Τρίτη, 21 Δεκεμβρίου 2010

Στη ζώνη του...

...σοσιαλόφωτος!




Και τι δεν έχουμε ακούσει δηλαδή, ρε παιδιά...
Ακούσαμε τον κ. Παπακωνσταντίνου, τον θησαυροφύλακα της ημετέρας μπανανίας, να μας μιλά περί σοσιαλισμού (Θου Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου), μας πέταξε στα μούτρα ένα ακόμα ψευτοδίλημμα: «Πόσο σοσιαλιστική είναι η χρεοκοπία;»
Τι λες καλέ μου άνθρωπε;
Ποιος σου είπε εσένα ότι οι σοσιαλιστές κρίνονται απ' την ευημερία των αριθμών;
Οι σοσιαλιστές, έτσι τό 'ξερα εγώ μέχρι τώρα, κρίνονται απ' την ευημερία των ανθρώπων, απ' τις μάχες που δίνουν για την κοινωνία· στα δύσκολα, εκεί μετράνε οι σοσιαλιστές.
Μια ερώτηση μόνο:
Τι διαφορετικό κάνετε εσείς, ω σοσιαλιστές της κακιάς ώρας, απ' όσα θα έκαναν οι νεοδημοκράτες νεοφιλελεύθεροι; Ποια είναι η ουσιαστική διαφορά της πολιτικής σας απ' εκείνη του Καραμανλή, του Σαμαρά, της Ντόρας, του Ανδριανόπουλου ή του Μάνου;
Αν θέλετε να είστε ειλικρινείς, η απάντηση είναι: καμιά.
Θα μου πεις, δεν την δημιουργήσατε (μόνο) εσείς αυτή την κρίση· εσείς κληθήκατε να την διαχειριστείτε.
Ε, και;
Ωραία διαχείριση βρήκατε να κάνετε κι εσείς...σοσιαλιστική μη χέσω!
Νεοφιλελεύθερες μέχρι τα μπούνια κι οι δικές σας οι πολιτικές, μόνο που καμώνεστε πως εσείς διαχειρίζεστε καλύτερα τις ίδιες νεοφιλελεύθερες συνταγές. "Διασφαλίζετε θέσεις εργασίας" με μισθούς πείνας, και μέσα σε συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα, κι αυτό θαρρείτε πως είναι σοσιαλισμός...μα ποιους νομίζετε πως κοροϊδεύετε τέλος πάντων;
Καταφέρατε ν' ανατρέψετε μέσα σε μια νύχτα, κατεπειγόντως, εργασιακά δικαιώματα και κεκτημένα, που κερδήθηκαν με αγώνες και αίμα στα πεζοδρόμια, επιφέρατε στην πατρίδα μας ένα κοινωνικό ολοκαύτωμα, γιατί βρε; Για την "τέταρτη δόση";
Αξίζει;
Αξίζει να μείνετε στην ιστορία ως η δεύτερη κατοχική κυβέρνηση, μετά την κυβέρνηση Τσολάκογλου, για να εξασφαλίσετε την "τέταρτη δόση";
Και ποιο σκοπό;
Για να εξασφαλίσετε την εξυπηρέτηση του χρέους;
Αφού είναι φανερό πως με τις πολιτικές σας το χρέος διογκώνεται διαρκώς και με τη σειρά του ανατροφοδοτεί τα ελλείμματα, τα λογιστικά μείον που τόσο σας καίνε.
Λες και δεν ξέρετε ότι, ακόμη κι έτσι, ακόμα και που καταφέρατε να ενεχυριάσετε τη χώρα, οι αριθμοί δεν βγαίνουν με τίποτα και θ' αναγκαστείτε, εκόντες άκοντες, να πάτε στα μέσα του 2011 σε αναδιάρθρωση κι ελεγχόμενη πτώχευση.
Κι όλα αυτά, ξαναρωτώ, γιατί βρε;
Είχατε στη διάθεσή σας το μόνο πραγματικό "πιστόλι πάνω στο τραπέζι": την άρνηση-αθέτηση πληρωμών. Όχι από μαγκιά και καουμποϋλίκι, όχι γιατί είμαστε αλάνια και τους γράφουμε όλους στα παπάρια μας, όχι γιατί είμαστε μπαταξήδες, αλλά γιατί δεν μπορούμε βρε. Απλά δεν μπορούμε να πληρώσουμε, χωρίς ταυτόχρονα να καταστρέψουμε την ελληνική κοινωνία και το ελληνικό κράτος.
Δεν έχει ξαναγίνει;
Θα καταντούσαμε "Αλβανία";
Χμμμ...
«Η Κυβέρνηση της Ελλάδος, ανήσυχη για τα ζωτικά συμφέροντα του Ελληνικού λαού και για τη διοίκηση, την οικονομική ζωή, την κατάσταση της υγείας και την εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια της χώρας, δεν θα μπορούσε να προβεί σε άλλη επιλογή. Όποια κυβέρνηση κι αν ήταν στη θέση της θα έκανε το ίδιο»(...)«Ενίοτε μπορεί να υπάρξει μια έκτακτη κατάσταση η οποία κάνει αδύνατο για τις Κυβερνήσεις να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους προς τους δανειστές και προς τον λαό τους: οι πόροι της χώρας είναι ανεπαρκείς για να εκπληρώσουν και τις δυο υποχρεώσεις ταυτόχρονα. Είναι αδύνατο να πληρωθεί το χρέος και την ίδια ώρα να παρασχεθεί στον λαό η κατάλληλη διοίκηση και οι εγγυημένες συνθήκες για την ηθική, κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη. Το οδυνηρό πρόβλημα προκύπτει όταν πρέπει να επιλέξει κανείς ανάμεσα στα δυο καθήκοντα. Το ένα πρέπει να υποχωρήσει έναντι του άλλου. Ποιο πρέπει να είναι αυτό;»
Καταπληκτικό, έτσι;
Θα νομίσετε, τώρα, ότι αυτά τα καταπληκτικά τα ξεστόμισε ο Έλληνας σοσιαλιστής πρωθυπουργός, κάνας πρόεδρος καμιάς Σοσιαλιστικής Διεθνούς!
Αχαχούχα....
Ο Μεταξάς τα είπε παιδιά, ναι ναι ναι, αυτός ο παλιοφασίστας τα είπε αυτά, εν έτει 1936, όταν για τους παραπάνω λόγους αρνήθηκε να συνεχίσει την εξυπηρέτηση δανείου που είχε συνάψει η Ελλάδα με βελγική τράπεζα!
Πάρτε και ολόκληρο το άρθρο του Δ. Καζάκη, από την εφ. Το Ποντίκι, φ. 25/11/2010, σ.50.

Μας έχουν για βλάκες: Νομικό προηγούμενο από την Ελλάδα του 1936!


Θα δώσουμε ένα ιστορικό παράδειγμα, το οποίο αποτελεί και μια από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις στη διεθνή νομολογία που υποστηρίζει το δικαίωμα που αναφέραμε. Το 1936 η Ελλάδα αρνήθηκε να συνεχίσει την εξυπηρέτηση του δανείου που είχε συνάψει με τη βελγική τράπεζα Societe Commerciale de Belgique. Η κυβέρνηση του Βελγίου παρενέβη και προσέφυγε στο Διαρκές Δικαστήριο του Διεθνούς Δικαίου, που είχε ιδρύσει η Κοινωνία των Εθνών, κατηγορώντας την Ελλάδα ότι αθετεί τις διεθνείς της υποχρεώσεις.

Η Ελλάδα, που τότε βρισκόταν υπό το φασιστικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου, απάντησε ότι βρίσκεται σε αδυναμία να εκπληρώσει τις δανειακές της υποχρεώσεις διότι δεν μπορεί να διαθέσει πόρους χωρίς να θέσει σε κίνδυνο την κατάσταση του λαού και της χώρας. Στο υπόμνημα της έλεγε: «Η Κυβέρνηση της Ελλάδος, ανήσυχη για τα ζωτικά συμφέροντα του Ελληνικού λαού και για τη διοίκηση, την οικονομική ζωή, την κατάσταση της υγείας και την εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια της χώρας, δεν θα μπορούσε να προβεί σε άλλη επιλογή. Όποια κυβέρνηση κι αν ήταν στη θέση της θα έκανε το ίδιο» («Yearbook of the International Law Commission», 1980, ν.l, σελ. 25). Θυμηθείτε ότι μιλάμε για τη φασιστική δικτατορία του Μεταξά, που πατούσε στον λαιμό τον ελληνικό λαό και η οποία επιβλήθηκε με τις ευλογίες της «μεγάλης συμμάχου» Βρετανίας και του τοποτηρητή της στην Ελλάδα, βασιλιά Γεωργίου.

Έκτακτη κατάσταση

Το επιστέγασμα ήρθε με το υπόμνημα που κατέθεσε στο Διαρκές Δικαστήριο ο νομικός εκπρόσωπος της ελληνικής κυβέρνησης το 1938, όπου τόνιζε τα αυτονόητα: Ενίοτε μπορεί να υπάρξει μια έκτακτη κατάσταση «η οποία κάνει αδύνατο για τις Κυβερνήσεις να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους προς τους δανειστές και προς τον λαό τους: οι πόροι της χώρας είναι ανεπαρκείς για να εκπληρώσουν και τις δυο υποχρεώσεις ταυτόχρονα. Είναι αδύνατο να πληρωθεί το χρέος και την ίδια ώρα να παρασχεθεί στον λαό η κατάλληλη διοίκηση και οι εγγυημένες συνθήκες για την ηθική, κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη. Το οδυνηρό πρόβλημα προκύπτει όταν πρέπει να επιλέξει κανείς ανάμεσα στα δυο καθήκοντα. Το ένα πρέπει να υποχωρήσει έναντι του άλλου. Ποιο πρέπει να είναι αυτό;...

Η θεωρία αναγνωρίζει σ' αυτό το ζήτημα ότι το καθήκον μιας Κυβέρνησης να εξασφαλίζει την εύρυθμη λειτουργία των βασικών δημόσιων υπηρεσιών υπερτερεί έναντι της πληρωμής των χρεών της. Από κανένα Κράτος δεν απαιτείται να εκπληρώσει, μερικά ή συνολικά, τις χρηματικές του υποχρεώσεις αν αυτό θέτει σε κίνδυνο τη λειτουργία των δημόσιων υπηρεσιών του και έχει σαν αποτέλεσμα την αποδιοργάνωση της διοίκησης της χώρας.

Στην περίπτωση όπου η πληρωμή του χρέους του θέτει σε κίνδυνο την οικονομική ζωή ή τη διοίκηση, η Κυβέρνηση είναι, κατά τους συγγραφείς, υποχρεωμένη να διακόψει ή ακόμη και να μειώσει την εξυπηρέτηση του χρέους» (στο ίδιο). Το Διεθνές Δικαστήριο αποδέχτηκε το σκεπτικό αυτό και δικαίωσε την Ελλάδα, δημιουργώντας νομικό προηγούμενο που χρησιμοποίησαν πολλές χώρες τα κατοπινά χρόνια. Μια από αυτές ήταν και η Αργεντινή το 2003, όταν η κυβέρνηση του Νέστορ Κίχνερ επέλεξε, έναντι της εξαθλίωσης του λαού που επέβαλλαν τα προγράμματα του ΔΝΤ, να διαγράψει μονομερώς το μεγαλύτερο μέρος του δημόσιου χρέους.

Αυτό που τόλμησε να διεκδικήσει η φασιστική Ελλάδα του Μεταξά λίγο πριν από τον πόλεμο, αρνείται ακόμη καινά το συζητήσει η «δημοκρατική» Ελλάδα του κ. Παπανδρέου. Και μάλιστα υπάρχουν δικαστές που όλα αυτά τα βρίσκουν καλά καμωμένα.
Κι εσείς, όχι μόνο χάσατε το "πιστόλι πάνω στο τραπέζι", αλλά καταφέρατε να χάσετε και το τραπέζι..."αμετακλήτως"!
Μπέσα, δεν ξέρω αν τα "ΟΧΙ" θέλουν τελικά "Μεταξάδες", αλλά ας πει κάποιος, επιτέλους, ένα "όχι", ρε γαμώτο. Κι ας είναι μικρό, ίσα που ν' ακουστεί...ψίθυρος, ας μην πει "όχι", ας νεύσει ένα τσούκου, ένα νάζι, κάτι τέλος πάντων ρε, κάτι που να μην είναι με τη μέση γομολάστιχα και τη γλώσσα να γυαλίζει σόλες.
Κι όμως, εγώ εξακολουθώ να πιστεύω στις αγαθές προσθέσεις του κ. Παπανδρέου.
Ακόμα και τώρα, άνθρωπέ μου, βρες τη δύναμη ν' αντισταθείς, να ξεφύγεις απ' τους νεοφιλελεύθερους "μονόδρομους".
Μόνο μια τελεσφόρα λύση έχεις πια και την ξέρεις:
Άμεση αναδιάρθρωση του χρέους υπό την απειλή μονομερούς στάσης πληρωμών, έξοδος απ' την ΟΝΕ κι επιστροφή σε εθνικό νόμισμα κι εθνικού τύπου οικονομία, εθνικοποίηση όλων των στρατηγικών τομέων της οικονομίας και συγχώνευση όλων των τραπεζών σ' έναν εθνικό χρηματοπιστωτικό φορέα.
Τη "μαγιά" που θα χρειαστείς για το restart δεν μπορείς να την βρεις από πουθενά αλλού, παρά μόνο από την δέσμευση μέρους των ιδιωτικών καταθέσεων.
Θα πονέσουμε, θα ματώσουμε, θα κάνουμε ό,τι χρειαστεί για να βγούμε απ' το λούκι, αλλά τουλάχιστον θα το κάνουμε με τους δικούς μας όρους και προς το δικό μας συμφέρον, με προοπτική ανάκαμψης κι ανάπτυξης, με την ελπίδα η επόμενη γενιά να έχει και πάλι την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή.
Το ότι θα μείνεις γραμμένος στην ελληνική ιστορία είναι σίγουρο. Το πώς θα μείνεις, ως ήρωας ή ως ολετήρας, θα το επιλέξεις εσύ.

Δεν υπάρχουν σχόλια: