Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2010

Μας φταίνε τώρα οι Γερμανοί...

FREE photo hosting by Fih.gr ...επειδή ένα γερμανικό περιοδικό δημοσίευσε μια (μάλλον ατυχούς έμπνευσης) φωτό.
Μα στην ουσία είχε δίκιο.
Το αυτονόητο είναι ότι ο Γερμανός φορολογούμενος αισθάνεται μαλάκας, όταν του γυρεύουν να επιβαρυνθεί με 20 ή 30 δις ευρώ για να βοηθήσει τους, κατά δική μας ομολογία, απατεώνες της Ευρώπης. Και καλά κάνει.
Θυμηθήκαμε αίφνης ότι οι Γερμανοί μας..."χρωστούν το Δίστομο"!
Τι λέτε, ρε μαλάκες; Σιγά μη μας χρωστούν και το Τρίκερι.
Στο Δίστομο έγινε ένα έγκλημα του πολέμου, απ' τα πολλά που έκαναν την εποχή εκείνη οι ναζί.
Και τον χρυσό -μέρος του χρυσού- της Ελλάδας τον σούφρωσαν τότε οι ναζί.
Και λιμάνια ανατίναξαν και χωριά έκαψαν και κόσμο πολύ δολοφόνησαν κι ένα σωρό ασχήμιες έκαναν τότε.
Και το πλήρωσαν.
Η Γερμανία μετά τον Β' ΠΠ ήταν σε χειρότερη μοίρα απ' την Ελλάδα, μια χώρα κυριολεκτικά αφανισμένη.
Κι ήρθαν οι Αμερικανοί, με την αμάκα, και ρίξανε στην Ευρώπη λεφτά με τη σέσουλα. Σε αντάλλαγμα, ζήτησαν υποτέλεια και την πήραν.
Ρίξανε λεφτά στην Γερμανία, ρίξανε λεφτά και στην Ελλάδα.
Λεφτά να δουν τα μάτια σου...
Οι Γερμανοί πήραν τα λεφτά της αμάκα και ξανάστησαν το κράτος τους στα πόδια του· μέσα σε ελάχιστο χρόνο, η Γερμανία ξανάγινε μια δυνατή και παραγωγική χώρα.
Οι Έλληνες πήραν τα λεφτά της αμάκα και δημιούργησαν τα νέα τζάκια των αμακοφάγων.
Ρεμούλα να δουν τα μάτια σου.
Το κράτος παρέμεινε μπουρδέλο-μπανανία, αλλά οι αμακοφάγοι (και οι πολιτικές τους θεραπαινίδες) θησαύρισαν. Μια ζωή μαυραγορίτες...
Ταυτόχρονα, οι αμακοφάγοι κι οι πολιτικές τους θεραπαινίδες γιγάντωσαν την πελατειακή σχέση των ραγιάδων με το βιλαέτι.
Έχεις μπάρμπα στην Κορώνη; Θα τον ψηφίζεις κι εκείνος θα σου κάνει μερικά χατήρια.
Αυτός είναι ο πολιτικός πολιτισμός του (κατ' όνομα) ανεξάρτητου Γραικυλιστάν, απ' την εποχή του Κωλέττη και δώθε.
Πελατάκια...
Και μετά, κάποια στιγμή, ήρθε η ΕΟΚ.
Οι Φράγκοι κι οι Σάξονες είπαν:
"Παιδιά, δε γίνεται οικονομική, και στην πορεία πολιτική, ένωση με τέτοιες τεράστιες κοινωνικές και οικονομικές διαφορές μεταξύ Βορρά και Νότου, θα 'χουμε μανούρες. Ας δώσουμε λοιπόν φράγκα στον Νότο, έτσι που να αναπτυχθεί και να συγκλίνει με τον Βορρά. Βεβαίως, κάποια απ' τα φράγκα αυτά θα μας τα γυρίζουν πίσω μέσω της αγοράς όπλων, οπότε θα έχουν όφελος κι οι δικές μας πολεμικές βιομηχανίες, επομένως κι οι οικονομίες μας. Δια της πλαγίας οδού, στην πραγματικότητα θα διοχετεύουμε (κοινοτικά και κρατικά) φράγκα και στην δική μας οικονομία."
Δώσανε, λοιπόν, οι Φράγκοι κι οι Σάξονες λεφτά με τη σέσουλα.
Λεφτά να δουν τα μάτια σου.
Και μετά δώσανε κι άλλα, γιατί εμείς τσινίσαμε όταν πήγαν να μπουν Ισπανία και Πορτογαλία και γυρέψαμε ρεγάλο.
Και μετά δώσανε κι άλλα, γιατί τα πρώτα και τα δεύτερα...δεν φτάσανε!
Σου λέγανε οι Φράγκοι κι οι Σάξονες:
"Δεν μπορεί! Όσο λαμόγια και να 'ναι, όσα και να φάνε, όσα και να σπαταλήσουν, κάποια φράγκα θα πάνε και στην ανάπτυξη, δεν μπορεί, θα πρέπει να τους κόβει στοιχειωδώς."
Αμ δε...
Τα φάγανε όλα...
Ποιοι;
Τα γνωστά λαμόγια κι οι πολιτικές τους θεραπαινίδες.
Να δεις χλιδή, να δεις λούσο, να δεις λογαριασμούς στην Ελβετία, να δεις άνθη και κεραμικά, να σου φεύγει το τσερβέλο.
Τα ρέστα τα έδιναν στο πόπολο, ψίχουλα για να μη φωνάζει. Σου λένε:
"Πάρτε κι εσείς το χαρτζιλίκι σας και βγάλτε το σκασμό. Καλά δεν περνάμε;"
"Καλά περνάμε", απαντούσε το πόπολο, "κλέψτε τους μαλάκες τους κουτόφραγκους, χοχοχο!"
Και τους κλέβαμε.
Και τους δουλεύαμε.  Σιγά μην δεν μπορούσαμε να δουλέψουμε μερικούς κουτόφραγκους, τςςςς...σε τα μας;
Κι εκείνοι, οι κουτόφραγκοι, κάνανε τις κομπινίτσες τους βέβαια.
Αλλά εκείνοι κάνανε τις κομπινίτσες τους σαν πάρεργο, έτσι, περιστασιακά, για να βγαίνει και κάνα τυχερό.
Σ' εμάς η κομπίνα ήταν εθνική υπόθεση.
Κάπου ήξεραν οι Φραγκολεβαντίνοι, αλλά έκαναν την κορόιδα.
Φώναζαν οι (προτεσταντικού τύπου) γραφειοκράτες της ΕΕ, αλλά οι εθνικές κυβερνήσεις το έριχναν στην παλαβή:
"Αφού όλοι κάνουμε τη δουλίτσα μας, ρε μαλάκες, σκάστε πια. Και δεν μπορεί, αφού σας λέμε, δεν τα τρώνε ΟΛΑ, τρώνε κάποια. Κάποια άλλα τα επενδύουν στην ανάπτυξη του τόπου τους."
Αρχίδια...
ΟΛΑ. Τα τρώγανε ΟΛΑ!
Κι αυτά που μας δίνανε κι αυτά που το κράτος έβγαζε από μόνο του κι αυτά που το κράτος δανειζόταν για να καλύψει τα χρέη απ' τις κλεψιές.
Μιλάμε ΟΛΑ, μέχρι δεκάρας.
Και μετά;
Μετά, το Γραικυλιστάν έκανε το εξής αμίμητο:
Αυτοκτόνησε!
Πήγαν οι μπέηδες και φώναξαν μέσα στα γραφεία των (προτεσταντικού τύπου) γραφειοκρατών της ΕΕ ότι τους κλέβουμε επί δεκαετίες, ότι τους έχουμε τρελάνει στην παραμύθα και στην κομπίνα.
Δεν ήταν φήμη πλέον, ήταν γεγονός.
Το ομολογήσαμε οι ίδιοι, τους το φωνάξαμε μέσα στα μούτρα:
"Ρε μαλακοπίτουρες κουτόφραγκοι, οι προηγούμενοι σας δούλευαν ψιλό γαζί. Φάγατε μούφα με το φτυάρι. Τα φάγανε όλα τα λεφτά, μέχρι δεκάρας, κι από πάνω σας δουλεύανε. Μπουχαχαχαχά, ζώα, ρε τι καστανάδες είστε εσείς; Αλλά μη φοβάστε, ευτυχώς που ήρθαμε τώρα εμείς, κοροϊδάρες, και θα γλιτώσετε το καψόνι. Εμείς δεν είμαστε αγιοδύτες σαν τους προηγούμενους, να κλέβουμε το παγκάρι...μπουχαχαχα....ρε τι μαλάκες είστε εσείς ρε!"
Κόκκαλο οι Φράγκοι κι οι Σάξονες, τους εξαρθρώθηκε η μασέλα απ' το κρέμασμα.
Άρχισαν να ψάχνονται.
Τέλειωναν και τα κοινοτικά λεφτά, σου λένε:
"Βρε τους μαλάκες, να δεις που στ' αλήθεια τα 'χουν φάει όλα τα φράγκα και μας πέθαναν στην παραμύθα τόσα χρόνια, οπότε όπου να 'ναι θα σκάσει το κανόνι και θα γίνουμε ούλοι ρεντίκολα."
Ναι καλά...
Οι επόμενοι, "τα καθαρά χέρια - μάστορα πιάσε ένα διπλόπιτο με έξτρα κρεμμύδι κι ένα κατρούτσο κοκκινέλι ", ήσαν χειρότεροι κλεφταράδες απ' τους προηγούμενους κι εξ' ίσου λαμογιέν.
Ο όρος "δημιουργική λογιστική" είναι απλή οδοντόκρεμα. Εδώ τρώγανε ψηφία (το 495 εκατομμύρια ευρώ οφειλές προς τρίτους, το κάνανε 45 εκατομμύρια) στην ψύχρα και μετά έλεγαν ότι φταίει η κακή τηλεφωνική σύνδεση και δεν ακούσανε καλά τι τους είπε το λογιστήριο!
Ξύνανε την κασίδα τους οι Φράγκοι κι οι Σάξονες, ασταδιάλα ρε, λέγανε, δεν γίνονται αυτά...
Πώς δεν γίνονται;
Πάνε ξανά οι προπροηγούμενοι, αυτοί που οι προηγούμενοι είχαν καταγγείλει για κλέφτες, και λένε στους Φραγκολεβαντίνους:
"Καλά, ρε ζώα, δεν πήρατε χαμπάρι ότι οι προηγούμενοι σας κλέβανε και σας δουλεύανε;"
Ποιοι απ' όλους, ρε παιδιά, απόρησαν οι Φραγκολεβαντίνοι, γιατί εδώ γίνεται της πουτάνας! Εσείς τώρα ποιοι απ' όλους τους κλέφτες είστε;
Γάμησέ τα, χάος, πάθανε νευρικό κλονισμό οι ψυχρόαιμοι.
Ωστόσο, η ελληνική ρεμούλα πάει κι έρχεται, ποτέ δεν πεθαίνει, μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά στο παγκάρι τραβά.
Οπότε, τους βγήκε το γινάτι στους άλλους.  
Ρε τραβάτε να γαμηθείτε, μας είπαν, εσείς δεν είστε άνθρωποι, εσείς είστε η συλλογική μετεμψύχωση του...Καπόνε.
Στο δια ταύτα.
Τίποτα δεν μας χρωστούν οι Γερμανοί (ούτε οι Άγγλοι, ούτε οι Γάλλοι, ούτε οι Μάο Μάο).
Ούτε το Δίστομο μας χρωστούν, ούτε το Τρίκερι, ούτε την Κόκκινη Μηλιά.
Ενδεχομένως να μας χρωστούν καμιά ροχάλα.
Αλλά επειδή έκαναν την μαλακία και μας βάλανε στην ΟΝΕ (το φυσάνε τώρα και δεν κρυώνει) κι επειδή, καθώς φαίνεται, Ισπανοί και Ιταλοί μας συναγωνίζονται (εντελώς ερασιτεχνικά βεβαίως) στη λαμογιά κι επειδή, έτσι όπως έχουν γίνει κουβάρι τώρα τα πράγματα, θα πάει για φούντο όλο το ευρωκαράβι, σου λένε:
"Πού 'στε, λαμόγια. Αν θα πάρετε κάνα φράγκο, θα το παίρνετε με το σταγονόμετρο και θα ελέγχουμε εμείς το παγκάρι. Όχι ένας, όχι δυο, αλλά τρεις θα το ελέγχουμε, γιατί δεν έχετε το Θεό σας, εσείς είστε ικανοί να κοροϊδέψετε και τη μάνα σας την ίδια...είμαστε κι εμείς λίγο μπουνταλάδες...γάμησέ τα, τρεις και το λουρί της μάνας λέμε."
Και, βεβαίως, φωνάζουν οι Γερμανοί.
Σου λένε:
"Ρε δεν τους στέλνουμε να πάνε να γαμηθούν, που καθόμαστε και σπάμε το κεφάλι μας πώς θα καταφέρουμε να τους κάνουμε κράτος και μας την λένε κι από πάνω;"
"Δεν πλερώνω, ρε γαμώ το φελέκι μου", σου λέει ο Φριτς, "τις λαμογιές των Γραικύλων, πώς θα γίνει;"
Σκάσε, ρε παλιονάζουλα, θα γίνει.
Την ξέχασες την κομαντατούρ ρε καθίκι;
Πλέρωνε τώρα, θες δε θες, γιατί είμαστε δεμένοι σαν έρμα και στον δικό σου τον αστράγαλο, παλιοούννε, θα πας κι εσύ στον πάτο μαζί μας.
Και θα πλερώσει.
Αλλά αυτή τη φορά θα μας γαμήσει κιόλας, έτσι για να του φύγει κι εκείνου το γινάτι.
Όσο για μας, παιδιά μη σκάτε:
Δεν υπάρχει λύση.
Ενδεχομένως, τώρα που το αγγούρι έχει μπει απ' το απευθυσμένο κι έχει χτυπήσει τις φωνητικές χορδές, να τα κουτσοβολέψουμε. Στα δύσκολα πάντα βρίσκαμε μια λύση.
Μετά, κανονικά το βιλαέτι μας, ξέρουμε εμείς, τη δουλίτσα μας.