Τρίτη, 29 Ιουνίου 2010

"Και σοσιαλισμός και...

...βαρβαρότητα;"
Μια εξαιρετική παρέμβαση του Γ. Παναγιωτακόπουλου στην πανελλήνια συνδιάσκεψη της Αριστερής Πρωτοβουλίας (27/06/2010). Φαίνεται, τελικά, πως μέσα στο ΠΑΣΟΚ εξακολουθούν να υπάρχουν και να λειτουργούν κάποιες σοσιαλιστικές πολιτικές αντιστάσεις. Το θέμα είναι, αν έχουν τις δυναμικές για να καταφέρουν να επηρεάσουν τις εξελίξεις.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Το 'βαλε η ζωή σημάδι, να συναντιόμαστε σε μεγάλα σταυροδρόμια, σε πορείες, σε πλατείες, σε αγώνες κι όταν συναντιόμαστε να κάνουμε κάθε χώρο κοινοβούλιο, συνέδριο, γιορτή για το σοσιαλισμό και τη δημοκρατία.

Το' βαλε η ζωή σημάδι, σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς να πληθαίνουμε, να δυναμώνει η φωνή μας, να ακουγόμαστε, να μην συμβιβαζόμαστε και να μην κλείνουμε τα μάτια μπροστά στην αδικία.
Το' βαλε το ΠΑ.ΣΟ.Κ σημάδι στη ζωή μας, να πορευόμαστε το δρόμο της 3ης του Σεπτέμβρη, το δρόμο της λαϊκής κυριαρχίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της εθνικής ανεξαρτησίας και της απαίτησης για μια καλύτερη κοινωνία.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Σας καλωσορίζω σε μια συγκέντρωση με τεράστια σημασία. Σε μια κουβέντα συντροφική και αληθινή που θα έπρεπε κανονικά να γίνει σε Συνέδριο του Κινήματος, που θα έπρεπε κανονικά να γίνεται στις Τοπικές, Νομαρχιακές και Περιφερειακές Οργανώσεις, στο Εθνικό Συμβούλιο και σ' όλα τα καταστατικά επίπεδα της οργάνωσής μας, αν αυτή λειτουργούσε. Αν αυτή ακουγόταν. Αν κανείς την υπολόγιζε. Αν αυτή εμπνεόταν απ' τα έργα και τα λόγια των υπεύθυνων της κυβέρνησης που εμείς εκλέξαμε κι εμείς εγκαταστήσαμε οδηγό της χώρας στις 4 Οκτώβρη.
Κάτι έγινε. Κάτι πήγε στραβά. Κάτι δεν πάει καλά. Για πρώτη φορά ακούγονται παράσιτα στην επικοινωνία της βάσης και της ηγεσίας του Κινήματος. Και κάποιοι ευθύνονται γι' αυτό. Κάποιοι δεν θέλουν το ΠΑ.ΣΟ.Κ να είναι ΠΑ.ΣΟ.Κ.

ΙΙ. ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ.

Ζούμε την πιο δύσκολη, την πιο σύνθετη κρίση της μεταπολιτευτικής ιστορίας.
Η τρίτη ελληνική δημοκρατία ψυχορραγεί, πνέει τα λοίσθια.
Ξεκίνησε το 1974 με την διαχείριση μιας εθνικής κρίσης, αλλά κατορθώσαμε με συνεχείς λαϊκούς αγώνες να αποκτήσουμε δικαιώματα και ελευθερίες, να βελτιώσουμε το επίπεδο ζωής, να διασφαλίσουμε συντάξεις και γενικώς να ελπίζουμε σε καλύτερες μέρες.
Σήμερα, μετά από μια άναρχη και στρεβλή δεκαπενταετή δημοσιονομική πολιτική καταλήξαμε σε επικίνδυνα αδιέξοδα που η υπέρβαση τους απαιτεί να στραγγιχτούν και τα τελευταία αποθέματα ικμάδας του εργαζόμενου λαού.
Ζούμε πλέον επικίνδυνα:
Τα πολιτικά και εργασιακά δικαιώματα στραγγαλίζονται, τα εισοδήματα των εργαζομένων εξανεμίζονται, η ανεργία εκτοξεύεται στα ύψη και η εργοδοσία αποθρασύνεται. Ανασφάλεια, φόβος και τρόμος είναι τα στοιχεία που συγκροτούν την καθημερινότητα του ελληνικού λαού. Το αύριο φαντάζει πολύ χειρότερο από το χθες. Και η προσφυγή στην διεθνή επιτήρηση εκ μέρους της κυβέρνησης δεν είναι παρά η επιβεβαίωση της αδυναμίας της να κατανοήσει τις νέες σχέσεις οικονομίας και πολιτικής.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Είναι αλήθεια ότι η σημερινή κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ δεν είναι ο αποκλειστικός υπεύθυνος για την οικονομική κατάσταση της χώρας.
Οι ευθύνες της εστιάζονται κυρίως στον τρόπο αντιμετώπισης και διαχείρισης της οικονομικής κρίσης.
Το επιχείρημα που προβάλλει η κυβέρνηση είναι παραλάβαμε χάος και η μόνη μας λύση ήταν η βίαια και αναγκαία προσαρμογή στις απαιτήσεις των χρηματιστηριακών αγορών. Αυτό δεν πείθει και κατ' ουσίαν δείχνει από τη μία τον ερασιτεχνισμό και από την άλλη την ακόρεστη βούληση για την απόκτηση της κυβερνητικής εξουσίας.
Και εξηγούμε, ενώ γνώριζε η κομματική ηγεσία το υπερβολικό εθνικό χρέος και το μεγάλο έλλειμμα, αποφάσισε ανερμάτιστα και σχεδόν τυχοδιωκτικά να διεξάγει μια προεκλογική εκστρατεία παροχολογίας αδιαφορώντας για τις συνέπειες.
Κύριος και αποκλειστικός σκοπός ήταν η εφόρμηση για την κατάκτηση της εξουσίας μέσα από απατηλές υποσχέσεις και λεκτικές εξάρσεις που χαϊδεύουν τις ελπίδες και τις αναμονές των λαϊκών στρωμάτων.
Είναι βέβαιο ότι η κυβέρνηση της Ν.Δ και του κ. Καραμανλή διέλυσε τον οικονομικό ιστό της χώρας με τυχάρπαστες και λεηλατικές πολιτικές σε βάρος του δημοσίου συμφέροντος και της εθνικής οικονομίας αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αυτό έπρεπε να λειτουργήσει ως άλλοθι και να επικαλούμεθα άγνοια.
Αλλά ακόμη και αν η κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ και το οικονομικό της επιτελείο αγνοούσε το μέγεθος του προβλήματος αυτό δεν σημαίνει ότι έπρεπε επί 8 μήνες να παλινδρομεί με την εφαρμογή μιας επικοινωνιακής πολιτικής που το μόνο που κατάφερε ήταν να απαξιώσει την διεθνή εικόνα της χώρας μετατρέποντας την κρίση χρέους σε κρίση δανεισμού.
Μέχρι να καταλήξει στο μηχανισμό στήριξης, το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης πελαγοδρομούσε ανάμεσα σε λεκτικές παλινωδίες και πολιτικές ανακολουθίες και παλινδρομήσεις.
Από το ότι η οικονομία της χώρας μοιάζει με τον Τιτανικό και δεν υπάρχει σάλιο καταλήξαμε στην πολιτική πεινάστε, φτωχύνετε γιατί χανόμαστε, βουλιάζουμε καταστρεφόμαστε.
Αντί λοιπόν οι φωστήρες της κυβέρνησης να διαπραγματευτούν το χρέος με βάση τα στοιχεία των χωρών της ευρωζώνης θεώρησαν ότι είμαστε η μόνη χώρα που αντιμετωπίζει πρόβλημα και περίμεναν την κ. Μέρκελ να αποφασίσει για μας.
Αντί να εξηγήσουν ότι το 2009 το χρέος ήταν υπερβολικό σε όλη την Ε.Ε δέχτηκαν να γίνει η χώρα πειραματόζωο των χρηματοπιστωτικών αγορών για να μετρηθούν οι αντοχές των Ελλήνων στην επιβίωση.
Αντί να εξηγήσουν και να διαπραγματευτούν το έλλειμμα με βάση τη διαπίστωση ότι το συνολικό δημόσιο έλλειμμα στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι κατά μέσο όρο της τάξης του 7% εξέλαβαν τη χώρα ως ένα αδύναμο περιφερειακό παίκτη που εξουθενωμένος πλέον δηλώνει ότι θα ακολουθήσει τις άδολες συμβουλές των εταίρων πασχίζοντας να λάβουν επαίνους καλής διαγωγής.
Λύσεις προφανώς υπήρχαν, αλλά εμείς προτιμήσαμε να ακολουθήσουμε ότι μας πρότειναν οι "φιλέλληνες σύμμαχοι και εταίροι".
Δεν κατάλαβαν λοιπόν ότι τίποτα δεν πρόκειται να μας χαριστεί και το χειρότερο όλων είναι να γίνουμε πειθήνια όργανα άλλων για να εξασφαλίσουμε την εύνοιά τους.
Ζωή που χαρίζεται είναι ζωή χαμένη.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Ζούμε την πρώτη κυβερνητική θητεία ΠΑ.ΣΟ.Κ κατά την οποία κάθε επέτειο της νίκης το χαμόγελο μικραίνει.
Ζούμε την πρώτη κυβερνητική θητεία ΠΑ.ΣΟ.Κ κατά την οποία το κοινωνικό κεκτημένο συρρικνώνεται.
Ζούμε την πρώτη κυβερνητική θητεία ΠΑ.ΣΟ.Κ κατά την οποία η κοινωνία νιώθει πιο άνετα μακριά μας παρά κοντά μας.
Έχει άδικο ο πολίτης; Έχει άδικο η κοινωνία;
Νομίζω όχι!

Άλλο σπόρο έσπειρε κι άλλο δέντρο βγήκε.
Άλλη σοδειά περίμενε κι άλλη βρήκε.
Άλλη εντολή έδωσε κι άλλη απόκριση πήρε.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Από το "που πήγαν τα λεφτά;" περάσαμε στο "υπάρχουν λεφτά" και καταλήξαμε στο "φέρτε όλα τα λεφτά" να σώσουμε τη χώρα.
Κι ενώ γίνονται αυτά, τα ακραία νεοφιλελεύθερα στελέχη του οικονομικού επιτελείου πανηγυρίζουν γιατί πληρώνουν εμπρόθεσμα τους διεθνείς τοκογλύφους.
Αυτούς που μας υπερχρέωσαν με συνεργό τη δεξιά παλιότερα τον εκσυγχρονισμό, αυτούς που έκαναν τη μίζα αντικλείδι για το εθνικό θησαυροφυλάκιο, αυτούς που από Παγκόσμιοι Τραπεζίτες θέλουν να γίνουν Παγκόσμιοι Κυβερνήτες.
Ξύπνησαν μια μέρα κι αποφάσισαν να μην κερδίζουν μονάχα 3% και πήραν απόφαση να χρεώνουν 7%. Κι έκαναν την Ελλάδα πειραματόζωο, έβαλαν τη χώρα του Προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς σημάδι για να ανοίξουν το χορό.
Για να στείλουν το μήνυμα ότι ο Σοσιαλισμός υπέστειλε τη σημαία. Να χλευάσουν το δίλλημα «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα» και να το κάνουν παραδοχή ότι μπορούμε να έχουμε την απάντηση "ΚΑΙ Σοσιαλισμός ΚΑΙ Βαρβαρότητα".

ΙΙΙ. ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Υπάρχουν μερικά ερωτήματα που γυρεύουν ουσιαστική απάντηση και δεν έλαβαν καμιά. Είναι ερωτήματα που αφορούν ολόκληρο τον ελληνικό λαό και είναι αμείλικτα.
Τι καλείται τελικά να πληρώσει ο ελληνικός λαός;
Την αμυντική θωράκιση της χώρας και τις αδιαφανείς διαδικασίες αγορών των οπλικών συστημάτων;
Το ξεχαρβάλωμα της δημόσιας υγείας;
Τις υπερκοστολογήσεις των φαρμάκων και του ιατρικού υλικού και τους προμηθευτές των νοσοκομείων για να μην βρίσκει ο πολίτης ούτε γάζες όταν το επισκέπτεται;
Την έλλειψη γιατρών και νοσηλευτικού προσωπικού;
Την δημόσια και δωρεάν παιδεία που του κοστίζει σχεδόν το 1/4 του εισοδήματος του, για να δει τα παιδιά του στην αδιέξοδη επαγγελματική τριτοβάθμια εκπαίδευση;
Την αυτοκρατορική μεγαλομανία των ολυμπιακών αγώνων;
Τους εθνικούς εργολάβους και προμηθευτές;
Τα δομημένα ομόλογα;
Τις μίζες της Ζήμενς;
Την διαφθορά και την διαπλοκή της πολεοδομίας;
Τις απαιτήσεις του Βατοπεδίου;
Το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας;
Τις απαιτήσεις των τραπεζών;
Τι τελικά πληρώνει ο ελληνικός λαός, την εκμετάλλευση του, την προσδοκία των ελπίδων του για μια ανεκτή ζωή, τον εμπαιγμό του, την εξαπάτηση του;
Ο κατάλογος των αποριών θα μπορούσε να διευρυνθεί και το μόνο που θα δείξει είναι η διαπίστωση ότι εν τέλει ο πολίτης είναι το θύμα που οφείλει να καταβάλει φόρο ακόμα και για τον αέρα που αναπνέει.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Εδώ πρέπει να πάρουμε μια θέση ξεκάθαρη. Δεν γίνεται στο όνομα κάποιων που έβαλαν τα χέρια τους στο μέλι να απαξιώνονται όλα τα στελέχη του ΠΑ.ΣΟ.Κ.
Ο Πρόεδρος οφείλει να ξεκαθαρίσει την ήρα από το στάρι και να τιμωρηθούν όλοι όσοι ενέχονται, ώστε να μην υπάρξουν παρόμοια φαινόμενα στο μέλλον.
Το ΠΑ.ΣΟ.Κ δεν έχει ανάγκη από αετονύχηδες αλλά από συνειδητά μέλη και στελέχη που θα σέβονται τους κόπους και τις θυσίες του ελληνικού λαού.
Ο λαός αναρωτιέται γιατί μόνο να πληρώνει ο εργαζόμενος, ο μισθωτός, ο συνταξιούχος, ο αγρότης, ο μικρομεσαίος, ο νέος και όχι ο τραπεζίτης, ο μεγαλοβιομήχανος, ο κεφαλαιοκράτης;
Αν φορολογούνταν αναλογικά η κερδοφορία τους όπως το εισόδημα των εργαζομένων το χρέος της χώρας θα μπορούσε να μειωθεί στο μισό. Ο λαός προσφέρει κομμάτι του εαυτού του, της ζωής του και οι υπεύθυνοι για τη διόγκωση του χρέους ψήγματα από το κέρδος τους.
Γιατί λοιπόν πρέπει να πληγεί μονομερώς η πλειονότητα του λαού με περικοπή μισθών, μείωση συντάξεων, αύξηση ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης, αύξηση του ποσοστού επιτρεπομένων απολύσεων, μείωση αποζημιώσεων και τα οργανωμένα κεφαλαιοκρατικά συμφέροντα να διατηρούν την φορολογική τους ασυλία στα όρια της ασυδοσίας;
Γιατί η έξοδος από την χρεοκοπία πρέπει να αφορά τα συνήθη υποζύγια και όχι εκείνους που αφαίμαξαν την ζωντάνια του ελληνικού λαού.
Βέβαια, συντρόφισσες και σύντροφοι, η παρούσα οικονομική κατάσταση της χώρας δεν προέκυψε ως κεραυνός εν αιθρία. Είμαστε και εμείς υπεύθυνοι με τις επιλογές μας και την προσκόλληση μας στην εξουσία και στα πλεονεκτήματα του κυβερνητισμού.

IV. ΠΑΣΟΚ

Επειδή πρέπει να μιλήσουμε τη γλώσσα της αλήθειας, ας πάμε στα δύσκολα:
Με ρωτάνε – και φαντάζομαι σας ρωτάνε – τι είναι το ΠΑΣΟΚ σήμερα;
Τι εκφράζει;
Είναι ένα σοσιαλιστικό κόμμα;
Είναι ένα νεοσυντηρητικό κόμμα;
Πως συνδυάζεται το «σοσιαλιστικό» στο όνομα μας με τις σημερινές ασκούμενες Κυβερνητικές πολιτικές;
Έχει σχέση με τα οράματα μας το ΔΝΤ, η σκληρή πολιτική λιτότητας, η επίθεση στα ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων, οι πολιτικές στήριξης της εργοδοσίας, η απελευθέρωση των απολύσεων;
Αυτό συντρόφισσες και σύντροφοι, είναι η βαρβαρότητα μιας Κυβέρνησης Διεθνούς Συμβιβασμού.
Αυτό που ζούμε σήμερα απέχει έτη φωτός από τα πιστεύω μας, τις ελπίδες μας, τις αξίες μας.
Είναι ένας απίστευτος εφιάλτης που πρέπει να τελειώσει γιατί αλλιώς κινδυνεύει να τελειώσει το ΠΑΣΟΚ.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν οραματίστηκε μια Ελλάδα αλυσοδεμένη, υπό τριπλή επιτήρηση. Δεν έφτιαξε το ΠΑΣΟΚ του συμβιβασμού και της απαξίωσης.
Δεν μας έμαθε να σκύβουμε το κεφάλι και να δικαιολογούμε τα αδικαιολόγητα!
Μας έμαθε να αγωνιζόμαστε για το λαό, δίπλα στο λαό με κάθε κόστος, με κάθε θυσία.
Και αυτές οι εποχές απαιτούν θυσίες, απαιτούν αγώνες, απαιτούν διεκδικήσεις.

V. ΣΤΑΔΙΑΚΗ ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ ΚΑΙ ΕΛΛΕΙΨΗ ΣΧΕΔΙΟΥ

Η σημερινή κατάσταση του Κινήματος και της Κυβέρνησής του ΠΑΣΟΚ δεν προέρχεται από παρθενογένεση. Αποτελεί σχεδόν αντικειμενικά προϊόν της πολύχρονης σταδιακής υποχώρησης του Κινήματος σε ιδεολογικό, πολιτικό και οργανωτικό επίπεδο, της συνεχούς αλλά αθόρυβης μεταλλαγής του σε μηχανισμό εξουσίας και διαχειριστικού κυβερνητισμού και της παθογένειάς του να διολισθαίνει από έλλειψη ιδεολογικών προσταγμάτων σε νεοφιλελεύθερες και διαχειριστικές θέσεις.
Από την εποχή του συνεδρίου του 1996 μέχρι το 2004 το ΠΑΣΟΚ με έκδηλα τα φαινόμενα μετάλλαξης της πολιτικής του φυσιογνωμίας και της ιδεολογικής του στειρότητας, βρέθηκε στην συγκυρία της ηγεσίας του Γιώργου Παπανδρέου, που υποσχέθηκε το ΠΑΣΟΚ της νέας εποχής και τον ιδεολογικό επαναπροσανατολισμό του.
Γι’ αυτό και η Αριστερή Πρωτοβουλία βρέθηκε δίπλα του και του παρείχε πλήρη στήριξη.
Το ΠΑΣΟΚ μετά την υπέρβαση της αντικειμενικής του εσωστρέφειας, των αδυναμιών του και την ωρίμανσή του, που προήλθαν από τις εκλογικές ήττες του 2004 και του 2007 και αμέσως μετά την επίλυση του προβλήματος της ηγεσίας του και την διαμόρφωση στοιχειωδών όρων πολιτικής παρουσίας του, ήταν σχεδόν βέβαιο ότι πορεύεται προς την ανάληψη κυβερνητικών ευθυνών δεδομένης της ανίκανης και φαύλης Κυβέρνησης της Ν.Δ του Καραμανλή.
Μπροστά στην κατάσταση αυτή που επιτάθηκε το 2009 από το όργιο σπατάλης, αναποτελεσματικότητας και φαυλότητας της Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ, αν και όφειλε να διαγνώσει και την τραγικότητα της οικονομικής, κυρίως, κατάστασης της Χώρας, αλλά και την απόλυτη σχεδόν έλλειψη πίστωσης χρόνου, αναλώθηκε σε δευτερεύοντα ζητήματα, κυρίως εσωτερικών κυβερνητικών διευθετήσεων, σε τακτικές επικοινωνισμού και σε αδικαιολόγητες προεκλογικές δεσμεύσεις, προκειμένου να ικανοποιήσει την ανεξήγητη ανασφάλεια της νεοσύστατης ηγετικής του ομάδας για την ανάληψη της κυβερνητικής εξουσίας.
Στις εκλογές πορεύθηκε χωρίς σαφές σχέδιο προτεραιοτήτων και ιεραρχήσεων, υποκαθιστώντας τα μείζονα πολιτικά διλήμματα με επιμέρους αθροίσματα γενικών πολιτικών δεσμεύσεων αν και όφειλε να γνωρίζει ότι η επόμενη ημέρα της Χώρας μετά τις εκλογές δεν θα αποτελεί μόνο μια νέα σελίδα αλλά θα απαιτεί ένα σύνολο ρήξεων και ανατροπών, μια δέσμη μέτρων στο δημοσιονομικό κυρίως επίπεδο και στον δημόσιο χώρο προκειμένου να διαμορφωθούν οι προϋποθέσεις της κατά το δυνατό ομαλότερης εισόδου της Χώρας σε μια περίοδο κρίσης σε όλα τα επίπεδά της (Κοινωνικό, Οικονομικό, Πολιτικό, Ηθικό) και οι όροι της ομαλής εξόδου από αυτήν, μέσα από ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο με την ελληνική κοινωνία.
Έτσι, στις 4.10.2009 ο Γιώργος Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ ανέλαβαν την ιστορική ευθύνη της εξόδου της Χώρας από την κρίση που προαναφέρθηκε με μια πανίσχυρη πλειοψηφία (δείγμα της τεράστιας πολιτικής εμπιστοσύνης του λαού μας) και εγκαταστάθηκαν στο επίκεντρο της πολιτικής εξουσίας με απόλυτα ηγεμονικό τρόπο, χάρις στην βούληση των Ελλήνων πολιτών και την καθαρή εντολή τους.
Η νέα Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αντί να εκλάβει την πολιτική αυτή ηγεμονία ως άμεση ευθύνη για δράση και να εκτυλίξει έστω και μερικά τις ατελείς κυβερνητικές επεξεργασίες της, αυτοπαγιδεύθηκε μέσα στην βίαιη κατανόηση των επιπτώσεων της δημοσιονομικής κρίσης της Χώρας.
Από την έλλειψη σχετικού σχεδίου, την πολιτική αδυναμία των προσώπων που αποτελούσαν το πολιτικό-οικονομικό του επιτελείο, την αυτοεπιβεβαιούμενη επάρκεια για τις αυτονόητες διευθετήσεις «αλληλεγγύης» της Ε.Ε. και τον οίστρο της μεγάλης νίκης, αντί να διαμορφώσει έστω και εκ των ενόντων τη σχετική «θεωρία της εξόδου» και να καταγράψει τους στοιχειώδεις όρους της πολιτικής πραγματικότητας που θα την συνόδευαν, αφέθηκε σε αποσπασματικές κινήσεις που υπαγόρευαν οι σχεδόν νεοφιλελεύθεροι πολιτικοί που αποτέλεσαν τον οικονομικό κυβερνητικό κύκλο του, με αποτέλεσμα τις επικίνδυνες παλινωδίες, την άγνοια διαχείρισης των αγορών και την απόλυτη άρνηση σε μια νέα οικονομική εκκίνηση της Χώρας, βασισμένης σε συνεκτική θεωρία σταδιακής και ελεγχόμενης εξόδου από την κρίση και σε αφήγηση κινούμενη στο πλαίσιο μιας νέας μεγάλης κοινωνικής συμφωνίας-κοινωνικού συμβολαίου, με «μίνιμουμ» κοινωνικής συνοχής και με σαφείς και ευδιάκριτες «κόκκινες γραμμές» βασισμένες στην αξιακή κλίμακα του σοσιαλιστικού και σοσιαλδημοκρατικού χώρου και στην ηθική, την ιστορία και τις αρχές του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος, που όπως υποστηρίζει διαχρονικά η Αριστερή Πρωτοβουλία «ιδρύθηκε για να υπηρετεί το Λαό και την Πατρίδα».

VI. Η ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΡΑΚΤΙΚΗ

Γίναμε, λοιπόν, όλοι μας, μάρτυρες αναποτελεσματικών και νεοφιλελεύθερων μέτρων της επιλογής του οικονομικού επιτελείου της Κυβέρνησης που είτε αγνοούσε είτε (πολύ περισσότερο) επεδίωκε την αναποτελεσματική αντικατάσταση της πορείας προς «τον άλλο δρόμο» με την εκβιαστική εγκατάσταση της Θεωρίας «του μονόδρομου» μέσω του ΔΝΤ.
Η στάση της Κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και οι επιλογές της μπροστά στους εταίρους της Ε.Ε., οι αντιφατικές και αλληλοσυγκρουόμενες προτάσεις της για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης είναι αλήθεια ότι επιβάρυναν τη δημοσιονομική κρίση και εν πολλοίς μετέτρεψαν την κρίση του δημόσιου χρέους σε κρίση δανεισμού της Χώρας, αν και προς τούτο υπήρξαν έγκαιρες και έγκυρες πολιτικές επεξεργασίες και επισημάνσεις της Αριστερής Πρωτοβουλίας αλλά και άλλων που με αγωνία ζητούσαν διαφορετική δέσμη πολιτικής και ταυτόχρονα συμμετοχικές διαδικασίες του κόμματος που θα στράτευαν ό,τι καλύτερο είχε η Χώρα και το ΠΑΣΟΚ σε ιδέες, πολιτικές πρωτοβουλίες, ισχύ και πρόσωπα.
Με την κρίση δανεισμού να επισκιάζει το σύνολο της Κυβέρνησης και με κυρίαρχη τη μονομέρεια και την μονοθεματικότητα της κυβερνητικής δράσης, η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αντί να αποτελέσει τον κυρίαρχο παράγοντα επίλυσης του προβλήματος, έγινε μέρος του και θυσίασε για την αντιμετώπισή του, πολύτιμο πολιτικό κεφάλαιο, μηδέ και του Γιώργου Παπανδρέου εξαιρουμένου.
Αντί της ψυχραιμίας και του σταθερού βηματισμού, ο πανικός, ως κακός σύμβουλος, ενέπλεξε τον Πρωθυπουργό στην αντιμετώπιση των καθημερινών διαχειριστικών πρωτοβουλιών και ουσιαστικά τον μετέτρεψε (και τον ενσωμάτωσε) στην ομάδα διαχείρισης κρίσης που αναζητούσε σε καθημερινή βάση διέξοδο μέσα από τις αγορές που «ήξεραν» πως να επιβάλουν την άποψή τους, μέσα από τις δαιδαλώδεις διαδικασίες των ατελών (και εχθρικών πολλές φορές) οργάνων της Ε.Ε.
Η Χώρα μετατράπηκε, όπως σωστά παρατήρησε ο Γιώργος Παπανδρέου, σε «πειραματόζωο» των διεθνών αγορών και των νέων χρηματοπιστωτικών προϊόντων τους, σε πεδίο άσκησης των αντοχών του κοινού νομίσματος της ευρωζώνης και τελικά μέσα από αντιφατικές και αλληλοσυγκρουόμενες αναλύσεις, η Χώρα οδηγήθηκε δέσμια στις πασίγνωστες για την κοινωνική τους σκληρότητα διαδικασίες του Δ.Ν.Τ. υπό τις ευλογίες του Διευθυντηρίου της Ε.Ε., χωρίς κόκκινες γραμμές και δίχως ορατή ελπίδα εξόδου, με την ύφεση να ακυρώνει κάθε προσπάθεια δημοσιονομικής εξυγίανσης και με την ανυπαρξία ανάπτυξης να βαθαίνει αδιέξοδα την κρίση.

VII. Η ΝΟΘΕΥΣΗ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ

Μπροστά στον καταιγισμό των μέτρων και των δεσμεύσεων του Δ.Ν.Τ. και στην κοινωνική και ιδεολογική απομόνωση του κυβερνητικού σχήματος ΠΑΣΟΚ αλλά και μπροστά στις βέβαιες αντιδράσεις των συνδικάτων των εργαζομένων, η Οργάνωση ΠΑΣΟΚ αφέθηκε στην απομόνωσή της από το ζωτικό και συμμαχικό κοινωνικό της περίγυρο.
Ακαθοδήγητη, χωρίς γραμμή πλεύσης, παρέμεινε σιωπηλός θεατής των εξελίξεων.
Η απογοήτευση, η έλλειψη συμμετοχής, η άγνοια προοπτικής, το σκοτεινό μέλλον, οι απειλές «ποινικοποίησης» κάθε κριτικής στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, μετατράπηκαν σε θυμό ενάντια στον κυβερνητικό μονόδρομο και η έτσι και αλλιώς νοθευμένη Οργάνωση ΠΑΣΟΚ περιέπεσε σε σιωπή, τάσεις ιδιώτευσης, αναζήτηση ατομικών διαδρομών και οδήγησε στην απόλυτη ανυποληψία και εσωστρέφεια το Κόμμα ΠΑΣΟΚ.

VIII. ΟΙ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΤΗΣ ΚΛΕΙΣΤΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ

Η Αριστερή Πρωτοβουλία, με θέσεις, με παρεμβάσεις και με τοποθετήσεις των στελεχών της σε κάθε ευκαιρία και σε κάθε θεσμική διαδικασία (ακόμη και όταν την απειλούσε με «ποινικοποίηση» η κομματική γραφειοκρατία) ανέδειξε και επισήμανε τα αδιέξοδα αυτής της πολιτικής γραμμής.
Το ΠΑΣΟΚ ξορκίζοντας τα μέτρα ως «εκτός της ιδεολογίας του» φαίνεται να προκρίνει μια κοντόθωρη στρατηγική υποσχέσεων προς την ελληνική κοινωνία για την γρήγορη απαλλαγή της χώρας από τη διεθνή επιτήρηση.
Η στρατηγική αυτή είναι αδιέξοδη και ανιστόρητη. Εκπονήθηκε από τεχνοκράτες, χωρίς συσσωρευμένο και κατακτημένο το αναγκαίο μέγεθος πολιτικών και κοινωνικών εμπειριών και βασίζεται στην μονοσήμαντη και εκβιαστική (υπό μορφή μονόδρομου) κατάσταση έκτακτης ανάγκης δανεισμού της χώρας η οποία «δεν μπορεί να δανείζεται πλέον από τις διεθνείς χρηματαγορές» και στην απροθυμία της ΕΕ να υιοθετήσει οποιαδήποτε εναλλακτική πρόταση.
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν επεξεργάστηκε εναλλακτικές προτάσεις, αλλά ούτε είχε και τη βούληση να διαμορφώσει ένα ισχυρό διαπραγματευτικό πλαίσιο το οποίο θα έθετε τις πραγματικές διαστάσεις της κρίσης.
Ότι, δηλ. η κρίση της χώρας είναι πρωτίστως αποτέλεσμα του τρόπου της θέσπισης και του μοντέλου της λειτουργίας της ευρωζώνης και δευτερευόντως της διαχρονικής ανεπαρκούς διαχείρισης των ελληνικών κυβερνήσεων, με επιστέγασμα τις εγκληματικές πολιτικές των κυβερνήσεων Καραμανλή.
Η στρατηγική αυτή του ΠΑΣΟΚ πάσχει από εσωτερικές αντιφάσεις. Η κύρια αντίφαση εντοπίζεται στην αυτονόητη και διοικητική-όχι πολιτική-αποδοχή, ότι πρέπει πειθαρχημένα να πράξουμε (μέσω εθνικής προσπάθειας) αυτό που μας υπαγορεύουν η ΕΕ, το ΔΝΤ και οι αγορές προκειμένου να τερματισθεί γρήγορα η επιτήρηση.
Η κυβερνητική προσπάθεια εξαντλείται σε απλή διαχείριση της κατάστασης μέσα από τη διασφάλιση της εκτέλεσης των συμφωνηθέντων με την ΕΕ και το ΔΝΤ, μετατρέποντας ουσιαστικά την κυβέρνηση σε εγγυητή της αποπληρωμής των δανείων των διεθνών κερδοσκόπων.
Υπάρχουν, όμως και πρόσθετες αντιφατικές όψεις αυτής της στρατηγικής, όπως είναι η αδυναμία εκτέλεσης του προγράμματος σταθερότητας, η έλλειψη στοιχειώδους αναπτυξιακής στρατηγικής, η παρατεταμένη και βαθιά ύφεση στην οποία θα περιπέσει η ελληνική οικονομία –που αν και είναι αναμενόμενο από όλους, εντούτοις θα δημιουργήσει νέα κοινωνικά προβλήματα–, καθώς και το ότι το πρόγραμμα «σταθεροποίησης» θα έχει τουλάχιστον δεκαετή διάρκεια με άγνωστη την κατάσταση της χώρας μετά από το «πείραμα» αυτό.
Σε κάθε περίπτωση, η θέση του ΠΑΣΟΚ δεν είναι καθόλου διασφαλισμένη και το μέλλον του ως πολιτικού φορέα του σοσιαλδημοκρατικού χώρου αμφισβητείται, στο μέτρο που η κρίση υπερβαίνει τον εκλογικό κύκλο της χώρας και διαμορφώνει μόνιμες αποστάσεις του πολιτικού φορέα ΠΑΣΟΚ από τις κοινωνικές δυνάμεις που εκφράζει.

IX. Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Η κατάσταση επιδεινώνεται ραγδαία από πολιτική σκοπιά σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Η γερμανική επιβουλή εναντίον της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας των χωρών της Ευρώπης προσλαμβάνει πλέον το χαρακτήρα άμεσης απειλής που προκαλεί αναστάτωση σε πολλές χώρες και πρώτα απ’ όλα στη Γαλλία.
Με πρόσχημα την οικονομική κρίση, η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ και η γερμανική ελίτ προωθούν μέτρα ασφυκτικού ελέγχου των οικονομιών όλων των ευρωπαϊκών κρατών, παραβιάζοντας όλες τις ευρωπαϊκές συνθήκες.
Σε ένα άρθρο του ένας δημοσιογράφος σημείωσε πως αν υιοθετηθούν οι προτάσεις του Βερολίνου τότε η Ευρώπη θα μετατραπεί σε ένα απέραντο «δημοσιονομικό Νταχάου».
Και μπορεί ο χαρακτηρισμός να παραπέμπει σε εικόνες από άλλες εποχές αλλά δυστυχώς είναι η θλιβερή πραγματικότητα.
Οι λαοί της Ευρώπης αν δεν συμμορφώνονται με τις απαιτήσεις της Γερμανικής Καγκελαρίας θα εξοντώνονται οικονομικά.
Μέχρι τώρα, το σύμφωνο σταθερότητας που έχει συμφωνηθεί προβλέπει το πολύ μέχρι την καταβολή προστίμων και την επιτήρηση της οικονομίας μιας χώρας, αν το έλλειμμά της υπερβαίνει συστηματικά το 3% και το δημόσιο χρέος της το 60% του Α.Ε.Π. Της.
Τώρα η Μέρκελ θέλει όχι μόνο πρόστιμα, αλλά και παρακράτηση των κονδυλίων της Ε.Ε. που προορίζονται για κάποια χώρα, αν αυτή παρουσιάζει αυξημένο έλλειμμα ή χρέος. Επιπλέον, αφαίρεση του δικαιώματος ψήφου της στα όργανα της Ε.Ε.!
Και δεν σταματούν εδώ :
Οι Γερμανοί θέλουν, να καθιερωθεί το δικαίωμα του Βερολίνου να αποφασίζεται αυτομάτως, βάσει κανόνων που αυτό θα θέσει, τη χρεοκοπία ευρωπαϊκών κρατών, η οποία χωρίς να ομολογείται θα οδηγεί στην αποβολή τους από την Ευρωζώνη και πιθανόν στην εκδίωξή τους και από την Ε.Ε., αν αυτό κρίνει η Γερμανία ότι τη συμφέρει!
Εννοείται ότι σε περίπτωση που υιοθετηθούν οι γερμανικές απόψεις, η Ελλάδα δεν έχει καμία ελπίδα σωτηρίας.
Επιπροσθέτως, οι Γερμανοί θέλουν να καταργήσουν ουσιαστικά τα Εθνικά Κοινοβούλια των χωρών - μελών της Ε.Ε. στο κορυφαίο θέμα της κατάρτισης του προϋπολογισμού του κράτους.
Τι ζητάνε;
Προκαταβολικό έλεγχο των προϋπολογισμών των κρατών!
Λες και είναι τα ευρωπαϊκά κράτη...επαρχίες του Δ’ Ράιχ!
Είμαστε λοιπόν μπροστά σε μια προσπάθεια επιβολής ενός καθεστώτος «δημοσιονομικού ολοκληρωτισμού».
Μια νέα, αποκρουστική Ε.Ε., υπό απόλυτη γερμανική ηγεμονία, γεννιέται μέσα από την οικονομική κρίση. Μια Ε.Ε. που δεν μας αρέσει καθόλου.
Μια ΕΕ που απέχει πολύ από τα δικά μας οράματα. Και αυτή την εξέλιξη πρέπει να την αντιπαλέψουμε.
Πως;
- Όχι με τη χώρα μας σε κατάσταση ομηρίας.
- Όχι με δεμένα τα χέρια μας με την απειλή της χρεοκοπίας να πλανάται πάνω από τα κεφάλια μας.
- Όχι με αυτές τις πολιτικές.
- Όχι με την αποκρουστική λογική που λέει:
«Δεν φτάνει που μας επέβαλαν ένα ποταπό πρόγραμμα για να φτωχύνουν όλοι οι Έλληνες, δεν φτάνει που μας «γδέρνουν» με τοκογλυφικά επιτόκια τα ίδια τα κράτη – μέλη της Ε.Ε., δήθεν για να μας «σώσουν», θέλουν να είμαστε και τόσο δουλόφρονες, ώστε να τους...ευγνωμονούμε κι από πάνω!».
Η Ελλάδα βρίσκεται στη δυσχερέστερη θέση της με τη συμβολή και όλων αυτών που θεώρησαν ότι η συγκεκριμένη πορεία είναι αναγκαστική και τα μέτρα επιβεβλημένα.
Η Ελλάδα βρίσκεται μόνη της και η Κυβέρνηση απόλυτα απομονωμένη, όχι μόνο από την κοινωνία που σταδιακά ξεπερνώντας το σοκ των μέτρων και της κινδυνολογίας των τελευταίων ημερών, σκέφτεται, αντιδρά, ξεσηκώνεται, βγαίνει στους δρόμους και το χειρότερο παίρνει πολιτικές αποστάσεις από το ΠΑΣΟΚ.
Αλλά και από τα υπόλοιπα κόμματα.
Βαδίζουμε σε μάχη χωρίς συμμάχους.
Μόνο με εχθρούς και με ανθρώπους που μας βλέπουν με καχυποψία αναρωτώμενοι αν τελικά ήταν η πορεία αναγκαστική ή κάποιοι μας οδήγησαν σε αυτή, ξεγελώντας και τον ίδιο τον Πρωθυπουργό της χώρας.

X. ΑΣΑΦΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Το πολιτικό σκηνικό αλλάζει.
Τα πολιτικά κόμματα τρίζουν, το συνδικαλιστικό κίνημα πορεύεται αμήχανο και χωρίς πυξίδα. Η κοινωνία και οι πολίτες βράζουν. Κανένας δεν μπορεί να υπολογίσει πως θα ξεσπάσει.
Η βία θα τρομοκρατήσει την κοινωνία. Η ανασφάλεια και ο φόβος φαίνεται να κυριαρχούν και τα πολιτικά κόμματα φαίνονται να μην κατανοούν ότι δεν μπορούν να υπάρξουν με την σημερινή τους ταυτότητα πολύ περισσότερο δεν μπορούν να μεταβληθούν σε άβουλα στρατεύματα μέσα από πειθαρχικές ποινές.
Η Ν.Δ. φαίνεται ότι αργά αλλά σταθερά θα μεταβληθεί σ' ένα κόμμα ανάλογο με εκείνα της χριστιανοδημοκρατικής Ευρώπης.
Θα συντηρητικοποιηθεί ακόμα περισσότερο διατηρώντας ταυτόχρονα τα χαρακτηριστικά της λαϊκής δεξιάς.
Θα νοιάζεται δήθεν για τα προβλήματα του λαού για να τον οδηγήσει σε πειθήνια υποστήριξη του κεφαλαίου. Δέσμια της καταστροφικής κυβερνητικής της πολιτικής, απαξιωμένη στα μάτια του κόσμου, χαμένη μέσα στις ισορροπίες, στα πρόθυρα της διάσπασης, παίρνει ζωή αποκλειστικά και μόνο από τα δικά μας λάθη και τις δικές μας επιλογές.
Το ΛΑΟΣ αντιπροσωπεύει τη νέα μορφή του νεοφασισμού.
Αποτελεί, όπως του αρμόζει άλλωστε, το αναγκαίο στήριγμα της άρχουσας τάξης του κεφαλαίου. Θα στηρίζει όλα τα μέτρα που το ευνοούν στο όνομα του έθνους και της πατρίδας, στο όνομα της κάθαρσης για να εξαπατήσει το φοβισμένο πολίτη. Ανησυχεί για την δημοκρατία μέχρι να την εξαφανίσει.
Για αυτό δεν νοιώθω άνετα ούτε και περήφανος όταν ο Καρατζαφέρης εμφανίζεται σαν σύμμαχος και συμπαραστάτης της δικής μας πολιτικής.
Το δυστύχημα είναι ότι κάποιοι στην Κυβέρνηση δεν ενοχλούνται με την εξέλιξη αυτή, ξεχνώντας ότι σε εποχές κρίσης, σε εποχές φόβου και ανεργίας κόμματα αυτού του τύπου εύκολα καλλιεργούν την φοβικότητα στην κοινωνία και δυναμώνουν μέσα από τη συντηρητικοποίηση της.
Το παράδειγμα του Λεπέν στη Γαλλία θα πρέπει να γίνει ένα καλό μάθημα για όλους μας.
Η Αριστερά δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται την εποχή. Το ΚΚΕ σταθερά μετατρέπεται ολοένα και περισσότερο σε μια καρικατούρα σταλινικού κόμματος, με κυρίαρχη πολιτική του επιλογή την περιχαράκωση του θεωρούμενου δικού του χώρου επιρροής. Δεν πρόκειται να αλλάξει μέχρι τη στιγμή που τα ίδια τα μέλη του απαιτήσουν την προσαρμογή στη σημερινή πραγματικότητα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ βιώνει τη μεγαλύτερη του κρίση με αποτέλεσμα την σφοδρή αντιπαράθεση στο εσωτερικό του και την διάσπασή του.
Η προσπάθεια να μετατραπεί σε ένα άλλο ΚΚΕ, απέτυχε παταγωδώς και οι εμπνευστές αυτής της πολιτικής αργά ή γρήγορα θα βρεθούν έξω από την πολιτική βιτρίνα.
Υπάρχουν δυνάμεις με τις οποίες θα μπορούσαμε να συνεργαστούμε και να συνεννοηθούμε. Και αυτή θα πρέπει να είναι μια σταθερή μας πολιτική στάση.

XI. Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ ΤΟ ΠΑ.ΣΟ.Κ

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Εμείς είμαστε η δημοκρατική παράταξη.
Εμείς είμαστε το μεγάλο πολυσυλλεκτικό κόμμα που οδήγησε τον λαό στην εξουσία, απελευθέρωσε κοινωνικές δυνάμεις και έδωσε όραμα και προοπτική στον Ελληνικό Λαό.
Σε μας ανήκει η πολιτική ευθύνη ακόμα μια φορά.
Πολύ φοβούμαι όμως, ότι αυτό που εννοούμε, ως κόμμα σήμερα θα έχει την εικόνα ενός άδειου πουκάμισου χωρίς κορμί και πόδια για να μπορέσει να σταθεί όρθιο.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Έτσι δεν μπορούμε να συνεχίσουμε.
Δεν πρέπει να συνεχίσουμε.
Απευθύνομαι στον Πρόεδρο μας, τον σύντροφο Γιώργο Παπανδρέου.

Σύντροφε πρόεδρε, ξέρω ότι μαζί με εμάς πονάς και εσύ.
Ξέρω ότι νοιώθεις την αγωνία των στελεχών μας και του απλού κόσμου.
Ξέρω ότι καταλαβαίνεις τα αδιέξοδα των πολιτικών επιλογών στις οποίες σε οδήγησαν όσοι αποδείχτηκαν λίγοι, για την αντιμετώπιση των καταστάσεων που ζούμε.
Ξέρω ότι μπορείς να αλλάξεις τη ροή των πραγμάτων.
Πάρε τώρα αποφάσεις.
Άλλαξε τη φορά των πραγμάτων.
Τέλειωσε με ότι σάπιο, ανίκανο και συντηρητικό υπάρχει στο χώρο μας.
Άλλαξε ότι αποδείχτηκε επικίνδυνο για το λαό και τη χώρα.
Γκρέμισε το ΠΑΣΟΚ των παραγοντίσκων, των απολίτικων συμβούλων, των αλεξιπτωτιστών της πολιτικής, των «υπαλλήλων» των τραπεζών, των βολεμένων με όλες τις καταστάσεις και όλες τις συγκυρίες.
Γκρέμισε το ΠΑΣΟΚ της αδύναμης ηγετικής ομάδας, των άδειων γραφείων, των πεθαμένων οργανώσεων.
Γκρέμισε το ΠΑΣΟΚ της κρίσης, των απολίτικων διαδικασιών, της από-ιδεολογικοποίησης, της οργανωτικής παρακμής.
Αυτό το ΠΑΣΟΚ δεν το θέλουμε. Δεν το χρειάζεται η κοινωνία. Δεν είναι χρήσιμο στη χώρα.

Σύντροφε Πρόεδρε,

Πάμε τώρα σε ένα Συνέδριο για να συζητήσουμε από την αρχή τα του οίκου μας, χωρίς προαπαιτούμενα και χωρίς αποκλεισμούς.
Πάμε σε ένα Συνέδριο για να ματώσουμε αλλά να δώσουμε ξανά όραμα και προοπτική σε αυτούς που μας ακολούθησαν και μας εμπιστεύτηκαν.
Πάμε να συζητήσουμε, να διαφωνήσουμε αλλά να διασφαλίσουμε τις πολιτικές προϋποθέσεις της ενότητας μας.
Πάμε να εξετάσουμε πως το ΠΑΣΟΚ θα ξαναγεννηθεί μέσα από τις στάχτες του και να απαντήσουμε με προοδευτικούς όρους στο ερώτημα τι είμαστε, ποιους εκφράζουμε, τι θέλουμε, πως θα το πετύχουμε.

XII. ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ: ΑΞΟΝΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΡΑΣΗΣ

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Όλο και περισσότερο γίνεται φανερό ότι ξένα κέντρα αποφασίζουν για τη διακυβέρνηση της χώρας. Όλο και συχνότερα ο Υπουργός Εργασίας αφήνει να φανεί ότι οι άλλοι αποφασίζουν.
Επειδή οι ομολογίες αδυναμίας στα τηλεοπτικά παράθυρα και οι διαξιφισμοί στην τηλεόραση με τους δημοσιογράφους δεν συνιστούν θέση ούτε πειστικές απαντήσεις είναι πλέον η ώρα να αποφασίσουμε ως κυβέρνηση και κόμμα τι θα κάνουμε.
Όλοι μας έχουμε πειστεί ότι χρωστάμε, ότι τα πράγματα είναι άσχημα, αλλά θα πρέπει να μάθουμε τι έρχεται. Είναι περισσότερο αναγκαίο από ποτέ να υπάρξει σχέδιο εξόδου από την κρίση.
Είναι άμεση ανάγκη να υπάρξουν νέοι στόχοι και πολιτικές ανακούφισης του ελληνικού λαού πριν η αγανάκτηση και η απελπισία του κόσμου μεταβληθούν σε ανεξέλεγκτη οργή προς όλους όσους μας έφεραν στο χείλος της καταστροφής.
Είναι μοιραίο σε περιόδους κρίσης και εκτάκτων αναγκών οι αξίες να μεταβάλλονται και οι λύσεις να αναζητούνται με βάση τις ανάγκες των πραγμάτων.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να ξεχάσουμε τις ιστορικές μας καταβολές, τις σοσιαλιστικές και δημοκρατικές μας αναφορές και προπαντός την πολιτική μας ευθύνη ότι όπως δώσαμε ελπίδες και όραμα στον ελληνικό λαό το '81 το ίδιο οφείλουμε να κάνουμε και σήμερα.
Η Αριστερή Πρωτοβουλία έχοντας υπόψη όλα αυτά απαιτεί να υπάρξει ένα σχέδιο εξόδου από την σύγχρονη υποτέλεια.
Είναι εθνική απαίτηση απέναντι στην σύγχρονη αποικιοκρατία να αλλάξουν στην κυβέρνηση τρόπος σκέψης και συμπεριφορές.
Είναι καιρός πλέον να υπενθυμίσουν παντού ότι οι χώρες κυβερνιούνται από τους εκλεγμένους αντιπροσώπους και όχι από τράπεζες και τους υπαλλήλους τους, γι' αυτό και καταθέτουμε άξονα για την διαμόρφωση ενός σχεδίου από την κρίση.

Α. ΕΠΑΝΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ. ΧΡΟΝΟΣ ΕΠΙΜΗΚΥΝΣΗΣ ΑΠΟΠΛΗΡΩΜΗΣ.

Το δυναστικό μνημόνιο που λειτουργεί πλέον ως ευαγγέλιο της κυβερνητικής πολιτικής παραπέμπει πλέον οδυνηρά σε μια πικρή πραγματικότητα.
Το χρέος είναι μεγάλο και οι σχετικές μελέτες προβλέπουν ακόμη μεγαλύτερη αύξηση που θα φτάσει τα δύο επόμενα χρόνια στο 145% του ΑΕΠ ήτοι 470 δισ. Ευρώ.
Διερωτάται κανείς πώς λοιπόν θα βγούμε από τη διεθνή επιτήρηση, πως θα μπορέσουμε να μπούμε σε τροχιά ανάπτυξης που θα δώσει τη δυνατότητα εξόδου;
Τα αποπληθωριστικά μέτρα που επιβάλλει η κυβέρνηση προκαλούν βαθύτατη ύφεση που καταστρέφει τις υπάρχουσες πιθανότητες για μελλοντική ανάπτυξη και ωθούν μεγάλο μέρος του πληθυσμού σε ανασφαλή και αδύναμη οικονομική κατάσταση.
Είναι αναποτελεσματική γιατί η επιβάρυνση του ΑΕΠ κάνει πιο δύσκολη την εξυπηρέτηση του χρέους, που θα συνεχίσει να συσσωρεύεται και να μεγαλώνει λόγω των ληξιπρόθεσμων επιτοκίων που θα προστίθενται στα ήδη υπάρχοντα και μετά θα συμψηφιστούν όποτε και θα αυξάνονται όταν ακόμη η χώρα θα πάψει να δανείζεται.
Είναι λοιπόν προφανές ότι τα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας και ευρωζώνης δύσκολα μπορούν να λυθούν και τέλος πάντων δεν μπορούν να λυθούν με απλές εισροές κονδυλίων από την Ε.Κ.Τ και το Δ.Ν.Τ.
Η μόνη λύση που φαίνεται είναι η εξής:
Αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους που θα σημαίνει ένα γερό ταρακούνημα για τις γερμανικές και γαλλικές τράπεζες που έχουν δανείσει εκτενώς το ελληνικό κράτος και βοήθησαν να δημιουργηθούν οι ανισορροπίες που έχουν κάνει την ελληνική οικονομία λιγότερο ανταγωνιστική από τη γερμανική για παράδειγμα. Αν δεν συμβεί αυτό, το βάρος αναπροσαρμογής πέφτει αποκλειστικά στον ελληνικό λαό και το βάρος θα το επωμιστούν πολλές γενεές Ελλήνων.
Μας καταδικάζουν σε μια περίοδο οικονομικής αποτελμάτωσης και μείωσης εισοδημάτων σε όλα τα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα που αυτό συνεπάγεται. Γι’ αυτό και η αναδιάρθρωση του χρέους είναι αναγκαία όσο ποτέ και εξηγούμε αυτό δεν σημαίνει επαναδιαπραγμάτευση του χρέους ώστε να μειωθεί.
Αντίθετα αναδιάρθρωση του χρέους σημαίνει επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής και όχι μείωση των ομολόγων. Η επιμήκυνση του χρόνου πληρωμής πρέπει να συνοδευτεί με ημερομηνία εξόδου στην ελεύθερη αγορά για δανεισμό που θα συνοδεύεται με συγκεκριμένο στοχευμένο αναπτυξιακό σχέδιο.
Ένα μέρος των χρημάτων θα πρέπει να πηγαίνει στην ανάπτυξη και στην ουσιαστική οικονομία ώστε να τονωθεί η κατανάλωση. Παράλληλα θα πρέπει να υπάρξει ένα δίκαιο φορολογικό νομοσχέδιο για να αυξηθούν τα έσοδα του κράτους για να διασφαλίσει την λειτουργικότητα του και να εξυπηρετεί το χρέος.

Β. ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Το ευαγγέλιο του μνημονίου θέτει όμως ένα ουσιαστικότερο πρόβλημα που απειλεί να καταπιεί το δημοκρατικό καθεστώς. Ευθέως πλέον απειλεί τη δημοκρατική μας τάξη. Το ελληνικό κοινοβούλιο δεν έχει πλέον τη δυνατότητα να ζητήσει ζητήματα που αφορούν οικονομικά ζητήματα. Αρκεί μια υπουργική απόφαση και ένα προεδρικό διάταγμα για να ρυθμιστούν τα θέματα.
Το πολιτικό σύστημα σταδιακά μετεξελίσσεται σε μια αυταρχική αριστοκρατική ομάδα που αποφασίζει για όλα στο όνομα του πρωθυπουργού.
Οι βασικές συνταγματικές λειτουργίες αντί να εξισορροπούν τις τρεις βασικές εξουσίες, (εκτελεστική, νομοθετική, δικαστική) ώστε να διασφαλίζονται οι ελευθερίες και τα δικαιώματα των πολιτών που έχουν υποταχθεί στην εκτελεστική με αποτέλεσμα να ταράζονται τα θεμέλια της αστικής μας δημοκρατίας.
Το πολιτικό σύστημα της χώρας μέσα στο σκηνικό της εξελισσόμενης κρίσης, μέρα με τη μέρα, αποστεωμένο από νέα πρόσωπα και νέες ιδέες, πανικόβλητο από τις κοινωνικές επιπτώσεις της, εθελοτυφλεί και συρρικνώνεται σε κομματικό σύστημα ολιγαρχικού τύπου.
Αναζητεί σωσίβια στα ΜΜΕ και την οικονομική ολιγαρχία και θυσιάζει το σύνολο των πολιτικο-επικοινωνιακών εφεδρειών του υπέρ μιας άνισης μάχης χαρακωμάτων. Ηθικολογία, λαϊκισμός, κυνήγι μαγισσών, επικοινωνισμός, αποπροσανατολισμός, επιστρατεύονται για τη διάσωσή του.
Αγνοεί στην πραγματικότητα τα προβλήματα των ανθρώπων, τα προσπερνάει αδιάφορα και πολλές φορές στέκεται απέναντι, χωρίς να κατανοεί το αδιέξοδό του. Προφανές αδιέξοδο αφού επιλέγει την πολιτική των αριθμών αντί της πολιτικής των ανθρώπων.
Το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα είναι πλέον εμπόδιο στις αλλαγές και ανάχωμα στην κίνηση προς το μέλλον. Αυτό-περιστοιχίζεται στον κόσμο του, περικυκλωμένο από ψευδο-ελιτ που το τροφοδοτεί με πολιτικό προσωπικό, αφήνοντας έξω την πραγματική ζωή και τα προβλήματά της, δηλ. τους ανθρώπους.
Μέσα σε αυτό το σύνολο των κοινωνικο-πολιτικών συνθηκών, η ανησυχία, η ανασφάλεια και ο φόβος για το αύριο δυναμώνει στις ψυχές των ανθρώπων, τους απομακρύνει από κάθε συμμετοχή που θα οδηγούσε σε πραγματικές αλλαγές και θα αμφισβητούσε στην πράξη τις ασφυκτικές λειτουργίες του πεπερασμένου πολιτικού συστήματος.
Το σημερινό πολιτικό σύστημα είναι πλέον αντίπαλος της κοινωνίας, με ό, τι αυτό, αργά ή γρήγορα, συνεπάγεται. Και αυτό γίνεται πλέον συνείδηση, μέρα με τη μέρα, από ολοένα και μεγαλύτερα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας.
Γι’ αυτό η Αριστερή Πρωτοβουλία με αίσθηση υψηλής ευθύνης προτείνει να ζητήσει το ΠΑ.ΣΟ.Κ η επόμενη βουλή να είναι συντακτική για να ζητήσει, να εκσυγχρονίσει και να αποκαταστήσει το πολιτικό σύστημα της χώρας που τόσο πλήττεται σήμερα και ταυτόχρονα να προσδώσει στο σύνταγμα τον κοινωνικό χαρακτήρα που τόσο έχει ανάγκη σήμερα η χώρα. Πρέπει να θωρακισθεί το δημοκρατικό μας καθεστώς και να υπάρξει:
- Θεσμική προτεραιότητα της δημόσιας ελευθερίας απέναντι στην ιδιωτική ελευθερία.
- Κατοχύρωση των ελευθεριών και των δικαιωμάτων των προσώπων και εγγύηση τους απέναντι στην κρατική εξουσία.
- Ουσιαστική κατοχύρωση στο δικαίωμα της ζωής, της εργασίας, της υγείας, της παιδείας.
- Αποτελεσματική εξισορροπήσει των αρμοδιοτήτων του Προέδρου της δημοκρατίας και του Πρωθυπουργού.
- Αποκατάσταση και ουσιαστική λειτουργία των σχέσεων μεταξύ της νομοθετικής, δικαστικής και εκτελεστικής εξουσίας. Η κάθε μία πρέπει να έχει την δική της αυτονομία και να ελέγχεται γι’ αυτό.
Στο πλαίσιο αποκατάστασης του κύρους του πολιτικού συστήματος πρέπει να υπάρξει ένας εκλογικός νόμος που θα περιορίζει αισθητά το μαύρο πολιτικό χρήμα, θα λαμβάνει υπόψη του την αρχή της αναλογικότητας των πολιτικών δυνάμεων, θα εγγυάται την παρουσία ισχυρής κυβέρνησης και τέλος θα σέβεται την εσωτερική δημοκρατία των κομμάτων.
Η χώρα έχει ανάγκη από ισχυρές συλλογικότητες και όχι από κομματικούς μηχανισμούς και μεσσιανικές προσωπικότητες.
Τέλος ανεξάρτητα με το αν διαφωνεί κανείς με τον «Καλλικράτη» θα πρέπει όλοι να καταλάβουμε ένα πράγμα. Δεν χτίζονται νέα οικοδομήματα με παλαιές πρακτικές. Δεν γίνεται να θέλουμε να ξαναχτίσουμε την περιφερειακή δομή της χώρας και να ορίζεται μια επιτροπή με την παλιά λογική για να δώσει χρίσμα.
Αν επιθυμούμε συμμετοχή του κόμματος όλες οι υποψηφιότητες που θα λάβουν χρίσμα να συζητηθούν και να αποφασιστούν τουλάχιστον από το Εθνικό Συμβούλιο.

Γ. ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Είναι βέβαιον ότι τα μέτωπα στην εξωτερική πολιτική είναι πολλά.
Το Κυπριακό, οι Ελληνοτουρκικές σχέσεις και το Σκοπιανό πρέπει να αποτελούν άμεση προτεραιότητα.
Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η σύγχρονη Ελλάδα πρέπει να ενισχύσει τις δυνατότητες του ρόλου της στην διεθνή σκηνή.
Η στροφή της Τουρκίας προς την ανατολή πρέπει να γίνει σημείο προβληματισμού ώστε να ενισχυθούν οι σχέσεις μας με την Ευρώπη και τις ΗΠΑ σε σταθερή και ισότιμη βάση.
Πρέπει να επιβεβαιώσουμε τον ρόλο μας ως Ευρωπαίοι και να διευρύνουμε τους ορίζοντες της εξωτερικής μας πολιτικής εκμεταλλευόμενοι τις σχέσεις μας με τον Αραβικό κόσμο και την νέα κατάσταση που αναδύεται στην Μέση Ανατολή.
Επιβάλλοντας ανοίγματα και διεύρυνση των σχέσεων με τις νέες αναδυόμενες διεθνείς δυνάμεις και να επανεξετάσουμε τις σχέσεις μας με την Ρωσία, Κίνα, Ινδία, Βραζιλία ώστε να αναδειχθεί ο ρόλος μας στη διεθνή σκηνή.
Μόνο με ενδυνάμωση της διαπραγματευτικής μας σχέσης θα προστατευθούν αποτελεσματικότερα τα συμφέροντα μας. Ζούμε σε περιβάλλον ρευστό και μεταβλητό. Οι ρόλοι των κρατών εναλλάσσονται γρήγορα και προσαρμόζονται διαρκώς τα νέα δεδομένα και πρέπει να είμαστε έτοιμοι γι’ αυτό με μελέτες και συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα και όχι με απρογραμμάτιστες κινήσεις και αποσπασματικά ταξίδια που δεν έχουν αποτέλεσμα.

XIII. ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Η αγωνία μας είναι μεγάλη και ο αγώνας μας δύσκολος, αλλά δεν γίνεται να υποκύψουμε σε αποφάσεις που απαξιώνουν την ζωή μας.
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ πρέπει να αγωνισθούμε για ένα ΠΑ.ΣΟ.Κ ενωμένο δυνατό, δημοκρατικό και σοσιαλιστικό για να βγει η χώρα από την κρίση.
ΔΕΝ ΜΑΣ τρομάζουν οι θυσίες αρκεί να σχεδιάσουμε εμείς το μέλλον μας.

Και γνωρίζουμε και θέλουμε και μπορούμε να αλλάξουμε την πορεία των πραγμάτων.
Να ξαναδώσουμε αξία στο ΠΑ.ΣΟ.Κ.
Να ξαναδώσουμε αξία στην ταυτότητα του μέλους, να ξαναδώσουμε σημασία στη σοσιαλιστική μας κατεύθυνση.
Στην εποχή της ασάφειας.
Στην εποχή της ανώνυμης υποταγής, εμείς σηκώνουμε ανάστημα για να γίνουμε επώνυμοι στρατιώτες μιας μεγάλης ανατροπής.
Έχουμε ταυτότητα και δεν την κρύβουμε.
Έχουμε ιδεολογία και δεν την κρύβουμε.
Έχουμε δεσμευτεί για το λαϊκό συμφέρον και δεν αλλάζουμε πορεία.
Γυρίσαμε την πλάτη στις σειρήνες της εξουσίας για να μην γυρίσουμε την πλάτη μας στο μέλλον. Για να μην μπορεί κανείς να μας απαγορεύει να μιλάμε.
Γι' αυτό είμαστε εδώ, γι' αυτό είμαστε μαζί, γι' αυτό είμαστε πολλοί, γι' αυτό είμαστε φανεροί.
Ούτε τα παρασκήνια, ούτε οι σκοτεινές αίθουσες μας ταιριάζουν.
Όλα στο φως.
Όλα μπροστά.
Απευθύνομαι σε όλους εσάς, αλλά και στις φίλες και τους φίλους, τις συντρόφισσες και τους συντρόφους, που δώσαμε κοινούς αγώνες όλα αυτά τα χρόνια:

Ξέρω ότι νοιώθετε απογοήτευση.
Ξέρω ότι πολλές φορές νοιώσατε προδομένοι.
Ξέρω ότι είστε οργισμένοι και πιεσμένοι από αυτά που ζείτε στην καθημερινότητα σας.
Ξέρω ότι σκεφτήκατε να τα παρατήσετε, να πάτε σπίτια σας, να τραβήξετε ένα τεράστιο Χ, στο παρελθόν.

Ακούστε:

Στρατευτήκαμε εθελοντικά. Δώσαμε ότι μπορούσε ο καθένας γιατί μας ενέπνευσαν οράματα και αξίες. Προσφέραμε. Δεν ζητήσαμε, δεν διεκδικήσαμε θέσεις και προνόμια.
Περάσαμε μαζί δύσκολες στιγμές, αλλά μείναμε πάντοτε εδώ θεματοφύλακες μιας ιστορίας και μιας πολιτικής παρακαταθήκης που δεν θα τη χαρίσουμε σε κανέναν.
Δεν φοβηθήκαμε, όταν πολλοί κρυβότανε, να βγούμε μπροστά και να υπερασπιστούμε την αλήθεια.

Θα δώσουμε και αυτή τη μάχη, από τη θέση που έχει ο καθένας. Θα ενώσουμε τις μικρές μας δυνάμεις για να αλλάξουμε την πορεία των πραγμάτων.
Γιατί μαζί μπορούμε!
Γιατί όλοι καταλαβαίνουμε ότι αν δεν αλλάξουμε τώρα δεν θα υπάρχει αύριο.
Ενώστε τις δυνάμεις και τις φωνές σας για να φτάσει δυνατό το μήνυμα στην Κυβέρνηση και τον Πρόεδρο μας.

Γιατί εμείς συνεχίζουμε να οραματιζόμαστε το ανέφικτο γιατί είμαστε ρεαλιστές.

Και όπως έλεγε και ο Μπέρτολτ Μπρεχτ:
«Πολύ καιρό αγωνίστηκες.
Δεν μπορείς άλλο πια να αγωνιστείς.
Άκου λοιπόν:
Είτε φταις είτε όχι:
Σαν δεν μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις»
Αλιεύθηκε από sosialismos.gr

Δευτέρα, 28 Ιουνίου 2010

Όφουουου...

...δεν μ' άρεσε αυτό...
Η οικονομική κρίση, η απειλή για το ευρώ απαιτούν περισσότερη Ευρώπη, περισσότερη ενοποίηση, οικονομική διακυβέρνηση. Η Ελλάδα έχει τώρα περισσότερο από ποτέ ανάγκη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Όλα τα άλλα που ακούγονται είναι σενάρια ανεξέλεγκτης πορείας στο άγνωστο ή στο γκρεμό της πλήρους κατάρρευσης. Η Ευρώπη δεν είναι όπως τη θέλουμε, όπως την έχουν ανάγκη οι εργαζόμενοι, οι πιο αδύνατες οικονομίες της. Αυτό σημαίνει πιο επίμονη προσπάθεια για την αλλαγή των συσχετισμών, πιο ανοιχτή πολιτική συμμαχιών μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η εξυπηρέτηση των λαϊκών συμφερόντων – και στην εθνική τους διάσταση- ταυτίζεται με τη σταθερή και ενεργό θέση της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Αλιεύθηκε από ananeotiki.gr

Ούτε κι αυτό...
Οι κοινωνικοί αγώνες αποκτούν προοπτική και δύναμη όταν χαράσσουν διεξόδους - βαθιές αλλαγές στο σημερινό κράτος και την οικονομία.
Δεν μπορεί να στηρίζονται στον κρατικισμό (...)
(ό.π.)
Όφουουουου...
Το έλλειμμα και το χρέος είναι υπαρκτά.
(ό.π.)

Ξαναμανα-οφουουουουού...

Αριστερή αντιμετώπιση της κρίσης σημαίνει ότι η αναγκαία μείωση του ελλείμματος και η συγκράτηση του χρέους δεν φορτώνεται κυρίως ή αποκλειστικά στις πλάτες των συνήθων υποζυγίων, αλλά συνδυάζεται με βαθιά αλλαγή του κράτους.
(ό.π.)

"Κυρίως"; Τι εννοείς "κυρίως", σ. Φώτη;
Όφουουουου...

Η δική μας πολιτική προωθεί νέο αναπτυξιακό πρότυπο, νέες οικολογικές επιλογές στην ανάπτυξη και στην ενεργειακή πολιτική, δραστικό περιορισμό και έλεγχο των φυσικών πόρων, που σήμερα σπαταλώνται και προσβάλλονται.
(ό.π.)

Και υμείς "πράσινη ανάπτυξη", σ. Φώτη;
Πράσινα άλογα και πίτσες μπλέ...
Όφουουου...

Θέλουμε μια Αριστερά με τη δημοκρατία κύριο συστατικό της πολιτικής της. Μια Αριστερά ανοιχτή, για να μπορούν σ’ ένα συλλογικά διαμορφούμενο πλαίσιο να εκφράζονται και να συμπορεύονται όσο το δυνατό ευρύτερες αριστερές, δημοκρατικές, σοσιαλιστικές και οικολογικές δυνάμεις, δημοκρατικοί και προοδευτικοί πολίτες που επένδυσαν με την ψήφο τους στο ΠΑΣΟΚ και σε άλλες πολιτικές δυνάμεις και αναζητούν σήμερα κοινωνικές και πολιτικές διεξόδους.
(ό.π.)

Κατάλαβα...ψαρεύουμε στην εκλογική δεξαμενή του ΠΑΣΟΚ κι ό,τι αρπάξουμε...
Όφουουουου....
Θέλουμε μια Αριστερά ρηξικέλευθη και τολμηρή, που δεν βολεύεται στα εύκολα και γι` αυτό δεν κάνει καμιά παραχώρηση, ούτε στον αριστερότροπο λαϊκισμό, ούτε στον μυωπικό αριστερισμό, δεν θεωρεί άκριτα ως δίκαιο αίτημα την υπεράσπιση κάθε κεκτημένου και δεν χαϊδεύει συντεχνίες στο όνομα μικροκομματικών σκοπιμοτήτων.
Θέλουμε να λειτουργήσουμε ως καταλύτης για την παρουσία της Αριστεράς στην κοινωνική πραγματικότητα, μέσα από ρήξεις και συνθέσεις για την προώθηση και ικανοποίηση των αιτημάτων που αφορούν στην εποχή μας και στο μέλλον, μακριά από παρελθοντικές αγκυλώσεις και στερεότυπα προηγούμενων εποχών που δεν αντιστοιχούν στο σήμερα.
(ό.π.)

σ. Φώτη, ένα τσικ είμαι πριν σε διαολοστείλω...συντροφικά!
Όφουουουου...
Ο αριστερός ευρωπαϊσμός αποτελεί κύριο και βασικό στοιχείο της πολιτικής μας. Αναμφισβήτητα, η διαδικασία της ευρωπαϊκής ενοποίησης, έχοντας ως κύρια προτεραιότητα τη δημιουργία ενός κοινού νομίσματος και μιας κοινής και ενιαίας αγοράς, διέρχεται κρίση νομιμοποίησης. Επιδιώκουμε, μαζί με τα κόμματα της ευρωπαϊκής αριστεράς, τα πράσινα ευρωπαϊκά κόμματα, τα συνδικάτα, τα κινήματα των πολιτών, να προωθηθεί η επί της ουσίας πολιτική ενοποίηση. Είναι η μόνη ορατή δυνατότητα για την αντιμετώπιση της σημερινής κρίσης και την κυριαρχία της πολιτικής δημοκρατίας απέναντι στην ισχύ των χρηματαγορών. Η ευρωπαϊκή οπτική παραμένει αδιαχώριστη από την προώθηση εναλλακτικού μοντέλου ανάπτυξης και ο κοινωνικός μετασχηματισμός αποκτά ρεαλιστική προοπτική, στο ευρύτερο από το εθνικό πλαίσιο μιας Ευρώπης κοινωνικής, δημοκρατικής, οικολογικής και αλληλέγγυας.
(ό.π.)

Ασταδιάλα, σ. Φώτη.
Πού θα επιχειρήσεις "πολιτική ενοποίηση", σ. Φώτη;
Στην Ε.(ταιρειοκρατική) Ε.(νωση) της Μέρκελ;
Είσαι με τα καλά σου;
Όφουουουου...
Πάνω από το κομματικό συμφέρον για μας είναι το συμφέρον του τόπου.
(ό.π.)

Καρατζαφερίζεις επικινδύνως, σ. Φώτη...
Το "συμφέρον του τόπου" είναι το συμφέρον του λαού αυτού του τόπου, σύντροφε, δεν το ξέρεις;
Τι παπατζηλίκια είναι αυτά, που άρχισες να αμολάς; Σε λίγο θα μας πεις και για τον "Νέο Πατριωτισμό", που επιβάλλει τα "άδικα, πλην αναγκαία" μέτρα που μας φόρεσαν καπέλο οι Τροϊκανοί και το γκουβέρνο!
Όφουουουου...

Πήραμε την απόφαση. Ας προχωρήσουμε δημοκρατικά, ενωτικά, δημιουργικά, με εμπιστοσύνη στους πολίτες και την κοινωνία.
Μπορούμε.
(ό.π.)

"Μπορείτε" να παραστήσετε ένα ροζουλί ΠΑΣΟΚ.
Σκατά μπορείτε!
Ασταδιάλα...ξανά στις μοναξιές μου...


Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα;

"Καταπίνουμε με απληστία κάθε ψέμα που μας κολακεύει, αλλά την αλήθεια που μας φαίνεται πικρή την παίρνουμε με μικρές γουλιές"
Diderot

Το ψέμα...



Η αλήθεια...

(Κάντε κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση - Αλιεύθηκε από ethnos.gr)



Οι χαμένοι των ανατροπών
Παρελθόν η «έξοδος» με 35ετία στα 58 και με 37ετία χωρίς όριο ηλικίας. Πλήρης σύνταξη μόνο στο 65ο έτος ή στο 60ό με 40ετία. Στον «αέρα» τα επικουρικά ταμεία που θα χορηγούν συντάξεις ανάλογα με τα οικονομικά τους.

Μεγάλοι χαμένοι των ανατροπών στα όρια ηλικίας και στις συντάξεις είναι οι «παλαιοί» ασφαλισμένοι, που μπήκαν στην αγορά εργασίας το κρίσιμο διάστημα από το 1983 έως και το 1992.
Οι πλέον επώδυνες αλλαγές αφορούν τις μητέρες ανηλίκων, οι οποίες τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα βρίσκονται αντιμέτωπες με την αύξηση των ορίων ηλικίας έως και 15 χρόνια.

Το παράδοξο είναι πως από τις σαρωτικές αλλαγές στα όρια ηλικίας επηρεάζονται κατά κύριο λόγο οι συνεπείς ασφαλισμένοι, που έχουν συμπληρώσει πολλά έτη υπηρεσίας.
Ετσι, η «έξοδος» με 35ετία στα 58 αλλά και η συνταξιοδότηση με 37 έτη ανεξαρτήτως ηλικίας σύντομα θα αποτελούν παρελθόν, ενώ σαρωτικές αλλαγές έρχονται στα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα.

Μάλιστα για την αύξηση των ορίων ηλικίας προβλέπονται διαδικασίες-εξπρές, με τις αλλαγές να «τρέχουν» στο Δημόσιο και στο σύνολο των Ταμείων από το 2011. Στόχος είναι να χορηγείται πλήρης σύνταξη μόνο στο 65ο έτος ή εναλλακτικά στο 60ό έτος με 40 έτη ασφάλισης.

«Μαχαίρι» μπαίνει και στις συντάξεις άνω των 1.400 ευρώ (καθώς επιβάλλεται ειδική εισφορά), ενώ κυριολεκτικά στον αέρα είναι τα επικουρικά ταμεία.

Ενδεικτικό της έκτασης των αλλαγών είναι πως δεν διασώζονται ούτε οι νυν συνταξιούχοι, οι οποίοι θα πρέπει να... αποχαιρετήσουν μόνιμα τη 13η και τη 14η σύνταξη, η οποία θα αντικατασταθεί με επιδόματα.

Αναλυτικά, οι χαμένοι των αλλαγών στο Ασφαλιστικό είναι οι εξής κατηγορίες:

1. Μητέρες ανηλίκων. Με συνοπτικές διαδικασίες -και συγκεκριμένα από το 2011 έως και το 2013- κλείνουν οι πόρτες εξόδου πριν από το 65ο έτος. Για τη συγκεκριμένη κατηγορία ασφαλισμένων η αύξηση των ορίων ηλικίας φτάνει τα 15 έτη.

2. Εργαζόμενοι στα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα: Το όριο για συνταξιοδότηση με 10.500 ένσημα, πάει σταδιακά στο 60ό έτος της ηλικίας. Για τη συγκεκριμένα ομάδα προβλέπεται μεγαλύτερη μεταβατική περίοδος, καθώς οι αλλαγές ολοκληρώνονται το 2017. Επιπλέον έρχεται και δεύτερο «χτύπημα» το 2011, καθώς θα περικοπεί η λίστα με τα επαγγέλματα που υπάγονται στο ειδικό αυτό καθεστώς. Στη συγκεκριμένη περίπτωση θα διασωθούν μόνο όσοι προλάβουν να πάρουν σύνταξη μέχρι και το 2015.

3. Γυναίκες με τρία παιδιά, που απασχολούνται στο Δημόσιο. Το 2013 θα απαιτούνται 25 έτη υπηρεσίας (από 20) και το 65ο έτος της ηλικίας (σήμερα αποχωρούν ανεξαρτήτως ηλικίας).

4. Οσοι παίρνουν πάνω από 1.400 ευρώ σύνταξη. Από την 1η Αυγούστου επιβάλλεται έκτακτη εισφορά, που ανάλογα με το ύψος της σύνταξης θα κυμαίνεται από 3% έως 10%.

5. Ασφαλισμένοι που συνταξιοδοτούνται με 35ετία στα 58. Προβλέπεται παράλληλη αύξηση των ετών ασφάλισης για να φτάσουν τα 40 και της ηλικίας για να συμπληρωθεί το 60ό έτος.

6. Ασφαλισμένοι που σήμερα αποχωρούν με 37 έτη ασφάλισης ανεξαρτήτως ηλικίας. Θα απαιτούνται σταδιακά 40 έτη ασφάλισης και το 60ό έτος.

7. Γυναίκες που συνταξιοδοτούνται από το ΙΚΑ με 4.500 ένσημα. Το όριο ηλικίας πάει στο 65ο έτος για πλήρη σύνταξη και στο 60ό για μειωμένη.

8. Οσοι καλύπτονται από ελλειμματικά επικουρικά ταμεία. Από το 2011 τα επικουρικά ταμεία εγκαταλείπονται από το κράτος στην... τύχη τους και θα χορηγούν συντάξεις ανάλογα με τα οικονομικά τους. Με δεδομένο πως οι περισσότεροι φορείς είναι ελλειμματικοί, έρχεται ραγδαία μείωση των συντάξεων για τη συντριπτική πλειονότητα των ασφαλισμένων.

9. Οσοι βγουν στη σύνταξη μετά το 2015 και έχουν μισθούς πάνω από 1.500 ευρώ. Με τον νέο τρόπο υπολογισμού θα υπάρξει μείωση των συντάξεων κυρίως για όσους εργαζόμενους έχουν υψηλούς μισθούς και συμπληρώνουν 25 μέχρι και 35 έτη ασφάλισης.

10. Αγαμες θυγατέρες. Μπαίνουν αυστηρά εισοδηματικά κριτήρια για την καταβολή της σύνταξης.

11. Συνταξιούχοι του Δημοσίου που εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα. Η σύνταξη αναστέλλεται αν είναι κάτω των 55 ετών ή μειώνεται αν έχουν υπερβεί το συγκεκριμένο όριο.

12. Δημόσιοι υπάλληλοι και ασφαλισμένοι στο ΕΤΑΑ (γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί), που έχουν δύο δουλειές. Καθιερώνεται παράλληλη ασφάλιση για όσους μπήκαν στην αγορά εργασίας πριν από το 1993.

Οι «τυχεροί» της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης
Ποιοι εργαζόμενοι διασώζονται από τις σαρωτικές αλλαγές

Οι «τυχεροί» της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης είναι όσοι προλάβουν να θεμελιώσουν συνταξιοδοτικό δικαίωμα μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2010. Οι συγκεκριμένοι εργαζόμενοι διασώζονται από τις σαρωτικές αλλαγές στο ασφαλιστικό σύστημα, που ξεκινούν από το 2011 στο Δημόσιο αλλά και στα ασφαλιστικά ταμεία.

Επιπλέον εκτός κινδύνου είναι και η πλειονότητα όσων ασφαλίστηκαν μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1982. Για τη συγκεκριμένη ομάδα δεν προβλέπονται αλλαγές στο καθεστώς ασφάλισης, πλην ορισμένων εξαιρέσεων (π.χ. αυξάνονται τα απαιτούμενα έτη ασφάλισης για μητέρες ανηλίκων στο Δημόσιο). Παράλληλα από τις δραματικές ανατροπές στην ηλικία συνταξιοδότησης διασώζονται και όσοι καταφέρουν να συμπληρώσουν έως και επτά πλασματικά έτη. Για τη συμπλήρωση της... πολυπόθητης 40ετίας μεταξύ άλλων υπολογίζονται ο στρατός, οι σπουδές και ο χρόνος λοχείας.

Ανεπηρέαστοι από την αύξηση των ορίων ηλικίας μένουν και οι ασφαλισμένοι μετά την 1η Ιανουαρίου 1993, που έτσι και αλλιώς θα έπαιρναν σύνταξη στα 65. Ωστόσο, όσοι έχουν υψηλούς μισθούς θα επηρεαστούν από τον τρόπο υπολογισμού των συντάξεων. Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχει δώσει το υπουργείο Εργασίας, από τον νέο τρόπο υπολογισμού των συντάξεων ευνοούνται όσοι έχουν χαμηλούς μισθούς. Το μέτρο θα «τρέξει» το 2015, οπότε και θα εφαρμοστεί η «βασική» και η «αναλογική» σύνταξη τόσο στο Δημόσιο όσο και στο σύνολο των ασφαλιστικών ταμείων.

Ετσι ασφαλισμένος με 800 ευρώ μισθό θα δει τη σύνταξή του να βελτιώνεται με το νέο σύστημα. Είναι χαρακτηριστικό πως αν συνταξιοδοτηθεί με το παλαιό καθεστώς θα πάρει 562 ευρώ για 35ετή ασφάλιση, ενώ με τον νέο τρόπο υπολογισμού το τελικό ποσό θα διαμορφωθεί στα 732 ευρώ.

Σημειώνεται πως προς το παρόν δεν έχει υπάρξει ρύθμιση για τους ένστολους, θέμα το οποίο παραμένει σε εκκρεμότητα.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΟΚΚΑΛΙΑΡΗ
Αλιεύθηκε από ethnos.gr

Ρε άι σιχτίρ, στην τελική...

...παλιοκανάγιες!
Την ώρα που τα νεοταξικά, νεοφιλελεύθερα ιερατεία έχουν βυθίσει σχεδόν όλον τον δυτικό κόσμο σε μια άνευ προηγουμένου, δόλια και τεχνητή, "οικονομική κρίση" και ύφεση, συνεπεία των κερδοσκοπικών παιχνιδιών που σκαρφίζονται κάθε τόσο τα (κυριολεκτικά) αδηφάγα τσακάλια της "ελεύθερης αγοράς", οι "πλούσιοι" του πλανήτη αποφάσισαν πως εναπόκειται στο...φιλότιμο των κυβερνήσεων η φορολόγηση των (κλεφτο)τραπεζών!

G20: Προαιρετικοί φόροι στις τράπεζες


Επιτρέπει την επιβολή φόρου στις τράπεζες αλλά δεν υποχρεώνει την υιοθέτηση του μέτρου στις χώρες της G20 όπως αναφέρουν διπλωματικές πηγές από το Τορόντο.

Όπως αναφέρθηκε, όσες χώρες μέλη της το επιθυμούν, μπορούν να επιβάλλουν φόρους στις τράπεζές τους. Αντίθετα απορρίφθηκαν οι προτάσεις για την επιβολή ενός παγκόσμιου φόρου στις χρηματοοικονομικές συναλλαγές.

Χώρες των οποίων ο τραπεζικός τομέας επηρεάστηκε λιγότερο από την κρίση, όπως ο Καναδας, ήταν αντίθετες στη γενίκευση του φόρου, έτσι καταλήξαν στην απόφαση να επιβληθεί από όσες το επιθυμούν.

Σχολιάζοντας την απόφαση η Μέρκελ τόνισε πως ήταν "το περισσότερο που θα μπορούσαμε να επιτύχουμε εδώ".

Η ανακοίνωση που εγκρίθηκε αναφέρει πως "ο χρηματοπιστωτικός τομέας πρέπει να συμβάλλει δίκαια και ουσιαστικά ώστε να πληρώσει για τα όποια βάρη σχετίζονται με κρατικές παρεμβάσεις και αναγνωρίζει ότι υπάρχει μία μεγάλη ποικιλία πολιτικών προσέγγισης προς αυτό το στόχο".

Μωρ' τι μας λέτε...
"Επιτρέπει", λένε οι Φαρισαίοι, "αλλά δεν υποχρεώνει" τη φορολόγηση της νομότυπης τοκογλυφίας!
Προσέξτε τι "απαλά", πόσο μεταξένια, προσεγγίζουν οι πολιτικές θεραπαινίδες της G20 τα συμφέροντα των εντολοδόχων τους: Να συμβάλλουν, μας λένε, ρε παιδιά οι τράπεζες "δίκαια και ουσιαστικά" για βάρη που προκύπτουν από..."κρατικές παρεμβάσεις" (...τον Θεό τους δεν έχουν οι μπαγάσες!!!), αλλά όχι να θεσπίσουμε και υποχρεωτική φορολόγηση των τραπεζών, μη τρελαθούμε κιόλας!
Κι η Αγγέλα...
Όλη τη "μαγκιά" την έβγαλε στην "τιμωρία" της Ελλάδας για την "παραβίαση" του συμφώνου σταθερότητας (λες και δεν ξέσκισε η ίδια η Γερμανία επανειλημμένα τους όρους του Μάαστριχτ όταν χρειάστηκε) και στην επιβολή του γερμανικού μοντέλου αποπληθωρισμού της ευρωπαϊκής οικονομίας. Δεν μιλάμε δηλαδή, πλέον, για τις, ούτως ή άλλως απάνθρωπες και επονείδιστες,  κοινωνίες των 2/3· περνάμε άρδην στις κοινωνίες του 1/3 για να μην σας πω του 1/5...
Αχόρταγοι, ληστρικοί λωποδύτες και δουλοπρεπή πολιτικά ενεργούμενα: αυτή είναι η πραγματική εικόνα της διεθνούς, εταιρειοκρατούμενης, πολιτικής σκηνής σήμερα, αν την κοιτάξει κάποιος πέρα απ' τους παραμορφωτικούς καθρέφτες της επικοινωνιακής προπαγάνδας των αργυρώνητων τηλεπαπαγάλων.
Ξαναβάζω το παρακάτω απόσπασμα απ' το Κεφάλαιο του Μαρξ, γιατί είναι τόσο σαφές και κρυστάλλινο, που μόνο όποιος εθελοτυφλεί δεν μπορεί να διακρίνει την πραγματικότητα.
(...) Το δημόσιο χρέος, δηλαδή το ξεπούλημα του κράτους –αδιάφορο αν είναι απολυταρχικό, συνταγματικό ή δημοκρατικό κράτος– βάζει τη σφραγίδα του στην κεφαλαιοκρατική εποχή. Το μοναδικό κομμάτι του λεγόμενου εθνικού πλούτου, που στους σύγχρονους λαούς ανήκει πραγματικά στο σύνολο του λαού, είναι το δημόσιο χρέος τους. Γι αυτό είναι πέρα για πέρα συνεπής η σύγχρονη θεωρία που λέει πως ένας λαός γίνεται τόσο πιο πλούσιος, όσο πιο βαθιά βουτιέται στα χρέη. Το δημόσιο χρέος γίνεται το credo [πιστεύω] του κεφαλαίου. Και από τη στιγμή που εμφανίζεται η χρέωση του δημοσίου, τη θέση του αμαρτήματος ενάντια στο άγιο πνεύμα, για το οποίο δεν υπάρχει άφεση, την παίρνει η καταπάτηση της πίστης απέναντι στο δημόσιο χρέος.
Το δημόσιο χρέος γίνεται ένας από τους πιο δραστικούς μοχλούς της πρωταρχικής συσσώρευσης. Σαν με μαγικό ραβδί προικίζει το μη παραγωγικό χρήμα με παραγωγική δύναμη και το μετατρέπει έτσι σε κεφάλαιο, χωρίς νάναι υποχρεωμένο να εκτεθεί στους κόπους και στους κινδύνους που είναι αχώριστοι από τη βιομηχανική μα ακόμα κι από την τοκογλυφική τοποθέτηση. Οι πιστωτές του δημοσίου στην πραγματικότητα δεν δίνουν τίποτα, γιατί το ποσό που δανείζουν μετατρέπεται σε κρατικά ευκολομεταβιβάσιμα χρεώγραφα, που στα χέρια τους εξακολουθούν να λειτουργούν, όπως θα λειτουργούσαν αν ήταν ισόποσο μετρητό χρήμα. Άσχετα όμως και από την τάξη των αργόσχολων εισοδηματιών που δημιουργείται μ’ αυτό τον τρόπο και τον αυτοσχέδιο πλούτο των χρηματιστών που παίζουν το ρόλο του μεσίτη ανάμεσα στην κυβέρνηση και το έθνος –καθώς και των φοροενοικιαστών, των εμπόρων, των ιδιωτών εργοστασιαρχών, που μια καλή μερίδα κάθε κρατικού δανείου τούς προσφέρει την υπηρεσία ενός κεφαλαίου πεσμένου από τον ουρανό– το δημόσιο χρέος έχει δημιουργήσει τις μετοχικές εταιρείες, το εμπόριο με συναλλάξιμες αξίες όλων των ειδών, την επικαταλλαγή, με δυο λόγια: το παιχνίδι στο χρηματιστήριο και τη σύγχρονη τραπεζοκρατία.
Οι στολισμένες με εθνικούς τίτλους μεγάλες τράπεζες ήταν από τη γέννηση τους απλώς εταιρίες ιδιωτών σπεκουλάντηδων πού στάθηκαν στο πλευρό των κυβερνήσεων και που χάρη στα προνόμια πού πήραν, ήταν σε θέση να δανείζουν σ αυτές χρήματα.

Γι αυτό η διόγκωση τον δημόσιου χρέους δεν έχει άλλον πιο αλάθητο μετρητή από την προοδευτική άνοδο των μετοχών αυτών των τραπεζών, που ή πλέρια ανάπτυξή τους χρονολογείται απ την ίδρυση της Τράπεζας της Αγγλίας (1694). Η Τράπεζα τής Αγγλίας άρχισε τη δράση της δα­νείζοντας στην κυβέρνηση τα χρήματα της με τόκο 8%. Ταυτόχρονα είχε εξουσιοδοτηθεί από τη βουλή από το ίδιο κεφάλαιο να κόβει νόμισμα, δανείζοντας το ακόμα μια φορά στο κοινό με τη μορφή τραπεζογραμματίων.
Με τα τραπεζογραμμάτια αυτά, είχε το δικαίωμα να προεξοφλεί συναλλαγματικές, να δανείζει επί ενεχύρω εμπορευμά­των καί ν' αγοράζει ευγενή μέταλλα Δεν πέρασε πολύς καιρός και το πιστωτικό αυτό χρήμα, που δημιούργησε ή ίδια, έγινε το νόμισμα, με το οποίο ή Τράπεζα της Αγγλίας έδινε δάνεια στο κράτος και πλήρωνε για λογαριασμό του κράτους τους τόκους του δημόσιου χρέους. Και σαν να μην ήταν αρκετό ότι έδινε με το ένα χέρι για να εισπράττει περισσότερα με το άλλο έμενε, ακόμα και τη στιγμή που εισέπραττε, αιώνιο αναπόφευκτος φύλακας του μεταλλικού θησαυρού τής χώρας και το κέντρο έλξης όλης τής εμπορικής πίστης. Τον ίδιο καιρό πού έπαψαν στην Αγγλία να καίνε μάγισσες, άρχισαν να κρε­μούν παραχαράκτες τραπεζογραμματίων. Ποια είναι ή εντύπωση πού προκάλεσε στους συγχρόνους τους ή ξαφνική εμφάνιση αυτής της φά­ρας των τραπεζοκρατών, χρηματιστών, εισοδηματιών, μεσιτών, σπεκουλάντηδων και σκυλόψαρων του χρηματιστηρίου, το δείχνουν τα γραφτά του καιρού εκείνου, λ.χ. του Μπόλινμπροκ.
Μαζί με τα δημόσια χρέη δημιουργήθηκε ένα διεθνές πιστωτικό σύστημα, πού συχνά για τούτον ή για εκείνον το λαό αποτελεί μιαν από τις κρυφές πηγές τής πρωταρχικής συσσώρευσης.
(...)
Επειδή το δημόσιο χρέος στηρίζεται στα κρατικά έσοδα, πού οφείλουν να καλύπτουν τις χρονιάτικες τοκοχρεωλυτικές κλπ. πληρω­μές, το σύγχρονο φορολογικό σύστημα έγινε αναγκαίο συμπλήρωμα του συστήματος των εθνικών δανείων. Τα δάνεια δίνουν τη δυνατότητα στην κυβέρνηση ν' αντεπεξέρχεται σε έκτακτα έξοδα, χωρίς να γίνεται αυτό αμέσως αισθητό στον φορολογούμενο, μετά όμως απαιτούν αυξημένους φόρους. Από την άλλη μεριά, η αύξηση των φό­ρων, που προκλήθηκε με τη συσσώρευση απανωτών δανείων, αναγ­κάζει την κυβέρνηση σε κάθε περίπτωση καινούργιων έκτακτων εξό­δων να καταφεύγει διαρκώς σε καινούργια δάνεια. Έτσι, το σύγχρο­νο φορολογικό σύστημα, που άξονας του είναι οι φόροι στα πιο αναγκαία μέσα συντήρησης (επομένως και το ακρίβαιμά τους), κρύβει μέσα του το σπέρμα της αυτόματης προοδευτικής αύξησης. Η υπερφορολόγηση δεν είναι επεισόδιο, αλλά μάλλον αρχή. Γιαυτό στήν Ολλανδία, όπου πρωτοεγκαινιάστηκε το σύστημα αυτό, ο μεγάλος πα­τριώτης Ντε Βίττ το εξύμνησε στα «Αξιώματα» του και το χαρακτή­ρισε σαν το καλύτερο σύστημα για να γίνει ο εργάτης υπάκουος, λι­τοδίαιτος, φιλόπονος και... για να παραφορτωθεί με δουλειά.
Ωστό­σο, ή καταστρεπτική επίδραση πού ασκεί στην κατάσταση των μι­σθωτών εργατών μας ενδιαφέρει εδώ λιγότερο από τη βίαιη απαλλο­τρίωση του αγρότη, του χειροτέχνη, με δυο λόγια όλων των συστατι­κών μερών τής μικρής αστικής τάξης, πού προκαλεί.
(Κ. Μάρξ, Κεφάλαιο, Τόμος Ι, σ. 779-781).

Κυριακή, 27 Ιουνίου 2010

Υπάρχει και μια καλύτερη...

...Ελλάδα!
Την ώρα που η ελληνική μας πραγματικότητα σημαδεύεται από την οριστική πολιτική μας πτώχευση και την επονείδιστη Πράξη Υποτέλειας, υπάρχουν ακόμα Έλληνες πολίτες, που αποδεικνύουν ότι υπάρχει και μια άλλη Ελλάδα, που δεν είναι μίζερη, άθλια, εξαγορασμένη και ξεπουλημένη· μια Ελλάδα που μπορεί ακόμα να μας κάνει περήφανους.

Μπα; Είναι και αυτό πολιτισμός;
Κινήσεις πολιτών παντού
Γιώργος Ι. Αλλαμανής [gallamanis@gmail.com]

Την ώρα που η χώρα βουλιάζει, οι συνέλληνες της εταιρείας «Διάζωμα» μάζεψαν 30 εκατομμύρια ευρώ για να σωθούν 25 αρχαία θέατρα

Σε Λένα, προτιμώ την Πλάτωνος. Η γελαστή γερμανιδούλα νικήτρια της Γιουροβίζιον δεν μου λέει και πολλά πράγματα.
Σε Αγγέλα, προτιμώ την Παπάζογλου. Η Μέρκελ, όχι μόνον τονίζεται… λανθασμένα στην προπαραλήγουσα (προφανώς!), αλλά μου είναι και αντιπαθής σαν θεολόγος με μουστακάκι σε γυμνάσιο την εποχή της χούντας: απ’ έξω κήρυγμα κι από μέσα ζαρτιέρα.
Σε κράτος, πάλι, προτιμώ τη Δανία. Βαρύτατη φορολογία, αλλά να πιάνει τόπο. Να ξέρω ότι δεν θα ψοφήσω κρατώντας ένα χαρτάκι με αριθμό προτεραιότητας σε δημόσιο νοσοκομείο. Να ξέρω ότι οι πολιτικοί που ψηφίζω δεν τα παίρνουν. Να ξέρω ότι γίνεται δουλειά στα σχολεία και τα πανεπιστήμια, ότι έχω συγκοινωνίες, επικοινωνίες, κράτος πρόνοιας τόσο για τους ντόπιους όσο και για τους μετανάστες.
Επειδή όμως ο λαχνός που μας κλήρωσε η νεότερη Ιστορία έγραφε πάνω «Καφενείον η Ωραία Ελλάς», κι επειδή ζω με τη φρικτή υποψία ότι διανύουμε έναν άγριο μεσοπόλεμο («χτύπα ξύλο»…), οι «λύσεις» και στον πολύπαθο χώρο του πολιτισμού, δεν μπορούν να προέλθουν μόνον από το χρεοκοπημένο και αναξιόπιστο κράτος, ένα σκουριασμένο βαλκανικό μηχανάκι που όσο κι αν κλωτσάς τη μανιβέλα του σπανίως παίρνει μπρος.
«Σκέψου οικουμενικά, δράσε τοπικά» λέει το παλιό σύνθημα. Σωστά.
Ακόμη κι αν η τοπική δράση μπορεί να βρει μπροστά της ισραηλινούς κομάντος έτοιμους για λουτρό αίματος όπως αυτό που περίμενε τους ακτιβιστές του «Στόλου της Ελευθερίας» για τη μεταφορά ανθρωπιστικής βοήθειας στους Παλαιστίνιους της Λωρίδας της Γάζας. «Τοπική δράση» ήταν, με την έννοια της γεωπολιτικής μας γειτονιάς, της Ανατολικής Μεσογείου. Ανάλογη δράση, χωρίς την κατά μέτωπο σύγκρουση, αλλά με την ψυχοφθόρο καθημερινή πάλη απέναντι σε μία υπόγεια και διαβρωτική νοοτροπία, επιχειρεί η εταιρεία «Διάζωμα». Με πολύ συγκεκριμένο στόχο: τη διάσωση αρχαίων θεάτρων, διάσπαρτων σε όλη την Ελλάδα, τα οποία σαπίζουν εγκαταλελειμμένα στην τύχη τους.
Λοιπόν, την ώρα που η χώρα βουλιάζει, οι συνέλληνες της εταιρείας «Διάζωμα» έχουν μαζέψει περίπου 30 εκατομμύρια ευρώ για να σωθούν 25 αρχαία θέατρα. Πώς τα κατάφεραν;
Ξεκινώντας από τους χορηγούς, κάνοντας προγραμματικές συμβάσεις με φορείς δήμων, «σκουντώντας» το αργοκίνητο κάρο της διοίκησης για να διασφαλίσει πόρους από το νέο κοινοτικό πλαίσιο στήριξης, το ΕΣΠΑ. Ο πρώην δήμαρχος Καλαμάτας και πρώην υπουργός Σταύρος Μπένος, δικαιολογείται να είναι περήφανος. «Δεν έχουµε συµπληρώσει ακόµα δύο χρόνια επίσηµης λειτουργίας και όλη η βεντάλια των ιδεών και των σχεδίων µας είναι πλέον σε πλήρη ανάπτυξη» λέει. Τι περιλαμβάνει αυτή η βεντάλια; Καταγραφή όλων των χώρων θέασης και ακρόασης της αρχαιότητας και επιστηµονική τεκµηρίωση. Εκδοτικές, φιλµογραφικές και εκπαιδευτικές δραστηριότητες, νέες καινοτόµες εφαρµογές αποτύπωσης - χαρτογράφησης, δηµιουργία ζωνών περιβαλλοντικής προστασίας γύρω από τα µνηµεία, χρηµατοδότηση των µνηµείων µε νέους τρόπους που στηρίζονται σε όλους τους θεσµούς και τους πολίτες της χώρας. Το «Πανόραµα χώρων θέασης και ακρόασης» είναι μια τράπεζα δεδοµένων που περιλαµβάνει 126 χώρους σε όλη τη χώρα, προσδιορίζει τα βασικά χαρακτηριστικά τους και περιγράφει συνοπτικά τη σηµερινή κατάστασή τους.
Το υπουργείο Πολιτισμού ακολούθησε, παρά τις γκρίνιες κάποιων καρεκλοκένταυρων που είπαν ότι «ιδιώτες πάνε να υποκαταστήσουν το κράτος». Τέτοιο που είναι, ας το υποκαταστήσουν! Ας δημιουργηθούν κινήσεις πολιτών παντού. Τι λείπει; Ένα μουσείο ελληνικών ηχογραφημάτων; Ένα κέντρο ιστορικής έρευνας μακριά από το απλοϊκό και ύποπτο τρίπτυχο του Παπαρρηγόπουλου (αρχαία Ελλάδα - Βυζάντιο – Νεότεροι Χρόνοι); Μία εταιρεία συντήρησης και μελέτης παλαιών εφημερίδων και περιοδικών; Τέτοιες ιδέες, εκατοντάδες ιδέες, μπορούν να γίνουν στόχος ζωής για αποφασισμένους πολίτες, με γνώση και μεθοδικότητα. Οι «κουµπαράδες» που ανοίγουν για 25 θέατρα, όπου µέσω ειδικών τραπεζικών λογαριασµών για το κάθε θέατρο ξεχωριστά µπορεί ο καθένας να συνεισφέρει οικονοµικά (δες www.diazoma.gr) γεμίζουν με ελπίδα για στοχευμένη πολιτική δράση σε άχαρες εποχές. Αυτά. (...)

Επισκεφθείτε τον διαδικτυακό τόπο του "ΔΙΑΖΩΜΑ".
Αξίζει, στ' αλήθεια, να βλέπουμε στις μέρες μας, ότι υπάρχει ακόμη αυτή η ελπίδα, μιας άλλης Ελλάδας.

Σάββατο, 26 Ιουνίου 2010

"Πρώτα ο πολίτης"...

...θα πληρώσει όλου του κόσμου τα κλεψιμαίικα...

Θα τους αφήσουμε πόρτα δια-φυγής;
Του Γ. Πανούση
Άρθρο στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ", 14/06/2010



Κατακτάς όποια πόλη σου καπνίσει αμαχητί λογχίζεις όποιο μάγκα σου τη σπάσει αλίμονό του
Π. Καποδίστριας, Ave Caesar

Μπήκαμε (οριστικά;) στον αστερισμό του παρά-λογου, της παρά-κρουσης, του παρά-καιρου.

Ο πρωθυπουργός σε λίγο θα συμμετέχει στις διαδηλώσεις που γίνονται ως αντίδραση στις δικές του αποφάσεις (καταγγέλλοντας τον «άλλο του εαυτό»).

ΟΙ λαχανοπράσινοι εσαεί υπουργεύοντες πρώην στρατολόγοι (και στρατονόμοι) των διάφορων... ακηκών στρατοπέδων νίπτουν τα (καθαρά τους;) χέρια για όσα (φαίνεται ότι) συνέβαιναν στην Αυλή του Λαϊκο-Εκσυγχρονιστικού Βασιλείου. Βλέπεις στην τηλεόραση πασίγνωστους διαπλεκόμενους και εν γένει φ-αυλικούς πολιτικούς να ηθικολογούν κατά της ενδεχόμενης διαφθοράς.

ΜΟΙΑΖΕΙ να λησμονούν ότι η διαφθορά δεν αφορά μόνο το πολιτικό χρήμα, αλλά συμπεριλαμβάνει και τις γκρίζες ζώνες των υπόγειων και άνομων εξυπηρετήσεων και εκδουλεύσεων (μέσω νόμων-φωτο και υπουργικών αποφάσεων με το κομμάτι).

ΑΥΤΟΣ που διόρισε κατ' εντολήν άδηλης αρχής, που εξεδίωξε αδίκως κατά παράβασιν νόμου (αλλά με βάση την εικαζόμενη βούληση του Αρχηγού), αυτός που υπηρέτησε -στη Βουλή, στον Συνδικαλισμό, στο Πανεπιστήμιο, στους ΟΤΑ- τα πιο σκοτεινά κυκλώματα και συμφέροντα, όλοι αυτοί πιστεύουν ότι αποκαθαίρονται λόγω του Ακηκού Αγους και ότι ελευκάνθησαν μέσω της υπόδειξης δυο-τριών ενόχων (άρα μπορούν να συνεχίσουν -πιο προσεκτικά αυτή τη φορά- το «συλλεκτικό τους έργο»).

ΙΣΩΣ δεν έχουν αντιληφθεί ότι πολύ σύντομα οι πολιτικοί θα καταστούν διακοσμητικά εσωτερικού χώρου, αφού δεν θα τολμούν να βγουν στον δημόσιο χώρο όπου θα τους περιμένουν γιούχα και ζαρζαβατικά.

ΙΣΩΣ δεν έχουν κατανοήσει ότι δεν ενδιαφέρει κανέναν αν οι πρώην διεφθαρμένοι μετανόησαν (ειλικρινά ή υποκριτικά), γιατί ουδείς πιστεύει ότι μπορούν να ζήσουν έντιμα χωρίς προηγουμένως να λογοδοτήσουν, ν' απομακρυνθούν από τα αξιώματα διά βίου και ν' αυτο-εγκλεισθούν στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας.

ΤΑ πολιτικά και επικοινωνιακά τρικ δημοσιογραφούντων πολιτικών και πολιτικολογούντων δημοσιογράφων τέλειωσαν. Το φιλοθεάμον κοινόν απεσύρθη για διαβούλευση ως προς το είδος και το ύψος της ποινής. Εν αναμονή της κρίσης του λαού, όσο πιο γρήγορα κατεβούν από τη σκηνή τόσο το καλύτερο για την υστεροφημία τους.

ΥΓ.1 Η κυβέρνηση τήρησε ό,τι υποσχέθηκε. Ολοι οι Ελληνες εξισωθήκαμε στη φτώχεια και τη διάψευση.

ΥΓ.2 Η Αριστερά τηρεί κατά γράμμα την παράδοσή της. Ζει τρώγοντας τις σάρκες της και τα παιδιά της προκαλώντας ακόμα και στους καπιταλιστές αισθήματα συμπάθειας. Μήπως αυτή είναι μια σατανική τακτική διάβρωσης του συστήματος;

Ουπς! Τι λέει ο...

...Τζορτζ, ρε παιδιά;

Τι θα γινόταν εάν αποχωρούσε η Γερμανία από το ευρώ;
NAFTEMPORIKI.GR Παρασκευή, 25 Ιουνίου 2010

Του Τζορτζ Σόρος*

Άλλοτε η Γερμανία βρισκόταν στο επίκεντρο της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Οι κυβερνητικοί της αξιωματούχοι διαβεβαίωναν ότι η Γερμανία δεν ακολουθούσε ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική αλλά ενιαία ευρωπαϊκή πολιτική. Μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου, οι ηγέτες της χώρας συνειδητοποίησαν ότι η επανένωση της Γερμανίας θα ήταν εφικτή μόνο στο πλαίσιο μιας ενωμένης Ευρώπης και ήταν διατεθειμένοι να κάνουν θυσίες για να διασφαλίσουν την ευρωπαϊκή αποδοχή. Οι Γερμανοί θα μπορούσαν να δίνουν περισσότερα και να λαμβάνουν λιγότερα, διευκολύνοντας έτσι την εξασφάλιση συμφωνίας.

Αυτή η εποχή ανήκει στο παρελθόν. Το ευρώ βρίσκεται σε κρίση και η Γερμανία διαδραματίζει σε αυτή τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Οι Γερμανοί δεν αισθάνονται πλέον πλούσιοι, οπότε δεν θέλουν να συνεχίσουν να παίζουν το ρόλο του «μεγάλου πορτοφολιού» για την υπόλοιπη Ευρώπη. Μπορεί αυτή η μεταστροφή νοοτροπίας να είναι κατανοητή, αλλά έχει παγώσει τη διαδικασία της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Βάσει σχεδιασμού, το ευρώ ήταν εξ αρχής ένα ατελές νόμισμα. Η Συνθήκη του Μάαστριχτ προέβλεπε τη σύσταση μιας νομισματικής ένωσης χωρίς πολιτική ενοποίηση –με κεντρική τράπεζα αλλά χωρίς κεντρικό υπουργείο Οικονομικών. Όσον αφορά στο δημόσιο χρέος, κάθε κράτος - μέλος της ευρωζώνης έπρεπε να κάνει το κουμάντο του.

Το γεγονός αυτό ήταν συγκαλυμμένο μέχρι που η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αποφάσισε να δεχθεί το δημόσιο χρέος όλων των κρατών της ευρωζώνης επί ίσοις όροις στο πλαίσιο των διευκολύνσεων χρηματοδότησης. Στην πράξη, αυτό σήμαινε ότι όλοι θα μπορούσαν να δανειστούν με το ίδιο επιτόκιο που δανείζεται η Γερμανία. Οι τράπεζες ήταν ευχαριστημένες που κέρδιζαν λίγα λεπτά επιπλέον από τους υποτιθέμενους τίτλους μηδενικού κινδύνου και φόρτωναν τον ισολογισμό τους με κρατικά ομόλογα των πιο αδύναμων χωρών.

Ο πρώτος κακός οιωνός ήταν η κατάρρευση της Lehman Brothers το Σεπτέμβριο 2008. Σε έκτακτη σύνοδο τον Οκτώβριο στο Παρίσι, οι υπουργοί Oικονομικών της ΕΕ αποφάσισαν να παρέχουν ουσιαστικές εγγυήσεις ούτως ώστε να μην επιτρέψουν την πτώχευση άλλου συστημικά σημαντικού χρηματοοικονομικού ιδρύματος. Όμως η Γερμανίδα καγκελάριος, Άνγκελα Μέρκελ, ήταν αντίθετη με την παροχή κοινών εγγυήσεων σε επίπεδο ΕΕ –κάθε χώρα έπρεπε να φροντίσει για τις τράπεζές της, υποστήριζε.

Σε πρώτη φάση, οι χρηματοοικονομικές αγορές ήταν τόσο εντυπωσιασμένες με τις εγγυήσεις που δεν πρόσεξαν καν τη διαφορά. Παρατηρήθηκε εκροή κεφαλαίων από τις χώρες που δεν είχαν τη δυνατότητα να παρέχουν ανάλογες εγγυήσεις, καθώς οι διαφορές επιτοκίου ανάμεσα στα κράτη της ευρωζώνης παρέμεναν ελάχιστες. Σε αυτό το σημείο ήταν που οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης –ιδίως η Ουγγαρία και τα κράτη της Βαλτικής– βρέθηκαν σε πολύ δύσκολη θέση και έπρεπε να διασωθούν.

Τότε ήταν που οι χρηματοοικονομικές αγορές άρχισαν να ανησυχούν για τη συσσώρευση κρατικών τίτλων, με αποτέλεσμα η ψαλίδα των επιτοκίων να αρχίζει να ανοίγει. Η Ελλάδα βρέθηκε στο επίκεντρο της προσοχής όταν η νέα της κυβέρνηση αποκάλυψε ότι οι προκάτοχοί της δήλωσαν ψευδή στοιχεία για το δημοσιονομικό έλλειμμα του 2009.

Οι ευρωπαϊκές αρχές άργησαν να αντιδράσουν, καθώς υπήρχε τεράστια διάσταση απόψεων ανάμεσα στα κράτη μέλη της ευρωζώνης. Η Γαλλία ήταν διατεθειμένη μαζί με άλλες χώρες να δείξουν αλληλεγγύη, αλλά η Γερμανία –η οποία είχε τραύματα από δύο εκτινάξεις τιμών μέσα στον 20ό αιώνα– αποστρεφόταν την ιδέα δημιουργίας πληθωριστικών πιέσεων. (Η αλήθεια είναι πως, όταν η Γερμανία συμφώνησε να υιοθετήσει το ευρώ, επέμενε να προβλεφθούν ισχυρές δικλείδες ασφαλείας για τη διατήρηση της αξίας του νέου νομίσματος και το συνταγματικό της δικαστήριο επιβεβαίωσε την απαγόρευση των διασώσεων από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ.)

Επιπλέον, εν αναμονή γενικών εκλογών το Σεπτέμβριο 2009, οι Γερμανοί πολιτικοί χρονοτριβούσαν. Η κρίση στην Ελλάδα φούντωσε και εξαπλώθηκε και σε άλλες χώρες με υψηλά ελλείμματα. Όταν οι Ευρωπαίοι ηγέτες αποφάσισαν επιτέλους να δράσουν, θα έπρεπε να παράσχουν ένα πολύ μεγαλύτερο πακέτο διάσωσης από αυτό που θα χρειαζόταν εάν ενεργούσαν νωρίτερα. Επίσης, προκειμένου να καθησυχάσουν τις αγορές, οι αρχές ένιωσαν υποχρεωμένες να συστήσουν το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοοικονομικής Σταθεροποίησης –με κεφάλαιο ύψους 500 δισ. ευρώ από τα κράτη μέλη συν 250 δισ. ευρώ από το ΔΝΤ

Η ανησυχία στις αγορές, όμως, δεν καταλάγιασε, καθώς η Γερμανία υπαγόρευσε τους όρους του Ταμείου, οι οποίοι είχαν τελικώς τη μορφή κυρώσεων. Οι επενδυτές, από την άλλη, σωστά θεώρησαν ότι η μείωση των ελλειμμάτων σε συνθήκες υψηλής ανεργίας θα επιφέρει αύξηση της ανεργίας, καθιστώντας ακόμη πιο δύσκολη τη δημοσιονομική προσαρμογή. Ακόμη και εάν επιτευχθούν οι δημοσιονομικοί στόχοι, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πώς θα ανακτήσουν οι χώρες αυτές την ανταγωνιστικότητά τους δίνοντας ώθηση στην ανάπτυξη. Χωρίς συναλλαγματική υποτίμηση, η διαδικασία προσαρμογής θα συμπιέσει τους μισθούς και τις τιμές, αυξάνοντας τις πιθανότητες αποπληθωρισμού.

Οι πολιτικές που έχουν επιβληθεί σήμερα στην ευρωζώνη έρχονται σε άμεση αντίθεση με τα διδάγματα της Μεγάλης Ύφεσης της δεκαετίας του 1930 και απειλούν να παρασύρουν την Ευρώπη σε μια περίοδο παρατεταμένης αποτελμάτωσης –στην καλύτερη περίπτωση. Σε αυτή την περίπτωση, θα παρατηρηθεί δυσαρέσκεια και κοινωνική αποσταθεροποίηση. Στο χειρότερο σενάριο, η ΕΕ θα παραλύσει ή θα διαλυθεί εξαιτίας της έξαρσης της ξενοφοβίας και του εθνικιστικού εξτρεμισμού.

Εάν συνέβαινε αυτό, μεγάλο μέρος της ευθύνης θα αναλογούσε στη Γερμανία. Δεν μπορεί να κατηγορήσει κανείς τη Γερμανία επειδή επιδιώκει ένα ισχυρό νόμισμα και έναν ισοσκελισμένο προϋπολογισμό, αλλά ως η ισχυρότερη και πλέον αξιόπιστη χώρα, επιβάλλει άθελά της στην υπόλοιπη ευρωζώνη αποπληθωριστικές πολιτικές. Δύσκολα ο γερμανικός λαός θα παραδεχτεί πόσο επιβλαβείς είναι οι πολιτικές της Γερμανίας για την υπόλοιπη Ευρώπη, καθώς με τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το ευρώ, ο αποπληθωρισμός θα κάνει τη Γερμανία πιο ανταγωνιστική στις διεθνείς αγορές, σπρώχνοντας τις πιο αδύναμες χώρες ακόμη πιο βαθιά μέσα στην ύφεση και ταυτόχρονα αυξάνοντας το βάρος του χρέους τους.

Οι Γερμανοί θα έπρεπε να κάνουν το εξής νοητό πείραμα: αποχώρηση από το ευρώ. Το αναγεννημένο μάρκο θα εκτινασσόταν, ενώ το ευρώ θα βούλιαζε. Η υπόλοιπη Ευρώπη θα γινόταν ανταγωνιστική και θα μπορούσε να χαράξει πορεία εξόδου από τα προβλήματα –ενώ η Γερμανία θα ανακάλυπτε πόσο επώδυνο μπορεί να αποδειχθεί ένα υπερτιμημένο νόμισμα. Το εμπορικό της ισοζύγιο θα γινόταν αρνητικό και θα παρατηρούνταν εκτεταμένη ανεργία. Οι γερμανικές τράπεζες θα υφίσταντο σημαντικές απώλειες και θα χρειάζονταν γενναίες ενέσεις δημόσιου χρήματος –η κυβέρνηση, βέβαια, θα θεωρούσε πιο σωστό πολιτικά να διασώσει τις γερμανικές τράπεζες παρά την Ελλάδα ή την Ισπανία. Θα υπήρχαν, όμως, και μερικά ακόμη οφέλη: οι Γερμανοί συνταξιούχοι θα μετακόμιζαν στην Ισπανία και θα ζούσαν σαν βασιλιάδες, βοηθώντας ταυτόχρονα την ανάκαμψη της αγοράς ακινήτων της Ισπανίας.

Φυσικά, το επιχείρημα αυτό είναι άκρως υποθετικό, καθώς σε περίπτωση που εγκατέλειπε η Γερμανία το ευρώ, οι πολιτικές συνέπειες θα ήταν αδιανόητες. Το νοητό πείραμα, όμως, ίσως βοηθήσει στην αποτροπή της εκπλήρωσης του αδιανόητου.

*Ο Τζορτζ Σόρος είναι πρόεδρος της Soros Fund Management και του Open Society Institute.

Copyright: Project Syndicate, 2010


Βρε σεις, μέχρι κι ο Σόρος μας τα λέει!!!
Τώρα, βέβαια, γιατί κύριε Τζόρτζ να κάνει η Γερμανία το "νοητό πείραμα" και να μην κάνουν η Ελλάδα, κι οι υπόλοιπες PIIGS, το αυτονόητο;
Δηλαδή γιατί πρέπει να λειτουργήσουμε σώνει και καλά άπαντες σαν την ουρά της Γερμανίας, και να παίξουμε το παιχνίδι στους χρόνους που θέλει και με τους όρους που θέτει, και να μην ακολουθήσουμε τους δικούς μας κανόνες παιχνιδιού;