Κυριακή, 11 Ιουλίου 2010

T.I.N.A.*; Πριτς!

*(T.I.N.A: There Is No Alternative)

Παρά τη συντονισμένη επικοινωνιακή προπαγάνδα της κυβέρνησης Παπανδρέου (και των διάφορων εξαπτέρυγων τύπου: ΛΑΟΣ, Μπακογιάννη, αλλά και της δήθεν...δύσθυμης, πλην χωρίς άλλη πρόταση, ΝΔ), καθώς και των διάφορων συστημικών τηλεπαπαγάλων, ότι: "Άλλη λύση δεν υπάρχει", ότι δηλαδή η, χωρίς καμιά ουσιαστική προοπτική, εξαθλίωση κι υποδούλωση της Πράξης Υποτέλειας είναι "μόνόδρομος", ότι το μόνο που μπορούμε, οι ιθαγενείς, να κάνουμε είναι να προσπαθήσουμε να "εξευμενίσουμε" τα τοτέμ της "αγοράς" με απόλυτη υποταγή κι ανθρωποθυσίες, υπάρχει ασφαλώς μια άλλη, εφικτή εναλλακτική λύση.
Μόνο που, ασφαλώς, δεν αφορά σε μια λύση εντός του ίδιου νεοφιλελεύθερου πλαισίου της αχαλίνωτης, πειρατικής και ληστρικής "αγοράς", δεν αφορά σε μια λύση βασισμένη ακριβώς πάνω στα ίδια υλικά, στις ίδιες συνταγές και στις ίδιες μεθοδεύσεις που βύθισαν τη χώρα και τον λαό μας σ' αυτήν την "κρίση" (που είναι και τεχνητή και δόλια), αλλά σε μια λύση πραγματικά ορθολογική, μια λύση ουσιαστική, μια λύση όχι στατιστικών και λογιστικών στοιχείων, αλλά μια λύση Ανθρώπων. Μια λύση που, επιπροσθέτως, "παίζει" ακριβώς πάνω στους όρους του ίδιου αγοραίου, καπιταλιστικού παιχνιδιού.

NO MONEY NO DEBT
ΠΑΥΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ - ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ


Ποιοι είμαστε


Η «Πρωτοβουλία των οικονομολόγων και πανεπιστημιακών» αποτέλεσε μια πρώτη αντίδραση προοδευτικών και αριστερών επιστημόνων ενάντια στην υπαγωγή της Ελλάδας στον κοινωνικά καταστροφικό μηχανισμό ΔΝΤ – ΕΕ, από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Στόχος της αντίδρασής μας ήταν να δείξουμε πως αυτή η επιλογή θα φέρει φτώχεια, ανεργία και χρεοκοπία. (Για περισσότερα βλέπε Λετονία, Ρουμανία και παλιότερα Βολιβία, Αργεντινή, κ.λπ., κ.λπ.). Επίσης ότι δεν αποτελούσε μονόδρομο. Αντίθετα ήταν βαθιά πολιτική επιλογή με στόχο την αφαίρεση των κοινωνικών κατακτήσεων.

Ζητούμενο της δραστηριοποίησής μας παραμένει η στήριξη των κοινωνικά αναγκαίων αγώνων για γενναίες αυξήσεις σε μισθούς, συντάξεις και επιδόματα ανεργίας, για δημόσια και δωρεάν παιδεία και υγεία, απαγόρευση των απολύσεων, αποτροπή των ιδιωτικοποιήσεων και αύξηση της φορολογίας του κεφαλαίου.
Αλιεύθηκε από το nomoneynodebt.gr


Ακολουθεί μια σύντομη περιγραφή των όσων ειπώθηκαν, όπως δημοσιεύτηκε στο www.thepressproject.gr

Η «Πρωτοβουλία οικονομολόγων και πανεπιστημιακών» για την έξοδο από το ευρώ έκανε χθες 17/6 την πρώτη κοινή δημόσια παρουσία των ομιλητών της, σε εκδήλωση που διοργάνωσε στην αίθουσα του Συλλόγου Υπαλλήλων της Τράπεζας της Ελλάδος.
Ομιλητές ήταν ο Κ. Λαπαβίτσας – οικονομολόγος πανεπιστημιακός, ο Στ. Κουβελάκης – πολιτικός επιστήμων πανεπιστημιακός, ο Λ. Βατικιώτης – οικονομολόγος, δημοσιογράφος, ο Σπ. Μαρκέτος – πανεπιστημιακός, ο Π. Παπακωνσταντίνου - δημοσιογράφος, συγγραφέας, ο Δ. Καζάκης – οικονομικός αναλυτής και ο Κ. Σαρρής - δημοσιογράφος.

Η οικονομική και πολιτική ανάλυση της κατάστασης

Οι εισηγήσεις των ομιλητών κρατούσαν 15 με 20 λεπτά, με αποτέλεσμα οι ομιλίες να επικεντρώνουν σε διαφορετικές πλευρές η καθεμία και να αναδεικνύουν τα βασικά θέματα της όλης συζήτησης.
Ο Κ. Λαπαβίτσας υποστήριξε ότι η πολιτική λιτότητας που ακολουθείται είναι καταδικασμένη να αποτύχει, καθώς επεκτείνει την ύφεση και πιέζει την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Η διαφορά ανταγωνιστικότητας που παρατηρείται ανάμεσα στις χώρες της ευρωζώνης και συγκεκριμένα σε αυτές του κέντρου και της περιφέρειας και εντείνει το πρόβλημα της κρίσης του δημοσίου χρέους για τις τελευταίες, είναι εγγενές στοιχείο του καπιταλισμού. Αυτό που χρειάζεται είναι μια αντικαπιταλιστική πολιτική με έξοδο από την ευρωζώνη και παύση πληρωμών, βασισμένη στη διαφάνεια ώστε το λαϊκό κίνημα σε πρώτη φάση να μπορέσει να αποφασίσει ποιο κομμάτι του χρέους θα πληρώσει και ποιο όχι, θα χαρακτηρισθεί δηλαδή ως απεχθές. ( Έγινε ιδιαίτερη διευκρίνηση για το τι σημαίνει παύση πληρωμών, επειδή δημιουργεί συγχύσεις. Σημαίνει παύση πληρωμών των δόσεων του δημοσιονομικού χρέους). Μια τέτοια πολιτική θα φέρει και γρήγορη ανάκαμψη, συνοδευόμενη από έλεγχο στην κίνηση των κεφαλαίων, επέκταση της δημόσιας ιδιοκτησίας σε καίριους τομείς της οικονομίας και εφαρμογή συντονισμένης βιομηχανικής πολιτικής ανάπτυξης.

Ο Στ. Κουβελάκης μίλησε για τις αντιθέσεις που συγκεντρώνονται αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα με εκρηκτικό τρόπο. Η πρόταση για έξοδο από την ευρωζώνη είναι μια πολιτική επιλογή που δεν προτείνεται μόνο από την Αριστερά, αλλά και από διάσημους οικονομολόγους που καμία σχέση δεν έχουν μαζί της, όπως ο Στίγκλιτς ή ο Κρούγκμαν. Η έξοδος από την Ευρωζώνη ή την Ε.Ε, αφού η τελευταία λειτουργεί ως ένας μηχανισμός θωράκισης του νεοφιλελευθερισμού, δεν σημαίνει εθνική περιχαράκωση, αφού η πάλη σε εθνικό επίπεδο αποτελεί το πεδίο αναφοράς των πολιτικών υποκειμένων. Χαρακτηρίζει την πρόταση της πρωτοβουλίας ως στοχοθέτηση μεταβατικών αιτημάτων ρήξης με το υπάρχον πλαίσιο. Χρειάζεται άμεση κοινή δράση με βάση το μίνιμουμ ενότητας που είναι η άρνηση των μέτρων. Σήμερα, η οικονομική κρίση είτε μπορεί να καταστρέψει την Αριστερά και το εργατικό και λαϊκό κίνημα είτε μπορεί να αποδειχθεί μοναδική ευκαιρία.

Ο Λ. Βατικιώτης έδωσε έμφαση στην κρίση αντιπροσώπευσης που υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα και εκφράζεται με ρυθμίσεις όπως ο Καλλικράτης ή η παράκαμψη του κοινοβουλίου με τα προεδρικά διατάγματα. Ταυτόχρονα με την ενίσχυση των κατασταλτικών μηχανισμών είναι δείγματα ότι οδεύουμε σε ολοκληρωτική κατεύθυνση. Οι επίσημες φοροαπαλλαγές του κεφαλαίου και συγκεκριμένα των τραπεζών, του εφοπλιστικού κεφαλαίου και της Εκκλησίας διαμορφώνουν αποικιακό καθεστώς, ενώ με την κατεδάφιση των κοινωνικών κατακτήσεων των εργαζομένων και την επερχόμενη τεράστια αύξηση της ανεργίας επιστρέφουμε σε συνθήκες σαν αυτές της πρώιμης βιομηχανικής επανάστασης.

Ο Σπ. Μαρκέτος έθεσε ως προβληματική την ατζέντα που διαμορφώνει το μπλοκ εξουσίας, περιλαμβάνοντας και το ΔΝΤ και ποια θα πρέπει να είναι η απάντηση της Αριστεράς, ώστε να αλλάξει την ατζέντα προς όφελος των εργαζομένων.
Ο Π. Παπακωνσταντίνου ανέδειξε τον κίνδυνο μετάλλαξης των κοινωνιών των Μητροπόλεων, αφού ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός γίνεται πράξη και απειλεί να θανατώσει κάθε ριζοσπαστικό στοιχείο. Η σημερινή κατάσταση θυμίζει τον Απρίλη του ’41, όταν το συμφέρον της εργατικής τάξης συνέπιπτε με το εθνικό, χωρίς αυτό να σημαίνει με της αστικής τάξης, αφού όπως τότε έφευγε στο εξωτερικό ως φυσικά πρόσωπα έτσι και τώρα διώχνει τα κεφάλαιά της.
Ο Δ. Καζάκης ανέλυσε το πρωτοφανές πρόβλημα που δημιουργείται με την πρόσφατη σύναψη δανειακής σύμβασης και το κομμάτι του απεχθούς χρέους.

Ζητούμενο η Αριστερά

Το ζητούμενο για όλους είναι να ξεκινήσει μια συζήτηση και να βγουν συμπεράσματα για την Αριστερά. Στόχος είναι η δημιουργία ενός μετώπου που θα ξεκινά με ενοποιητική βάση την έξοδο από την ευρωζώνη και την παύση πληρωμών και θα καταλήγει σε προγραμματική σύγκλιση για τον μετασχηματισμό των δομών του κράτους και της κοινωνίας γενικότερα.
Για τον Κ. Λαπαβίτσα η Αριστερά ακολουθεί την έλλειψη καθαρότητας που υπάρχει και στην κοινωνία, δεν στέκεται στο ύψος των περιστάσεων.
Ο Κουβελάκης διαπιστώνει χάσμα ανάμεσα στην παρέμβαση της πολιτικής και κοινωνικής Αριστεράς και στις ανάγκες της κοινωνίας, ενώ βλέπει την πρωτοβουλία ως απόπειρα συμβολής για να ανοίξει η συζήτηση συγκρότησης του μετώπου.
Ο Λ. Βατικιώτης, δίπλα την οικονομική κρίση, βλέπει και κρίση ιδεολογική με τη σοσιαλδημοκρατία να καρφώνει το τελευταίο καρφί στο φέρετρό της.
Ο Σπ. Μαρκέτος είπε ότι η Αριστερά δεν έχει ούτε τέτοια οργάνωση ούτε σκοπό να εξεγερθεί, οπότε πέρα από τη δημιουργία τέτοιων μορφών οργάνωσης, στην οποία μπορεί να συμβάλει και ο αντιεξουσιαστικός χώρος, πρέπει να δοθεί έμφαση στο δημοκρατικό στοιχείο των διεκδικήσεων –βλέπει ότι η δημοκρατία είναι ο σύγχρονος λενινισμός.
Ο Π. Παπακωνσταντίνου σημείωσε ότι η κίνηση αυτή είναι πολύ μπροστά από όλες της ηγεσίες της Αριστεράς, κοινοβουλευτικές και μη. Για το ΣΥΝ πιστεύει ότι οι πρόσφατες εξελίξεις με την αποχώρηση των Ανανεωτικών μπορούν να παίξουν θετικό ρόλο, αποδεσμεύοντας ριζοσπαστικότερες δυνάμεις που συσπειρώνονται στο ΣΥΝ.
Για το ΚΚΕ διαπιστώνει ότι σε αυτή τη φάση που η οικονομική κρίση πλήττει άμεσα και ξεκάθαρα τα λαϊκά στρώματα και την εργατική τάξη, ο κόσμος στρέφεται προς τα εκεί αναζητώντας μια πιο οργανωμένη παρέμβαση, γι’ αυτό και το ΚΚΕ δέχεται επίθεση από συγκεκριμένα κέντρα. Όμως, το ΚΚΕ δεν αξιοποιεί αυτή τη δυναμική, αναλώνεται σε ξόδεμά της, με ταυτόχρονο αριστερισμό στην έκφρασή του από τη μια και γραφειοκρατική αναδίπλωση από την άλλη.
Ο Δ. Καζάκης θεωρεί ως το πιο σημαντικό να οριστούν οι βασικοί στόχοι κάτω από τους οποίους μπορεί να ενωθεί ο λαός ώστε να κινητοποιηθεί η πλειοψηφία, οπότε και το ζήτημα του μετώπου δεν αφορά μόνο την Αριστερά. Χρειάζεται ένα ΕΑΜ της εποχής μας.
Τέλος, ο Κ. Σαρρής πιστεύει πως η αιχμή του εργατικού κινήματος αυτή τη στιγμή πρέπει να είναι αν θα πληρωθεί το χρέος ή όχι.


No money No debt (1/7) Ομιλία Κ.Λαπαβίτσα from ThePressProject on Vimeo.


No money No debt (2/7) Ομιλία Σ. Κουβελάκη from ThePressProject on Vimeo.


No money No debt (3/7) Ομιλία Λ.Βατικιώτη from ThePressProject on Vimeo.


No money No debt (4/7) Ομιλία Σ.Μαρκέτου from ThePressProject on Vimeo.


No money No debt (5/7) Ομιλία Π.Παπακωνσταντίνου from ThePressProject on Vimeo.


No money No debt (6/7) Ομιλία Δ.Καζάκης from ThePressProject on Vimeo.


No money No debt (7/7) Ομιλία Κ.Σαρρή from ThePressProject on Vimeo.


No money No debt | Ερωτήσεις - Απαντήσεις from ThePressProject on Vimeo.


ΠΑΥΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ - ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ!
ΔΝΤ σημαίνει φτώχεια ανεργία, κατοχή κι επικυριαρχία.



Δραματική επιδείνωση της θέσης των εργαζομένων, της νεολαίας και των συνταξιούχων προοιωνίζεται η προσφυγή στο ΔΝΤ και το μηχανισμό διάσωσης της ΕΕ. Με αφορμή την δυσκολία δανεισμού του δημοσίου, επιχειρείται ένα πρωτοφανές για τα μεταπολεμικά δεδομένα πλήγμα στις κατακτήσεις των εργαζομένων.
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, μετά από ένα καταιγισμό αντιλαϊκών μέτρων (αύξηση του ΦΠΑ, την μείωση των μισθών των δημόσιων υπαλλήλων, κ.α.), με το μνημόνιο που ψήφισε στη Βουλή, φέρεται αποφασισμένη να επιβάλλει: καταστρατήγηση των συλλογικών συμβάσεων, δραματική συρρίκνωση σε βαθμό εξαφάνισης των ασφαλιστικών μας δικαιωμάτων, κατάργηση του ορίου απολύσεων που θα οδηγήσει σε έκρηξη την ανεργία, περαιτέρω ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας κ.α.
Ωστόσο, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, εκλέχτηκε με δέκα μονάδες διαφορά από τη ΝΔ τον Οκτώβρη υποσχόμενη αναδιανομή του εισοδήματος προς όφελος των εργαζομένων και πράττει ακριβώς τ’ αντίθετο. Επομένως, δεν έχει καμιά νομιμοποίηση να σύρει τους εργαζόμενους στο σφαγείο του ΔΝΤ και του (κατ’ ευφημισμό) μηχανισμού διάσωσης της ΕΕ.

Η προσφυγή στο μισητό ΔΝΤ ισοδυναμεί με κοινωνικό όλεθρο γιατί θα προκαλέσει έκρηξη της φτώχειας και συνεχή μέτρα λιτότητας, καθώς η ύφεση θα οδηγεί σε συνεχή συρρίκνωση τα δημόσια έσοδα. Τι θετικό άλλωστε βρίσκει η κυβέρνηση στην Ουγγαρία, τη Λετονία, την Ουκρανία, την Τουρκία και δεκάδες άλλες χώρες του κόσμου που υποβλήθηκαν στο παρελθόν στις θεραπείες σοκ του μισητού οργανισμού;
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είναι εκτεθειμένη πολύ περισσότερο μετά την απόφαση της ΕΕ στις 9 Μαΐου όταν έγινε εμφανές πως υπήρχαν κι άλλοι δρόμοι από την μετατροπή των εργαζομένων της Ελλάδας σε πειραματόζωα για την εφαρμογή των νέων αντι-εργασιακών μέτρων. Πρόκειται για εξέλιξη που διευκολύνει την Ελλάδα να ζητήσει ακύρωση των αντιλαϊκών μέτρων.

Ο νέος Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος δεν είναι μονόδρομος

Η κυβέρνηση εξ αρχής είχε κι άλλους δρόμους πριν οδηγήσει την Ελλάδα στο τελευταίο σκαλοπάτι του διασυρμού, εκεί που συνωστίζονται όλα τα αποτυχημένα κράτη του κόσμου. Μπορούσε: να προσφύγει σε εσωτερικό δανεισμό (κάτι που δεν έκανε για να μη δυσαρεστήσει τους τραπεζίτες που θα έχαναν μέρος των καταθέσεων), να απαιτήσει ευνοϊκό δανεισμό από την ΕΚΤ (με επιτόκιο 1% που δανείζει τις τράπεζες), να απευθυνθεί στην Κίνα (όχι μέσω της …Goldman Sachs), στη Ρωσία και στις αραβικές χώρες, να απαιτήσει διμερή δανεισμό από άλλες χώρες της ΕΕ ακόμη κι απ’ τη Γερμανία με το επιτόκιο που δανείζεται η ίδια, ως ελάχιστη υποχρέωση τους για τη ζημιά που έχουν προκαλέσει στο εμπορικό ισοζύγιο της Ελλάδας από το 1981, να συμπτύξει μέτωπο διεκδίκησης φθηνών δανείων με άλλες χώρες του νότου που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα (Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία, κ.λπ), να αντιμετωπίσει τη φοροδιαφυγή, που αγγίζει τα 19 δισ. ευρώ (8% του ΑΕΠ), να φορολογήσει την εκκλησία, τις τράπεζες, τους εφοπλιστές, να μειώσει τους εξοπλισμούς, κ.α.

Αντί για τα παραπάνω η κυβέρνηση επέλεξε ένα νέο Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο υπό το μανδύα του ΔΝΤ, επικαλούμενη τα σπρεντς της δευτερογενούς αγοράς (που μόνο ενδεικτική σημασία έχουν) πριν καν εκδώσει ομόλογα! Μια επιλογή που αποδεικνύεται καταστροφική κι επίσης ατελέσφορη. Ιδιαίτερα, μετά την ολιγωρία της κυβέρνησης να βάλει πρακτικά εμπόδια στη συνεχή φυγή κεφαλαίων από τις τράπεζες που οξύνει τα πρόβλημα ρευστότητας αυξάνοντας τον κίνδυνο δέσμευσης των καταθέσεων των μικροαποταμιευτών από τους τραπεζίτες!
Η κυβέρνηση επομένως, με τη συνενοχή του ΛΑΟΣ, των ξένων πρεσβειών, την ουσιαστική συμφωνία της ΝΔ και με την ενθάρρυνση των ΜΜΕ που καλλιεργούν κλίμα πανικού επωμίζεται τεράστιες, ιστορικές ευθύνες που ισοδυναμούν με πρωτοφανή οπισθοδρόμηση στο επίπεδο της οικονομίας και των κοινωνικών δικαιωμάτων. Δραματικές είναι επίσης κι οι συνέπειες στο μέτωπο των δημοκρατικών ελευθεριών που σηματοδοτεί η ξένη κατοχή όπως φαίνεται από τις υπερεξουσίες που συγκεντρώνει ο υπουργός Οικονομικών, από την επίδειξη βίας των δυνάμεων καταστολής και τις επιθέσεις στην Αριστερά και σε τμήματα πρωτοπόρων εργατών που μάχονται για τα δικαιώματά τους, όπως οι ναυτεργάτες.

Σε αυτό το κλίμα προοδευτικοί οικονομολόγοι και επιστήμονες με διαφορετικές απόψεις κι από διαφορετικές πολιτικές διαδρομές:

• καλούμαστε να σπάσουμε τη συνήθη σιωπή, να στηρίξουμε τους αγώνες των εργαζομένων για υπεράσπιση και διεύρυνση των κοινωνικών τους κατακτήσεων, για να μην περάσει ο νέος Μεσαίωνας.
• θεωρούμε πλέον κοινωνική αναγκαιότητα την έξοδο από το ευρώ και την ΟΝΕ κι επίσης την παύση πληρωμών του χρέους και την επαναδιαπραγμάτευση του με στόχο την μείωση ή και τη διαγραφή του. Οι εργαζόμενοι δεν έχουν κανένα λόγο να επωμίζονται κάθε χρόνο το τεράστιο βάρος εξυπηρέτησης ενός χρέους που δεν δημιούργησαν οι ίδιοι και παραλύει κάθε προσπάθεια άσκησης φιλολαϊκής πολιτικής. Αρκεί ν΄ αναφερθεί πως με βάση τον κρατικό προϋπολογισμό, που έχει ανατραπεί επί τα χείρω, οι πληρωμές τόκων (12,3 δισ. ευρώ) είναι διπλάσιες από τις πληρωμές συντάξεων (6,4 δισ.), ενώ τα χρεολύσια (29,1 δισ.) ξεπερνούν τις δαπάνες προσωπικού (26,5 δισ.)!
• απαιτούμε από την κυβέρνηση να θέσει επιτέλους ένα φραγμό στη ασυδοσία των τραπεζών επιβάλλοντας απαγόρευση φυγής κεφαλαίων, να προχωρήσει στην κρατικοποίηση των μεγάλων τραπεζών, την επαναφορά στο δημόσιο των στρατηγικής σημασίας ιδιωτικοποιημένων επιχειρήσεων (ΟΤΕ, Ολυμπιακή κ.α.) την εφαρμογή μέσω του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων μιας μακρόπνοης βιομηχανικής πολιτικής.
• άμεσα δε, διεκδικούμε την αύξηση των συντελεστών φορολόγησης των μεγάλων επιχειρήσεων, στο 45%, όπως ήταν μέχρι το 1981. Με βάση υπολογισμούς του σημερινού υπουργού Οικονομικών, από την μείωση των συντελεστών φορολόγησης των ΑΕ (από 35% στο 25%) που ανακοίνωσε ο Κ. Καραμανλής από τη ΔΕΘ το 2004, το δημόσιο χάνει κάθε χρόνο 5 δισ. Επομένως, τα διαφυγόντα έσοδα την τελευταία 6ετία είναι ίσα με το έλλειμμα του προϋπολογισμού. Γι’ αυτό ζητάμε άμεση αύξηση της φορολόγησης κεφαλαίου για να στηριχθεί η δημόσια υγεία και παιδεία. Επίσης ζητάμε μείωση του ΦΠΑ και των έμμεσων φόρων και αύξηση του αφορολόγητου ορίου για τους εργαζόμενους. Αυτά τα μέτρα μπορούν να λύσουν το πρόβλημα χρηματοδότησης της οικονομίας κι αποτελούν αφετηρία μιας γενναίας αναδιανομής του κοινωνικού πλούτου που έχουν ανάγκη οι εργαζόμενοι.
• καλούμε τον ελληνικό λαό να ανατρέψει τη νέα κατοχή. Να ακυρώσει τα εξευτελιστικά, αντιλαϊκά σχέδια υποταγής στο ΔΝΤ και τον μηχανισμό εξόντωσης της ΕΕ.
• Τέλος, αναγνωρίζοντας την ανάγκη διεύρυνσης του μετώπου δηλώνουμε την πρόθεσή μας να συμβάλουμε στο μέτρο των δυνάμεών μας σε κάθε ευρύτερη πρωτοβουλία που θα κινείται στην κατεύθυνση στήριξης των λαϊκών αγώνων και καταγγελίας της κυβερνητικής πολιτικής.
Αθήνα, 15 Μαΐου 2010

1. Βατικιώτης Λεωνίδας
2. Γαϊτανίδου Ευανθία
3. Γάτσιος Βασίλης
4. Γεωργίου Γιώργος
5. Γκαγκάτσος Γιάννης
6. Γρόλλιος Γιώργος
7. Διαβολάκης Θανάσης
8. Δημητούλης Δημήτρης
9. Ζέρβας Μάκης
10. Καζάκης Δημήτρης
11. Κόκκορης Μάκης
12. Κοσμάς Πέτρος
13. Κουτσομπίνα Καίτη
14. Κυράνας Μιχάλης
15. Κυριακάκης Γιάννης
16. Λάλος Κώστας
17. Μαρκέτος Σπύρος
18. Μπαλιώτης Θόδωρος
19. Μπιτσάκης Ευτύχης
20. Μωραϊτου Ευγενία
21. Παπαλεξίου Γιώργος
22. Παπανικολάου Νίκος
23. Παππάς Κώστας
24. Παυλόπουλος Γιώργος
25. Ρεκλείτης Αλέξανδρος
26. Ρούσης Γιώργος
27. Σκαμνάκης Θανάσης
28. Τασιάκος Χρίστος
29. Τρικαλινός Γιώργος
30. Χρήστου Ευαγγελία
Αλιεύθηκε από το nomoneynodebt.gr

Άρχισε η σταδιακή παύση πληρωμών, του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΖΑΚΗ
ΠΗΓΗ: ΠΟΝΤΙΚΙ (08/07/2010)

Όλα δείχνουν ότι η αναδιαπραγμάτευση του ελληνικού χρέους όχι μόνο έχει ξεκινήσει, αλλά βρίσκεται ήδη σε προχωρημένο στάδιο. Παρά τις επίσημες διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης περί του αντιθέτου. Αυτή η αναδιαπραγμάτευση γίνεται υπό την άμεση εποπτεία του ΔΝΤ και κυρίως της ΕΚΤ, η οποία αγωνίζεται να απεξαρτήσει τις βασικές ευρωπαϊκές τράπεζες (κυρίως τις Γαλλικές) από το ελληνικό χρέος, έτσι ώστε μια επιμήκυνση του χρόνου εξυπηρέτησης των ομολογιακών δανείων της Ελλάδας να μην επηρεάσει την ήδη εύθραυστη κατάστασή τους.

Η αναδιαπραγμάτευση συνοδεύεται ήδη από μια σταδιακή παύση πληρωμών του ελληνικού δημοσίου προς προμηθευτές και εργαζόμενους. Με ανακοίνωσή του το δημόσιο δήλωσε ότι αδυνατεί να εξοφλήσει μετρητοίς τις υποχρεώσεις του προς τους προμηθευτές των νοσοκομείων και προτείνει μια ρύθμιση των χρεών, ύψους 5,36 δισ. ευρώ, με εκδόσεις ομολόγων zero coupon (χωρίς κουπόνι), διάρκειας δύο έως τεσσάρων ετών, ανάλογα με την παλαιότητα των οφειλών (τα χρέη του 2007 θα εξοφληθούν με ομόλογα διετούς διάρκειας, του 2008 με τίτλους τριετούς διάρκειας και του 2009 με ομόλογα τετραετούς διάρκειας).

Κουπόνια αντί χρήματος

Σύμφωνα με πληροφορίες, με ομόλογα χωρίς κουπόνι, τριετούς ή τετραετούς διάρκειας, προσανατολίζεται να εξοφλήσει το δημόσιο και τις τρέχουσες υποχρεώσεις του προς στις κατασκευαστικές εταιρείες, που έχουν ήδη εκτελέσει δημόσια έργα. Ανάλογες σκέψεις έχουν γίνει και για τις οφειλές προς μελετητές και εργολάβους δημοσίων έργων, οι οποίοι κατέχουν ανεξόφλητους λογαριασμούς από το 2007.
Η τακτική αυτή της «εξόφλησης» με ομόλογα αντί ρευστού έχει ακολουθήσει η κυβέρνηση και με τα ασφαλιστικά ταμεία με τραγικά έως σήμερα αποτελέσματα. Ενώ η προσπάθεια να χρηματοδοτηθεί το Ταμείο Πρόνοιας Δημοσίων Υπαλλήλων με ομόλογα του ελληνικού δημοσίου τα οποία δόθηκαν στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων για να βρεθούν τα 900 εκατ. ευρώ και να δοθεί το εφάπαξ σε 20.000 συνταξιούχους του δημοσίου, εγκαινιάζει μια πολύ επικίνδυνη πρακτική. Δεν βρισκόμαστε μακριά από την στιγμή που οι οφειλές του κράτους προς εργαζόμενους και συνταξιούχους θα υπολογίζονται ή και θα καταβάλλονται σε ομόλογα. Ενώ ο υπουργός εργασίας Α. Λοβέρδος άφησε να εννοηθεί ότι από το 2011 θα δίνουν επικουρικές συντάξεις μόνο τα ταμεία που έχουν χρήματα. Δηλαδή δεν θα δίνουν επικουρικές συντάξεις τα περισσότερα ταμεία που έχουν ήδη λεηλατηθεί από κυβερνήσεις, διοικήσεις και αετονύχηδες της αγοράς.

Απλήρωτοι εργαζόμενοι

Ταυτόχρονα το φαινόμενο των απλήρωτων εργαζομένων της ΕΘΕΛ και του ΟΣΕ δεν είναι τυχαίο, ούτε παροδικό. Η καταβολή των δεδουλευμένων του Ιουνίου αυτών των εργαζομένων μέσα στον Ιούλιο δεν έχει να κάνει μόνο με τις λογιστικές αλχημείες του υπουργείου οικονομικών που θέλησε να εμφανίσει μια πλασματική δημοσιονομική εικόνα του πρώτου εξαμήνου μεταθέτοντας πολλές πληρωμές μετά τον Ιούνιο, αλλά και για να δηλώσει ο υπουργός οικονομικών ότι το δημόσιο δεν θα εγγυάται πλέον το δανεισμό των δημόσιων επιχειρήσεων. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι οι ελλειμματικές δημόσιες επιχειρήσεις που δεν διαθέτουν την απαιτούμενη ρευστότητα στο ταμείο τους για να πληρώσουν μισθούς δεν θα μπορούν να την αντλήσουν από τις τράπεζες. Κάτι που έκαναν μέχρι σήμερα με την εγγύηση του δημοσίου. Έτσι πολύ σύντομα οι εργαζόμενοι στην ΕΘΕΛ, στον ΟΣΕ και σε άλλες δημόσιες επιχειρήσεις θα βρεθούν μπροστά στο δυσάρεστο ενδεχόμενο να μην μπορούν να πληρωθούν.
Όλα αυτά, μαζί με την τραγική κατάσταση των μεγάλων τραπεζών όπου οι λαϊκές αποταμιεύσεις – όσες έχουν απομείνει στα ταμεία των τραπεζών – έχουν γίνει «προίκα» για τους πολυπόθητους γάμους ανάμεσα στους τραπεζικούς κολοσσούς, υποδηλώνουν μια κλιμακούμενη παύση πληρωμών «τριτοκοσμικού» τύπου. Τόσο η τρόικα, όσο και η κυβέρνηση ελπίζουν να γενικεύσουν αυτή την παύση πληρωμών προς το τέλος του έτους, όπου η εκρηκτική αύξηση της ανεργίας (η οποία υπολογίζεται στο τέλος του έτους να έχει ξεπεράσει τους 1,2 εκατ. ανέργους) και η εφαρμογή των νέων εργασιακών ρυθμίσεων στον ιδιωτικό τομέα, θα έχουν καταβάλει τις όποιες αντιδράσεις των εργαζόμενων και θα έχουν φέρει την απόγνωση στην κοινωνία. Πιστεύουν ότι το «σώζων ευατόν σωθήτω» που θεωρούν ότι θα κυριαρχήσει στα εργαζόμενα νοικοκυριά από το Σεπτέμβρη, θα τους δώσει τη δυνατότητα να προχωρήσουν σε μερική ή ολική δέσμευση των τραπεζικών καταθέσεων και σε γενίκευση της παύσης πληρωμών προς δημόσιους υπαλλήλους και συνταξιούχους για κάποιο χρονικό διάστημα.

Το χρέος στο διηνεκές

Με τον τρόπο αυτό ελπίζουν ότι θα εμφανίσουν ως «μάνα εξ ουρανού» την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους μέσα από την διεξαγόμενη αναδιαπραγμάτευση. Η αναδιάρθρωση αυτή θα αφορά στην επιμήκυνση του χρονικού διαστήματος εξυπηρέτησης του ελληνικού χρέους κατά 10 με 20 χρόνια. Έτσι θα ανακοινωθεί επίσημα ότι η Ελλάδα γλύτωσε τη χρεωκοπία και το ελληνικό χρέος θα μεταβληθεί σε «χρέος στο διηνεκές» (perpetual debt). Δεν γνωρίζουμε αν θα υπάρξει τελικά «κούρεμα» ή όχι, δηλαδή μείωση της τρέχουσας αξίας του χρέους. Αυτό εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από την κατάσταση των ευρωπαϊκών τραπεζών και της ευρωζώνης. Το σίγουρο είναι ότι η επιμήκυνση θα δώσει μια «περίοδο χάριτος» στην Ελλάδα έως ότου ξεκινήσει πάλι να εξυπηρετεί τα χρέη της. Τα δεδομένα αυτά θα επιτρέψουν στην Ελληνική κυβέρνηση – όποια κι αν είναι αυτή – να ισχυριστεί ότι η χημειοθεραπεία πέτυχε και να εμφανίσει την τυπική λήξη της παύσης των πληρωμών και τη διάσωση των τραπεζών, έστω κι αν κάποιες από τις καταθέσεις έχουν γίνει καπνός, ως απαρχή μιας νέας περιόδου ευημερίας της χώρας.

Μόνιμα τα μέτρα

Φυσικά τα μέτρα που έχουν υιοθετηθεί δεν θα παρθούν πίσω, ούτε θα λήξει η περίοδος άγριας λιτότητας που έχει εγκαινιαστεί. Αντίθετα η εξυπηρέτηση του αναδιαρθρωμένου χρέους θα μεταβληθεί σε τέτοιο άβατο της πολιτικής, όπου θα πρέπει να θυσιαστούν τα πάντα προκειμένου δήθεν να μην επανέλθει η χώρα σε κατάσταση χρεωκοπίας. Ακόμη και οι δημοκρατικές ελευθερίες. Κάθε τι που διαταράσσει την εξυπηρέτηση του χρέους θα καταδικαστεί και θα διωχθεί βάναυσα. Άλλωστε οι δηλώσεις του κ. Παπανδρέου, του κ. Πάγκαλου και λοιπών αξιωματούχων εναντίον του ΚΚΕ ότι επιχειρεί δήθεν με τη βία να ανατρέψει το Σύνταγμα της χώρας (αυτό δηλαδή που οι ίδιοι ποδοπάτησαν υιοθετώντας το μνημόνιο και τη δανειακή σύμβαση), ότι επιδιώκει νεκρούς, κοκ, προετοιμάζει το έδαφος για την επιβολή απαγορεύσεων στην ελεύθερη πολιτική και συνδικαλιστική δράση. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Αναγκαστικός Νόμος 509 που έθετε εκτός νόμου το ΚΚΕ και κάθε άλλη «συνοδοιπορούσα» οργάνωση έφερε τον τίτλο «Περί μέτρων ασφαλείας του Κράτους, του Πολιτεύματος, του Κοινωνικού Καθεστώτος και προστασίας των ελευθεριών των πολιτών». Όποιος νομίζει ότι βρισκόμαστε πολύ μακριά από τις εποχές αυτές θα βρεθεί προ εκπλήξεως. Όπου επιβλήθηκε καθεστώς κηδεμονίας του ΔΝΤ, οι δημοκρατικές ελευθερίες μπήκαν στο «γύψο».

Χρυσάφι στους πιστωτές

Βέβαια το κόστος αυτής της αναδιαπραγμάτευσης και αναδιάρθρωσης του χρέους θα είναι πολλαπλάσιο από το σημερινό. Βλέπετε δεν μπορεί να γίνει αναδιαπραγμάτευση και αναδιάρθρωση του χρέους προς όφελος του οφειλέτη. Είναι Γίνεται πάντα προς όφελος του δανειστή. Αυτός είναι που φεύγει από την διαπραγμάτευση με τα περισσότερα, με μεγαλύτερες αποζημιώσεις, μεγαλύτερα επιτόκια, περισσότερες εγγυήσεις. Πολύ περισσότερο όταν απέναντι στον οφειλέτη δεν βρίσκεται ένα πλήθος επενδυτών-κατόχων ομολόγων της διεθνούς αγοράς, όπου ένα κράτος θα μπορούσε να τους χειριστεί, αλλά κυρίως μεγάλα ισχυρά υπερκρατικά τραπεζικά συγκροτήματα της ΕΕ, που έχουν με το μέρος τους την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την ΕΚΤ, τις ίδιες τις διαδικασίες της ευρωζώνης, καθώς και το δικό τους νόμισμα, το ευρώ. Πρόκειται για μια κατάσταση εντελώς αδιέξοδη για τον οφειλέτη.
Με αυτή την έννοια η Ελλάδα βρίσκεται στη χειρότερη θέση που έχει βρεθεί ποτέ κράτος σε διαδικασία διαπραγμάτευσης δημόσιου χρέους. Δεν έχει κανένα περιθώριο ελιγμών, καμμιά ελευθερία κινήσεων, διότι βρίσκεται υπό καθεστώς υποτέλειας σε έναν υπερκρατικό μηχανισμό, αυτόν της ευρωζώνης, ο οποίος όχι μόνο δεν αναγνωρίζει κανενός είδους εθνική κυριαρχία, αλλά έχει δημιουργηθεί για να διευκολύνει και να προστατεύει τις μεγάλες τράπεζες. Δηλαδή τους δανειστές του ελληνικού δημοσίου. Τι τύχη μπορεί να έχει το ελληνικό κράτος σε μια αναδιαπραγμάτευση του χρέους του μέσα στα πλαίσια της ευρωζώνης, δηλαδή υπό την απόλυτη επικυριαρχία των δανειστών του; Ακόμη κι αν συνέβαινε να μην βρισκόταν υπό καθεστώς κηδεμονίας του ΔΝΤ, της ΕΕ και της ΕΚΤ.

Η αναδιαπραγμάτευση

Όσοι τάσσονται υπέρ της αναδιαπραγμάτευσης του ελληνικού χρέους με ή χωρίς παύση πληρωμών θα πρέπει να εξηγήσουν σε τι διαφέρει η πρότασή τους με αυτό που προετοιμάζεται από την τρόικα και την κυβέρνηση. Όχι σε επίπεδο προθέσεων, αλλά σε επίπεδο στυγνής πραγματικότητας. Κι αυτό γιατί σε όλους μπορεί να αρέσει η ιδέα να τα βρούμε με τους δανειστές μας, ήσυχα και ωραία, να πετύχουμε μια καλή συμφωνία με χαμηλότερα επιτόκια και βάρη εξυπηρέτησης για την Ελλάδα, αλλά είναι κάτι τέτοιο εφικτό; Ή πρόκειται για μια φαντασίωση κατά το γνωστό αν η γιαγιά μου είχε ρουλεμάν… θα ήταν πατίνι. Πώς είναι δυνατό να πετύχει μια τέτοια συμφωνία η χώρα όταν βρίσκεται αιχμάλωτη του ευρώ, της ευρωζώνης, της ΕΕ και του ΔΝΤ; Όταν δεν διαθέτει ούτε ένα διαπραγματευτικό όπλο για να αποσπάσει παραχωρήσεις από τους δανειστές της.
Ορισμένοι πιστεύουν ότι αρκεί η απειλή ότι θα χάσουν οι δανειστές τα λεφτά τους για να τους καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Αν οι δανειστές του ελληνικού κράτους ήταν ένα πλήθος μικρών και μεσαίων ομολογιούχων της διεθνούς αγοράς, αυτή η απειλή ίσως – λέμε ίσως – να έπιανε. Όμως έχουμε να κάνουμε κυρίως με τραπεζικούς κολοσσούς της ευρωζώνης και διαχειριστές κεφαλαίων από τα πιο ισχυρά επενδυτικά κεφάλαια παγκοσμίως. Κι όχι μόνο αυτό. Έχουν τα μέσα να εξαφανίσουν την ελληνική οικονομία μέσα σε λίγες ώρες. Δεν έχουν π.χ. παρά να βάλουν την ΕΚΤ να στερήσει την ελληνική οικονομία από το αναγκαίο κυκλοφορούν χρήμα σε ευρώ που έχει ανάγκη για τις συναλλαγές της. Σε μια τέτοια περίπτωση η ελληνική οικονομία είναι ζήτημα αν μπορεί να αντέξει ένα 24ωρο. Αλλά κι αυτό να μην γίνει, μόνο η διακοπή των ενέσεων ρευστότητας από την ΕΚΤ προς τις ελληνικές τράπεζες αρκεί για να βουλιάξει την ελληνική οικονομία μέσα σε λίγες ώρες. Γιατί οι δανειστές μας να συμφωνήσουν σε μια ευνοϊκή για τη χώρα ρύθμιση όταν έχουν όλα τα ατού;
Μήπως γιατί φοβούνται ότι θα χάσουν τα λεφτά τους; Μα η Ελλάδα έχει τεθεί υπό την κηδεμονία του ΔΝΤ και της ΕΕ μόνο και μόνο για να μην φτάσει στο σημείο να δηλώσει αδυναμία πληρωμής των υποχρεώσεών της. Δεν της επιτρέπουν να πτωχεύσει, εκτός κι αν τους συμφέρει. Αυτή είναι η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε.
Αν ήθελε κανείς να είναι συνεπής όταν προτείνει αναδιαπραγμάτευση του χρέους θα έπρεπε να ξεκινά με την έξοδο όχι μόνο από την ευρωζώνη, αλλά και από την ΕΕ, προκειμένου να ανακτήσει η Ελλάδα την εθνική της κυριαρχία και να έχει τουλάχιστον ελευθερία κινήσεων στη διαπραγμάτευση. Όμως αν προσέξει κανείς τις προτάσεις αναδιαπραγμάτευσης που κυκλοφορούν όχι μόνο δεν θέτουν τέτοιο ζήτημα, αλλά το αγνοούν παντελώς μιλώντας με φανταστικά σενάρια για «το κρυφό διαπραγματευτικό χαρτί της Ελλάδας» και ότι δήθεν η «ελληνική κρίση χρέους είναι ιδιάζουσα με έναν τρόπο που δίνει στην Ελλάδα ορισμένα εξαιρετικά και σπάνια νομικά πλεονεκτήματα.» Λες και η Ελλάδα δεν είναι χώρα του ευρώ και της ΕΕ, λες και δεν έχει υπογράψει τη περίφημη δανειακή σύμβαση με την οποία παραιτείται από κάθε ασυλία και αναγνωρίζει ως δίκαιο διακανονισμού το αγγλικό. Όλες αυτές οι φαντασιοπληξίες αν δεν προέρχονται από άσχετους που επενδύουν στην άγνοια του αναγνωστικού τους κοινού, πηγάζουν σίγουρα από κύκλους που έχουν σκοπό την προετοιμασία του εδάφους, την εξοικείωση του κοινού με την ιδέα της αναδιαπραγμάτευσης με ότι συνεπάγεται για το λαό και τη χώρα.

Το κυρίαρχο δίλημμα

Το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα το κυρίαρχο δίλλημα που θα διατρέχει τις αντιπαραθέσεις γύρω από το χρέος είναι, αναδιαπραγμάτευση ή άρνηση του χρέους; Κι αυτό γιατί όταν σήμερα μιλάμε για απάντηση στο δημόσιο χρέος και κάποιοι προτάσσουν ως μετριοπαθές μέτρο την αναδιαπραγμάτευση του χρέους με ή χωρίς παύση πληρωμών, έναντι της πιο ριζοσπαστικής υποτίθεται λύσης της μη αναγνώρισης και της άρνησης της πληρωμής του χρέους, όπως προτείνει ο γράφων, στην καλύτερη περίπτωση δεν ξέρουν γιατί μιλάνε.
Τα λέμε όλα αυτά γιατί το χρέος της Ελλάδας δεν αντιμετωπίζεται με αναδιαπραγμάτευση, όπως κι αν την εννοεί κανείς. Είναι τέτοιο το χρέος και βρίσκεται σε τέτοια χέρια που δεν ξεμπερδεύει εύκολα κανείς με απειλές και διαπραγματεύσεις, ακόμη κι αν δεχτεί ότι αυτοί που το προτείνουν έχουν τις καλύτερες των προθέσεων. Κάθε προσπάθεια, απ’ όπου κι αν προέρχεται, να θολώσει το ζήτημα, να προτάξει ως μετριοπαθές μέτρο την αναδιαπραγμάτευση έναντι της άρνησης του χρέους, είναι πραγματικά εγκληματική. Ιδίως σε μια περίοδο όπου διεξάγεται ήδη η αναδιαπραγμάτευση του χρέους από τους επικυρίαρχους.
Μόνο η μη αναγνώριση και η άρνηση της πληρωμής του χρέους εδώ και τώρα, η άμεση παύση πληρωμών προς τους δανειστές, ώστε να σταματήσει ο φόρος αίματος τον οποίο καταβάλλουν η χώρα και ο λαός στους διεθνείς τοκογλύφους και κερδοσκόπους, μπορεί να δώσει την ευκαιρία στον λαό και την χώρα να ορθοποδήσει.

Άρνηση του χρέους

Αυτή είναι η μόνη λύση για να σωθεί η χώρα από την καταστροφή και να διασώσουν οι εργαζόμενοι τα εισοδήματά αυτός, τη δουλειά αυτός, αυτός συντάξεις και τα δικαιώματά αυτός. Είναι ο μόνος τρόπος για να υπάρξει προοπτική για αυτός νέους, αυτός αγρότες, αυτός επαγγελματίες, αυτός μικρομεσαίους. Είναι ο μόνος τρόπος για να γλυτώσει η χώρα από την πτώχευση και την καταστροφή που οργανώνουν ήδη η κυβέρνηση, η ΕΕ και το ΔΝΤ.
Άρνηση αυτός πληρωμής του χρέους εδώ και τώρα σημαίνει άμεση παύση πληρωμών αυτός αυτός δανειστές. Σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζουμε κανενός είδους απαίτηση που θα επιτρέψει αυτός δανειστές αυτός χώρας να τη δημεύσουν, να την κατασχέσουν, να τη λεηλατήσουν. Σημαίνει ότι σταματάμε να πληρώνουμε δάνεια που έχουμε πληρώσει διπλά και τρίδιπλα. Σημαίνει ότι διαγράφουμε μονομερώς αυτός αυτός οφειλές που υπήρξαν προϊόν ρεμούλας και κερδοσκοπίας εις βάρος αυτός χώρας και του λαού αυτός. Σημαίνει ότι αρνούμαστε επιτέλους να ματώνουμε για δάνεια που έρχονται από το 1880, αλλά οι αγορές και οι μεγάλοι «εταίροι» αυτός έχουν επιβάλει να τα πληρώνουμε έως σήμερα. Σημαίνει πολύ απλά ότι σταματάμε να πληρώνουμε τα κερατιάτικα αυτός διεθνείς και ντόπιους τοκογλύφους.
Ο ελληνικός λαός οφείλει να προχωρήσει σε άρνηση αυτός πληρωμής του χρέους όχι γιατί θέλει να βλάψει κανέναν ή να «φάει» τα λεφτά των δανειστών του. Οφείλει να το κάνει γιατί δεν υπάρχει αυτός τρόπος για να σταθεί στα πόδια του, για να διεκδικήσει τη χώρα του από αυτός αγορές και τα αρπακτικά αυτός, για να εξασφαλίσει την επιβίωσή του, για να λυτρωθεί επιτέλους από το διεφθαρμένο σύστημα που τον κυβερνά. Γι’ αυτό και αιτήματα που αφορούν δάνεια τα οποία συνήφθησαν καλή τη πίστει και συνέβαλαν αποδεδειγμένα στην ανάπτυξη αυτός χώρας, ο λαός δεν πρέπει να αρνηθεί να συζητήσει την ικανοποίησή αυτός. Ιδίως αν συνδέονται με χρήματα μικροκαταθετών και ασφαλιστικών ταμείων, που έτσι κι αλλιώς δεν υπερβαίνουν το 15% του σημερινού δημόσιου χρέους. Αρκεί να γίνει στη βάση του αμοιβαίου οφέλους και όχι του δανειστή-οφειλέτη. Πάντα με βασική προϋπόθεση ότι καμιά απαίτηση δεν θα υπονομεύσει την πορεία αυτός χώρας, δεν θα υποθηκεύσει το μέλλον αυτός και ούτε θα θέσει τη χώρα υπό καθεστώς ομηρίας. Αν είναι να χάσει κάποιος, αυτός σίγουρα δεν πρέπει να είναι ο λαός και η χώρα.
Αλιεύθηκε από το nomoneynodebt.gr

Διαβάστε περισσότερα στο nomoneynodebt.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια: