Τρίτη, 20 Ιουλίου 2010

Ρε άντε απ' εκεί...

...στρίντζω!
"Θα ξεράσω με τις αγιογραφίες. Ο μακαρίτης είχε πιο φανατικούς εχθρούς κι από τον Μέριλιν Μάνσον. Στην καλύτερη και πιο έντιμη περίπτωση είχε «ορκισμένους πολέμιους». Γράψτε ό,τι θέλετε, (γι αυτό άλλωστε, έχουμε τα σχόλια παρακάτω) αλλά εγώ δεν μπόρεσα να καταπιώ ποτέ το είδος δημοσιογραφίας που εκπροσωπεί η λογική της κρυφής κάμερας, το ρεπορτάζ- αγιατολλάχ και η ανώνυμη μπλογκογραφία με σημαία Λιβερίας. Τον μακαρίτη (και όλη τη σχολή που δημιούργησε) τον «συμπαθούσα» τόσο πολύ, που η πρώτη πρώτη μου, απαίσια, ομολογώ σκέψη μετά το φονικό ήταν: «Ποιος μ… τον έκανε ήρωα;»"
Να σας πω την αλήθεια, ούτε εγώ είχα ποτέ σε υπόληψη το "τρωκτικό". Όχι σαν "ειδήμων", του (τουκωλουταεννιάμερα)σιναφιού, αλλά σαν απλός αναγνώστης, σαν πολίτης.
Αλλά είναι δυνατόν, κυρά μου, να κάθεσαι και να βγάζεις χολή τη ίδια μέρα που κηδεύεται ένας άνθρωπος, ο οποίος δολοφονήθηκε με τον πιο στυγνό και μαφιόζικο τρόπο μόνο και μόνο επειδή σε κάποιους δεν άρεσαν αυτά που έγραφε ή/και αποκάλυπτε (εντός ή εκτός εισαγωγικών);
Είναι δυνατόν να κάθεσαι και να γράφεις έναν λίβελο, για να τον ταξινομήσεις "εκτός σιναφιού", να μας "ενημερώσεις" ότι...ήταν και δεν ήταν "ένας απ' τους δικούς σας" (αλήθεια, κυρά μου, ποιοι είστε "Εσείς" και ποιοι είν' οι "Άλλοι";), την ίδια ώρα που τον θάβουν η γυναίκα και το παιδί του, οι συγγενείς κι οι φίλοι του;
Έλεος πια...στρίντζω, ε στρίντζω!

Δεν υπάρχουν σχόλια: