Πέμπτη, 29 Ιουλίου 2010

Μήπως;

Μήπως, έστω και τώρα...

Μήπως το σύμπαν, η επανάσταση για ισότητα, η δημοκρατία, η αριστερά και ο σοσιαλισμός, είναι πραγματικότητες, ουσίες, ιδέες και έννοιες άπειρες που δεν ορίζονται και ουδέποτε νοούνται ή πραγματώνονται οριστικά;
Μήπως η δημοκρατία, η επανάσταση για ισότητα, η αριστερά και ο σοσιαλισμός, είναι αέναα αιτήματα που αενάως ερευνώνται και διεκδικούνται;

Μήπως δημοκρατία με όρια και συμβόλαια είναι συμβατική μη δημοκρατία;

Μήπως ορίζω θα πει κάτι σαν: μέσα συ - έξω συ;

Μήπως αποκλείεται η δημοκρατία να τραυματίζεται από αριστερά γιατί αριστερά θα πει δημοκρατία;

Μήπως όταν λέμε πως όλοι τραυματίζουμε τη δημοκρατία (όλοι φταίμε, δηλαδή) δίνουμε άλλοθι αθώωσης στους αληθινούς ενόχους;

Μήπως η γενικευμένη ενοχή είναι φασισμός που υπηρετείται κι από δημοσιογραφίες κίτρινες και ζουγκλερές;

Μήπως εμείς που λέμε, όλοι φταίνε, σαν τον κίτρινο και αδικοχαμένο δημοσιογράφο, από την αποκρουστική ΣΕΧΤΑ (άει ΣΕΧΤΑΡ πια), σπέρνουμε τη σύγχυση, την απελπισία, την οργή και το μίσος και συνδημιουργούμε μαζί και με άλλες αιτίες, μαύρη ατμόσφαιρα που γεννάει ΣΕΧΤΕΣ απολίτικες, συγχυσμένες, οργισμένες, λούμπεν και υποπρολεταριακές, σκάβοντας τον ίδιο μας τον λάκκο;

Μήπως η ΣΕΧΤΑ απειλεί να μας φάει όλους, για να 'ρθει να μας σώσει η ΣΕΧΤΑ της ασυδοσίας της αγοράς, που σίγουρα θα μας φάει όλους;

Μήπως όταν εμείς ζητούμε ειρηνική, δημοκρατική αλλαγή, οι δυνάστες μας πυροβολούν και μας σκοτώνουν (π.χ. ο μικρός Αλέξης) γιατί θέλουν πόλεμο που ευνοεί τα συμφέροντά τους κι όχι ειρήνη που ευνοεί τα δικά μας;

Μήπως στην Ευρ. Ένωση η δημοκρατία, πριν καν ολοκληρωθεί, ηττήθηκε από τη δικτατορία της ασυδοσίας της αγοράς;

Μήπως στην Ελλάδα πάμε πίσω και από τον Μεσαίωνα που οι συντεχνίες ήταν πρόοδος εις βάρος των φεουδαρχών, αφού τις καταργούμε (για δήθεν μεταρρύθμιση, αντί να τις μετατρέψουμε σε δημοκρατικά συνδικάτα) υπέρ των σύγχρονων φεουδαρχών των πολυεθνικών;

Μήπως στην Ελλάδα ήρθανε ήδη οι βάρβαροι (ΔΝΤ) που ζητούσε ο Καβάφης, σαν μια κάποια λύση, κι αν ζούσε σήμερα, θα έφτυνε τον κόρφο του γι' αυτό;

Μήπως στην Ελλάδα δεν υπάρχει, όχι μόνο δημοκρατία, αλλά ούτε καν εθνική ανεξαρτησία;

Μήπως στην Ελλάδα περάσαμε στον αντιπολιτισμό, αφού τα παιδιά, οι γέροι και οι άρρωστοι εγκαταλείπονται στην κακή τους τύχη;

Μήπως η Μάνα Ελλάδα, που βυζαίνει τα παιδιά της, έγινε μητριά που τα αφήνει αβύζαχτα να πεθάνουν;

Μήπως ήρθε η ώρα να μιλήσει η κοινωνία και να τα αλλάξει όλα;

Μήπως η ενότητα της αριστεράς θα βοηθήσει σ' αυτό;

Μήπως όταν διασπούμε την αριστερά με αντιδημοκρατικό τρόπο, αφού το κάνουμε μετά τις εκλογές (ενώ το έχουμε στο μυαλό μας από πολύ πριν) κι όχι πριν από τις εκλογές, διεκδικώντας το βουλευτιλίκι με το σπαθί μας, από φλογερή επιθυμία για διακυβέρνηση, προμηνύουμε κακή διακυβέρνηση οψέποτε...;

Μήπως κοινός υποψήφιος (π.χ., Σακοράφα) του ΣΥΝ, της Δημοκρατικής Αριστεράς και των Οικολόγων (κι όχι ο Αλαβάνος με την ΟΛΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, π.χ.) είναι αυτό που ζητούσε εξ αρχής ο κ. Κουβέλης, επομένως κακώς τον άφησε να κάνει τη διάσπαση ο κ. Τσίπρας;

Μήπως, έστω και τώρα, είναι ώρα να ενωθεί η ΟΛΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ για να δημιουργηθούν συνθήκες ευνοϊκές για την αλλαγή κι ας είναι υποψήφιός της ο κ. Αλαβάνος ή όποιος άλλος κατάλληλος;

Λέω μήπως;

ΚΩΣΤΑΣ ΜΕΣΑΡΗΣ
Ηθοποιός

ΥΓ. 1. Αν θέλουμε να παίξουμε στη σκηνή του δικομματισμού, δεν χρειάζεται να κάνουμε πρώτα αρπαχτή στη σκηνή των οικολόγων.

ΥΓ. 2. Σε κάποιους μήνες από τώρα, το όποιο θα είναι εντελώς αλλαγμένο και θα ξεπεράσει όλα τα ασήμαντα που μας κατατρύχουν τώρα, φτάνει να μην ξεπεράσει και την ίδια την αριστερά, γιατί τότε ίσως να μην έχουμε πού να κρυφτούμε.

Να τολμήσω να συμπληρώσω.
Μήπως, κάποια στιγμή, η αριστερά πρέπει ν' αποφασίσει να κατέβει απ' το θεωρείο του κονκλαβίου των κατόχων της Μεγάλης Αλήθειας και ν' αναστοχαστεί πάνω στη ζώσα πραγματικότητα;
Μήπως πρέπει η αριστερά να αντιληφθεί, κάποια στιγμή, σε ποιον λαό απευθύνεται;
Μήπως πρέπει η αριστερά να πάψει να ομφαλοσκοπεί, κοιτάζοντας, διαρκώς εκνευρισμένη, τον αφαλό της;
Μήπως πρέπει η αριστερά να παραδεχθεί, κάποια στιγμή, τα ιστορικά της λάθη και τις αστοχίες της με ειλικρίνεια και παρρησία;
Μήπως πρέπει η αριστερά να απαρνηθεί, κάποια στιγμή, οριστικά τις αγκυλώσεις και τον δογματισμό της, να πάψει δηλαδή να εκλαμβάνει τον εαυτό της σαν την Εκκλησία μιας πολιτικής θρησκείας;
Μήπως, κάποια στιγμή, η αριστερά πρέπει να μάθει ν' ακούει τον κόσμο περισσότερο και να κατηχεί λιγότερο;
Μήπως πρέπει η αριστερά να καταλάβει ότι ο ρόλος της δεν είναι να ποδηγετεί, κατά τις εξ' αποκαλύψεως επιταγές μιας αυτοεκπληρούμενης προφητείας, αλλά να εκφράζει, και να σχηματοποιεί πολιτικά, τις ανάγκες και τα θέλω της κοινωνίας κι όχι εκείνα που η ίδια θεωρεί πως θα έπρεπε η κοινωνία να θέλει και να ζητά;
Μήπως, τελικά, δεν φταίει ο κόσμος, που "δεν καταλαβαίνει", αλλά κάποιοι που δεν τα λένε καλά;
Μήπως δεν είναι στραβός ο γιαλός;

Δεν υπάρχουν σχόλια: