Παρασκευή, 30 Ιουλίου 2010

"Ο φίλος μου ο Σπύρος..."

Στα μέσα του 1970, μετά την επαναδημοκράτιση, είδα τον Σπύρο να σουλατσάρει από καφενείο σε καφενείο με δυο τρεις εφημερίδες στη μασχάλη. Όλες στο πρωτοσέλιδο είχαν τη φωτογραφία του '"εθνάρχη" με τα ατάσθαλα φρύδια. Κοτλέ καμπάνα παντελόνι, πουκαμισάκι ξεκούμπωτο με την τρίχα βιτρίνα και τον παχύ σταυρό απ' τα βαπτίσια του.
Έλεγε ιστορίες στους θαμώνες για την εξορία που τον έστειλε η χούντα. "Αυτοεξορισμένος" κι αυτός στη Σουηδία. Δεν ήταν κι άσχημα τελικά. Έλεγε και ξανάλεγε την ιστορία για τα κορόιδα τους σουηδούς που του αγοράσανε αμάξι επειδή είχε κάνε δήλωση πως το δικό του κάηκε. Κρατική ασφάλεια, κοινωνικό κράτος εκεί. Ένα πλαστό χαρτί απώλειας και να σου ο χλεχλές με το... καινούριο Volvo.
Mε το Volvo ήρθε στην Ελλάδα το 1976 και με την ιδιότητα του αντιστασιακού, αυτοεξόριστου, κατατρεγμένου αντιφρονούντα, κι αμέσως έπιασε δουλειά. Ένας κολλητός του δούλευε στη νομαρχία, " τμήμα πολεοδομίας". Κάτι μαγειρέψανε με ένα οικόπεδο, κάτι άδειες πλαστογραφήσανε και με μια αντιπαροχή βρέθηκε με δυο τρία διαμερίσματα στην κατοχή του. Νοίκιασε τα τρία σε φοιτητές της σχολής που άνοιξε στην πόλη και κάαααθονταν. Τώρα είχε χρόνο να σώσει τους συμπολίτες του από την κατάρα της αντιπαροχής που τσιμέντωσε τα πάντα.
Στις αρχές του 1980 το... σχέδιο των κυβερνόντων πήγαινε καλά. Μαζέψανε όλο τον πληθυσμό στις πόλεις, τον ένα πάνω στον άλλο. Φθηνά εργατικά χέρια. Το Σπύρο τον συνάντησα τότε πάλι στην Αθήνα. Δεν κρατούσε πια '"δεξιές" εφημερίδες αλλά κάτι αφίσες με τον πράσινο ήλιο. Μόλις είχε κερδίσει τις εκλογές ο μεσιέ με το ζιβάγκο και η χώρα έμπαινε στη νέα εποχή. Ο Σπύρος ήταν πια πρόεδρος πολιτιστικού συλλόγου στα Πετράλωνα, αλλά και παράγοντας σε ποδοσφαιρική ομάδα. Έδωσε το Volvo και πήρε μια 318, Μπεμβέ με καθίσματα από δερματίνη, χαμηλωμένη. Τα λεφτά έρχονταν μόνα τους από τότε που οργανώθηκε στο κόμμα.
Τον χώσανε οι κολητοί σε κάτι επιτροπές, και ρούφαγε το μερίδιό του από τα πακέτα που έρχονταν από την Ευρώπη. Ο "μεγάλος", ο Ανδρέας, δεν γούσταρε την Ευρώπη, αλλά μια χαρά τα πήγε μαζί τους τελικά. Το σύνθημα "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο" ήταν καλή ατάκα για τα αντανακλαστικά του λαού, αλλά μέχρι εκεί. Ο Ανδρέας ήταν όσο Ευρωπαίος ήταν κι ο Κωνσταντίνος. Όσο ο λαός στην Ελλάδα είχε χούντα, αυτοί και οι κουστωδία τους ήταν "εξορία". όχι. όχι Μακρόνησο. πιο δύσκολη, στην ξενhτειά: Παρίσια, Στοκχόλμες, Τορόντα, Μανχάταν. όπου υπήρχαν αμερικάνικες και αγγλικές πρεσβείες, ακριβώς δίπλα κάνανε τα σπίτια τους. Αντίσταση βλέπεις, εκ του ασφαλούς την ώρα που οι υπόλοιποι στην πατρίδα τρώγανε το ξύλο της αρκούδας!
Ο Ανδρέας λοιπόν έφερε λεφτά από την Ευρώπη με το σύνθημα "αλλαγή". Πακέτα Ντελόρ, ΜΟΠ, Λεφτά, πολλά λεφτά. Από αυτά τα λεφτά ο Σπύρος ζούσε καλά. Συνδικαλίζονταν κιόλας στα πράσινα στέκια μαζεύοντας ψήφους για το κόμμα. Με το πακέτο μάλμπορο να εξέχει απ την κωλότσεπη, τα κλειδιά της μπέμπας σε ρόλο κομπολογιού, το μαλλί μπούκλα χαίτη μπριγιαντομένο, έτρεχε από σύναξη σε σύναξη πρασινίζοντας τον τόπο. Τα βράδια συνήθως άφηνε στο σπίτι την κυρά, και πήγαινε να "σηκώσει" το το κοινωνικό του προφίλ με κολλητούς από κάτι υπουργεία.
Παραλιακή κατά κανόνα, σκυλάδικο, πρώτο τραπέζι πίστα, κάβα, άσπρη κάλτσα, καφέ λουστρίνι εισαγωγής. ΛεΠά, Χριστοδουλόπουλος, Καφάσης, Πίτσα, Φλωρινιώτης, Σου-Μου, Καν-Καν, ουίσκι και σαμπάνια μαζί, πιάτα και γαρύφαλα, γκόμενες να κωλοτρίβονται στις γραβάτες, τσιφτετέλια στην πίστα με το χέρι στον αέρα να μοστράρει το μακρύ νύχι του μικρού δακτύλου με το μον[οπετρο δαχτυλίδι. Παχύς χρυσός με πράσινη πέτρα πάνω. Ξημερώματα για πατσά στη Συγγρού, δίπλα στις πουτάνες.
Αρχές δεκαετίας του 1990. Ο γιος του Σπύρου μεγάλωσε και ήταν πια στο Λύκειο. Από το Γυμνάσιο όμως ήταν "ενεργός" πολίτης. Πρόεδρος του 15μελούς που "κατέβαινε" στις σχολικές εκλογές με το κόμμα. Το κόμμα ήταν παντού. Όχι στα νηπιαγωγεία ακόμα, αλλά από το γυμνάσιο μπορούσες να διαλέξεις το κοπάδι σου. Ο γιος ήταν άξιο τέκνο του Σπύρου. Είχε μάθει τα κόλπα πως να βγάζει λεφτά από τις μίζες στις εκδρομές στήνοντας την κατάσταση ανάμεσα στους λεοφωρτζήδες και τους καθηγητές. Όλοι κάτι βάζανε στην τσεπούλα κι όλοι μια χαρά.
Ο γιος είχε εξαντλήσει το όριο των απουσιών αλλά κανένα πρόβλημα, όλα με λίγο λάδωμα από τον μπαμπά κυλάνε καλύτερα. Ο διευθυντής του σχολείου άλλωστε είχε βλέψεις για προϊστάμενος δευτεροβάθμιας και χρειαζόταν πλάτες στο κόμμα. Ο Σπύρος είχε καημό ο γιος του να πάει στο Κολέγιο Αθηνών αλλά δεν του κάτσε. Ήταν σημαντικό να είσαι συμμαθητής με τον γόνο του εφοπλιστή, του εφημεριδά και του μεγαλέμπορου, του χοντρέμπορου, του μεγαλομπακάλη, του μπουζουκά, του "εισαγωγαί - εξαγωγαί" κλπ κλπ. Αργότερα οι μπίζνες με ποιους θα γίνονταν άλλωστε. με άγνωστους; Με τους συμμαθητές φυσικά! Αλλά κι έτσι όλα τακτοποιήθηκαν.
Στις αρχές του 1990 ο γιος του Σπύρου πήγε δυο χρόνια διακοπές στο United States of America και γύρισε με πτυχίο management & marketing - Human resources manipulation και κάτι τετοια επιστημονικά! Έμαθε απ' έξω όλα τα καφέ του Γιέιλ, του Χάρβαρντ και τις μαζορέτες των αδελφάτων, αλλά τα αγγλικούλια του ήταν επιπέδου Ελεμέντρι, ίδια μ αυτά του Καραμανλή του νεωτέρου που κι αυτός στο Αμέρικα έφαγε τα νιάτα του σπουδάζοντας πρωθυπουργός τρομάρα του!
Γύρισε στην Ελλάδα λοιπόν πτυχιούχος κι άνοιξε με κάτι μαγειρεμένες επιδοτήσεις διαφημιστική εταιρία, ξήγα του μπαμπά. Το μαγαζί πήγε καλά από την αρχή καθώς έπαιρνε "αβέρτα" δημόσια έργα. Οργάνωση εκθέσεως Υπ. Τουρισμού 1.900.000, έντυπα Περιφέρειας 4.200.000, κονκάρδες για το Δήμο 500.000, Τουριστικη Προβολή Δήμου Τάδε 12.000.000, Καθαρισμός Ακτών του Νομού Τάδε 80.000.000 (δραχμούλες έτσι;) και πάει λέγοντας.
Πουλούσε και μίντια στα κανάλια που γέμισαν τον τόπο. ελεύθερη τηλεόραση γαρ. Είχε κάνει κολλητούς μερικούς Νομάρχες και Δημάρχους και έπαιρνε τη δουλειά. Με διαγωνισμούς πάντα, όλα κι όλα! Διαφανέστατα. Ήξερε καλά πως αν δεν χώσεις μαύρα, δεν θα πάρεις τη δουλειά. Έτσι, ένας δούλευε, δέκα πληρώνονταν. Ένας έσκαβε (κι αυτός με stage επιδοτήσεις) και δέκα κονομάγανε. Η πιο κερδοφόρα δουλειά στην Ελλάδα έγινε ο αέρας.
Χρυσοπληρωμένοι αεριτζήδες, πετυχημένοι και κονομημένοι. Έτσι κι ο γιος του Σπύρου. Άλλαξε το φοιτητικό κόκκινο Celica με το μπουρί από πίσω και πήρε μια Cayene μαύρη. Την sport τούρμπο βέβαια, με φιμέ τζάμια επίσης. Αριθμός κυκλοφορίας ΑΜΡ-7777. Ήθελε να τον καταλαβαίνουν όλοι και ένας κολλητός στο συγκοινωνιών του έδωσε το νούμερο. Δεν ήθελε όμως να φαίνεται στην εφορία, γι αυτό και το πιπίνι το 'έβαλε' στην οφ-σορ του που είχε έδρα την Κύπρο. Εταιρικό το αμάξι, όπως και η γκαρσονιέρα που αγόρασε για γαμηστρώνα στο Κολωνάκι κοντά στου Σημίτη για να τον χαιρετάνε οι μπάτσοι της φρουράς.
Στις γκόμενες που ξεμονάχιαζε εκεί έλεγε πως ήταν σύμβουλος του ΥΠ.ΠΟ, έτσι για φιγούρα. Ψέματα βεβαίως, δεν ήταν σύμβουλος, πελάτη τον είχε.
Ο μπαρμπα Σπύρος ήταν περήφανος για το βλαστάρι του. Είχε βγει στη σύνταξη από τα πενήντα του "δουλεύοντας" το ΤΕΒΕ με πλαστά παραστατικά εργασίας από τη Σουηδία, αλλά έβγαζε χοντρά φράγκα από τότε που το κόμμα τον έβαλε σύμβουλο στο κρατικό κανάλι. Πολλά λεφτά! Και δεν πατούσε και το πόδι του εκεί. Από τη Μύκονο τηλεφωνικώς οι πολύτιμες συμβουλές του μέσα από την πισίνα ή το τζακούζι που φερε απ΄ τη Σουηδία να του θυμίζει την ξενιτειά.
Έφερε και μια σάουνα αλλά την πήγε στο άλλο εξοχικό στην Αράχοβα. Από τη Μύκονο ερχόταν στην Αθήνα μόνο για τα συμβούλια με Υπουργούς, για να ζεσταθεί το κονέ. Έτσι κι αλλιώς με το σκάφος μια ώρα ήταν η Γλυφάδα από τη Μύκονο και τρως και καμιά αστακομακαρονάδα στο διάμεσο να διαπιστευτεί το στάτους. Και τα σκυλάδικα κοντά, λίγο αλλάξαν από το ηρωικό 80. Το κόλπο του χρηματιστηρίου τους άφησε πόλλλλλλλά κέρδη.
Ήταν μέσα στις κομπίνες που φούσκωναν ανύπαρκτες εταιρίες πιο γρήγορα κι από φαρίνα γιώτης. Όταν δόθηκε το σύνθημα, τα φράγκα μεταφέρθηκαν στην Ελβετία με τσουβάλια και είναι εκεί για τα γεράματα. Ο μπάρμπα Σπύρος έμαθε πως ο καλύτερος φίλος του στο πατρικό του δίπλα αυτοκτόνησε από την απόγνωση. Έχασε τα πάντα. Ο Σημίτης που είχε ψηφίσει ο βλάκας, τον είχε διαβεβαιώσει πως το χρηματιστήριο θα τον κάνει πλούσιο και εκσυγχρονισμένο. Ο Σπύρος έστειλε στεφάνι μια που δεν μπόρεσε να πάει στην κηδεία, είχε επιτροπή.
Στα μέσα του 2000 μπήκε πατέρας και γιος στο μεγαλύτερο φαγοπότι όλων των εποχών. Αρμέγανε από παντού, ήταν πια κολλητοί με τους πάντες και διαχειρίζονταν μίζες και λάδια. Σι Φορ Άι, Αντίρια, Ολυμπιακά Έργα, κατασκευές, αεροδρόμια, νοσοκομεία, ότι μπορεί και δεν μπορεί να φανταστεί κανείς. Η Ολυμπιακή φλόγα έφερε πολύ χρήμα. Ο Σπύρος έχει ακόμα τη δάδα της φλόγας, την μετέφερε κι αυτός για 50 μέτρα. αλλά οι φωτογραφίες βγήκαν "καμένες" επειδή γυάλισε στον ήλιο το ολόχρυσο ρόλεξ και το δαχτυλίδι με την πράσινη πέτρα στο μικρό δάχτυλο με το μακρύ νύχι.
Κάπου σ' αυτή την εποχή έχασα τα ίχνη του Σπύρου και του γιου του. Είχα κι εγώ τα δικά μου προβλήματα επιβίωσης. Έμαθα πως αγόρασαν σπίτια στο Σαν Φραντζίσκο και στο Λονδίνο για τις δύσκολες ώρες. Μάλλον είχαν την πληροφορία πως η Ελλάδα θα γίνει επικίνδυνος τόπος για την κάστα τους και έφυγαν νωρίς. Όπως οι καλοί κλέφτες, μια καλή μπάζα κι εξαφανιζόλ.
Οι κολλητοί τους όμως είναι ακόμα εδώ, άπληστοι, αδίστακτοι, ψεύτες απέναντι σε εκατομμύρια φτωχών πια Ελλήνων. Στις αρχές του 2010 ο τελευταίος της δυναστείας Παπανδρέου αποφάσισε να ποντάρει σε λάθος άλογο, και να κερδίσει τις εκλογές πέφτοντας στην παγίδα που έστησε ο ελληνικός λαός. Σπύρος και γιος ΑΕ ίσως τη γλυτώσουνε. Ίσως αποφύγουν αυτό που δεν απέφυγαν οι Λουδοβίκοι του παρελθόντος.
Στην Ελλάδα μπορεί το 95% να κοιμάται νανουρισμένο από το σκυλάδικο, τους πληρωμένους τελάληδες της δημοσιογραφίας, και τη χαζομάρα του μεσημεριού, αλλά το 5% είναι γνήσιο τέκνο του Λεωνίδα, του Θεμιστοκλή και του Αλεξάνδρου. Πιο γνήσιο δεν γίνεται.
Καλή σου τύχη Σπύρο. Χαιρετίσματα στο γιο και στην κυρά.
Αλιεύθηκε από taxalia

It's a man's world...

Ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος...

...γοργονομανίτσαμ';

Πέμπτη, 29 Ιουλίου 2010

Βεντούζεν! (Αλλά σοσιαλιστικαί)



(Κλικ στις εικόνες για μεγέθυνση)
Αλιεύθηκε από taxalia




-ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ Ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ!

-Τι;

-ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ Ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ!, είπαμε.

-Ορίστε;

-ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ Ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ!, λέμε ρε.

-Δεν άκουσα;

-ΣΚΑΣΕ ΚΑΙ ΚΟΛΥΜΠΑ!, η πλάκα τέλειωσε· τα κεφάλια μέσα τώρα, ρε κουφάλογο!

-Α, ΟΚ, το 'πιασα...μπαρδόν για την ενόχληση.

Στ' @@ μας! Εμάς...

...θα μας έχουν εξοντώσει ήδη τα νεοφιλελεύθερα γκλομπάλια!

Προσδιορίστηκε και το τέλος της ζωής στη γη


Ένας γιγαντιαίος αστεροειδής βρίσκεται σε πορεία σύγκρουσης με τη γη, η οποία προβλέπεται να συμβεί γύρω στο έτος 2200. Μια τέτοια σύγκρουση θεωρείται πως μπορεί να καταστρέψει κάθε ίχνος ζωής στο πλανήτη μας.

Οι πιθανότητες της σύγκρουσης είναι μία στις χίλιες, και η πλέον πιθανή ημερομηνία επαφής έχει προσδιοριστεί στις 24 Σεπτεμβρίου του 2182. Ο αστεροειδής, που ονομάστηκε 1999 RQ36, έχει μέγεθος μεγαλύτερο από 600 μέτρα.

Αν θέλουμε να τον αντιμετωπίσουμε, θα πρέπει να το κάνουμε τουλάχιστον 100 χρόνια πριν καταφτάσει, άρα έως το 2082 θα πρέπει να κάνουμε κάτι προκειμένου η ανθρωπότητα να επιβιώσει. Πρόκειται για σενάριο υψηλού ρίσκου, στο οποίο θα πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη σημασία στους επόμενους αιώνες.

Φαντάσου...


Αλιεύθηκε από antinews.gr

Και όμως, συμβαίνουν...

...αλλού...

Ουγγαρία: «Μπορούμε χωρίς το ΔΝΤ»

«Χαίρει υγείας η ουγγρική οικονομία, δεν χρειάζεται, πλέον, τη βοήθεια του ΔΝΤ», τόνισε σήμερα στη Βουδαπέστη ο υφυπουργός Οικονομίας Ζόλταν Τσέφαλβαϊ. «Αρα, μπορούμε να ξεπεράσουμε το ΔΝΤ, καλύτερα έτσι», πρόσθεσε αμέσως.

«Η προτεραιότητα της κυβέρνησης μας, πλέον, είναι να συμφωνήσει με την ΕΕ», επισήμανε περαιτέρω ο ίδιος, μιλώντας σήμερα αποκλειστικά στο Γαλλικό πρακτορείο. Ταυτόσημη θέση εξέφρασε δημόσια η κυβερνητική εκπρόσωπος κ. Αννα Νάγκι.

Η Ουγγαρία, τον Οκτώβριο 2008 δανειοδοτήθηκε θεωρητικά με 20 δισ. ευρώ από το ΔΝΤ, «επικείμενης της χρεοκοπίας της», από το ποσό αυτό έχει λάβει την πρώτη, μόνον, δόση, ενώ απομένουν άλλες δύο.

Με το ΔΝΤ, οι διαβουλεύσεις της Βουδαπέστης διακόπηκαν βίαια την 17η Ιουλίου, όταν μονομερώς η κυβέρνηση φορολόγησε τις τράπεζες, προσδοκώντας επιπλέον δημόσια έσοδα 650 εκατ. ευρώ. «Στόχος», η περιστολή του δημοσίου ελλείμματος στο 3,8% του ΑΕΠ στο κοντινό μέλλον.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η ουγγρική τράπεζα «OTP» κατετάγη δεύτερη ανάμεσα στις 91 ευρωπαϊκές τράπεζες που πέρασαν το τεστ προσομοίωσης ακραίων κινδύνων, ενώ επτά από αυτές «απέτυχαν».
Αλιεύθηκε από kathimerini.gr

Μήπως;

Μήπως, έστω και τώρα...

Μήπως το σύμπαν, η επανάσταση για ισότητα, η δημοκρατία, η αριστερά και ο σοσιαλισμός, είναι πραγματικότητες, ουσίες, ιδέες και έννοιες άπειρες που δεν ορίζονται και ουδέποτε νοούνται ή πραγματώνονται οριστικά;
Μήπως η δημοκρατία, η επανάσταση για ισότητα, η αριστερά και ο σοσιαλισμός, είναι αέναα αιτήματα που αενάως ερευνώνται και διεκδικούνται;

Μήπως δημοκρατία με όρια και συμβόλαια είναι συμβατική μη δημοκρατία;

Μήπως ορίζω θα πει κάτι σαν: μέσα συ - έξω συ;

Μήπως αποκλείεται η δημοκρατία να τραυματίζεται από αριστερά γιατί αριστερά θα πει δημοκρατία;

Μήπως όταν λέμε πως όλοι τραυματίζουμε τη δημοκρατία (όλοι φταίμε, δηλαδή) δίνουμε άλλοθι αθώωσης στους αληθινούς ενόχους;

Μήπως η γενικευμένη ενοχή είναι φασισμός που υπηρετείται κι από δημοσιογραφίες κίτρινες και ζουγκλερές;

Μήπως εμείς που λέμε, όλοι φταίνε, σαν τον κίτρινο και αδικοχαμένο δημοσιογράφο, από την αποκρουστική ΣΕΧΤΑ (άει ΣΕΧΤΑΡ πια), σπέρνουμε τη σύγχυση, την απελπισία, την οργή και το μίσος και συνδημιουργούμε μαζί και με άλλες αιτίες, μαύρη ατμόσφαιρα που γεννάει ΣΕΧΤΕΣ απολίτικες, συγχυσμένες, οργισμένες, λούμπεν και υποπρολεταριακές, σκάβοντας τον ίδιο μας τον λάκκο;

Μήπως η ΣΕΧΤΑ απειλεί να μας φάει όλους, για να 'ρθει να μας σώσει η ΣΕΧΤΑ της ασυδοσίας της αγοράς, που σίγουρα θα μας φάει όλους;

Μήπως όταν εμείς ζητούμε ειρηνική, δημοκρατική αλλαγή, οι δυνάστες μας πυροβολούν και μας σκοτώνουν (π.χ. ο μικρός Αλέξης) γιατί θέλουν πόλεμο που ευνοεί τα συμφέροντά τους κι όχι ειρήνη που ευνοεί τα δικά μας;

Μήπως στην Ευρ. Ένωση η δημοκρατία, πριν καν ολοκληρωθεί, ηττήθηκε από τη δικτατορία της ασυδοσίας της αγοράς;

Μήπως στην Ελλάδα πάμε πίσω και από τον Μεσαίωνα που οι συντεχνίες ήταν πρόοδος εις βάρος των φεουδαρχών, αφού τις καταργούμε (για δήθεν μεταρρύθμιση, αντί να τις μετατρέψουμε σε δημοκρατικά συνδικάτα) υπέρ των σύγχρονων φεουδαρχών των πολυεθνικών;

Μήπως στην Ελλάδα ήρθανε ήδη οι βάρβαροι (ΔΝΤ) που ζητούσε ο Καβάφης, σαν μια κάποια λύση, κι αν ζούσε σήμερα, θα έφτυνε τον κόρφο του γι' αυτό;

Μήπως στην Ελλάδα δεν υπάρχει, όχι μόνο δημοκρατία, αλλά ούτε καν εθνική ανεξαρτησία;

Μήπως στην Ελλάδα περάσαμε στον αντιπολιτισμό, αφού τα παιδιά, οι γέροι και οι άρρωστοι εγκαταλείπονται στην κακή τους τύχη;

Μήπως η Μάνα Ελλάδα, που βυζαίνει τα παιδιά της, έγινε μητριά που τα αφήνει αβύζαχτα να πεθάνουν;

Μήπως ήρθε η ώρα να μιλήσει η κοινωνία και να τα αλλάξει όλα;

Μήπως η ενότητα της αριστεράς θα βοηθήσει σ' αυτό;

Μήπως όταν διασπούμε την αριστερά με αντιδημοκρατικό τρόπο, αφού το κάνουμε μετά τις εκλογές (ενώ το έχουμε στο μυαλό μας από πολύ πριν) κι όχι πριν από τις εκλογές, διεκδικώντας το βουλευτιλίκι με το σπαθί μας, από φλογερή επιθυμία για διακυβέρνηση, προμηνύουμε κακή διακυβέρνηση οψέποτε...;

Μήπως κοινός υποψήφιος (π.χ., Σακοράφα) του ΣΥΝ, της Δημοκρατικής Αριστεράς και των Οικολόγων (κι όχι ο Αλαβάνος με την ΟΛΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, π.χ.) είναι αυτό που ζητούσε εξ αρχής ο κ. Κουβέλης, επομένως κακώς τον άφησε να κάνει τη διάσπαση ο κ. Τσίπρας;

Μήπως, έστω και τώρα, είναι ώρα να ενωθεί η ΟΛΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ για να δημιουργηθούν συνθήκες ευνοϊκές για την αλλαγή κι ας είναι υποψήφιός της ο κ. Αλαβάνος ή όποιος άλλος κατάλληλος;

Λέω μήπως;

ΚΩΣΤΑΣ ΜΕΣΑΡΗΣ
Ηθοποιός

ΥΓ. 1. Αν θέλουμε να παίξουμε στη σκηνή του δικομματισμού, δεν χρειάζεται να κάνουμε πρώτα αρπαχτή στη σκηνή των οικολόγων.

ΥΓ. 2. Σε κάποιους μήνες από τώρα, το όποιο θα είναι εντελώς αλλαγμένο και θα ξεπεράσει όλα τα ασήμαντα που μας κατατρύχουν τώρα, φτάνει να μην ξεπεράσει και την ίδια την αριστερά, γιατί τότε ίσως να μην έχουμε πού να κρυφτούμε.

Να τολμήσω να συμπληρώσω.
Μήπως, κάποια στιγμή, η αριστερά πρέπει ν' αποφασίσει να κατέβει απ' το θεωρείο του κονκλαβίου των κατόχων της Μεγάλης Αλήθειας και ν' αναστοχαστεί πάνω στη ζώσα πραγματικότητα;
Μήπως πρέπει η αριστερά να αντιληφθεί, κάποια στιγμή, σε ποιον λαό απευθύνεται;
Μήπως πρέπει η αριστερά να πάψει να ομφαλοσκοπεί, κοιτάζοντας, διαρκώς εκνευρισμένη, τον αφαλό της;
Μήπως πρέπει η αριστερά να παραδεχθεί, κάποια στιγμή, τα ιστορικά της λάθη και τις αστοχίες της με ειλικρίνεια και παρρησία;
Μήπως πρέπει η αριστερά να απαρνηθεί, κάποια στιγμή, οριστικά τις αγκυλώσεις και τον δογματισμό της, να πάψει δηλαδή να εκλαμβάνει τον εαυτό της σαν την Εκκλησία μιας πολιτικής θρησκείας;
Μήπως, κάποια στιγμή, η αριστερά πρέπει να μάθει ν' ακούει τον κόσμο περισσότερο και να κατηχεί λιγότερο;
Μήπως πρέπει η αριστερά να καταλάβει ότι ο ρόλος της δεν είναι να ποδηγετεί, κατά τις εξ' αποκαλύψεως επιταγές μιας αυτοεκπληρούμενης προφητείας, αλλά να εκφράζει, και να σχηματοποιεί πολιτικά, τις ανάγκες και τα θέλω της κοινωνίας κι όχι εκείνα που η ίδια θεωρεί πως θα έπρεπε η κοινωνία να θέλει και να ζητά;
Μήπως, τελικά, δεν φταίει ο κόσμος, που "δεν καταλαβαίνει", αλλά κάποιοι που δεν τα λένε καλά;
Μήπως δεν είναι στραβός ο γιαλός;

Τετάρτη, 28 Ιουλίου 2010

Ρε αι σιχτίρ, στην τελική...

(...)
Δημοσιογράφος: Οι περισσότεροι Έλληνες επιδεικνύουν ιδιαίτερη ευαισθησία στο θέμα της μεταρρύθμισης του ασφαλιστικού συστήματος, ακριβώς επειδή η μεταρρύθμιση θίγει προσωπικά συμφέροντα, κυρίως με την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης και την περικοπή των συντάξεων.

Θεόδωρος Πάγκαλος: Αν οι πολίτες δεν κατανοούσαν το πραγματικό πρόβλημα της χώρας, θα ψήφιζαν ακραία κόμματα. Δεν συμβαίνει, όμως, κάτι τέτοιο. Βέβαια, είναι φυσικό να αισθάνονται οι πολίτες δυσαρεστημένοι και να διαμαρτύρονται. Κάτι απροσδόκητο έχει συμβεί σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.
Πριν από τα μέτρα λιτότητας, ο μισθός μου βρισκόταν στο υψηλότερο επίπεδο του δημόσιου τομέα, 6.500 ευρώ τον μήνα. Τώρα, ο μισθός μου έχει μειωθεί κατά ¼, στα 4.800 ευρώ τον μήνα. Πρέπει να περιορίσω τη διάρκεια των διακοπών μου, και η γυναίκα και τα παιδιά μου έχουν δυσαρεστηθεί.
Από την άλλη πλευρά, όμως, οι άνθρωποι, που είναι δυσαρεστημένοι, είναι και πρόθυμοι να συμβάλλουν στην έξοδο της χώρας από την κρίση. Είναι μεγάλος ο αριθμός αυτών των ανθρώπων, αλλά πολλοί από αυτούς δεν εκφράζουν τις σκέψεις τους. Οι πολίτες επιθυμούν να παραμείνει η χώρα στην Ευρωζώνη. Η πλειονότητα των πολιτών προτιμά μία λύση στο πλαίσιο της Ε.Ε. Οι πολίτες χρειάζονται μία ισχυρή λύση.
Αλιεύθηκε από antiproedros.gov

Δεν τρώγεσαι με τίποτα πια, μα με τίποτα λέμε!

Venceremos!

«Η Σέχτα Επαναστατών οπλίζεται ξανά Στο σημερινό κόσμο το πιο βίαιο πράγμα είναι να μένεις απαθής. Όλη μας η ζωή κατακλύζεται από τη βία. Και όταν δεν είναι η βία των μπάτσων, των κρατητηρίων, των φυλακών, τότε τα πράγματα είναι ακόμα πιο ύπουλα. Μιλάμε για μία βία χωρίς αίμα. Για τη βία της εικόνας, των διαφημίσεων, της καταναλωτικής μαστούρας, των ψυχοαδιέξοδων, της μοναξιάς. Ζούμε σε άθλιες πόλεις, τρώμε πλαστικό φαγητό, ενημερωνόμαστε με κατασκευασμένες ειδήσεις, ψωνίζουμε τυποποιημένα προϊόντα, εργαζόμαστε σε αηδιαστικές δουλειές, θαυμάζουμε κάλπικα πρότυπα, φτιάχνουμε τα μικρά ιδιωτικά κελιά μέσα στα σπίτια μας με τη χαρούμενη επίπλωση.
Εμείς κουραστήκαμε από αυτό το κενό ζωής. Είπαμε φτάνει πι... όχι άλλες ξοφλημένες μέρες... όχι άλλες ταπεινώσεις στη δουλειά... όχι άλλες δανεικές προσευχές για καληνύχτα...

Καλό αυτό, μ' άρεσε.

Έτσι πριν 1,5 χρόνο φτιάξαμε τη Σέχτα Επαναστατών, που έγινε το όχημα διαφυγής μας από τη γ... ησυχία του κόσμου-φυλακή που ζούσαμε. Δύο-τρία όπλα για αρχή, μερικά βιβλία και κάποιες παραβατικές γνώσεις από προηγούμενες εμπειρίες του παρελθόντος, συνδυάστηκαν με αρκετά «κιλά» αποφασιστικότητας και τη σιγουριά της συνείδησης που έλεγε: ή άνθρωπος ή γουρούνι, ή μαχητής ή υπόδουλος, ή επανάσταση ή συμβιβασμός με την παραίτηση. Κι έτσι ξεκινήσαμε.
Όταν ζεις σε έναν ατέρμονο αγώνα, σε κάνει να οξύνεις τις ικανότητες και τη σκέψη σου, ενώ ταυτόχρονα σου προσφέρει την ευχαρίστηση ότι έχεις αντιτεθεί στη μοίρα που προορίζανε για σένα. Όμως θέλαμε κάτι παραπάνω... Επιζητούσαμε το άλμα για την έφοδο στον ουρανό. Μετά το τρίτο μας χτύπημα, θέσαμε στον εαυτό μας το ζήτημα της αναβάθμισης της δράσης μας, που εμπεριείχε κάποιες απαραίτητες προϋποθέσεις.
Έτσι περάσαμε σε μία δημιουργική αφάνεια με σκοπό να αναδυθούμε πιο ικανοί, πιο ουσιαστικοί, πιο επικίνδυνοι. Σε αυτό το διάστημα αρκετοί από εμάς εκπαιδευτήκαμε στα όπλα, μάθαμε νέες τεχνικές, διαβάσαμε, ενημερωθήκαμε για άγνωστες μέχρι τότε καταστάσεις αγώνα, ανταλλάξαμε εμπειρίες και σκεπτικά με άλλους μαχητές και ανεφοδιαστήκαμε στον υλικοτεχνικό τομέα.
Παράλληλα οι υπόλοιποι μαχητές μας δεν έμειναν ανενεργοί. Δημιούργησαν ένα απαραίτητο δίκτυο πληροφοριών, συνέλεξαν στοιχεία, φρόντισαν τη συνειδητή αεργία μας και πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους στο σκοπό της Επανάστασης και την αξιοπρέπεια του εαυτού τους.

Τώρα το πόσο "επικίνδυνοι" είστε, και για ποιους, παραμένει συζητήσιμο.
Πέρα απ' αυτό, η αξιοπρέπεια του Εαυτού είναι συνυφασμένη με τον σεβασμό της αξιοπρέπειας του Άλλου.
Αλλιώς δεν είναι αξιοπρέπεια, αλλά εγωισμός.

Έτσι από δω και πέρα θέλουμε να είμαστε τρομακτικά συνεπείς σε ο,τι λέμε και να μεταφέρουμε ένα μήνυμα σε όλους τους επιφανείς φορείς της κοινωνίας και τους γορίλες τους. Η «Σέχτα Επαναστατών δεν θα αφήσει ούτε ένα χιλιοστό ασφαλούς εδάφους στη ζωή σας. Τα όπλα μας είναι γεμάτα και έτοιμα 'να μιλήσουν'... Αν τα επιχειρήματα κάνουν τον ιδρώτα να κυλάει, οι αποδείξεις θα κάνουν να χυθεί αίμα...»
Πλέον δεν μιλάμε για ένοπλη προπαγάνδα αλλά την εφαρμόζουμε στην πράξη. Η πρόσφατη επίθεσή μας δεν στηρίχθηκε σε προπαγανδιστικούς λόγους αλλά στην απόφαση να τερματίσουμε την άθλια καριέρα αυτού του τύπου. Ο ένοπλος αγώνας δεν απολογείται και δεν προφασίζεται την υποκρισία του ανθρωπισμού και το ιδανικό της ανθρώπινης ζωής. Η επανάσταση είναι πόλεμος για την οικοδόμηση ενός αυτόνομου υπαρξιακού κώδικα μακριά από την υποκρισία του σύγχρονου τρόπου ζωής.
Η ανθρώπινη ζωή είναι μια μεταβλητή, ένα εμπόρευμα στον κόσμο του θεάματος που άλλοτε την κατασπαράσσει εξορίζοντάς την στα μπουντρούμια των φυλακών, στα μοναχικά αδιέξοδα, στις ουσίες των εξαρτήσεων και άλλοτε τη υπερασπίζεται ως «το ιδανικό» που χάθηκε απ' τα όπλα των τρομοκρατών. Όμως σημασία δεν έχει μόνο αν ζεις αλλά και το πώς ζεις. Η πραγματική αξία βρίσκεται στις επιλογές που κάνει ο καθένας στη ζωή του. Εκεί κρινόμαστε όλοι. Ο Σωκράτης Γκιόλιας έκανε τις επιλογές του και εμείς τις δικές μας. Αυτός επέλεξε να ζήσει σαν τρωκτικό στο βασίλειο της λάσπης του άθλιου κύκλου του κι εμείς ως λύκοι έξω από την αγέλη.

Μάλιστα.
Αν εκλαμβάνετε την ανθρώπινη ζωή ως μια "μεταβλητή", τότε είστε ΓΤΠΚ.
Ακόμα και "με όπλα έτοιμα να μιλήσουν", για τον που*** εντελώς είστε λέμε.
Αν η "απάντηση" στην θεσμοθετημένη κρατική βία, είναι η άναρχη κι εξατομικευμένη βία κατά προσώπων, τότε απλώς περνάμε σε μια πιο άγρια και στυγνή μορφή απόλυτης κι αυταρχικής εξουσίας. Αντάρτικο χωρίς λαϊκή συναίνεση, ή έστω ανοχή, δεν είναι αντάρτικο, είναι καμόρα.
Παρεμπιπτόντως, το να θεωρεί κάποιος εαυτόν ταυτόχρονα ανακριτή, εισαγγελέα, διακαστή, ένορκο και δήμιο, αν δεν είναι δείγμα ψυχοπάθειας, είναι δείγμα βοναπαρτισμού.

Ας δούμε λοιπόν ποιος ήταν πραγματικά ο «ανυποψίαστος» και «αφύλακτος» Σωκράτης Γκιόλιας. Από νωρίς μπασμένος στα κόλπα της δημοσιογραφικής πανούκλας θήτευσε για αρκετά χρόνια στο μετρ της δήθεν ανεξάρτητης «αποκαλυπτικής» δημοσιογραφίας Μάκη Τριανταφυλλόπουλο ως φίλος, συνεργάτης και αρχισυντάκτης των εκπομπών του. Παράλληλα διετέλεσε «στέλεχος» της νέας σχολής του ελληνικού πρωταθλητισμού. Του πρωταθλητισμού που είχε ειδίκευση στο παράνομο εμπόριο ντοπαΐνης (κολλητός του Χρήστου Τζέκου που ξέρει καλά από «σκόνες»), στα ντοπαρισμένα ρεκόρ (κουμπάρος με τον Κώστα Κεντέρη που του πρόσφερε δημοσιογραφική κάλυψη στο γνωστό «ατύχημα» που είχε με το άλλο αθλοπρεζάκι την Κατερίνα Θάνου) και φυσικά στο νταραβέρι αξιωμάτων- αποκατάστασης όλης της γνωστής πρωταθλητικής κλίκας είτε στα σώματα ασφαλείας είτε στον πολιτικό στίβο (φιλαράκι του αθλητή-βουλευτή Κώστα Κουκοδήμου, της αποτυχημένης υποψήφιας Πατουλίδου και άλλων). Ο καθένας φυσικά μπορεί αν φανταστεί και τις κομπίνες όλων αυτών με πολύτιμο συνεργάτη τον Σωκράτη Γκιόλια στη εταιρεία με την επωνυμία ΣΕΓΑΣ που όλοι οι παραπάνω αποτελούσαν τις επιφανείς προσωπικότητές του. Ιδιαίτερα στην εποχή που μεσουρανούσε το «εθνικό όραμα» των ολυμπιακών αγώνων του 2004 στήθηκε στο ΣΕΓΑΣ το μεγάλο φαγοπότι τόσο με τις «χρυσές» χορηγίες και τις κρατικές επιχορηγήσεις όσο και των μυστικών οικονομικών συμφωνιών κάτω από το τραπέζι με μεγαλοεργολάβους και κατασκευαστικές εταιρείες.
Όμως ο «ανυποψίαστος» Σωκράτης Γκιόλιας ήταν πολυθεσίτης. Ο ίδιος ήταν γνωστός θρησκόληπτος τους κύκλους του και υπήρξε μόνιμος επισκέπτης-παράγοντας ακόμα μιας γνωστής εταιρείας. Ήταν έμπιστος συνεργάτης της Αθωνικής πολιτείας ενώ ταυτόχρονα η ρασοφόρος νυφίτσα Εφράιμ ήταν ο πνευματικός του. Γι' αυτό όταν ξέσπασε το γνωστό σκάνδαλο των παπαδερών στο Βατοπέδι ο Γκιόλιας πάντα έμπαινε μπροστά ως ασπίδα προστασίας για να στηρίξει το παραμάγαζό τους. Ο τύπος ήταν κυριολεκτικά με το σταυρό στο χέρι.
Από κει και πέρα ο βασικός λόγος της επίσκεψής μας στο σπίτι του ήταν η κυρίαρχη θέση που κατείχε στην ηλεκτρονική μορφή της νέας δημοσιογραφίας. Με τη ραγδαία εξάπλωση του ίντερνετ και την ολοένα αυξανόμενη προτίμηση ιδιαίτερα των νέων για την ενημέρωσή τους από αυτό, δεν άργησε και η εκμετάλλευσή του από τα γνωστά λαμόγια της δημοσιογραφίας. Πέρα από τα επίσημα ειδησεογραφικά sites που συνήθως είναι ηλεκτρονική μορφή ήδη γνωστών εφημερίδων δημιουργήθηκαν και τα πρώτα ενημερωτικά blogs.
Η αμεσότητα της ενημέρωσης που προσφέρουν ήταν το βασικό χαρακτηριστικό που τα ανέδειξε σε δημοφιλείς ιστοσελίδες. Αυτή η μεγαλύτερη ελευθερία έκφρασης αξιοποιήθηκε και από άτομα που ζούσαν σε απολυταρχικά καθεστώτα σαν προσπάθεια διάρρηξης της λογοκρισίας που επιβαλλόταν από την κυβέρνηση. Σε αντίθεση με τους παραπάνω ανθρώπους, η ίδια ανωνυμία εκμεταλλεύτηκε από συστημικούς δημοσιογράφους όπως ο Γκιόλιας, ο Παπαγιάννης κ.ά, σαν μέσο εκβιασμού και συκοφάντησης για τη στήριξη συγκεκριμένων επιχειρηματικών συμφερόντων που τους χρηματοδοτούν. Η πράξη μας δεν έχει να κάνει με την εναντίωσή μας στην ανωνυμία των blogs καθώς αντιθέτως την προτάσσουμε και τη θεωρούμε απαραίτητη σαν ασπίδα προστασίας εχθρών του καθεστώτος και ως υγιή συνθήκη πραγματικά εναλλακτικών αυτοδιαχειριζόμενων μέσων ενημέρωσης. Ο Γκιόλιας το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν συγκαταλεγόταν στους εχθρούς του καθεστώτος αλλά ήταν το αφεντικό που κρυβόταν πίσω από την ανωνυμία του blog troktiko ασκώντας από αυτό τη συστημική προπαγάνδα του.
Ο Γκιόλιας πρώην συνεργάτης του «μαχητικού« Μάκη Τριανταφυλλόπουλου αλλά και άξιος συνεργάτης της δημοσιογραφικής σχολής Κωστόπουλου- Αναστασιάδη (απενοχοποίηση του σύγχρονου lifestyle με κίνητρο την οικονομική επιτυχία και τον νεοελληνικό τσαμπουκά) είχε αυτό που χρειαζόταν. Από τη μία η δημοσιογραφία της «κοινωνικής ευαισθησίας», τω «αποκαλύψεων» και των «καταγγελιών» κι από την άλλη ο τσαμπουκάς στο σερβίρισμα, ένα κοκτέιλ θράσους, lifestyle με άποψη, σύγχρονου νεοσυντηρητισμού, ενός κρυμμένου (ή και φανερού) φασισμού, μιας δήθεν σάτιρας, όχι απλά απέναντι στην εξουσία αλλά κυρίως ενάντια σε αυτούς που δεν έχουν φωνή να απαντήσουν στη λάσπη που εξαπέλυε εναντίον τους.
Οι πιο πρόστυχες προσβολές και τα πιο συκοφαντικά ψέματα για το αντάρτικο πόλης μπήκαν στην πρώτη γραμμή των δημοσιευμάτων του troktikou. Μέχρι και ο αδελφός του Περικλής, ως διευθυντής της Prince Oliver, απάντησε προκλητικά και ειρωνικά παραφράζοντας τη συνθηματολογία της εξέγερσης του Δεκέμβρη σε μία ενέργεια εμπρησμού που είχε ως στόχο την εταιρεία του.
Το ίδιο το αφεντικό του troktikou είχε ορίσει τον εαυτό του δικαστή και απένειμε ποινές σε συλληφθέντες μέσα από το blog του.Με΄τα το διαζύγιο από τον μέντορά του Μάκη Τριανατφυλλόπουλο, ο Γκιόλιας αυτόνομος πλέον και με την πιο ισχυρή θέση στη δημοσιογραφική blogόσφαιρα γίνεται ειδικός σύμβουλος του Δημήτρη Κοντομηνά, που συγκαταλέγεται στην οικονομική μαφία της Ελλάδας, γνωστός και από την εμπλοκή του στο σκάνδαλο της Interamerican. Επίσης το τελευταίο διάστημα δούλευε ως γενικός διευθυντής του ραδιοσταθμού Θέμα radio του ξεφτιλισμένου χοντροκοιλαρά Θέμου Αναστασιάδη. Η απαρίθμηση των βρόμικων ιστοριών του δημοσιογραφικού σιναφιού όπως και οι εσωτερικές κόντρες μεγαλοδημοσιογράφων και εκδοτών με χαρακτηριστικό παράδειγμα την τριπλέτα Θέμου-Γκιόλια-Κοντομηνά με το αδελφάτο Χατζηνικολάου-Τριανταφυλλόπουλου-Κουρή θα μπορούσαν αν γεμίσουν πολλές σελίδες.
Ο δημοσιογραφικός κόσμος είναι ένας κουβάς γεμάτος σκατά που με την κίνηση μας απλώς τον ελαφρύνουμε. Φυσικά το αφεντικό του troktikou ως επαγγελματίας ρουφιάνος γνώριζε καλά τις πιθανές συνέπειες και τα «εργατικά ατυχήματα» που θα μπορούσαν να του συμβούν. Ο Σωκράτης Γκιόλιας ήταν τόσο «ανυποψίαστος» που είχε φροντίσει μόνος του να επιβεβαιώσει πως αποτελεί στόχο. Ιδιαίτερα μετά τη βόμβα στα Πατήσια και το θάνατο του Αφγανού τόσο ο ίδιος όσο και τα κωλόπαιδα που είχε για συνεργάτες του χρησιμοποιούσαν το καμουφλάζ των δήθεν ανώνυμων σχολίων αναγνωστών στο troktiko ώστε να απειλήσουν ανοιχτά οποιονδήποτε εναντιωνόταν στον οχετό ψεύδους που εξαπέλυαν συστηματικά. Συγκεκριμένα και αφού είχαν προηγηθεί οι αποκλειστικές φωτογραφίες με το σκοτωμένο παιδί, προνόμιο της αγαστής συνεργασίας του Γκιόλια με την αντιτρομοκρατική, «αναγνώστης» του troktikou έγραψε σε σχέση με την οργή που συγκέντρωσε πάνω στο πρόσωπό του ο «ανυποψίαστος»...- δηλαδή τι θα έπρεπε να κάνει ο Γκιόλιας και ο κάθε Γκιόλιας. Να έχει μαζί του όπλο και να ρίξει σε όποιον κινείται ύποπτα για να προστατεύσει τη ζωή του;-
Αλλά ας μη γινόμαστε υπερβολικοί. Ο Γκιόλιας δεν χρειαζόταν να πυροβολήσει ο ίδιος για να προστατευτεί. Αυτό θα το αναλάμβαναν οι δύο αστυνομικοί συνοδοί ασφαλείας που του είχαν παραχωρηθεί και τους χρησιμοποιούσε εναλλάξ μέχρι το θάνατο του γουρουνιού στην Κατεχάκη. Συγκεκριμένα ο «αφύλακτος» Γκιόλιας, ο δημοσιογράφος που κατήγγειλε το σύστημα προστασίας υψηλών προσώπων λέγοντας πως οι αστυνομικοί πρέπει να είναι μάχιμοι στο δρόμο και όχι να συνοδεύουν ως Φιλιππινέζες υποψήφιους στόχους, είχε τους δικούς του ένοπλους γορίλες. Παλιομαλάκες της αντιτρομοκρατικής αν μπορείτε τώρα διαψεύστε τα παρακάτω στοιχεία...
Το αφεντικό του troktikou τις καθημερινές από Δευτέρα έως Παρασκευή κατά τη μετακίνησή του με το αυτοκίνητο μάρκας smart με αριθμό κυκλοφορίας ΙΗΡ 5121 (το οποίο άλλαξε τις τελευταίες εβδομάδες με άλλο smart με αριθμό ΙΜΡ 3142) συνοδευόταν πάντα από μηχανή ασφαλείας.
Πιο συγκεκριμένα ο Γκιόλιας ξεκινούσε καθημερινά από το σπίτι του στην οδό Δαιδάλου 21 μεταξύ 12:10-12:25 για να μεταβεί στη ραδιοφωνική εκπομπή του πάντα αργοπορημένος. Ένα 20λεπτο πριν πλησίαζε στο σπίτι του και στάθμευε στην αθέατη γωνία Νυμφών και Δαιδάλου μηχανή συνοδού ασφαλείας με τον αναβάτη της που ακολουθούσε το smart σε απόσταση 5-10 μέτρων όταν αυτό ξεκινούσε.
Ο Γκιόλιας διέθετε δύο Φιλιππινέζες-γορίλες που άλλαζαν μεταξύ τους συνήθως ανά βδομάδα. Ο πρώτος ήταν νεαρός 25-30 χρονών με fitness στυλάκι, που συνήθως χάζευε παίζοντας με το κινητό του και χρησιμοποιούσε μηχανή μαύρη-ασημί μάρκας TDM ενώ ο δεύτερος ήταν πιο έμπειρος, 40άρης γκριζομάλλης, είχε αγαπημένη συνήθεια να διαβάζει εφημερίδα πάνω στη μηχανή, να περπατάει σαν να έχει καρπούζια κάτω από τις μασχάλες ενώ χρησιμοποιούσε και αυτός μηχανή on-off transalp με αριθμό κυκλοφορίας ΧΧΚ 389.
Τονίζουμε πως ο Γκιόλιας για να μην στιγματιστεί στη γειτονιά ότι έχει συνοδούς, τους υποχρέωνε να σταθμεύσουν στη γωνία με τη Νυμφών που δε γίνονταν αντιληπτοί, ώστε να μη φανεί κι ο ίδιος ασυνεπής με τα όσα έγραφε.
Τα πράγματα άλλαξαν όταν ψόφησε ο βλάκας στην Κατεχάκη. Προφανώς οι νέες οδηγίες καθώς και η εξουσιοδότηση στους συνοδούς ασφαλείας να ρυθμίζουν το πόστο τους και τη διαδρομή του υποψηφίου στόχου, έδωσε τη δυνατότητα στους γορίλες να αλλάξουν θέση. Έτσι τον τελευταίο καιρό η πρώτη συνοδευτική μηχανή στάθμευε ακριβώς απέναντι από την πολυκατοικία του troktikou, τσέκαρε όσους περνούσαν ενώ λίγα λεπτά πριν ξεκινήσει ο Γκιόλιας ερχόταν και δεύτερη μηχανή. Ο Γκιόλιας αφού πλέον καταδεχόταν να τους καλημερίσει ξεκινούσαν όλοι μαζί σαν μια ωραία «συντροφιά». Συνήθως μπροστά το TDM για να τσεκάρει τη διαδρομή με απόσταση 5-10 μέτρων, στη μέση ο Γκιόλιας με το smart και πίσω ο 40άρης με την transalp.
Η αρχική μας σκέψη ήταν να τους χτυπήσουμε μαζί. Χρησιμοποιώντας βαρύ οπλισμό θα εμβολίζαμε την πρώτη μηχανή πατώντας το γορίλα και με διαφορετική δύναμη πυρός θα «ράβαμε»τους άλλους δύο. Περισσότεροι στόχοι, περισσότερη αποτελεσματικότητα. Γνωρίζαμε επακριβώς τη διαδρομή τους και η Εθνάρχου Μακαρίου που ακολουθούσαν μετά τη Δαιδάλου με τα διαχωριστικά παρτέρια βόλευε μια χαρά για το «τρακάρισμα» και τον εγκλωβισμό τους. Γρήγορα όμως απορρίψαμε αυτό το σενάριο γιατί ο συγκεκριμένος δρόμος που ήταν ιδανικός για τέτοιο καρτέρι έχει μέτρια προς πυκνή ροή αυτοκινήτων, περαστικών, και δύο ρεύματα κυκλοφορίας με συνέπεια να υπήρχε κίνδυνος για άλλους ανθρώπους, γεγονός που δεν επιδιώκουμε ποτέ. γιατί είναι άλλο πράγμα η οξεία κριτική που ασκούμε την κοινωνική παρακμή και άλλο η διαδικασία της στοχοποίησης.

Μπράβο, σύντροφοι!
Τον φάγατε πισώπλατα τον Γκιόλια· τώρα ο κόσμος μπορεί να κοιμάται πιο ήσυχος.
Το γεγονός, βεβαίως, ότι πήγατε και δολοφονήσατε έναν τύπο, που στην κοινή συνείδηση ήταν ήδη ταυτισμένος με τον απόλυτο κιτρινισμό, την μπαρουφολογία και την διαπλοκή, αποτελεί μια μικρολεπτομέρεια.
Εσάς, πάντως, σας τσάντισε, που σας πήγαινε κόντρα, και τον ξεπαστρέψατε.
Όχι παίζουμε...
Κατά τ' άλλα, ποιος ωφελήθηκε τελικά;
Μήπως η κοινωνία των πολιτών; Μήπως η "έγκυρη δημοσιογραφία"; Μήπως οι Ελοχίμ;
Αρχ****.
Το παιχνίδι του συστήματος, που υποτίθεται ότι αντιπαλεύετε, παίζετε. Με κάθε σφαίρα που ρίξατε στον Γκιόλια (αν είναι δυνατόν δηλαδή), απλώς επιταχύνατε την κίνηση στις μυλόπετρες της αντίδρασης.
Μήπως "τρομοκρατήσατε" το "σύστημα";
Σκατά κάνατε.
Τα "συστήματα", τα κατεστημένα, δεν κλυδωνίζονται, ούτε καταρρέουν, από τον ατομικιστικό εξεγερτισμό μερικών γκρουπούσκουλων, ειδικά όταν η δράση τους είναι καθαρά και ξάστερα ηλίθια και μαφιόζικη. Τα "συστήματα" και τα κατεστημένα κλυδωνίζονται και καταρρέουν όταν οι λαοί συσπειρώνονται σε μαζικούς πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες. Τότε έχει νόημα η επαναστατική βία: όταν αποτελεί μέσο αγώνα των εξεγερμένων μαζών απέναντι στις δυνάμεις της αντίδρασης, όχι όταν χρησιμοποιείται σαν μέσο εκδίκησης μιας περιθωριακής, κι εν πολλοίς απαξιωμένης, σέχτας.
Άκου "σέχτα"...

Οι στόχοι μας είναι πάντα σαφείς και τα όπλα μας σημαδεύουν συγκεκριμένα κεφάλια, γι' αυτό δεν θα ρισκάραμε να υπάρξει λάθος άνθρωπος χτυπημένος. Έτσι προτιμήσαμε να πάμε εμείς στο σπίτι του παρά να συμβεί οτιδήποτε σε μια συμπλοκή στο δρόμο και να χτυπηθεί κάποιος άσχετος. Το τι ακριβώς ειπώθηκε στο θυροτηλέφωνο ώστε να εξασφαλίσουμε όχι μόνο ότι θα κατέβει αλλά και θα 'ρθει μόνος του χωρίς να συνοδεύεται από τη σύζυγό του είναι κάτι που δεν χρειάζεται να δημοσιοποιηθεί για αρκετούς λόγους.

Προκαλεί ρίγη συγκίνησης η επαναστατική σας αυταπάρνηση...

Εδώ όμως να προσθέσουμε πως η γνωστή τηλεπερσόνα Γιάννης Μαρακάκης, δικηγόρος του deal και του Γκιόλια, που βγαίνει στα τηλεπαράθυρα για να κλείσει καμιά δουλειά να μην μας τα πρήζει με τις παπαριές του περί βιτρίνας της Σέχτας σε πληρωμένο συμβόλαιο θανάτου γιατί θα του χαρακώσουμε το πρόσωπο μιας και οι σφαίρες μας είναι πιο πολύτιμες από τέτοιους ηλίθιους.

Κι ο Μαρακάκης στόχος;
Γιατί;
Επειδή δεν γουστάρετε αυτά που λέει;
Δεν έχει δικαίωμα να λέει όσα πιστεύει;
Και θα του "χαρακώσετε το πρόσωπο";
Ρε τι νταβάδες είστε εσείς;

Επιστρέφοντας να επισημάνουμε πως απορρίψαμε επίσης το ενδεχόμενο να διαρρήξουμε την πολυκατοικία και να εκτελέσουμε τον Γκιόλια μέσα στο διαμέρισμά του. Ήταν βασικό μας μέλημα να μην πάθει το παραμικρό η σύζυγός του και φυσικά το μικρό παιδί.
Ο καθένας έχει το τέλος που του αναλογεί και τα παραπάνω άτομα δεν μας φταίνε σε τίποτα. Άλλωστε η πρακτική των πολιτικών εκτελέσεων είναι ξεκάθαρη και συγκεκριμένη. Ποτέ δεν πρόκειται να εμπλακούν και να κινδυνέψουν από επίθεσή μας άτομα του οικογενειακού και συγγενικού περιβάλλοντος ενός στόχου που δεν έχουν συμμετοχή στις επιλογές και τα βρώμικα συμφέροντά του, ακόμα κι αν αυτό μας υποχρεώνει να ακυρώσουμε το σχεδιασμό μας. Ένας αντάρτης πόλης δεν είναι ένας ψυχρός εκτελεστής. Όταν επιλέξει να πυροβολήσει δεν χτυπάει το πρόσωπο αυτό καθαυτό αλλά τις επιλογές του συγκεκριμένου ανθρώπου, το αξίωμα που κατέχει, τις αποφάσεις που έχει πάρει, τα συμφέροντα που εξυπηρετεί. Δεν τίθεται ζήτημα απλά επί του προσωπικού,. Ο ένοπλος μαχητής χτυπάει τους φορείς τους συστήματος που πλέον δεν έχουν δικό τους ξεχωριστό πρόσωπο αλλά μια συγκεκριμένη θέση που υπερασπίζονται. Ο ένοπλος μαχητής δεν πυροβολεί ανθρώπους, πυροβολεί ενάντια στο ίδιο το σύστημα.

Φτάνει, όχι άλλο!
Βουρκώσαμε...

Ο Γκιόλιας ήταν ένα από α πολλά ονόματα μεγαλοδημοσιογράφων που έχουμε συλλέξει πληροφορίες για τα σπίτια τους, τα οχήματά τους, τη φύλαξή τους, τα αγαπημένα τους στέκια-ρεστοράν μέχρι και το πού παίζουν τένις (το έπιασες το υπονοούμενο Χατζη-μαλάκα του alter;).

Ναι, αλλά "επιλέξατε" τον Γκιόλια.
Δηλαδή έναν τυπάκο, που βασικά ήταν ένα μικρό γραναζάκι στην βοηθητική ρόδα του τελευταίου τροχού της αμάξης.
Κοίτα που, για έναν παράξενο λόγο, δεν πείθομαι καθόλου περί των "επαναστατικών" σας προθέσεων.
Ωχ! Μήπως δεν πρέπει να μιλάω; Γιατί...

Όλοι αυτοί οι δικαστές που έχουν μικρόφωνα και μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες αγορεύουν, δικάζουν και καταδικάζουν, θα μάθουν τι σημαίνει ο φόβος να περνάει στο δικό τους στρατόπεδο. Γι' αυτό παράλληλα συμβουλεύουμε κι όλους τους αυτόπτες μάρτυρες η απάντησή τους σε κάθε ερώτηση να είναι μόνο μία: «Δεν ξέρω, δεν είδα, δεν άκουσα...». Οτιδήποτε άλλο θα εκληφθεί ως συνεργασία με την αστυνομία και αυτό δεν είναι αποδεκτό.

Κατάλαβα...θα μας σκοτώσετε ούλους και στο τέλος θα σκοτώσετε και τους εαυτούς σας, να ξελυσσάξετε!

Τέλος θέλουμε να υπενθυμίσουμε πως στην τρίτη μας ανακοίνωση είχαμε γράψει «Ο υπέρτατος σχεδιασμός και το καθήκον ενός αντάρτη πόλης είναι να αποδιοργανώσει το εσωτερικό της χώρας του, να πλήξει την εθνική οικονομία, να κιβδηλώσει τη δημόσια εικόνα...»

Και του γκουβέρνου, επίσης...
Voila!
Τυχαίο;
Δεν νομίζω...

Η Ελλάδα εδώ και μήνες βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα με την προσφυγή στο ΔΝΤ και το οικονομικό της έλλειμμα. Μία από τις πιο προσοδοφόρες πηγές εισροής χρήματος είναι ο τουρισμός της καλοκαιρινής περιόδου. Η εκτέλεση του συγκεκριμένου δημοσιογράφου σε συνδυασμό με τις αντάρτικες ενέργειες του τελευταίου χρόνου πιστεύουμε ότι διαμορφώνει μια αρνητική εικόνα στο εξωτερικό για την ασφάλεια της ελληνικής επικράτειας και χτυπάει την εθνική βιομηχανία του τουρισμού. Οι τουρίστες πρέπει να μάθουν ότι η Ελλάδα δεν αποτελεί πλέον ασφαλές μετόπισθεν του καπιταλισμού. Επιδιώκουμε να μετατραπεί σε εμπόλεμη ζώνη ε[επαναστατικών διαδικασιών με εμπρησμούς,. σαμποτάζ, μαχητικές πορέιες, βομβιστικές επιθέσεις,.ένοπλες εκτελέσεις και όχι σε τόπο προορισμού διακοπών και αναψυχής. Έχουμε πόλεμο με τη δημοκρατία σας. Όσον αφορά την οικονομική κρίση και το μοιρολόι της κοινωνίας για το δυσοίωνο μέλλον της, δεν δίνουμε δεκάρα τσακιστή. Ένας κόσμος που διαμαρτύρεται για τα νέα δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα δίχως πρώτα να έχει εξεγερθεί ενάντια στη νοηματική φτήνια της ίδιας της ζωής μέσα στο σύστημα, μας είναι αδιάφορος και άξιος της μοίρας του. Δεν έχουμε δανειστεί τίποτα από τον κόσμο σας για να νιώσουμε ότι το χάνουμε ή το χρωστάμε. Αν αυτό που διακυβεύεται στην συνείδηση των ανθρώπων τώρα είναι η απώλεια ενός σταθερού μισθού και μιας σίγουρης σύνταξης δείχνει ότι αυτός ο κόσμος έχει ήδη πεθάνει γιατί πρώτα έχασε τις επιθυμίες του, την αξιοπρέπειά του, τον εγωισμό του, τα όνειρά του, τη συνείδησή του, τα συναισθήματά του και τότε δεν νοιάστηκε πραγματικά κανείς. Όταν όμως απειλούνται οι δανεικές του προσευχές για τη μίζερη ψευδαίσθηση της ιδιοκτησίας του και ξεσηκώνεται τότε οι μέρες του είναι μετρημένες. Γιατί ζυγιάστηκαν και βρέθηκαν λειψές και ανάπηρες νοήματος. Εμείς ως Σέχτα Επαναστατών πιστεύουμε πως μόνο μέσα από την ολοκληρωτική καταστροφή, του κράτους και των σημερινών δομών θα μπορέσει να ανατείλει μια νέα προοπτική ζωής.

Ναι, αλλά δεν φάγατε κάναν Υπουργό ή κάναν Τροϊκανό, αλλά έναν δημοσιογραφάκο (κίτρινο και διαπλεκόμενο, ΟΚ, αλλά αμελητέου μεγέθους), που πότε πότε ενοχλούσε κιόλας.
Αυτό δε το "έχουμε πόλεμο με τη δημοκρατία σας", είναι όλα τα λεφτά!
Ναι, λεβέντες μου, μόνο που αυτό που έρχεται δεν είναι εκείνο που ονειρεύεστε, αλλά εκείνο που φοβάστε.
Για την ακρίβεια, βάζετε πλάτη για να 'ρθει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα και πιο αδιαμαρτύρητα.
Και καλά, εσείς είστε μαλάκες. Εμείς, όμως, τι φταίμε να τον πιούμε;

Μια ζωή νέων ανθρώπινων σχέσεων, χωρίς εξουσία,. χωρίς σύνορα, χωρίς θρησκεία, χωρίς διαχωρισμούς. Μια ζωή που δεν θα κυβερνά το χρήμα ούτε θα βασιλεύει η ιδιοκτησία. Μια ζωή μακριά από ψεύτικα είδωλα, καταναγκασμούς και συμβάσεις.
Προωθούμε έναν νέο πολιτισμό που οι αξίες του βρίσκονται στην ισοτιμία, στην αξιοπρέπεια, στην τιμή, στον αλληλοσεβασμό, στην αλληλεγγύη, στην απελευθέρωση.
Ο άνθρωπος μπορεί και πρέπει να δημιουργήσει έναν νέο τρόπο ζωής και έκφρασης. Να εναρμονιστεί με το φυσικό περιβάλλον, να πλημμυρίσει από συναισθήματα, να αφεθεί στις απολαύσεις, να γίνει δημιουργός του κόσμου του...
Η ανθρώπινη επικοινωνία πρέπει να απελευθερωθεί από τις τηλεφωνικές γραμμές και τις επίπεδες οθόνες, οι ανθρώπινες χειρονομίες να αποκτήσουν ξανά τη ζεστασιά τους και να απαλλαχθούν από τις τυπικότητες και την επαναληψιμότητα, η ζωή να αποκτήσει μια περιπετειώδη περιπλάνηση και να απαγκιστρωθεί από τη γραφειοκρατική της εκδοχή.
Βέβαια, όλα αυτά ακούγονται ουτοπικά, αν επενδύεις όλη σου τη δράση σε ένα μελλοντικό όραμα και αγνοείς το σήμερα. Την απάντηση τη δίνει ο ίδιος ο καθρέφτης...

Κι όλα αυτά θα έρθουν, επειδή δολοφονήσατε τον Γκιόλια και θα χαρακώσετε τα μούτρα του Μαρακάκη;
Βρε τι μαθαίνει κανείς απ' τις σέχτες...
Οι μέλισσες πότε θα 'ρθουν;

Μη ρωτάς λοιπόν πώς θα αλλάξουν τα πράγματα. Γίνε εσύ ο ίδιος η απάντηση στο ερώτημα.

Κλισεδούρα.
Άσε που το είπε πρώτος ο Κένεντι.
Τον φάγανε κι αυτόν...αι επαναστατικαί δυνάμεις.
Το 'παν και τ' αμερικάνικα κογκρέσα και δικαστήρια, άλλωστε.

Εμείς προτείνουμε τον ολοκληρωτικό εκμηδενισμό και την ισοπέδωση των εξουσιαστικών σχέσεων και του κυρίαρχου πολιτισμού. Μόνο μέσα από τα χαλάσματα και τα ερείπια των σύγχρονων αστικών κέντρων μπορεί να ανθίσει ένας νέος τρόπος ζωής. Οι επαναστατικές οργανώσεις είναι οι μικρές προεικονίσεις ενός τέτοιου μέλλοντος. Όμως, όπως είχαμε αναφέρει σε προηγούμενο κείμενό μας, ακόμα κι αν δεν έρθει αυτό το μέλλον, εμείς θα το έχουμε γευτεί ζώντας με τον δικό μας ανορθόδοξο τρόπο στο σήμερα. Και αυτή η περιπέτεια το ταξίδι προς την απελευθέρωση αξίζει την κάθε του στιγμή...

Αυτό μ' άρεσε, μπέσα!
Ειδικά η κατακλείδα: "ακόμα κι αν δεν έρθει αυτό το μέλλον, εμείς θα το έχουμε γευτεί ζώντας με τον δικό μας ανορθόδοξο τρόπο στο σήμερα. Και αυτή η περιπέτεια το ταξίδι προς την απελευθέρωση αξίζει την κάθε του στιγμή...", είναι ίσως η μόνη αράδα που αξίζει πραγματικά, είτε συμφωνεί κάποιος είτε διαφωνεί, σ' όλη αυτή την προκήρυξη μπούρδα.

Γι αυτό η πρότασή μας στο τώρα είναι σαφής. Όσοι άνθρωποι θέλουν να αρνηθούν έμπρακτα την τυραννία του συστήματος ας περάσουν από τα λόγια στην πράξη. Σύντροφοι οργανωθείτε, φτιάξτε ομάδες, συλλογικοποιήστε τις επιθυμίες σας, οπλιστείτε, διαβάστε, επικοινωνήστε, αρνηθείτε τους ρόλους και τις ηγεμονίες, καταργήστε τη δουλειά και περάστε στη στρατηγική του ένοπλου αγώνα. Οι σημερινοί αντάρτες πόλης οφείλουν να ξεπεράσουν την κοινωνιστική κληρονομιά του προλεταριάτου και να ανακηρύξουν ως επαναστατικό υποκείμενο τους ίδιους τους τους εαυτούς τους, τους συντρόφους τους, και όλους όσους αμφισβητούν έμπρακτα το πραξικόπημα της εξουσίας στις ζωές μας δίνοντας ουσιαστικό προβάδισμα στη ζωή και όχι στις οικονομικές αναλύσεις. Στις διαδικασίες που προωθούν την ένοπλη πάλη κερδίζουμε στιγμές απελευθερωμένου χρόνου, καθώς μόνο αυτές επιτρέπουν την ανάκτηση της χαμένης αξιοπρέπειας και ανοίγουν το δρόμο για μια εσωτερική ελευθερία.
Έτσι ο καθένας μπορεί να αναδιατυπώσει την ατομική του ταυτότητα μέσα στην κοινωνική ζωή και να γίνει ένοπλος μαχητής της επανάστασης. «Ως εδώ.- Ο χειμώνας μας γεμίζει θλίψη, η άνοιξη μας μολύνει και το καλοκαίρι νιώθουμε ασφυξία. Εδώ και καιρό μας πνίγει τα ρουθούνια η μπόχα από τα γραφεία, τους αντιδραστήρες, τα εργοστάσια και τους αυτοκινητόδρομους. Τα φίμωτρά μας δεν έχουν πια ωραία γεύση, είναι σαν λουκάνικο περιτυλιγμένο με πλαστικό καλωδιο. Η μπύρα που πίνουμε είναι μπαγιάτικη, ίδια με τη μικροαστική ηθική. Δεν θέλουμε πια να κάνουμε σε όλη μας τη ζωή την ίδια δουλειά, να έχουμε το ίδιο προσωπο. Αρκετές διαταγές μάς έχουν δώσει, αρκετά έχουν ελέγξει τη σκέψη, τις ιδέες, το σπίτι και τα διαβατήριά μας, αρκετά μας έχουν σπάσει τα μούτρα. Δεν θα τους αφήσουμε άλλο να μας καλουπώνουν, να μας καταστείλουν, να μας ισοπεδώνουν.- ΤΟΥΣ ΣΠΑΜΕ ΟΛΟΥΣ ΣΤΟ ΞΥΛΟ-... ως την παραλία του tun nichts (δεν κάνω τίποτα...) (κάλεσμα Γερμανών αυτόνομων).

ΟΚ, τι θα κάνουμε στη συνέχεια;
Θα φάμε τον Σπίνο;
Άντε, γιατί πολύ μου τη δίνει η μαλακισμένη η χωρίστρα του!
Venceremos!

ΥΓ: Τα υστερόγραφα της προκήρυξης δεν τα σχολιάζω. Δεν αντέχει άλλο το στομάχι μου...

Θαύμα, θαύμα!



Μην κουράζεστε με "επισκεψιμότητες"

Διαβάσαμε στο ΕΘΝΟΣ για τα κορυφαία ελληνικά blogs, τις επισκεψιμότητές τους και λοιπά. Μαύρα μεσάνυχτα έχει η δημοσιογράφος...
Άντε να μη γίνουμε κακοί και στεναχωρήσουμε τους ιδιοκτήτες και τους φίλους των παπατζήδων, αλλά δείτε πόσο απλά κάνεις έναν σούπερ μετρητή (πρωταπριλιάτικο). Σας θυμίζει κάτι; Δεν θα συνεχίσουμε με ..επίδειξη γνώσεων, απλά πράγματα είναι. Φτάνει με τους φωνακλάδες παπατζήδες, καιρός να ασχοληθούμε με τις ιδέες. Κάντε F5 και δείτε τον θαυματουργό μετρητή μας.




Βλέπετε τι μεγάλη επισκεψιμότητα έχουμε;
Αν ζηλεύετε και τον θέλετε κι εσείς ο κώδικάς του είναι απλός
img alt='' height='20' id='Image1_img' src='http://counter.pax.com/counter/image?counter=ctr-46wdhjzeg8&noscript=1' width='150'/
(στην αρχή και στο τέλος βάλτε το γνωστό μονό εισαγωγικό όπως σε κάθε κώδικα και μη μας τα ζαλίσετε άλλο με παραμύθια).
Ακόμη δεν κατάλαβες;
Ε, άστο τότε, άλλαξε blog, εδώ δεν πουλάμε κουτόχορτο. Αν σας αρέσει να σας δουλεύουν, να φύγετε, να πάτε αλλού !
Αλιεύθηκε από taxalia

Τρίτη, 27 Ιουλίου 2010

"Ελεγκτής και συνεργός;" Δηλαδή...

...παπαγαλάκια και μάλιστα αργυρώνητα;
Μπααα...δεν γίνονται αυτά τα πράγματα στη χώρα της Φαιδράς Πορτοκαλέας!

"Η ωραία Ελλάς"

Ξεύρεις την χώραν που ανθεί
φαιδρά πορτοκαλέα
που κοκκινίζ' η σταφυλή
και θάλλει η ελαία;
Ω, δεν την αγνοεί κανείς,
είναι η γη η Ελληνίς.

Άγγελος Βλάχος (1838-1920)

Ελληνικά ΜΜΕ: η συμβολή τους στη διαφθορά και τη διαπλοκή
Επιμέλεια: Βιβή Παπαναγιώτου
Υπεύθ. σύνταξης: Σπύρος Μοσκόβου

«Ελληνικά Μίντια: Ελεγκτής και συνεργός», είναι ο τίτλος εκτενέστατης ανάλυσης της Süddeutsche Zeitung το Σαββατοκύριακο για το ρόλο των ελληνικών ΜΜΕ στην διαφθορά και τη διαπλοκή.

«Με μια πρώτη ματιά το ελληνικό μιντιακό τοπίο είναι ζωντανό και πλουραλιστικό: 22 ημερήσιες και κυριακάτικες εφημερίδες με έδρα την Αθήνα, 280 τοπικές εφημερίδες. 10 τηλεοπτικοί σταθμοί πανελλήνιας εμβέλειας και 135 τοπικοί. Και όλα αυτά σε μία χώρα 11 εκατομμυρίων ανθρώπων. Η Ελλάδα διαθέτει τη μεγαλύτερη πυκνότητα σε ΜΜΕ ανά κάτοικο στην Ευρώπη.

Εάν παρατηρήσει κανείς όμως τα πράγματα από κοντά, τότε θα διαπιστώσει ότι σχεδόν κανένα ΜΜΕ δεν έχει κέρδη. ‘Όλοι σχεδόν εργάζονται με ελλείμματα’, λέει η Ρόη Παναγιωτοπούλου, κοινωνιολόγος και επικοινωνιολόγος στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Και πως γίνεται αυτό; Γίνεται όταν οι ιδιοκτήτες εξαργυρώνουν τα κέρδη σε άλλη μορφή. Δηλαδή εάν με την εφημερίδα ή με τον ραδιοτηλεοπτικό σταθμό αποκτά ο ιδιοκτήτης πολιτική επιρροή και πρόσβαση σε ρουσφέτια.
Πόσες ανεξάρτητες εφημερίδες και γενικά ΜΜΕ εκτός του ίντερνετ υπάρχουν; Η κ. Ρόη Παναγιωτοπούλου δηλώνει "εργάζομαι εδώ δεκαετίες και δεν είδα ακόμη κανένα τέτοιο ΜΜΕ."»
«Τα ελληνικά μίντια έχασαν δυο φορές την αθωότητά τους. Μια φορά όταν άφησαν να τα διαφθείρουν τα κόμματα και το κράτος. Μετά ήρθε το 1989 και ο περίφημος νόμος που επέτρεψε στους ιδιωτικούς σταθμούς να έχουν και εφημερίδες. Επρόκειτο για μια μοιραία απόφαση, διότι έτσι δημιουργήθηκαν ανεξέλεγκτα μονοπώλια και κυρίως μονοπώλια, των οποίων τα συμφέροντα δεν είχαν ούτε έχουν κάποια σχέση με τον τύπο ή τα μίντια. Οι περισσότεροι ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί στην Ελλάδα ανήκουν σε εταιρείες, οι οποίες δραστηριοποιούνται ταυτόχρονα στη ναυτιλία, στον τραπεζικό τομέα, στις τηλεπικοινωνίες, στη φαρμακοβιομηχανία ή στη βιομηχανία πετρελαίου. Υπάρχουν δηλαδή για να εξυπηρετούν τα συμφέροντα των εταιρειών τους. Το ότι αυτή η διαπλοκή είναι τόσο στενή και δεν αφήνει κανένα περιθώριο σε κριτικές φωνές έχει πολλές αιτίες. Πρώτον η Ελλάδα είναι μια μικρή χώρα, όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους. Πολλοί δημοσιογράφοι δεν θέλουν να βγάλουν τα άπλυτα κάποιου φίλου ή γνωστού. Πρόκειται όμως και για ένα συστημικό λάθος, ένα ηθελημένο λάθος. Διότι το κράτος μπορεί να αποκτήσει επιρροή σε πολλές κατευθύνσεις. Γι’ αυτό και αναλαμβάνει ένα μεγάλο μέρος από τους λογαριασμούς των σταθμών. Π.χ. πληρώνει τις ασφάλειες και τις εισφορές των εφημερίδων από τα φορολογικά έσοδα. Και επιπλέον: 20 χρόνια μετά την ίδρυση των πρώτων ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών στην Ελλάδα όλοι τους εργάζονται χωρίς καμία εξαίρεση με προσωρινές άδειες. Και αυτό είναι ηθελημένο, υποστηρίζει ο επικοινωνιολόγος Δημήτρης Χαραμάμπης.»

«’Οι έρευνες και η κριτική στη διαφθορά είναι ανεπιθύμητα και από τις δύο πλευρές’, λέει ο δημοσιογράφος Στέλιος Κούλογλου ‘γι’ αυτό τα ελληνικά μίντια δεν απεκάλυψαν κανένα σκάνδαλο. Όλες οι αποκαλύψεις είναι συνήθως εισαγόμενες. Το καλύτερο παράδειγμα είναι το σκάνδαλο της Siemens.’»

«Υπάρχουν επίσης εκατοντάδες δημοσιογράφοι που εργάζονται στις μεγάλες εφημερίδες και τους σταθμούς, αλλά ταυτόχρονα έχουν και μια δεύτερη δουλειά σε τράπεζες, εταιρείες ή σε υπουργεία. Και ουδείς γνωρίζει ποιοί είναι, υπάρχουν λίστες, αλλά είναι απόρρητες. Σύμφωνα με την οργάνωση Διεθνής Διαφάνεια οι Έλληνες θεωρούν τα ΜΜΕ το ίδιο διεφθαρμένα, όπως και τα πολιτικά κόμματα.»
Αλιεύθηκε από το dw-world.de

Μάθε παιδί μου γράμματα (#2)...


"Τον Οκτώβριο του 2008 το ελληνικό κράτος προσκαλεί νέους πολίτες να λάβουν μέρος στον γραπτό διαγωνισμό ΑΣΕΠ 1Γ/2008 για τις υπηρεσίες του Υπουργείου Οικονομικών. Η ύλη του διαγωνισμού είναι εξειδικευμένη και απαιτητική, καθώς οι επιτυχόντες θα στελεχώσουν τους σημαντικότερους τομείς της οικονομίας - εφορίες, τελωνεία και το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους. Τον Απρίλιο του 2009 πραγματοποιούνται οι γραπτές εξετάσεις και τα αποτελέσματα αν και αργούν και βγαίνουν αποσπασματικά, βγαίνουν τον Οκτώβρη για την κατηγορία των ΔΕ, τον Νοέμβρη για τους ΤΕ και τον Φεβρουάριο για τους ΠΕ.
Τον Δεκέμβριο του 2009 οι επιτυχόντες κλήθηκαν από τις αντίστοιχες διευθύνσεις του Υπ. Οικονομικών να παραιτηθούν από τις δουλειές τους, να καταθέσουν υγειονομικές εξετάσεις και τα απαραίτητα έντυπα για τον διορισμό τους, το οποίο και έπραξαν άμεσα, καθώς σύμφωνα με τον νόμο που διέπει την προκήρυξή τους, έπρεπε να τοποθετηθούν το αργότερο μετά από 4 μήνες από την έκδοση των αποτελεσμάτων τους. Οι υπεύθυνοι των διευθύνσεων προσωπικού διαβεβαίωναν ότι μέχρι τα τέλη Φεβρουαρίου θα ήταν στις θέσεις τους λόγω των τεράστιων κενών που υπάρχουν ακόμη και σήμερα στις εφορίες, τα τελωνεία και το γενικό λογιστήριο του κράτους.
δυστυχώς όμως, παρά τις διαβεβαιώσεις, οι προσλήψεις τον διοριστέων ανεστάλησαν με τον νόμο της εισοδηματικής πολιτικής, άσχετα αν ο μεγαλύτερος ασθενής της χώρας είναι η οικονομία και υπάρχει τραγική έλλειψη εσόδων! Οι εφορίες υπολειτουργούν, έχουν περίπου 6.000 κενές οργανικές θέσεις ενώ οι συνταξιοδοτήσεις δημιουργούν τεράστια κενά σε τελωνεία και Γενικό Λογιστήριο του Κράτους – οι μόνες υπηρεσίες που φέρνουν έσοδα στο κράτος!
Από την άλλη πλευρά, από την αρχή του έτους μέχρι σήμερα έχουν εκδοθεί ΦΕΚ τοποθετήσεων για περισσότερα από 1.400 άτομα σε διάφορους φορείς σε κενές οργανικές θέσεις, ενώ ακόμη και μετά το νόμο περί παγώματος των προσλήψεων αξίζει να σημειωθεί ότι προσελήφθησαν 232 υπάλληλοι στη Βουλή οι οποίοι είναι εκτός των διαδικασιών του Ανώτατου Συμβουλίου Επιλογής Προσωπικού και συγκεκριμένα ακόμη και εκτός ελέγχου των οριστικών αποτελεσμάτων. Μέχρι και 8 χειριστές lift στο χιονοδρομικό κέντρο Βασιλίτσας προσελήφθησαν καλοκαιριάτικα! Οι διοριστέοι για του Υπουργείο Οικονομικών είναι λογιστές, οικονομολόγοι, φοροτεχνικοί και πλήρως εξιδικευμένοι στο αντικείμενό τους καθώς αρίστευσαν ανάμεσα σε 26.000 υποψηφίους και το 80% αυτών κατέχει μεταπτυχιακούς τίτλους σε οικονομικά και φορολογικά πεδία- τα συμπεράσματα δικά σας.
(...)
Οι 877 διοριστέοι έπρεπε να είναι ήδη στην εργασία τους από αρχές Μαρτίου προσφέροντας πολύτιμη αρωγή σε νευραλγικές θέσεις (εφορίες, τελωνεία, Γενικό Λογιστήριο του Κράτους). Έχουν κλείσει την είσοδο της Υ.Δ.Ε. με τα οικονομικά τους βιβλία, δημιουργώντας έναν "τοίχο γνώσης", σύμβολο που είχαν χρησιμοποιήσει και στον αποκλεισμό του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους στην Αθήνα κερδίζοντας την συμπάθεια και υποστήριξη των πολιτών. Οι διοριστέοι για το Υπουργείο Οικονομικών είναι λογιστές, οικονομολόγοι, φοροτεχνικοί και πλήρως εξιδικευμένοι στο αντικείμενό τους καθώς αρίστευσαν ανάμεσα σε 26.000 υποψηφίους, ενώ το 80% αυτών κατέχει μεταπτυχιακούς τίτλους σε οικονομικά και φορολογικά πεδία."
Διαβάστε περισσότερα


Είναι πραγματικά αδιανόητη, παράλογη κι αποκαρδιωτική η ανακολουθία, ο φαρισαϊσμός κι η αναλγησία αυτής της φάρσας, που κατ' ευφημισμό έχουμε συνηθίσει ν' αποκαλούμε ελληνικό κράτος.
Οι άνθρωποι αριθμοποιούνται κι οι αριθμοί προσωποποιούνται: αυτή είναι η (ούτως ειπείν) Ελλάδα του 2010...

Τι 'χες Γιάννη; Τι 'χα...

...πάντα.

Δευτέρα, 26 Ιουλίου 2010
ΤΟ ΕΓΓΡΑΦΟ-ΚΟΛΑΦΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ Κ. ΞΕΝΟΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ


Το περασμένο Σάββατο δημοσιεύθηκε εδώ καταγγελία για παράνομο διορισμό κομματικού φίλου της κ. Υπουργού: επειδή όμως υπήρξε αμφισβήτηση και ζητήθηκαν ντοκουμέντα, ιδού το έγγραφο-κόλαφος της υπηρεσίας προς την υπουργό, με το οποίο οι υπηρεσιακοί παράγοντες δηλώνουν ότι ΔΕΝ ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ τον διορισμό γιατί είναι παράνομος!!!
Συγκεκριμένα:
1. Όπως φαίνεται στην χειρόγραφη καταχώρηση αντιρρήσεων επί της αποφάσεως,....

που βρίσκεται στην σελίδα 2 του εγγράφου, η αρμόδια διεύθυνση απέστειλε ΕΡΩΤΗΜΑ στην νομική υπηρεσία, η οποία και γνωμάτευσε αρνητικά επί του θέματος. Γιατί αγνοήθηκε από την Υπουργό; Με ποιο δικαίωμα το έκανε;
2. Η αρμόδια διεύθυνση επισημαίνει στην συνέχεια ότι υπήρξαν ΔΥΟ δικαστικές αποφάσεις, με αριθμούς 1970/2008 και 2290/2008. Η υπουργός επιλέγει να υλοποιήσει την ΔΕΥΤΕΡΗ, διορίζοντας τον εκλεκτό της, αφήνοντας ανεκτέλεστη την πρώτη! Με τον τρόπο αυτό όμως παραβαίνει την συνταγματική της υποχρέωση να υλοποιήσει την συγκεκριμένη απόφαση. Για ποιόν λόγο το κάνει; Πόσο μεγάλη υποχρέωση έχει, τέλος πάντων, στον συγκεκριμένο ιατρό, ώστε να εκτίθεται με αυτόν τον τρόπο;
3. Όσοι δημόσιοι λειτουργοί είδαν το κείμενο που σήμερα δημοσιοποιείται, δήλωσαν ότι είναι πρωτοφανές. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ που η αρμόδια διεύθυνση να αρνείται σθεναρά και τεκμηριωμένα έναν διορισμό και ένας υπουργός να προχωρά, αδιαφορώντας για το παράνομο του θέματος. Φαίνεται πως η αίσθηση της ατιμωρησίας (άς όψεται ο νόμος περί μη ευθύνης υπουργών) είναι ιδιαίτερα ισχυρή στην συγκεκριμένη περίπτωση.

Υπάρχουν βεβαίως και άλλα θέματα, που σχετίζονται με την εφαρμογή μη καταλλήλων διατάξεων στην συγκεκριμένη περίπτωση. Όμως το πλέον σημαντικό είναι ότι μια υπουργός που ευαγγελίζεται την αξιοκρατία παρανομεί, ενώ ένας πρωθυπουργός που δηλώνει ότι δεν χρωστάει σε κανένα σιωπά, παρότι το θέμα δημοσιοποιήθηκε από την φιλόξενη παρούσα σελίδα, αλλά έχει επίσης φθάσει τόσο στο γραφείο του, όσο και στο προσωπικό του e-mail.
Μάλλον δεν θα έχει χρόνο να τα κυττάξει...



(κλικ στις εικόνες για μεγέθυνση)
Αλιεύθηκε από το ksipnistere

Δευτέρα, 26 Ιουλίου 2010

Έκλεισε ο κύκλος της...

...Μεταπολίτευσης;
Μπα...εγώ θα έλεγα ότι έκλεισε ο κύκλος της πολιτικής αυτονομίας.

(...) Η ανάγκη είναι το ισχυρότερο κίνητρο. Αν η κοινωνία, οι πολίτες πειστούν ότι το κράτος, ο μέχρι τώρα μεγαλύτερος παραβάτης, εφαρμόζει πρώτα το ίδιο τους νόμους, ότι η ισονομία ισχύει για όλους, χωρίς εξαιρέσεις για τους ισχυρούς, ότι οι προβλέψεις του Συντάγματος δεν είναι κενό γράμμα, ότι τα οικονομικά βάρη κατανέμονται δίκαια, ότι η παιδεία και η υγεία δεν προσφέρονται μόνο στους προνομιούχους, τότε, παρά την κρίση, παρά τη φτώχεια, που αναπόφευκτα πλήττει μεγαλύτερα στρώματα του πληθυσμού, μπορούμε να περιμένουμε διέξοδο.
Αλιεύθηκε από enet.gr

Δεν υπάρχει καμιά κρίση, κύριε Πρόεδρε, τουλάχιστον καμιά κρίση πραγματική.
Όλοι όσοι δεν έχουν αποκοιμηθεί από την προπαγάνδα των αργυρώνητων ΜΜΕ, αντιλαμβάνονται πλέον ότι η "κρίση" είναι τεχνητή και δόλια, ένα κάλπικο κατασκεύασμα των ίδιων τοτέμ της "ελεύθερης αγοράς", που η κυβέρνηση Παπανδρέου προσπαθεί να "εξευμενίσει". Το κράτος, κύριε Πρόεδρε, αυτό δηλαδή το κράτος που τα τελευταία χρόνια έχουν εγκαθιδρύσει οι νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ δεν έχει άλλο σκοπό πλέον, παρά να διασφαλίσει πολύ συγκεκριμένα, κι εν πολλοίς αλλότρια, συμφέροντα σαν ένας μηχανισμός πολλαπλής ταξικής επιβολής. Εκείνο που χάνουμε σήμερα δεν είναι απλώς κάθε έννοια κοινωνικής δικαιοσύνης και κοινωνικού κράτους, όπως είπατε στο διάγγελμά σας, αλλά κάθε έννοια πολιτικής αυτοτέλειας κι εθνικής κυριαρχίας.
180 χρόνια μετά την επίσημη ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του ελληνικού κράτους, ξαναγίναμε βιλαέτι. Αυτή είναι η απτή, σκληρή πραγματικότητα κ. Πρόεδρε.
Εγώ, ωστόσο, θυμάμαι κάποιες άλλες εποχές, που το κόμμα, απ' το οποίο προέρχεστε και υπηρετήσατε επί δεκαετίες κι εσείς ο ίδιος, διακήρυσσε άλλα προτάγματα:
(...)Μεταβλήθηκε η πατρίδα μας σε ξέφραγο αμπέλι, για να διαβρωθεί η οικονομία μας από τις πολυεθνικές επιχειρήσεις των Η.Π.Α. και της Δύσης, με τη συνεργασία πάντα του ντόπιου μεταπρατικού κεφαλαίου. Για να μαραθεί η ελληνική ύπαιθρος, για να μην αποδίδει ο ιδρώτας του αγρότη, για να συνεχιστεί η μετανάστευση, η προσφορά φτηνής εργασίας στην πρωτεύουσα, μα και στην ξενιτιά, την Ευρώπη, την Αυστραλία, τον Καναδά.
Η πορεία προς την υποτέλεια, την υπονόμευση των εθνικών μας συμφερόντων, τη διάβρωση της λαϊκής κυριαρχίας, τον οικονομικό μαρασμό και την εκμετάλλευση του Έλληνα εργαζόμενου πρέπει να ανακοπεί. Αντίθετα πρέπει να προχωρήσουμε με θάρρος και αποφασιστικότητα στη θεμελίωση μιας νέας Ελλάδας.
Αλιεύθηκε από το pasok.gr

Η αλήθεια, η πιο πικρή αλήθεια απ' όλες κ. Πρόεδρε, είναι πως σε τούτη τη χώρα η διαφθορά είναι ο μόνος "θεσμός", που λειτούργησε ανελλιπώς, απρόσκοπτα, διακομματικά και διαχρονικά.
Οι (ούτως ειπείν) πολίτες -που δεν είναι καθόλου άμοιροι ευθυνών- διέφθειραν τους (ούτως ειπείν) πολιτικούς, οι πολιτικοί διέφθειραν τους πολίτες κι όλοι μαζί διέφθειραν εκείνο που είχαμε μάθει να ονομάζουμε ως (ούτως ειπείν) ελληνικό κράτος.
Αν η Ελλάδα χρειάζεται όντως ένα "restart", αυτό δεν είναι κυρίως οικονομικό. Άλλωστε, πώς θα συμβεί ένα οικονομικό "restart" με τα ίδια υλικά και τις ίδιες συνταγές -έστω στην πιο...καυτερή και πικάντικη νεοφιλελεύθερη παραλλαγή του, δηλαδή με τους ίδιους όρους και τις ίδιες συνθήκες, για να μην πω και με το ίδιο πολιτικό προσωπικό- που μας οδήγησαν στο σημερινό αδιέξοδο;
Κάτι δεν πάει καλά στο πεδίο ορισμού αυτής της εκσυγχρονιστικής εξίσωσης, δεν βρίσκετε;
Αν χρειαζόμαστε, λοιπόν, κάποιου είδους "restart", αυτό είναι κατ' αρχήν πολιτικό και κοινωνικό, μια εκ θεμελίων νέα κοινωνική εταιρική σύμβαση, που ουδέποτε συνήψε η ελληνική κοινωνία. Ασφαλώς με διαρθρωτικές και θεσμικές αλλαγές, ασφαλώς με εξορθολογισμό του κρατικού, οικονομικού και κοινωνικού πρακτέου, μα κυρίως με μια εταιρική κοινωνική σύμβαση κρηπιδωμένη πάνω στην αξιοπρέπεια των Ελλήνων, κύριε Πρόεδρε.
Γιατί, αν "κερδίσετε" τους αριθμούς -που δεν πρόκειται να τους κερδίσετε ποτέ, γιατί είναι έτσι φτιαγμένοι ώστε να μην κερδίζονται- και χάσετε τους ανθρώπους, τότε εκείνο που θα σας απομείνει στο τέλος θα είναι ένα μπακαλοτέφτερο, κι αυτό φίσκα στα φέσια.

Τετάρτη, 21 Ιουλίου 2010

Και όμως...

...μιλάει!
Δεν μίλησε, όταν η κυβέρνησή του βυθίσθηκε, και μαζί της βούλιαξε και τη χώρα, μέσα στη χοάνη της διαπλοκής, της διαφθοράς και της γενικευμένης ανικανότητας.
Δεν μίλησε, όταν οι διάφοροι επηρμένοι κουμπαροβατινοπαιδινοπαυλίδηδες κουνούσαν προκλητικά το δάχτυλο στα μούτρα του ελληνικού λαού.
Δεν μίλησε, όταν οι πολίτες τον μαύρισαν.
Δεν μίλησε, όταν η χώρα βυθίσθηκε στην κρίση του δανεισμού, εξαιτίας της κρίσης χρέους στην οποία είχε οδηγήσει η παντελώς αναξιόπιστη, διεφθαρμένη, αλλοπρόσαλλη κι ανίκανη διακυβέρνησή του.
Δεν μίλησε όταν, μέσα στη Βουλή, η ΝΔ δέχθηκε δικαίως μύδρους για το καζάντι στο οποίο οδήγησε τη χώρα κατά την εξάχρονη διακυβέρνησή της.
Δεν μίλησε, όταν το ΠΑΣΟΚ τον κατηγόρησε ότι με τα καραγκιοζιλίκια της κυβέρνησής του η Ελλάδα είχε καταστεί απολύτως αναξιόπιστη, περίγελος, κι είχε απομονωθεί σε διεθνές επίπεδο.
Δεν μίλησε, όταν το ΠΑΣΟΚ υπέγραψε την Πράξη Υποτέλειας, μια ξεφτίλα για την οποία είναι κι ο ίδιος απολύτως συναυτουργός και συνυπεύθυνος.
Δεν μίλησε για το ασφαλιστικό.
Δεν μίλησε για την MIESENS.
Δεν μίλησε, ούτε ακόμα όταν κατηγορήθηκε από μερίδα του ευρωπαϊκού τύπου σαν ένας εκ των βασικών υπευθύνων για την ευρωπαϊκή οικονομική κρίση.
Δεν μίλησε ποτέ και για τίποτα· γκιχ δεν έβγαλε.
Λες και δεν κυβέρνησε τη χώρα για μια 6ετία, λες και δεν είναι ένας απ' τους βασικούς υπεύθυνους για τη διάλυση και την αποσάθρωση του κράτους, λες και δεν έχει βαριές πολιτικές ευθύνες για τα δεινά του τόπου μας, λες και δεν ήταν εδώ, λες και υπήρξε "ωσεί παρών" κι αυτός.
Τίποτα, τσιμουδιά.
Κι αποφάσισε, αίφνης, να μιλήσει!
Για να μας ζητήσει συγγνώμη και ν' αποδεχθεί το μέρος της ευθύνης που του αναλογεί;
Για να διατυπώσει την πολιτική του πρόταση;
Για να βοηθήσει, με την εμπειρία και τις γνώσεις του, την πατρίδα μας να βγει απ' τον λάκκο με τα κωλοδάχτυλα (με το συμπάθιο), όπου ο ίδιος κι η κυβέρνησή του φρόντισαν για να μας ρίξουν;
Πριτς! Τι λέτε καλέ;
Μίλησε για τον Αγγέλου!
Κάποτε, κάλυψε, Πρωθυπουργός όντας, τον:
ό,τιειναινομιμοειναικαιηθικοβρεοξωπουστηαπτηνπαραγκα Βουλγαράκη απ' τη ΔΕΘ.
Για τον: δενειμαιερμαγιαναμεπαταξετεαπτοκαραβιολοισταιδιασκατακολυμπάμε Παυλίδη, έκλεισε τη Βουλή βράδυ!
Για τους κουμπάρους τη μια απέλυε και την άλλη προσλάμβανε τον:
εγωδενξερωτιποταειδαφωςκαιμπήκα Τσιτουρίδη.
Και τι δεν καμώθηκε αυτός ο άνθρωπος για να καταφέρει να απαξιώσει και το τελευταίο ίχνος αξιοπιστίας και σοβαρότητας της πολιτικής και των πολιτικών στην Ελλάδα (όχι δηλαδή που χρειαζόταν να καταβάλλει και καμιά τιτάνια προσπάθεια γι' αυτό, αλλά λέμε τώρα).
Και τώρα, αφού σαν τον Βούδα τήρησε σιγήν ιχθύος για την πιο τρομερή μεταπολιτευτική κρίση που πέρασε ο τόπος μας, για την οποία, επαναλαμβάνω, αυτός και η κυβέρνησή του είναι απολύτως συνυπεύθυνοι, βγήκε για να "καλύψει" τον...Αγγέλου!
«Η εξοντωτική και εμφανώς άδικη αντιμετώπιση του Γιάννη Αγγέλου αποδεικνύει, πέρα από οποιαδήποτε αμφιβολία πως το ΠΑΣΟΚ και ο αρχηγός του οργανώνουν συστηματικά πολιτικές διώξεις, με στόχο την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κώστα Καραμανλή.
Η τακτική και η νοοτροπία του σημερινού πρωθυπουργού είναι γνωστές. Κάθε φορά, που βρίσκεται μπροστά σε προβλήματα, που ο ίδιος δημιουργεί, επιτίθεται κατά των πολιτικών του αντιπάλων, προσπαθώντας έτσι να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη. Ειδικά τώρα, που γιγαντώνεται η δικαιολογημένη αντίδραση των πολιτών στην αδιέξοδη οικονομική πολιτική της κυβέρνησης. Ομως, οι προγραφές και οι ατεκμηρίωτες διώξεις πολιτικών αντιπάλων οδηγούν σε νοσηρά φαινόμενα, σε καταστάσεις που πληγώνουν βαθιά τον τόπο. Όσοι καταφεύγουν σε τέτοιες μεθοδεύσεις φέρουν ακέραια την ευθύνη για τα αποτελέσματα των πρακτικών τους. Και ας γνωρίζουν καλά: θα μας βρουν όλους αταλάντευτα απέναντί τους».
Αλιεύθηκε από tovima

Και μη νομίζετε ότι η ΝΔ του Σαμαρά...ολιγώρησε στην αλληλεγγύη μεταξύ κατεργαρέων.
Ο εκπρόσωπος Τύπου της ΝΔ, Πάνος Παναγιωτόπουλος δήλωσε:
«Η μεταχείριση, που επιφυλάχθηκε στον Γιάννη Αγγέλου παραβιάζει βασικές Αρχές της Δικονομίας και του Ποινικού Δικαίου. Σε κάθε περίπτωση, αυτό που καταλαβαίνουν, πλέον, όλοι είναι ότι αυτό που ενδιαφέρει το ΠΑΣΟΚ δεν είναι η αποκάλυψη της αλήθειας, ούτε η διερεύνησή της μέχρι το τέλος. Το ΠΑΣΟΚ ενδιαφέρεται για να παραπλανήσει την κοινή γνώμη, να κατασκευάσει, δήθεν, ενόχους εκ των προτέρων και να εκτρέψει την προσοχή του ελληνικού λαού από τα πελώρια λάθη και τις παραλείψεις της κυβέρνησής του, που μας οδήγησαν στην τριμερή επιτήρηση».
ό.π.

Να το πω;
Θα το πω, δεν αντέχω!
Ρε άι σιχτίρ, στην τελική.
Καλύτερα να βγάζετε τον σκασμό.

Τ' αερικά του βαλτότοπου...

Το βρήκα αναδημοσιευμένο, από την εφ. ΤΟ ΒΗΜΑ στο εξαιρετικό taxalia, και το αναδημοσιεύω αυτούσιο, μαζί με τον σχολιασμό των συντελεστών του taxalia, προσυπογράφοντας, ειδικά τα σχόλια αυτά του taxalia, μέχρι κεραίας!*

Bloggers κατακάθια της ενημέρωσης
Άρθρο της Λώρης Κέζα στο ΒΗΜΑ (με κόκκινο, παρατηρήσεις του taxalia)

Πριν από κάνα μήνα μια πολιτική διασημότητα θορυβήθηκε από αναρτήσεις στο Διαδίκτυο. (για να μην κρύβουμε λόγια εννοεί την κ.Διαμαντοπούλου). Μια ανυπόστατη πληροφορία έκανε τον γύρο της μπλογκόσφαιρας, κοπιαρισμένη μερικές εκατοντάδες φορές, συνοδευμένη από ανεδαφικά σχόλια. Η πολιτική διασημότητα άρχισε να ρωτά από εδώ κι από εκεί, για να μάθει ποιο κουμάσι έκανε....τη ζημιά.

Κατέληξε λοιπόν σε συγκεκριμένο πρόσωπο, με ταλέντο στα φαντασιοκοπήματα και στις άνανδρες επιθέσεις. Ανάμεσα στα άλλα η πολιτική διασημότητα πληροφορήθηκε ότι ο χολερικός μπλόγκερ είναι γνωστός εκβιαστής, που θα γίνει μελίρρυτος με λίγα χιλιαρικάκια. (εννοεί γνωστό Αθηναϊκό blog που χειρίζεται τηλεοπτική περσόνα-δημοσιογράφος, άρα δεν είναι blogger!). Δεν ξέρουμε τι μεσολάβησε, δεν υπονοούμε τίποτε αλλά αξίζει να επισημάνουμε τη σύμπτωση. Το μπλογκ όχι μόνο εξαφάνισε τις συκοφαντίες αλλά πολύ πρόσφατα ανέβασε ένα κείμενο κολακευτικό για την πολιτική διασημότητα. Δεν μπήκε στον κόπο να το γράψει, απλώς έκλεψε δημοσίευμα εφημερίδας. Αλλωστε αυτή είναι η πάγια τακτική των συκοφαντικών μπλογκ: μπαζώνουν τις σελίδες τους με κλεμμένα άρθρα από παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης και ενδιάμεσα βάζουν τα δικά τους ειδησάρια ως αποκαλύψεις.

Ο συγκεκριμένος γνωστός εκβιαστής του Διαδικτύου δεν έχει καμία σχέση με τους ανώνυμους αρθρογράφους που κρίνουν τις πολιτικές εξελίξεις, που ανταλλάσσουν απόψεις και συγκρούονται ιδεολογικά. Δεν έχει να κάνει ούτε με τους πρωτοπρόσωπους αφηγητές που βάζουν τη δική τους τσαχπινιά για να μιλήσουν για την πολιτική ή την καθημερινότητα. Ο συγκεκριμένος μπλόγκερ είναι ένα κατακάθι της ενημέρωσης και οι ομόλογοί του βρίσκονται σε ρυπαρά έντυπα και βρωμοκάναλα. Ευτυχώς τέτοιοι εκβιαστές είναι ελάχιστοι. (και είναι αποκλειστικά και μόνο δημοσιογράφοι!) Δυστυχώς τέτοιοι εκβιαστές δίνουν προς το παρόν τον τόνο στον ελληνικό κυβερνοχώρο και σχεδόν μονοπωλούν την ιδιότητα του «μπλόγκερ». Παρά το γεγονός ότι η παρουσία τους μολύνει το Διαδίκτυο είναι εξαιρετικά δύσκολο να συμμαζευτούν. Προσώρας δεν υπάρχει μπλογκονόμος ούτε είναι στις προθέσεις της κυβέρνησης να φιμώσει την ελεύθερη διακίνηση ιδεών εξαιτίας ολιγάριθμων επιτηδείων που μέσα από τα ανώνυμα ιστολόγιά τους πλουτίζουν και ασκούν χαζοεξουσία.

Στο υπουργείο Δικαιοσύνης, που είναι και το καθ΄ ύλην αρμόδιο για τον καθορισμό ενός νομικού πλαισίου στη χρήση του Ιnternet, η συζήτηση γίνεται χαλαρά. Ο κ. Χάρης Καστανίδης θα διοργανώσει εν ευθέτω χρόνω συζητήσεις, με τη συμμετοχή ενδιαφερομένων από όλες τις πλευρές: μαζί με τους δικαστικούς θα κληθούν και οι μπλόγκερ για να διαμορφώσουν από κοινού μια πρόταση. Επιδιώκεται μια σύμπτωση αρχών: να μην περιοριστεί η δυνατότητα έκφρασης, δηλαδή να μπορεί να γράφει κανείς το κοντό του και το μακρύ του για οτιδήποτε αλλά ταυτόχρονα να υπάρχει στοιχειώδης προστασία του θιγoμένου. Αν κάτι είναι ψευδές και συκοφαντικό, να μπορεί να βρει μια άκρη, να ζητήσει έστω το σβήσιμο της ανάρτησης.

Ενώ λοιπόν στο υπουργείο Δικαιοσύνης υπάρχει η πεποίθηση ότι οι λύσεις δεν εκβιάζονται, στην μπλογκόσφαιρα κάποιοι εξακολουθούν να κάνουν επανάσταση δημοσιεύοντας φωτογραφίες από το Κολωνάκι («Αποκλειστικό: να ΄τος ο βουλευτής που περπατά στο δρόμο με τα δυο του πόδια»), κάποιοι έχουν στήσει μπίζνες με επιμίσθια και συνεργασίες, κάποιοι προσπαθούν να υποκαταστήσουν τα μέσα ενημέρωσης τσιμπολογώντας από ρεπορτάζ αλλονών. Τα κατακάθια της ενημέρωσης αποτελούν θορυβώδη μειονότητα, που αναστατώνει το Διαδίκτυο, είναι όμως τιμωρημένη στα άλλα μέσα όπου εργάζεται. Οι ρυπαρές εφημερίδες και τα βρωμοκάναλα βρίσκονται στο περιθώριο της αγοράς. Τοποθετήθηκαν εκεί από τους ίδιους τους αναγνώστες και τους θεατές. Το πιο πιθανό είναι να γίνει το ίδιο και με τους χρήστες του Ιnternet. Τα συκοφαντικά μπλογκ γίνονται από μόνα τους βαρετά λόγω της αναξιοπιστίας, της σάχλας, συχνά δε λόγω της έπαρσης των διαχειριστών. (ακριβώς αυτό λέμε κι εμείς χρόνια τώρα!)

Καλά κάνει λοιπόν ο κ. Καστανίδης και δεν συνδέει την επικαιρότητα με τα σχέδιά του για τον μπλογκονόμο. (τα 'παμε πολλές φορές: δεν μπορεί να υπάρξει -για τεχνικούς λόγους- μπλογκονόμος). Είναι πολύ πιθανό οι συκοφάντες του Διαδικτύου να αποβληθούν από το ίδιο το σύστημα. (ακριβώς αυτό ευχόμαστε διαπύρως). Εδώ αρχίζει το ευχολόγιο: είθε να τους περιφρονήσουν οι χρήστες του Ιnternet και να πάψουν να τους ταΐζουν οι πολιτικές διασημότητες. (το τελευταίο είναι το σημαντικότερο: αν οι πολιτικοί πάψουν να ταϊζουν τα ρεμάλια-δημοσιογράφους του χιλιάρικου, θα καθαρίσει η μπλογκόσφαιρα).

Ηθικό δίδαγμα: Λώρη μου, διάβαζε taxalia κι άλλα (πραγματικά) blogs, για να έχεις το στομάχι σου σε ήρεμη κατάσταση. Συνάδελφοί σου είναι οι "συκοφάντες" όπως τους αποκαλείς. Δεν φταίει η δημοσιογραφία των πολιτών και τα social media !

*Βάζω έναν αστερίσκο ένστασης για την αφοριστική γενίκευση του τίτλου του άρθρου.

Τρίτη, 20 Ιουλίου 2010

Ρε άντε απ' εκεί...

...στρίντζω!
"Θα ξεράσω με τις αγιογραφίες. Ο μακαρίτης είχε πιο φανατικούς εχθρούς κι από τον Μέριλιν Μάνσον. Στην καλύτερη και πιο έντιμη περίπτωση είχε «ορκισμένους πολέμιους». Γράψτε ό,τι θέλετε, (γι αυτό άλλωστε, έχουμε τα σχόλια παρακάτω) αλλά εγώ δεν μπόρεσα να καταπιώ ποτέ το είδος δημοσιογραφίας που εκπροσωπεί η λογική της κρυφής κάμερας, το ρεπορτάζ- αγιατολλάχ και η ανώνυμη μπλογκογραφία με σημαία Λιβερίας. Τον μακαρίτη (και όλη τη σχολή που δημιούργησε) τον «συμπαθούσα» τόσο πολύ, που η πρώτη πρώτη μου, απαίσια, ομολογώ σκέψη μετά το φονικό ήταν: «Ποιος μ… τον έκανε ήρωα;»"
Να σας πω την αλήθεια, ούτε εγώ είχα ποτέ σε υπόληψη το "τρωκτικό". Όχι σαν "ειδήμων", του (τουκωλουταεννιάμερα)σιναφιού, αλλά σαν απλός αναγνώστης, σαν πολίτης.
Αλλά είναι δυνατόν, κυρά μου, να κάθεσαι και να βγάζεις χολή τη ίδια μέρα που κηδεύεται ένας άνθρωπος, ο οποίος δολοφονήθηκε με τον πιο στυγνό και μαφιόζικο τρόπο μόνο και μόνο επειδή σε κάποιους δεν άρεσαν αυτά που έγραφε ή/και αποκάλυπτε (εντός ή εκτός εισαγωγικών);
Είναι δυνατόν να κάθεσαι και να γράφεις έναν λίβελο, για να τον ταξινομήσεις "εκτός σιναφιού", να μας "ενημερώσεις" ότι...ήταν και δεν ήταν "ένας απ' τους δικούς σας" (αλήθεια, κυρά μου, ποιοι είστε "Εσείς" και ποιοι είν' οι "Άλλοι";), την ίδια ώρα που τον θάβουν η γυναίκα και το παιδί του, οι συγγενείς κι οι φίλοι του;
Έλεος πια...στρίντζω, ε στρίντζω!

20 Ιουλίου 1974...

...ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!



Δευτέρα, 19 Ιουλίου 2010

Μαφιόζοι δολοφόνοι σε μια...

...μαφιόζικη (δήθεν) χώρα.

"Αντίο Σωκράτη, Καληνύχτα Ελλάδα!"

Από το troktiko

Τα πιο θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους του.
Κατά τ' άλλα, μια χαρά βουλιάζουμε στο βούρκο μας.
Πλέον, κάποιοι δεν τηρούν ούτε καν τα προσχήματα: μπαμ και κάτω (για να παίρνουν "το μήνυμα" κι οι υπόλοιποι).

Παρασκευή, 16 Ιουλίου 2010

Κρύβε λόγιαααα...

Θ. Πάγκαλος (Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, εφ. ΤΟ ΒΗΜΑ, φ. 21/2/2010):

- Έχει αποκλειστεί το ενδεχόμενο προσφυγής στο ΔΝΤ;

«Ναι! Δεν υπάρχει περίπτωση τέτοια. Εμείς είμαστε στο ευρωπαϊκό σύστημα. Αυτό έχει στρατηγικά πλεονεκτήματα, είναι στρατηγική επιλογή, δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι τέτοιο και δεν θα το κάνουμε. Πιστεύω ότι δεν θα χρειαστεί καν να το κάνουμε. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να πούμε σε έναν συνομιλητή μας από την Ευρώπη “κοίταξε να δεις, κάνω για σένα ό,τι θα μου ζητούσε και το ΔΝΤ κι εσύ δεν κάνεις καν μία χρηματιστηριακή αντικερδοσκοπική κίνηση, ή δεν κάνεις τις κατάλληλες δηλώσεις τη σωστή στιγμή”».


(κλικ για μεγέθυνση)

Φ. Σαχινίδης (Υφυπουργός Οικονομικών, από δηλώσεις του στη ΝΕΤ, 3/5/2010):


"Όταν ανέλαβε το ΠΑΣΟΚ τη διακυβέρνηση της χώρας, διαπίστωσε ότι η μόνη εναλλακτική επιλογή που είχε ήταν να προσφύγει στο ΔΝΤ. Υπάρχουν κάποιοι συγκεκριμένοι κανόνες. Το ΔΝΤ μπορεί να σου δώσει μέχρι και το δεκαπλάσιο ή το εικοσαπλάσιο του ποσού που έχεις καταθέσει. Εμείς έχουμε καταθέσει 1 δισ. στο ΔΝΤ. Άρα, το ΔΝΤ, ως πρώτη επιλογή και μόνη που υπήρχε από τις 5 Οκτωβρίου και μετά, μπορούσε να μας δώσει μέχρι και 10 ή 20 δισ."

Συμπέρασμα:
Δεν είναι μόνο που λένε παραμύθια, είναι και πολυλογάδες!
Άντε, μετά, να θυμούνται τι έχουν πει κάθε φορά...

Τετάρτη, 14 Ιουλίου 2010

Παλιοκατάσταση...

(κλικ για μεγέθυνση - Αλιεύθηκε από το greki-gr)

Ντέρτια και σεκλέτια...

Γιατί όχι;

Έτσι κι αλλιώς, εμείς το ξέρουμε από μόνοι μας ότι είμαστε καραγιόζηδες.
Δεν περιμένουμε από καμιά UNESCO να μας ετεροπροσδιορίσει...

«Τούρκος» με απόφαση της UNESCO ο Καραγκιόζης
Δεκτή η εισήγηση της Αγκύρας

Η UNESCO έδωσε την τουρκική υπηκοότητα στον Καραγκιόζη, επικυρώνοντας σχετική απόφαση που είχε ληφθεί πέρυσι από μία υποεπιτροπή της, η οποία απαρτιζόταν από εκπροσώπους έξι χωρών: της Τουρκίας, της Εσθονίας, του Μεξικού, της Βόρειας Κορέας, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και της Κένυας.

Η υποεπιτροπή είχε συνεδριάσει στο Αμπου Ντάμπι και είχε αποδεχθεί την εισήγηση που συνέταξε το υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού της Τουρκίας, βάσει της οποίας τόσο ο Καραγκιόζης όσο και ο Χατζηαβάτης είναι Τούρκοι.

Σύμφωνα με το Βήμα, η απόφαση επικυρώθηκε και από την αρμόδια επιτροπή της UΝΕSCΟ, χωρίς να υπάρξει καμία αντίδραση της Ελλάδος, παρά μόνο μία επιφύλαξη που διατύπωσε η διευθύντρια του Νεότερου Πολιτισμού του υπουργείου Πολιτισμού κυρία Τέτη Χατζηνικολάου, ότι ο Καραγκιόζης αποτελεί άυλη φιγούρα της πολιτιστικής κληρονομιάς της Ελλάδας.

Η εξέλιξη αυτή προβληματίζει τα υπουργεία Εξωτερικών και Πολιτισμού. Ήδη, ο Π. Γερουλάνος ζήτησε από τις αρμόδιες υπηρεσίες λεπτομερή ενημέρωση, ενώ ο πρεσβευτής της Ελλάδας στην UΝΕSCΟ Γ. Αναστόπουλος δήλωσε ότι είχε συστήσει εδώ και καιρό στο υπουργείο Πολιτισμού να δηλώσει στην UΝΕSCΟ ότι ο Καραγκιόζης αποτελεί τμήμα της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς.

Κυβερνητικοί παράγοντες αναφέρουν ότι η μοναδική περίπτωση να συμπεριληφθούν και οι πολιτιστικές ενστάσεις της Ελλάδας όσον αφορά τον Καραγκιόζη είναι να υπάρξει ένα είδος συμφωνίας με την Τουρκία.

Α ρε καψερέ, Ευγένιε, ποιος να σου τό 'λεγε...

Σαν να μην πέρασε μια μέρα...

Εφημερίδα Νέος Αγών, Καρδίτσα, 27/7/1956
(κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση - Αλιεύθηκε από το bromoskylo)

Υπάλληλοι στην…ταράτσα

Σας παρουσιάζουμε ντοκουμέντο, βάσει του οποίου αποδεικνύεται, ότι όποιοι θεωρούσαν ότι η κυβέρνηση γυρνά το τόπο 60 χρόνια πίσω, ψεύδονται ασυστόλως και είναι μίσθαρνα όργανα της αντιπολιτεύσεως, μείζονος και ελάσσονος.

Τα έτη κύριοι είναι μόλις 54, σχεδόν.

Όπως φαίνεται εις το απόκομμα, το κράτος χρησιμοποιεί νέες μεθόδους, καινοτομικές ιδέες, η φαντασία στην εξουσία έχει πιάσει οροφή τώρα που ξαναγύρισε και η μπύρα των σχολικών εκδρομών.