Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Τα αυτονόητα...



Τα αυτονόητα λέει στο βίντεο ο Καζάκης και τα γράφει κάθε τόσο στο "Ποντίκι".
Μόνον οι αθεράπευτα ηλίθιοι, ή όσοι επιλέγουν να εθελοτυφλούν, δεν μπορούν (;) να δουν την πραγματικότητα, ότι αυτό που συμβαίνει στην πατρίδα μας με την Πράξη Υποτέλειας (άλλως "Μνημόνιο") δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια φάμπρικα ελεγχόμενης πτώχευσης· αφενός, μια βαλβίδα ασφαλείας μέχρι να αποδράσει όλος εκείνος ο ληστοσυρφετός που ευθύνεται για την ελληνική χρεωκοπία και, αφετέρου, ένας μηχανισμός καθυστέρησης του ντόμινο της "νοτιοευρωπαϊκής κρίσης", μέχρι να τακτοποιήσει η Γερμανία τα θέματα με τη χάνσα του "ισχυρού Βορά". Δεν υπάρχει ούτε μια στο δισεκατομμύριο η Ελλάδα να καταφέρει να περάσει μέσα από τις συμπληγάδες ενός διαρκώς διογκούμενου χρέους, ενός στασιμοπληθωρισμού και μιας όλο και πιο πλατιάς και βαθιάς ύφεσης.
Και δεν τα λέω εγώ, ούτε ο Καζάκης, αυτά, τα έλεγε ο ίδιος ο θλιβερός εντεταλμένος διαχειριστής του ελληνικού χρεοστασίου, όταν με πολιτικά ψέμματα κι απάτες προσπαθούσε, και τελικά κατάφερε, να υφαρπάξει την ψήφο του ελληνικού λαού.
Κι αν απορείτε γιατί δεν έχει μετουσιωθεί ακόμα η λαϊκή αγανάκτηση σε επανάσταση, ο λόγος είναι σχετικά απλός.
Παντού, όπου συνέβησαν ανάλογες μειοδοσίες (βλ. για παράδειγμα Αργεντινή, όπου τον πρώτο χρόνο της υπαγωγής της χώρας στο ΔΝΤ ο λαός σχεδόν πανηγύριζε), τον πρώτο καιρό ο λαός ήταν μουδιασμένος κι αμήχανος, αφού τα συστημικά πολιτικά κόμματα και τα καθεστωτικά ΜΜΕ φρόντιζαν να τον χειραγωγούν διπλά: αφενός μέσω μιας ψευδοδιλημματικής επικοινωνιακής πολιτικής "σοκ και δέος" (π.χ. "ή αμετάκλητη υποτέλεια ή ολοκληρωτική καταστροφή") και, αφετέρου, μέσω της κατασυκοφάντησης και της απαξίωσης συλλήβδην του λαού και του κοινωνικού κράτους, δηλαδή μέσω της δημιουργίας μιας ενοχικής συλλογικής συνείδησης ("είμαστε ένας λαός διεφθαρμένος και τεμπέλης, που διαβιούσε επί δεκαετίες σε μια λάθρα τρυφηλότητα, επομένως τώρα καλώς καλούμαστε να πληρώσουμε τον λογαριασμό").
Ωστόσο, δεν μπορείς να κοροϊδέψεις πολλούς επί μακρόν.
Όπως συνέβη παντού σε ανάλογες περιπτώσεις, στο τέλος ο κόσμος αφυπνίζεται μέσα απ' την απελπισία και την απόγνωση και στρέφεται προς ριζοσπαστικές και μαχητικές αντιδράσεις. Μόνο που, μέχρι να συμβεί αυτή η συνειδησιακή κυρίως αφύπνιση, έχουν διαλυθεί τα πάντα: η οικονομία, ο κοινωνικός ιστός, οι κρατικές δομές, τα πάντα. Πάνω στα αποκαΐδια της κοινωνίας και της πολιτείας, ο απελπισμένος κόσμος, τελικά, αφυπνίζεται κι αντιδρά.
Αναρωτιέμαι, ωστόσο, γιατί χρειάζεται να φτάσουμε ως εκεί;
Γιατί χρειάζεται, καθώς έγραψε σε πρόσφατο άρθρο του ο Α. Μητρόπουλος, να βιώσουμε πρώτα ένα "κοινωνικό ολοκαύτωμα", πριν συνειδητοποιήσουμε την απλή αλήθεια, ότι ο δρόμος της σωτηρίας μας δεν περνά μέσα απ' την "συναίνεση" της εθελοδουλίας, αλλά μέσα απ' την μαχητική, επαναστατική, αντίδραση της ελευθερίας;

Δεν υπάρχουν σχόλια: