοράσει πολλά εισαγόμενα είδη, πως θ' αυξάνονταν οι επενδύσεις, οι δουλειές, οι εξαγωγές, πως τα πράγματα δεν θα ήσαν χειρότερα απ' ότι πρόκειται να διαμορφωθούν μέσα στους επόμενους μήνες, αλλά τουλάχιστον θα υπήρχε ελπίδα και δυνατότητα ανάκαμψης.
Ή πέστε, τέλος πάντων, τ' ανάποδα, ότι σε περίπτωση πτώχευσης θα καταστραφούμε, θα διαλυθούμε, θα πεινάσουμε, θα μεταναστεύσουμε, θα έρθει το τέλος του κόσμου, πέστε ό,τι θέλετε, αλλά κάντε ένα δημοψήφισμα, ρωτήστε μας...

ΑΦΗΣΤΕ ΜΑΣ ΝΑ ΕΠΙΛΕΞΟΥΜΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ ΠΟΥ ΕΠΙΘΥΜΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ 'ΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΜΑΣ.

Δεν υπάρχουν σχόλια: