Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2011

Πως πάει; Όλα καλά;


"Χάρμα όλα, ντάρμα* φόλα"
Αλιεύθηκε από το ΙΧΝΗΛΑΣΙΕΣ

Λοιπόν, τι λέει;
Πως πάει; Όλα καλά;
Σαν να μπαίνουν στην θέση τους όλα σιγά – σιγά.Ε;
Νομίζω δηλαδή
Έχω την έντονη αίσθηση πως αν κάποιος ρίξει μια ψύχραιμη ματιά γύρω του, θα μπορέσει εύκολα να το αντιληφθεί.
Όλα βαίνουν προς μια από καιρό αναμενόμενη κατάσταση.

Πλησιάζουμε τον πάτο του βαρελιού και το φως από πάνω όσο πάει και μειώνεται.

Γιατί δείχνεις έκπληκτος;
Τι θα πει δεν το περίμενες;
Δεν μπορεί, κάτι θα είχες πάρει μυρωδιά.
Εκτός αν σε είχε πλακώσει τόσο πολύ η κουβέρτα της ευημερίας τα προηγούμενα χρόνια, που τώρα που ανακάλυψες πως δεν ήταν κουβέρτα αλλά μια τρύπια παλιοκουρελού, ε, όσο και να το κάνεις, μια φρίκη θα την έχεις πάθει.
Ας πρόσεχες φίλε, ας κράταγες καμιά πισινή, ας σκεφτόσουν λίγο παραπάνω, ας έβλεπες και την φάκα και όχι μόνο το τυρί.
Τώρα είναι ζόρικα, σε νιώθω.
Εδώ κι εμείς που κάτι ψιλοβλέπαμε και περιμέναμε να σκάσουν οσονούπω όλα τα χύμα μαζί με τα τσουβαλάτα, και πάλι η φάκα μας έχεις γδάρει γερά κι εμάς, κομμάτια μας έχει κόψει.
Κι από τυρί τίποτα
Δεν προλαβαίνεις να μετρήσεις τα χτυπήματα, όλο νοκ-ντάουν είμαστε

Οι άνεργοι αυξάνονται καθημερινά και φτάσανε πια το ένα εκατομμύριο, τα καταστήματα και οι επιχειρήσεις κλείνουν το ένα μετά το άλλο, η ρευστότητα στην αγορά αποτελεί κακό αστείο και οι πτωχεύσεις από πιθανότητες έγιναν νομοτελειακές στο επιχειρείν, οι πόρτες για αναζήτηση εργασίας είναι όλες κλειστές –ακόμη και για δουλειές απίστευτες- απλά δεν υπάρχουν, οι συνταξιούχοι βλέπουν την σύνταξή τους να μειώνεται σε επίπεδα εξευτελισμού και να χάνουν συνεχώς χρηματικά ποσά από εκείνα που δούλεψαν τριάντα και σαράντα χρόνια για να αποκτήσουν το δικαίωμα να τα εξασφαλίσουν και τώρα δεν τους φτάνουν ούτε για τα φάρμακα που αναγκάζονται να τα πληρώνουν ξανά από την τσέπη τους, οι κοινωνικές παροχές σε ευπαθείς ομάδες πληθυσμού όπως ΑΜΕΑ, νεφροπαθείς, χρόνια άρρωστοι κλπ, παγώνουν ή εντελώς ωμά καταργούνται και απλά εξαφανίζονται, οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν ριχθεί σαν μάρτυρες στην αρένα, βορά στα λιοντάρια που δεν είναι άλλα παρά οι ίδιοι εκείνοι που λίγο καιρό πριν έψαχναν να βρουν έναν δημόσιο υπάλληλο που να τα παίρνει για να κάνουν την δουλειά τους, εκείνοι που πρώτα έδιναν το φακελάκι και μετά παραπονιόνταν για την διαφθορά που οι ίδιοι συντηρούσαν.
Ομορφιές ε;

Σαν να γέμισε ο τόπος ξαφνικά αδέκαστους και τίμιους πολίτες, δεν νομίζεις; Έχει κι άλλα όμορφα όμως
Οι πολιτικοί λέει παραπονιούνται πως δεν μπορούν πλέον να κυκλοφορήσουν και να συμμετάσχουν σε κοινωνικές εκδηλώσεις χωρίς τον βάσιμο και υπαρκτό φόβο πως θα δεχθούν κάποια αισθητική περιποίηση με αυγά-γιαούρτια-ντομάτες ή ακόμη και πως θα αναγκαστούν να δεχτούν από πολύ κοντά τις εκδηλώσεις λατρείας και ευγνωμοσύνης των πολιτών της χώρας που σιγά-σιγά συνειδητοποιεί αλήθειες, τα συσσίτια απόρων και ανήμπορων των δήμων και των εκκλησιών αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο, οι νεοάστεγοι αυξάνουν με απίστευτους ρυθμούς,
Δευτέρες και Τετάρτες μεσημέρι που τα μαγαζιά κλείνουν, αν περάσεις από εμπορικό δρόμο νομίζεις ότι είναι Κυριακή ή αργία-δεν κυκλοφορεί ψυχή, με την δύση του ηλίου, σε πολλούς δρόμους δεν κυκλοφορεί ούτε γάτα, ο κόσμος πιθανά να κάνει το κλασικό κόλπο του στρατού (νωρίς για ύπνο, δεν σκέφτεσαι πολύ, δεν έχεις έξοδα και ο καιρός περνάει γρηγορότερα), Σαββάτο και σε κεντρικούς δρόμους από δέκα – ένδεκα το βράδυ κυκλοφορούν μόνο τίποτα απελπισμένοι ταξιτζήδες και λίγοι βιαστικοί οδοιπόροι που επιδίδονται σε ανελέητο αυτιστικό καμάκι προς τις μύτες των παπουτσιών τους.
Υπάρχουν σνακ μπαρ που δίνουν 1€ τον καφέ και ένα μπουκάλι νερό και πάλι δεν καταφέρνουν να δώσουν πάνω από δέκα καφέδες όλη μέρα, τα ψιλικατζίδικα παρουσιάζουν μια εικόνα λες και τους έγινε διάρρηξη· ούτε τα μισά πράγματα από παλιότερα δεν έχουν στα ράφια και τις βιτρίνες τους, ξεμένουν από τσιγάρα γιατί παίρνουν από τους προμηθευτές τους μόνο από ένα – δύο πακέτα και μόνο από τις γνωστές μάρκες, ο Χρήστος ο μανάβης μου μπαίνει σόλο μέσα αλλά δεν το κλείνει αφού δεν έχει άλλη επιλογή, δεν έχει τι άλλο να κάνει, η απελπισία μονόδρομος και ο εγκλωβισμός μια καθημερινότητα: «αν το κλείσω, πάω φυλακή» μου λέει, το ίδιο και η απέναντι κάβα-πρατήριο άρτου· «Σπύρο θα τρελαθώ» μου λέει ο Σταύρος και τα μάτια του έχουν γίνει μαύροι κύκλοι, με ένα παιδί τρίτης λυκείου με φροντιστήρια και ένα που σπουδάζει εκτός Αττικής και που μάλλον θα τα παρατήσει αφού δεν βγαίνουν, οι τράπεζες δεν του δίνουν ρευστότητα ούτε μπλοκ επιταγών πια, πελάτες του χρωστάνε κάπου 80000€ και δεν έχουν να του δώσουν, «πάρε τις καρέκλες, τα κομπιούτερ, την ταμειακή» του λένε, και τα μάτια του κάνουν όλο και πιο μαύρους κύκλους.

Η εγκληματικότητα (πραγματική και δυνητική) αυξάνεται απίστευτα, έκαναν διάρρηξη 2 φορές στο ψιλικατζίδικο και μια στο σπίτι της ιδιοκτήτριάς σύνολο τρις σε έναν μήνα, άλλες δύο φορές ένα μικρό ζαχαροπλαστείο, επίσης 2 φορές σ’ ένα κομμωτήριο, 2 φορές σ’ ένα μικρό πρατήριο ψωμιού-ζαχαροπλαστείου, μια φορά το προποτζίδικο, μια φορά το μανάβικο – για2€ ρε, αν είναι δυνατό!-. Κι όλα αυτά μέσα σε ένα τετράμηνο σε μια ήσυχη-τυπική γειτονιά
Στο δρόμο με το αυτοκίνητο πρέπει να προσέχεις διπλά και τριπλά το πως οδηγείς, ο κόσμος πάει σαν χαμένος, πάνε ανάποδα σε μονόδρομους χωρίς να το καταλαβαίνουν, βγαίνουν από στενά στα τυφλά, στρίβουν έτσι, στο χάσιμο, σταματάνε ξαφνικά, πεζοί κατεβαίνουν από τα πεζοδρόμια χωρίς να δείχνουν ότι καταλαβαίνουν που βρίσκονται, οδηγοί που τα μάτια τους στάζουν απόγνωση και τρέλα, μοτοσυκλετιστές που θέλουν να πετάξουν –μερικοί μάλιστα το καταφέρνουν-, σιδηρογροθιές που βγαίνουν για μια λοξή ματιά ή ένα κορνάρισμα.

Έχουν αυξηθεί τ’ ακουστικά της μοναξιάς στο δρόμο και οι σκυμμένοι ώμοι και ειδικά στις νεότερες ηλικίες.
Κάποιες μέρες κάνει σκατόκρυο αλλά δεν έχουμε ανάψει ακόμη καθόλου καλοριφέρ για να μην ξεφύγουμε στα κοινόχρηστα, γυρνάω το σπίτι και σβήνω λάμπες στα δωμάτια των μικρών, άλλαξα πάροχο για να γλυτώσω 20€τον μήνα, δεν πλένω το αυτοκίνητο, θέλει φτιάξιμο ο προφυλακτήρας και οπωσδήποτε ένα σέρβις αλλά δεν περισσεύει τίποτα, χρωστάω δύο μήνες στα αγγλικά των παιδιών κι ας έκανα διακανονισμό το καλοκαίρι, οι ασφάλειες ζωής έχουν πάει ένα μήνα πίσω (σκατά αποταμίευση δηλαδή, τι να λέμε;), με το ενιαίο μισθολόγιο μου κλέβουν 22 μήνες και δεν θέλω να υπολογίσω πόσα μου κόβουν ακόμη, καπνίζω λιγότερο ενώ θέλω να καπνίσω πολύ περισσότερο, έκανα αίτηση για διακανονισμό της δόσης του στεγαστικού δανείου στο Παρακαταθηκών & Δανείων· μου είπαν πως θα πρέπει να περιμένω τουλάχιστον δέκα μήνες γιατί οι αιτήσεις είναι πάρα πολλές και το προσωπικό πάρα πολύ λίγο – σε δέκα μήνες μπορεί να έχω μπουκάρει σε καμιά τράπεζα ή να πουλάω κλεμμένα στο πάρκινγκ του Carefour (αν δεν κλείσει πρώτα κι αυτό), ξέθαψα κάτι βιβλία αυτοάμυνας και κάτι άλλα από το ιντερνετ και το youtube και κάνω μόνος μου προπόνηση, για άμυνα σε επιθέσεις με μαχαίρι, με ρόπαλο, με ελβετικό σουγιά, με λογαριασμό της ΔΕΗ, ποτέ δεν ξέρεις τι όπλο μπορεί να κουβαλάει ο άλλος.

Σαλταρισμένοι φίλοι, απελπισμένοι γνωστοί, τα μάτια των μαθητών μου να μου λένε «δώσε ρε δάσκαλε, δώσε ότι μπορείς, δώσε γιατί τα βλέπουμε τα άσχημα να έρχονται» κι εγώ να δίνω και να δίνω, να ξεραίνεται το στόμα μου κι αυτά να ρουφ΄ναε, σφουγγάρια τα σκασμένα αλλά και να μην ξέρω αν αρκεί, και να πρέπει κάποιες στιγμές να το παίζω άγριος και βράχος, να παίζω και επικοινωνιακά παιγνιδάκια προσπαθώντας να βρω το σενάριο για να ενσωματωθώ σαν υποβολέας-σκηνοθέτης κάποιας από τις ασυνείδητες σημειολογικές σταθερές τους, π.χ. του μουρλαμένου με τα μαύρα που ζαλίζει το σχολείο γύρω γύρω και φωνάζει σαν λαχαναγορίτης, όχι όμως για εμένα, ούτε για την «υπηρεσία», ούτε καν για την παρωχημένη «δεοντολογία», αλλά γι΄ αυτά τα ίδια τα παιδιά κι ας μην το πιάνουν αμέσως.
Κι όλα αυτά για το «καλημέρα δάσκαλε» του πρωινού και τα συνωμοτικά κλεισίματα των ματιών τους, ελάχιστο σημάδι αποδοχής σε ένα μικρό σημείο, σε μια γωνιά της εφήμερης εφηβικής μνήμης τους.
Εγωιστής ωφελιμιστής.
Για κοίτα! Και δεν μου το ‘χα!

Χάρμα όλα, ντάρμα* φόλα λοιπόν

(Δεν μασάμε όμως, έτσι ρε;
Ποτέ δεν μασήσαμε και δεν είναι καιρός να το κάνουμε τώρα.
Πάμε γερά, έστω και για το ονόρε μονάχα)

*ντάρμα = Dharma = Στον Ινδοϊσμό και στον Βουδισμό, σύμφωνα με κάποιες από τις εξηγήσεις μπορεί και να σημαίνει μεταξύ άλλων,
-την Αρχή ή τον Νόμο που διέπει το Σύμπαν,
-το προσωπικά κατεχόμενο επίπεδο άνεσης κάποιου με αυτή την Αρχή ή τον Νόμο,
-την πραγματική ουσιώδη λειτουργία / φύση κάποιου πράγματος,
- τον Λόγο
- το μονοπάτι της Δικαιοσύνης, ο αξιοπρεπής τρόπος να ζήσει κάποιος την ζωή του. Ο Βούδας το περιέγραψε σαν το μονοπάτι της αυτοπειθαρχίας για να φτάσει κανείς στην διαφώτιση, νιρβάνα
(προσθήκη μετά από υπόδειξη.Ευχαριστώ elfstone)

κλπ κλπ

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2011

Τα άχρηστα "μαξιλαράκια"...


"Μεταρρύθμιση".
Μια λέξη που από μόνη της, χωρίς κοινωνική τοποθέτηση, δε λέει τίποτα. Ή μάλλον μπορεί να λέει πολλά. Για την ακρίβεια, μερικές φορές, μπορεί να ισοδυναμεί με κοινωνικό ολοκαύτωμα. Δεν είναι μια ουδέτερη λέξη η μεταρρύθμιση. Όπως δεν τίθεται και θέμα καλών και κακών "διαχειριστών" μιας "τεχνοκρατικής" μεταρρύθμισης. Στην νεωτερική εποχή, υπάρχουν δυο βασικά είδη (καπιταλιστικών) μεταρρυθμίσεων: εκείνες που επιχειρούν να στρέψουν το οικονομικοκοινωνικοπολιτικό σύστημα προς κοινωνιοκεντρικότερα μοντέλα κι εκείνες που επιχειρούν το αντίθετο. Αυτές τις τελευταίες, θατσερικού τύπου, μεταρρυθμίσεις είναι που βιώνουμε σήμερα. Δεν υπάρχουν "καλοί" και "κακοί" διαχειριστές τέτοιου τύπου μεταρρυθμίσεων -είναι πολύ, πάρα πολύ, βολικό κι απλοϊκό να επιρρίπτουμε την "αποτυχία" τέτοιων μεταρρυθμίσεων στην "βλακεία" ή/και στην "ανικανότητα" του ΓΑΠ, του Καραμανλή ή όποιου άλλου, πρόκειται για επεμβάσεις που στοχεύουν έτσι κι αλλιώς στην αποδόμηση και απορρύθμιση του κοινωνικοπολιτικού μοντέλου του "λαϊκού καπιταλισμού", του περιβόητου "κράτους-πρόνοιας", προς τις νεοφιλελεύθερες επιταγές τύπου Φρίντμαν και Νόζικ, που πραγματώνονται πολιτικά με την Νέα Δεξιά. Οι νεοφιλελεύθερες αυτές λογικές και πολιτικές αρνούνται το πιο θεμελιακό κρηπίδωμα του φιλελεύθερου εξισωτισμού, εκείνο της, ούτως ειπείν, συναινετικής ενσωμάτωσης, το περιβόητο μεσοαστικό "μαξιλαράκι".
"Κάτω απ' αυτές τις συνθήκες ο σύγχρονος καπιταλισμός, από την ίδια τη φύση της κρίσης την οποία έχει προκαλέσει, οδηγείται αναπόφευκτα στην ανατροπή σημαντικών πτυχών μιας πραγματικότητας που μέχρι σήμερα εγκλώβιζε την εργατική τάξη των αναπτυγμένων χωρών στη λογική της ενσωμάτωσης.
Αν δεχτούμε την άποψη ότι σε μεγάλο βαθμό η ρίζα της συναινετικής ενσωμάτωσης είναι ακριβώς η ρεφορμιστική πολιτική, ή διαφορετικά οι παραχωρήσεις προς την εργατική τάξη, αν δεχτούμε ότι προϋπόθεση για να υπάρξει μια τέτοια πολιτική είναι η ευημερία του καπιταλισμού, είναι εύκολο να κατανοήσουμε ότι κάτω από τις συνθήκες της σύγχρονης κρίσης του συστήματος κάτι τέτοιο είναι πια αδύνατον.
Με άλλα λόγια υποστηρίζω ότι είναι τέτοια η φύση της σύγχρονης κρίσης του συστήματος, που όσο αυτό και αν κινδυνεύει, δεν είναι πια δυνατόν να βγάλει από το μανίκι του ένα "υπουργείο μεταρρυθμίσεων", όπως έλεγε η Ρόζα Λούξεμπουργκ, ούτε ακόμα είναι δυνατόν να επανέλθει σε μια Κευνσιανικού τύπου πολιτική.
Αντίθετα στις αναπτυγμένες χώρες θα διευρύνει το φάσμα της ανεργίας, θα εντείνει την εκμετάλλευση, θα πλήττει τις κατακτήσεις των εργαζομένων, θα ρίχνει το βιοτικό τους επίπεδο, θα τους αντιμετωπίζει όλο και πιο αυταρχικά.
Στην εποχή μας, η όποια οικονομική ανάπτυξη υπό κεφαλαιοκρατικούς όρους δεν μπορεί παρά να έρχεται σε όλο και οξύτερη αντίθεση με την κοινωνική ανάπτυξη και με την δημοκρατία, και αυτό στην πράξη σημαίνει υπόσκαψη θεμελιακών πυλώνων της συναινετικής ενσωμάτωσης."*

*Γ. Ρούσης, Ο ΜΑΡΞ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΝΩΡΙΣ, Η ΕΤΕΡΟΧΡΟΝΙΣΜΕΝΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗΣ, εκδ. ΓΚΟΒΟΣΤΗ, Αθήνα 2008, σ.307-308.

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2011

Λαβύρινθοι...


Ατέλειωτος μοιάζει να 'ναι ο μίτος της Αριάδνης τους τρομερού ελληνικού μας λαβύρινθου. Μινώταυροι ένα σωρό, ντυμένοι φίλοι, μα Θησέας πουθενά. Τόσοι πολλοί Επιμηθείς κι Ηρόστρατοι μαζεμένοι σ' αυτόν τον τόπο· ούτ' ένας Προμηθέας.
Τα ψευτοδιλήμματα με τα οποία μας βομβαρδίζουν συνεχώς, η πραξικοπηματική κυβέρνηση Παπαδήμου -με κοινοβουλευτικό μανδύα, ναι το γνωρίζω, τα πάσης φύσεως πρόθυμα εξαπτέρυγα και το συστημικό χαλκείο των μέσων μαζικής ενημέρωσης, μοιάζουν ολοένα και περισσότερο απειλητικά και τελεσίδικα. Απ' το: "ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε", περάσαμε στο: "η ξεπουλιόμαστε ή χανόμαστε" και τώρα φτάσαμε στο: "ή προσκυνάμε ή μας χαλάνε". Αμέτρητες, εκατοντάδες χιλιάδες, εκατομμύρια "Ιφιγένειες", βορά στον βωμό μιας αδηφάγας, αγοραίας "Ευρώπης". Μια Ευρώπη που ξεψυχάει, αλυσοδεμένη πίσω από το γερμανικό juggernaut.
Το γερμανικό άχθος...
Στην παρούσα συγκυρία, δεν έχει νόημα πλέον να αναλύσει κάποιος το "τις πταίει". Σχεδόν όλοι γνωρίζουμε ότι εκείνο που πραγματικά έφταιξε ήταν η μετακαπιταλιστική φούσκα του "εύκολου χρήματος" και της μεγέθυνσης στη βάση του ατέρμονου δημόσιου δανεισμού· μια μεγέθυνση χωρίς ανάπτυξη. Εμείς, οι Έλληνες, μαθαίνουμε πια στο πετσί μας τι ακριβώς σημαίνει μια τέτοιου είδους "ανάπτυξη".
Κι επειδή όλη σχεδόν η πολιτική ρητορική των ημερών μας περιστρέφεται γύρω απ' την πολυθρύλητη αυτή ανάπτυξη, εγώ, που δεν είμαι κάνας οικονομικός γκουρού, σαν κι αυτούς που περιφέρονται στον τηλεοπτικό βούρκο, και καταλαβαίνω μόνο τ' απλά και τα βασικά, νομίζω μόνο δυο είδη, ή συνδυασμός δυο ειδών, ανάπτυξης νοούνται: αυτό που έχει να κάνει με δημόσιες επενδύσεις κι αυτό που έχει να κάνει με ιδιωτικές.
Τις δημόσιες επενδύσεις μας λένε ότι στον τόπο μας θα πρέπει να τις ξεχάσουμε.
Γιατί;
Πρώτον, γιατί είμαστε πένητες και ζήτουλες -έτσι μας λένε, οπότε δεν περισσεύουν χρήματα για δημόσιες επενδύσεις, ή περισσεύουν κάτι ψίχουλα, ίσα ίσα για να γεμίσουν λίγο ακόμα τα σεντούκια των "επιχειρηματιών-εργολάβων" και των πολιτικών τους θεραπαινίδων. Κι επίσης, θα πρέπει, μας λένε, κάποια στιγμή να "αποσοβιετοποιηθεί" το ελληνικό κράτος -δεν έχει όρια η ξεφτίλα τους. Κι έτσι, ανάμεσα στ' άλλα, οι νεοφιλελεύθεροι φωστήρες, και τα πληρωμένα χέρια της αγοράς που κατ' ευφημισμόν αποκαλούνται "τεχνοκράτες", έχουν κηρύξει έναν ανελέητο πόλεμο στην κρατική μηχανή και στο δημοσιοϋπαλληλικό προσωπικό, λες και μπορεί να στηθεί ένα οποιοδήποτε κράτος με το δημοσιοϋπαλληλικό της προσωπικό είτε στα κεραμίδια είτε στα χαρακώματα και την κρατική μηχανή (δολίως) απαξιωμένη κι αποσαθρωμένη. Κι όλα αυτά, την ίδια ώρα που οι ίδιοι αυτοί "δημοσιοϋπαλληλομάχοι" ζητούν απ' τους "εχθρούς" να βάλουν πλάτη στην "εθνική προσπάθεια", την ίδια ακριβώς στιγμή που τους εξανδραποδίζουν! Ένα απέραντο φρενοκομείο...
Δεύτερον, γιατί στην νεοφιλελεύθερη ατζέντα το κράτος έχει μόνο δυο δουλειές να κάνει: να προστατεύει την ιδιωτική περιουσία και να εξασφαλίζει την "νομιμότητα" της αγοραίας τυραννίας μέσω της θεσμοθετημένης βίας.
Οι ιδιωτικές επενδύσεις, μας λένε, θα έρθουν "όταν πιάσουμε πάτο"! Μάλιστα, έτσι ακριβώς. Μην παραξενεύεστε, οι αγοραίοι Μινώταυροι δεν έχουν καμιά άλλη κοινωνική τοποθέτηση απ' εκείνη του κέρδους, και μάλιστα όχι του ορθολογικού κέρδους, αλλά του πειρατικού. Κοντολογίς, είμαστε λεία. Αλλά πρέπει να "φτηνήνουμε" κι άλλο, για την ακρίβεια πρέπει, με την λογική του ικανοποιημένου σκλάβου, να εκλιπαρήσουμε για να μας αγοράσουν μπιρ παρά κι επί πιστώσει.
Εναλλακτικά, μπορούμε να αποδεχθούμε, εθνικώς υπερήφανοι, την προτεκταριοποίηση της Ελλάδας, την μετατροπή της πατρίδας μας ολόκληρης σε μια "ειδική ζώνη", όπου οι "σοβαροί επιχειρηματίες" θα επενδύσουν, επιτέλους, τα εκατομμύριά τους σε συνθήκες ασφαλώς Ινδίας. Θαυμαστό πράγμα η οικονομική Γεωγραφία: κινεί βουνά και θάλασσες!
Αλλιώς...
Αλλιώς, μας φοβερίζουν μ' ένα τεράστιο κι απειλητικό δάχτυλο μέσα στα μούτρα μας, δραχμή!
Και τρέμουν οι ιθαγενείς, ακούς εκεί δραχμή! "Ωιμέ", σκούζει ο χορός των ευρωναυαγών, "σκύλες της λύσσας, ποιοι θεοί να εχθρεύονται άραγε ετούτον τον λαό κι απειλούν να τον ρίξουν στα Τάρταρα της δραχμής;"
Λες και δεν υπήρξε αυτή η χώρα πριν το ευρώ, λες και πριν από μια εικοσαετία ζούσαμε στις σπηλιές και συναλλασσόμασταν με όστρακα!
"Και το χρέος", ρωτάει δήθεν φρικαρισμένος ο επιτήδειος υποβολεύς τον δεινοπαθούντα Σίσυφο, "τι θα γίνει με το χρέος; Θα παραμείνει σε ευρώ και τότε θα γίνει ο βράχος, που ανεβοκατεβάζεις ατέρμονα, ένα βουνό και θα μας καταπλακώσει όλους!"
Ποιους όλους;
Στην πραγματικότητα, βεβαίως, όλα αυτά είναι παραμύθια της αγοραίας Χαλιμάς. Η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα πτώχευσε στην ιστορία της όσες φορές προσχώρησε σε διάφορους τύπους "σταθερών κανόνων" και νομισματικών δουλειών. Κι ύστερα, ω του ελληνικού θαύματος, αναγεννήθηκε εκ της τέφρας της, μόλις έφυγε απ' τα "σταθερά δόκανα" κι επέστρεψε σε εθνικού τύπου οικονομία. Αλλά, είπαμε: όποιος δεν θυμάται την ιστορία, είναι υποχρεωμένος να την επαναλάβει. Ως φάρσα.
Φυσικά, αυτή η φάρσα δεν είναι πάντοτε τόσο ξεκαρδιστική. Σχεδόν πάντα είναι ιλαροτραγωδία. Να σας θυμίσω μόνο ότι, σε περιπτώσεις σαν το μεταίχμιο που ζούμε σήμερα, η "λύση" δόθηκε απ' την "οικονομία του πολέμου", που "κοινωνικοποιεί" τα καπιταλιστικά αδιέξοδα με εκατόμβες νεκρών.
Υπάρχει, όμως, λύση;
Ασφαλώς και υπάρχει, όχι ασφαλώς μέσα στο ίδιο αδιέξοδο σύστημα, όχι με τους "κανόνες" και τα ψευτοδιλήμματα του καθοδικού σπιράλ του θανάτου.
Μα να γίνουμε "Κούβα" ή "Βόρειος Κορέα", ρωτάει ο τσαρλατάνος πολιτευτής, στοχεύοντας στα πιο φοβικά αντανακλαστικά του καθημαγμένου πόπολου.
Όχι, ρε άθλιε πονηρέ πολιτευτή, δεν ισχύει ούτε αυτό το ψευτοδίλημμα. Μπορούμε, απλώς, να ξαναγίνουμε Ελλάδα. Συντονισμένα, με ψυχραιμία σύνεση και προσοχή, κυρίως με στρατηγικό σχέδιο, να ξαναβάλουμε στην τράτα μας την κουρελού εκείνα τα οικονομικά και δημοσιονομικά εργαλεία, που δίνουν την δυνατότητα σε μια χώρα να γίνει ανταγωνιστική, και να μπει στον δρόμο της ανάπτυξης, χωρίς το κοινωνικό ολοκαύτωμα που συνεπάγεται η πολιτική των διαρκών εσωτερικών υποτιμήσεων, η λαίλαπα του γερμανικού τύπου αποπληθωρισμού. Ναι, υπάρχει κι άλλος δρόμος.
Φυσικά, θα ήταν ευχής έργο η κίνηση αυτή να είναι συντονισμένη, απ' όλα τα PIIGS του ευρωπαϊκού Νότου. Μια συντονισμένη απόδραση απ' την γερμανική μέγγενη. Θυμηθείτε: η Γερμανία, κι η εκκολαπτόμενη "ισχυρή" βορειοευρωπαϊκή χάνσα, μπορεί να έχει πλεονάσματα, μόνον όσο ο "ισχνός" ευρωπαϊκός Νότος έχει ελλείμματα. Έτσι δουλεύει κι όχι αλλιώς όλη αυτή η φάμπρικα της απάτης. Κι αυτή η φάμπρικα δουλεύει μόνον όταν το συστημικό πολιτικό προσωπικό του "ισχνού" Νότου είναι απολύτως ελεγχόμενο και υποδεικνύει την σκλαβιά σαν "αναπόδραστη αναγκαιότητα". Έγραφε ο Ζαν Ζακ Ρουσό:
"Ο Αριστοτέλης επίσης πριν απ' όλους αυτούς είχε πει πως οι άνθρωποι δεν είναι καθόλου ίσοι από τη φύση και ότι άλλοι γεννιούνται για να είναι σκλάβοι και άλλοι γεννιούνται για να κυβερνούν.
Ο Αριστοτέλης είχε δίκιο. Μα έπαιρνε την αιτία για το αποτέλεσμα. Κάθε άνθρωπος που γεννιέται μέσα στη δουλεία γεννιέται για νά 'ναι δούλος. Τίποτα πιο βέβαιο από τούτο. Οι δούλοι χάνουν τα πάντα μέσα στα δεσμά τους. Αγαπούν τη σκλαβιά τους, καθώς οι σύντροφοι του Οδυσσέα αγαπούσαν την αποκτήνωσή τους.
Αν υπάρχουν λοιπόν δούλοι, δούλοι "εκ φύσεως", τούτο συμβαίνει επειδή άλλοτε υπήρξαν δούλοι αντίθετα προς τη φύση. Η βία δημιούργησε τους πρώτους σκλάβους, η δειλία όμως διαιώνισε τη σκλαβιά".*

* Γ. Ρούσης, Ο ΜΑΡΞ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΝΩΡΙΣ, Η ΕΤΕΡΟΧΡΟΝΙΣΜΕΝΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗΣ, εκδ. ΓΚΟΒΟΣΤΗ, Αθήνα 2008, σ.288-289

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2011

Τυχαιότητες;


Κι αίφνης, τ' αδύνατα μοιάζουν πλέον δυνατά. Όσα, εδώ κι ενάμιση χρόνο, προβλέπαμε και φωνάζαμε κάποιοι "πτωχευσιολάγνοι", "δραχμολόγοι", "αλβανοχοτζικοί", "εαμοβουλγαροληστοσυμμορίτες", "γραφικοί", "αεριτζήδες" και όποιον άλλον χαρακτηρισμό βρήκαν ή επινόησαν διάφοροι (λιγότερο ή και καθόλου) "σοβαροί" (νεο)φιλελεύθεροι, φαίνεται πως πραγματώνονται.
Οι "αγορές", που στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτ' άλλο από μισή ντουζίνα τραπεζών, δεν επιβάλλουν μόνο πολιτικές, δεν ρυθμίζουν μόνον την πολιτική και κοινωνική σφαίρα, αλλά επιβάλλουν και κυβερνήσεις μέσω κοινοβουλευτικών πραξικοπημάτων. Κάποια στιγμή πρέπει ακόμα κι ο πιο χαζός ιθαγενής να αντιληφθεί ότι η σφαίρα του πολιτικού δεν υφίσταται πλέον, παρά μόνον ως απολύτως εγγεγραμμένη στη σφαίρα του οικονομικού. Κι αυτό προς επίρρωση του θείου Μαρξ, ο οποίος προσπαθούσε, πριν από εκατόν εξήντα και βάλε χρόνια, να πείσει αντίστοιχους ηλίθιους, σαν κι εμάς, ότι η οικονομική βάση είν' εκείνη που γεννά κι επικαθορίζει απολύτως το πολιτιστικό υπερκείμενο. Βεβαίως, ούτε ο Μαρξ δεν θα μπορούσε να προβλέψει την ολοκληρωτική ήττα της πολιτικής απ' την οικονομία στον 21ο αιώνα. Ίσως στο καιρό του να μην είχε γενικευτεί σε τέτοιον, απόλυτο βαθμό ο πολιτικός κατεξευτελισμός.
Και τι "προφητεύουν" τώρα τα ιερατεία κι οι παρασυναγωγές της "παγκόσμιας οικονομικής και πολιτικής διακυβέρνησης";
Ότι έφτασε η ώρα να μιλήσουμε για "Ευρώπη δυο ταχυτήτων". Βεβαίως, όταν μερικοί λέγαμε, σε ανύποπτο χρόνο, ότι το ολοκαύτωμα του ευρωπαϊκού Νότου εντάσσεται σ' έναν στρατηγικό σχεδιασμό για τη δημιουργία μιας πολύ συγκεκριμένης βορειοευρωπαϊκής χάνσας, που θα έχει σαν "εγγύς περιφέρεια" έναν καθημαγμένο και πλήρως υποταγμένο ευρωπαϊκό Νότο, κάποιοι μας χλεύαζαν.
Και το ευρώ;
Σήμερα ακούγονται όλο και περισσότερες "σοβαρές" φωνές, κυρίως πέραν του Ατλαντικού, για το αναπόφευκτο της διάλυσης της ευρωζώνης. Αλλά κι εντός Ευρώπης, ήδη έχει ανοίξει μια, εντός συστήματος, συζήτηση για το "ενδεχόμενο" μια "διπολικής" ευρωζώνης. Ανήκουστα πράγματα, που, μέχρι πρότινος, συνιστούσαν "έγκλημα καθοσιώσεως" και περιγέλαστα "συνωμοσιολογικά σενάρια" ευφαντάστων. Βέβαια, το παιχνίδι είναι τόσο χοντρό (άνω του 25% των παγκοσμίων συναλλαγματικών διαθεσίμων -πάνω από 10 τρισ. δολάρια- είναι σε ευρώ· επίσης, πάνω από το 34% των καθημερινών συναλλαγών σε διεθνές επίπεδο πραγματοποιείται σε ευρώ· καθημερινά κινούνται κεφάλαια που ξεπερνούν τα 100 τρισ. δολάρια), που μια "ειρηνική" διευθέτηση του "ευρωπαϊκού προβλήματος" μοιάζει, και είναι, εντελώς απίθανη. Με πραγματιστικούς όρους, η πεισματική άρνηση της Γερμανίας να ενταχθεί στον πολιτικό σχεδιασμό μιας πραγματικά ενωμένης Ευρώπης -"Είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε!"- οδηγεί το έτσι κι αλλιώς εξαμβλωματικό μόρφωμα της ΕΕ σε διάλυση. Η Γερμανία θεωρεί εαυτήν πολύ ισχυρή (και πλούσια) για να εξευρωπαϊστεί κι η Ευρώπη είναι πολύ μεγάλη και σύνθετη για να εκγερμανιστεί. Κι έτσι, άρκεσε ένα μικρό "ασθενές βατραχάκι", σαν την Ελλάδα, που ουσιαστικά αποτελούσε κι αποτελεί μια αμελητέα οικονομική παράμετρο και ποσότητα της διεθνούς οικονομίας, για γίνει η θρυαλλίδα καταιγιστικών εξελίξεων προς την πλευρά της διάλυσης, όχι μόνον της ΟΝΕ, αλλά καθώς φαίνεται κι αυτής της ίδιας της ΕΕ. Φυσικά, η Ελλάδα θα μπορούσε απλώς να εξοντωθεί, κι αυτό επιχειρήθηκε κι επιχειρείται ακόμα (τη συνδρομή διάφορων εγχώριων κουίσλινγκ και προθύμων εξαπτέρυγων), αλλά η "μόλυνση" ξέφυγε, με αποτέλεσμα να έχουν δημιουργηθεί ασθενούντες "συστημικοί κίνδυνοι", προεξάρχουσας της Ιταλίας (αν και μάλλον η Γαλλία θα είναι εκείνος ο "κρίκος" που, σπάζοντας, θα διαλύσει και την ευρωπαϊκή αλυσίδα).
Κι επειδή η ευρωζώνη είναι, προς το παρόν, "πολύ μεγάλη" για να υποστεί έναν "ξαφνικό θάνατο", που θα οδηγούσε σε μια παγκόσμια , πραγματική αυτή τη φορά, οικονομική κρίση άνευ προηγουμένου, οι ιεροφάντες των Βρυξελλών, κατ' ουσίαν η Γερμανία, αρχίζουν πλέον να βάζουν στο τραπέζι κι άλλα "ανήκουστα", όπως το ευρωομόλογο, τη δυνατότητα να κόψει η ΕΚΤ χρήμα, παρά το γεγονός ότι δεν προβλέπεται απ' την Συνθήκη του Μάαστριχτ κι αφού η αγορά κρατικών ομολόγων αποδείχτηκε ακόμα πιο "επικίνδυνη" απ' τον πληθωριστικό κίνδυνο, την εθελοντική έξοδο των "αδύναμων κρίκων" απ' την ΟΝΕ χωρίς συνακόλουθη έξοδό τους κι απ' την ΕΕ (έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν ίσχυε αυτή η συνεπαγωγή) κι άλλα πολλά, εξόχως "ριζοσπαστικά". Μόνο που, καθώς όλα δείχνουν, είναι πλέον αργά. Οι διαβόητες "αγορές" έχουν παίξει τα ρέστα τους στη διάλυση της ευρωζώνης, ενδεχομένως και της ΕΕ, επομένως, και αφού όπως προαναφέραμε είναι πλέον οι αγορές που υπαγορεύουν τις πολιτικές, είναι κάτι περισσότερο από βέβαιο ότι η καταλυτική "τυχαιότητα" θα συμβεί, παρά το γεγονός ότι οι ευρωπαϊκές παρασυναγωγές δημιουργούν θύλακες απόλυτα ελεγχόμενης διακυβέρνησης σε χώρες όπως η δικιά μας κι η Ιταλία. Παρά τους ευσεβείς πόθους των "αγορών", η Ευρώπη διαθέτει μια παγιωμένη και πολύ ισχυρή πολιτική κουλτούρα, που είναι ουσιαστικά αδύνατον να ελεγχθεί με απόλυτο τρόπο σύμφωνα με τις συνταγές "σοκ και δέος" του Φρίντμαν. Κι αν ακόμα ο θατσερισμός επικράτησε ως ένα σημείο ως επικρατούσα ιδεολογία στην μεταμοντέρνα Ευρώπη, προσπαθώντας να μας πείσει (κι ως ένα σημείο το κατάφερε, πείθοντας μια ικανή μάζα χρήσιμων κι αφασικών ηλίθιων), ότι τα συμφέροντα των πολυεθνικών και των τραπεζών, τα συμφέροντα της "αγοράς", είναι ταυτόσημα με το γενικότερο συμφέρον (έλεος!), ο θείος Μαρξ είχε προβλέψει και γι' αυτήν την περίπτωση ότι "δεν είναι η συνείδηση των ανθρώπων που καθορίζει την ύπαρξή τους αλλά, αντιθέτως, η κοινωνική τους ύπαρξη καθορίζει τη συνείδησή τους". Σε πείσμα των "οργανικών διανοούμενων" του συστήματος, των αγοραίων πολιτικών θεραπαινίδων και των επικοινωνιακών χαλκείων, αυτό που έχει σημασία είναι εκείνο που ο κόσμος βιώνει στην καθημερινότητά του, η δρώσα πραγματικότητα, η οποία είναι πλέον τόσο ζοφερή, που διαμορφώνει, ολοένα και περισσότερο, ταξικές συνειδήσεις. Ο κόσμος μας "απομαγεύεται" (για μια δεύτερη φορά μετά τον Διαφωτισμό), ο "λαϊκός καπιταλισμός" γκρεμίστηκε μαζί με το τείχος του Βερολίνου, κι ο πάλαι ποτέ "πλούσιος εργάτης" απέμεινε πλέον γυμνός κι ενδεής, να αναρωτιέται πώς ήρθαν όλα έτσι, τούμπα, μέσα σε μια, όχι και τόσο μακρά, νύχτα (ξανά: "Είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε!").
Όμως, για κάθε δράση υπάρχει αντίδραση. Αυτό είναι ένα αναντίρρητο φυσικό κι ιστορικό αξίωμα κι η Ευρώπη υπήρξε παραδοσιακά ένα επαναστατικό εργαστήρι του κόσμου. Τώρα, που τα ψέμματα τελείωσαν κι οι "ικανοποιημένοι σκλάβοι" διαπιστώνουν πως ο χαλκάς σφίγγει ολοένα και περισσότερο απειλώντας να τους κόψει τον λαιμό, έρχεται η ώρα να αντικρίσει ο καθένας μας την αλήθεια κατάματα. Δεν μπορεί να γίνει απολύτως καμιά συζήτηση περί πολιτικού φιλελευθερισμού και δημοκρατίας, δεν μπορεί να γίνει καν λόγος περί κοινωνίας, όσο κυριαρχεί -και είναι ιδεολογικά αποδεκτό- ένα οικονομικό σύστημα εγγενώς άδικο κι εκμεταλλευτικό. Ή, εν πάση περιπτώσει, όσο αυτό το οικονομικό σύστημα διεκδικεί κι απολαμβάνει ασύδοτης ελευθερίας κι "αυτορύθμισης", κατακρεουργώντας κάθε ουσιαστική έννοια ελευθερίας, δημοκρατίας και κοινωνικής δικαιοσύνης. Αν η αστική επανάσταση, κι ο φιλελευθερισμός, γκρέμισαν τις παραδοσιακές, πατερναλιστικές, κοινωνικές σχέσεις της φεουδαρχίας, με όχημα τις εξαθλιωμένες τότε αγροτοεργατικές μάζες, σήμερα ο νεοταξικός μετακαπιταλισμός επιχειρεί να γκρεμίσει τους βασικούς πυλώνες της αστικής ιδεολογίας και πολιτικής πραγμάτωσης, δηλαδή τον πολιτικό φιλελευθερισμό, την δημοκρατική μέθοδο και τα εθνοκράτη. Μόνο που το "όχημα" αυτής της μετάλλαξης είναι εξαιρετικά ισχνό, την ιστορική μεταβολή δεν μπορούν παρά να την προκαλούν επαναστατικές μάζες. Κι οι (οιονεί) επαναστατικές μάζες, ετούτη τη φορά, δεν έλκονται απ' τα "ιδεολογικά προτάγματα" κάποιων, πολύ συγκεκριμένων, ελίτ, που στην ουσία ευαγγελίζονται την επιστροφή σε μια ιδιότυπη "τρίτη περίοδο δουλοπαροικίας".
Φυσικά, όπως συνέβη πάντοτε στην νεωτερική εποχή, όταν η οικονομική ύφεση συναντά την πολιτική κρίση, προβάλλει σαν απάντηση ο μικροαστικός ριζοσπαστισμός, ήγουν ο φασισμός στις διάφορες μορφές κι εναλλαγές του. Ωστόσο, ο μετανεωτερικός φασισμός, που μπορεί κάποιος να τον εντοπίσει στα "εθνικολαϊκά" καμώματα τύπου ΛΑΟΣ, είναι πλέον μια καρικατούρα, μια φάρσα χωρίς στέρεη ιδεολογική βάση, συνέπεια και ριζοσπαστισμό (έστω και μικροαστικό), οπότε η απήχησή του δεν φτάνει στους ναυαγούς του εκσυγχρονισμού, αντίθετα, προκαλεί μάλλον οργή με τις ατέλειωτες παλινωδίες κι αντιφάσεις του. Στη απέλπιδα και λυσσαλέα μάχη της οπισθοφυλακής, ένα σύστημα που διαλύεται απ' τον ίδιον εκείνον θεσμό, τις "αγορές", που επί χρόνια υπηρετούσε πιστά και πειθήνια, δείχνει να τα έχει απολύτως χαμένα: την ίδια στιγμή που μηχανεύεται τα πάντα για να διασώσει τον μηχανισμό εξυπηρέτησης και διαιώνισης του θεσμού "που γνωρίζει κι εμπιστεύεται", ο ίδιος αυτός θεσμός δείχνει να επιθυμεί την απορρύθμιση και τη διάλυση του υποστηρικτικού του μηχανισμού, ευελπιστώντας ότι, μέσα απ' το προκείμενο χάος, η "παγκόσμια οικονομική και πολιτική διακυβέρνηση", ο απόλυτος, αδιαμφισβήτητος κι αδιαμεσολάβητος απ' την πολιτική έλεγχος απ' τις "αγορές", θα προκύψει σαν η μόνη "εφικτή κι αποτελεσματική λύση". Η ιστορία, ωστόσο, αποδεικνύει ότι το χάος είναι απρόβλεπτο, ειδικά όταν μιλάμε για κοινωνίες με βαθιές ιστορικές και πολιτισμικές ρίζες, όπως οι ευρωπαϊκές.
Στο καθ' ημάς δια ταύτα, όλες μας οι ελπίδες επικεντρώνονται πλέον σε μια άμεση διάλυση της ευρωζώνης, που θα μας δώσει τη δυνατότητα να επιστρέψουμε σε εθνικού τύπου οικονομία με τις λιγότερες δυνατόν "ωδίνες κι απώλειες", να αποκτήσουμε δηλαδή και πάλι εκείνα τα οικονομικά και δημοσιονομικά εργαλεία που μπορούν να οδηγήσουν την πατρίδα μας σε μια τροχιά ανάκαμψης, ανάπτυξης κι ελπίδας.

Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2011

Η προφητεία...

Σκληραίνει εκ νέου τη στάση της η Γερμανία: Η Ελλάδα πρέπει να παράσχει ως εγγυήσεις δημόσια περιουσία για να λάβει την 6η δόση.
Αλιεύθηκε από το bankingnews

Σκληραίνει εκ νέου τη στάση της η Γερμανία αναφορικά με το θέμα της εκταμίευσης της έκτης δόσης των 8 δισ. ευρώ για την Ελλάδα.
Όπως αναφέρει δημοσίευμα της γερμανικής εφημερίδας Handelsblatt, η Ελλάδα πρέπει να παράσχει πρόσθετες εγγυήσεις για να λάβει την επόμενη δόση.
Η εφημερίδα επικαλείται δηλώσεις του Γερμανού Hans Michelbach, εκπροσώπου του κόμματος των Χριστιανοδημοκρατών της Α. Merkel.
"H Γερμανία ζητά από την Ελλάδα πρόσθετες εγγυήσεις, όπως δημόσια περιουσία, προκειμένου η χώρα να λάβει την 6η δόση", επισημαίνεται χαρακτηριστικά στο εν λόγω δημοσίευμα.

Αλιεύθηκε από το koutipandoras
(κλικ στην εικόνα για μεγαλύτερη ανάλυση)



Όχι δεν πουλάμε
Στίχοι: Θωμάς Μπακαλάκος
Μουσική: Θωμάς Μπακαλάκος


Πάει καλά φέτος η χρονιά,
πάει καλά,
προκόψαν όλα τα σπαρτά.

Θα ‘ρθουν πάλι τσούρμο οι μεσάζοντες
θα κερδοσκοπήσουν οι μεσάζοντες
και εμείς τα ίδια θα ‘μαστε άλλη μια φορά,
μας παίρνουν τη σοδειά φτηνά.

Όχι δεν πουλάμε.

Τα παιδιά κάνουνε χαρά
τα παιδιά, βλέπουνε μπόλικη σοδειά.

Θα ‘ρθουν πάλι τσούρμο οι μεσάζοντες
θα κερδοσκοπήσουν οι μεσάζοντες
και εμείς τα ίδια θα ‘μαστε άλλη μια φορά,
μας παίρνουν τη σοδειά φτηνά.

Όχι δεν πουλάμε.

Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2011

Διαξιφισμοί...


Ενας υψηλού κύρους τεχνοκράτης
Από το ΕΘΝΟΣ

Ο νέος, εντολοδόχος, πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος γεννήθηκε το 1947 στην Αθήνα, με οικογενειακή καταγωγή από τη Δεσφίνα Φωκίδας. Απεφοίτησε από το Κολλέγιο Αθηνών και σπούδασε στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ), από το οποίο έλαβε διδακτορικό δίπλωμα στα Οικονομικά.


«Ο τεχνοκράτης δεν έχει συνείδηση, δεν έχει τοποθέτηση μέσα στην κοινωνική δομή. Είναι πληρωμένο χέρι. Είναι όπως πληρώνεις κάποιον για να κάνει μια δολοφονία, πληρώνεις τον τεχνοκράτη να σου βγάλει τη δουλειά. Λοιπόν ‘τεχνοκράτης’ δεν είναι ουδέτερη λέξη.»
(A. Παπανδρέου, Ομιλία σε αντιπροσώπους Κλαδ. Οργανώσεων ΠΑΣΟΚ, 10-7-75 )
Από το vathiprasino

Πόσοι;


Κυνοβουλευτική δικτατορία.

Στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες (ή κυνοβουλευτικές φαυλοκρατίες) η λαϊκή εντολή προς μια κυβερνητική πλειοψηφία (που στην περίπτωσή μας είναι, απλώς, μια μειοψηφία) δεν αποτέλεί μια "λευκή επιταγή", που δίνεται, ανανεώνεται ή ακυρώνεται εφάπαξ κάθε τέσσερα χρόνια. Η λαϊκή εντολή έχει περιεχόμενο και όριο, που έχει να κάνει κυρίως με τις προεκλογικές εξαγγελίες, τις ούτως ειπείν "προγραμματικές δεσμεύσεις", κάθε πολιτικού κόμματος, που κατεβαίνει στις εκλογές ζητώντας την ψήφο (ήγουν την λαϊκή-δημοκρατική νομιμοποίηση) του εκλογικού σώματος.
Αναρωτιέμαι, πόσοι απ' όσους ψήφισαν το ΠΑΣΟΚ το εξουσιοδότησαν με την ψήφο τους να συνάψει διακρατικές δανειακές συμβάσεις, μέσω των οποίων απεμπολείται "οριστικά, αμετάκλητα και άνευ όρων" τόσο η πολιτική κυριαρχία, όσο κι η εθνική ανεξαρτησία των Ελλήνων στον τόπο μας; Πόσοι, απ' όσους ψήφισαν ΠΑΣΟΚ, το εξουσιοδότησαν να προβεί σε δραματικές μειώσεις μισθών και συντάξεων, πόσοι το εξουσιοδότησαν να προχωρήσει σε μαζικές απολύσεις απ' τον δημόσιο τομέα, πόσοι το εξουσιοδότησαν να επιβάλλει διπλοτριπλοχαράτσια στη φορολογία, πόσοι το εξουσιοδότησαν να καταστρατηγήσει κάθε έννοια εργατικού και κοινωνικού κεκτημένου και δικαιώματος, πόσοι το εξουσιοδότησαν να απεμπολήσει την ασυλία του ελληνικού κράτους έναντι των πιστωτών του και να παραδώσει τη χώρα λεία σε τρόικες και ΔΝΤ;
Απ' όσους ψήφισαν ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ, πόσοι εξουσιοδότησαν τους βουλευτές - αντιπροσώπους τους να παραδώσουν την διακυβέρνηση της χώρας στον Παπαδήμο και την παρέα του;
Για να μην επεκταθώ, αυτό που ζήσαμε ετούτες τις μέρες είναι μια ξεκάθαρη συνταγματική εκτροπή, μια κυνοβουλευτική χούντα.
Κατά την ακροτελεύτια διάταξη του συντάγματος της Ελλάδας, που αποτελεί τον υπέρτατο κανονιστικό Νόμο της πατρίδας μας:
"H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Eλλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία"
Τώρα αρχίζουν όλα.

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2011

Εσύ να μου πεις, πονηρέ πολιτευτή!


Προδίδετε πάλι την Ποίηση, θα μου πεις,
την ιερότερη εκδήλωση του Ανθρώπου
τη χρησιμοποιείτε πάλι ως μέσον, υποζύγιον
των σκοτεινών επιδιώξεών σας
Εν πλήρει γνώσει της ζημιάς που προκαλείται
Με το παράδειγμά σας στους νεωτέρους.
Το τι δεν πρόδωσες εσύ να μου πεις
Εσύ κι οι όμοιοί σου, χρόνια και χρόνια,
Ένα προς ένα τα υπάρχοντά σας ξεπουλώντας
Στις διεθνείς αγορές και τα λαϊκά παζάρια
Και μείνατε χωρίς μάτια για να βλέπετε, χωρίς αφτιά
Ν’ ακούτε, με σφραγισμένα στόματα, και δε μιλάτε.
Για ποια ανθρώπινα ιερά μας εγκαλείτε;
Ξέρω : κηρύγματα και ρητορείες πάλι, θα πεις.
Ε ναι λοιπόν! Κηρύγματα και ρητορείες.
Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις
Να μην τις παίρνει ο άνεμος.


Μ. Αναγνωστάκης, "Ποιητική".

Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2011

NON PAPER ή του (αγγλoδικαίου) κώλου τα εννιάμερα...

Η φωτό αλιεύθηκε από το thenetwar

Το πλήρες κείμενο οδηγιών που έχει σταλεί σε ολα τα στελέχη της Ν.Δ.

NON PAPER
ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ


- Την περασμένη Δευτέρα, μέσα σε λιγότερο από μια εβδομάδα, ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, Α. Σαμαράς είπε ότι θα ματαιώσει το ολέθριο δημοψήφισμα που έφερνε την Ελλάδα στο κατώφλι εξόδου από το ευρώ, ζήτησε να φύγει ο κ. Παπανδρέου και ζήτησε μεταβατική κυβέρνηση για εκλογές το ταχύτερο.
Μέσα σε έξι μέρες πέτυχε τρία στα τρία. Κάτι τέτοιο δεν έχει ξαναγίνει από κόμμα της Αντιπολίτευσης.
Τώρα, με ενισχυμένη τη θέση του στο εξωτερικό θα αγωνιστεί παντού για να μπορέσει η Ελλάδα να βγει από την ασφυξία και να μπει στο δρόμο της Ανάκαμψης.
Mέχρι πριν δέκα μέρες η χώρα πήγαινε άσχημα, αλλά δεν είχε φτάσει στο γκρεμό κι είχε εξασφαλίσει την 6η δόση και τη νέα δανειοδότηση. Ξαφνικά ο κ. Παπανδρέου την έφτασε στο χείλος του γκρεμού με την απίστευτη πρότασή του για δημοψήφισμα.
Το βασικό ήταν να σωθεί η χώρα εκείνη τη στιγμή. Και να αλλάξει η πορεία αμέσως.
Κάναμε και τα δύο. Σώσαμε τη χώρα και βάλαμε πορεία για εκλογές.
Μέσα σε έξι μέρες δεν μπορείς να αλλάξεις τα πάντα. Αλλά άλλαξε πια η πορεία, η κατεύθυνση των εξελίξεων. Έχουμε κυβέρνηση χωρίς τον Γ. Παπανδρέου και εκλογές σε 100 μέρες. Αποκαθίσταται κλίμα εμπιστοσύνης στο εξωτερικό. Κι άμεση προσδοκία να μιλήσει ο λαός μέσα στη χώρα.
Αποφύγαμε τα χειρότερα. Βάλαμε τα πράγματα σε άλλο δρόμο. Αλλά έχουμε ακόμα πολύ δρόμο...


- Δεν στηρίζουμε καμία συγκυβέρνηση. Στηρίζουμε τη μετάβαση από το μνημόνιο σε μια νέα εποχή και μια νέα πολιτική.


- Δεν είμαστε η συνέχεια του μνημονίου. Τις συνέπειές του διαχειριζόμαστε, για να απεμπλακούμε κάποτε από την εξάρτηση των μνημονίων.


- Ερώτηση θα ψηφίσετε τον Προϋπολογισμό και το νέο μνημόνιο;
Αν δεν περάσει ο Προϋπολογισμός (νέα μέτρα δεν θα υπάρξουν), πώς θα γίνουν συντομότερα οι εκλογές για να αρχίσουν να αλλάζουν όλα;
Δεν πρέπει να ξεμπλοκάρουμε τη νέα δανειακή σύμβαση και την 6 δόση, ώστε να γίνει το «κούρεμα» του χρέους, να γίνουν εκλογές και να μπορέσουμε στη συνέχεια να τα αλλάξουμε όλα;
Προτεραιότητά μας, πάντως, ήταν και παραμένει: η Ανάκαμψη και η Ανάπτυξη.
Το λέμε αυτό παντού: μέσα στην Ελλάδα και έξω από την Ελλάδα.


- Σε αυτή τη μεταβατική περίοδο των 100 ημερών στηρίζουμε τα ψηφισμένα για να μπορέσουμε να τα αλλάξουμε αργότερα, και δεν αποδεχόμαστε νέα μέτρα.
Νέα μέτρα είναι η «κόκκινη γραμμή» μας.


- Στηρίζουμε τη μεταβατική κυβέρνηση των 100 ημερών, για να μπορέσουμε μετά να αλλάξουμε όσα πρέπει να αλλάξουν και με τα οποία εξ αρχής διαφωνήσαμε.


- Ερώτηση: Γιατί τώρα «σώσατε» την Ελλάδα και δεν τη «σώσατε» πέρσι με το μνημόνιο, όταν άλλοι το ψήφισαν κι εσείς όχι; Που διαφέρετε από το ΠΑΣΟΚ που κι αυτό για «σωτηρία της χώρας μιλάει»;
Το ΠΑΣΟΚ έφερε τη χώρα στο «παρά ένα» της εξόδου από το ευρώ.
Και μάλιστα την ίδια ώρα που άλλες χώρες-μέλη βουλιάζουν κι αυτές.
Κι αφότου επέβαλε μια πολιτική που επιδείνωσε τα προβλήματα της χώρας.
- Εμείς διαφωνήσαμε με αυτή την πολιτική και θα την αλλάξουμε.
- Επισπεύσαμε τις εκλογές, για να μπορέσουμε να διαπραγματευθούμε αλλαγές πολιτικής νωρίτερα.
- Και απομακρύναμε τον Πρωθυπουργό που προκάλεσε τεράστια προβλήματα.
Δεν «συγκυβερνούμε» με το ΠΑΣΟΚ. Ανοίγουμε το δρόμο για να φύγει ομαλά από την κυβέρνηση. Δεν συμφωνούμε με την πολιτική του. Ανοίγουμε το δρόμο για να μπορέσουμε ομαλά να την αλλάξουμε.


- Τη στιγμή αυτή έπρεπε να στείλουμε μήνυμα εμπιστοσύνης προς τα έξω και μήνυμα σταθερότητας προς τα μέσα. Το ΠΑΣΟΚ με την πολιτική του έστειλε μήνυμα αναξιοπιστίας προς τα έξω και αποσταθεροποίησης εσωτερικά.
Αλιεύθηκε από την iefimerida

Στην πραγματικότητα, το "ουσιαστικό", που παίζει με την διαβόητη σύμβαση της 26-27/10, είναι η μετατροπή του δικαίου που διέπει τα ελληνικά ομόλογα -γενικότερα την δανειακή σύμβαση- από το ελληνικό στο αγγλικό δίκαιο. Ήγουν, η ελληνική κυβέρνηση, η όποια ελληνική κυβέρνηση, και κυρίως τα ελληνικά δικαστήρια, δεν θα έχουν εφεξής τη δυνατότητα να κηρύξουν πτώχευση του ελληνικού κράτους κι αποπληρωμή των ελληνικών ομολόγων σε ελληνικό νόμισμα (δραχμές). Το χρέος παραμένει σε κάθε περίπτωση σε ευρώ κι ισχύουν εμπράγματες εγγυήσεις, σύμφωνα με το αγγλικό δίκαιο, δηλαδή το ελληνικό κράτος χάνει οριστικά την ασυλία του έναντι των πιστωτών του και μάλιστα υπό καθεστώς ετεροδικίας!
Με αφορμή το "πρώτο Μνημόνιο", ο καθ. Επαμεινώνδας Μαριάς είχε αναφερθεί, ήδη από 28/6/2010, στην "λεόντειο" δανειακή σύμβαση Ελλάδας-Ευρωζώνης-ΔΝΤ.

Η λεόντειος δανειακή σύμβαση Ελλάδας – κρατών Ευρωζώνης
Αλιεύθηκε από το περ. ΕΠΙΚΑΙΡΑ via soc.uoc.gr

Όπως είχαμε την ευκαιρία να επισημάνουμε η δανειακή σύμβαση Ελλάδας – κρατών Ευρωζώνης ύψους 80 δις ευρώ που φέρεται για κύρωση στη Βουλή συνιστά λεόντειο σύμβαση με σημαντικές πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις. Υπογράφτηκε από τη χώρα μας και τις χώρες-μέλη της Ευρωζώνης πλην της Γερμανίας. Αντί για τη Γερμανία, τη σύμβαση υπέγραψε η τράπεζα KfW.

Εφαρμοστέο το αγγλικό δίκαιο

Η δανειακή σύμβαση επιβάλλει ως εφαρμοστέο δίκαιο το αγγλικό δίκαιο για δύο λόγους:

1. Διότι το αγγλικό δίκαιο είναι ιδιαίτερα σκληρό έναντι του οφειλέτη και υπερασπίζεται κυρίως τα δικαιώματα του δανειστή. Αντίθετα, στο ελληνικό αστικό δίκαιο ισχύει και «η αρχή της εύνοιας προς τον οφειλέτη», γεγονός που καθιστά τη θέση του οφειλέτη ευνοϊκότερη.

2. Διότι το αγγλικό δίκαιο προσφέρει λιγότερη προστασία σε σχέση με το ελληνικό δίκαιο αναφορικά με το ζήτημα της κρατικής ασυλίας δικαιοδοσίας και της κρατικής ασυλίας εκτέλεσης που θα αναλύσουμε παρακάτω.

Εκχώρηση χρέους

Οι δανειστές μπορούν να εκχωρήσουν ή να μεταβιβάσουν με κάθε άλλο τρόπο οποιαδήποτε από τα δικαιώματά τους υπό την προϋπόθεση προηγούμενης γραπτής συναίνεσης όλων των δανειστών. Ο δανειολήπτης (δηλαδή η Ελλάδα) δεν μπορεί να αντιτάξει αντιρρήσεις στο ζήτημα αυτό. Επίσης, κατ’ εξαίρεση ένας δανειστής έχει δικαίωμα μονομερώς να εκχωρήσει ή και να μεταβιβάσει είτε μέρος των δικαιωμάτων του στο πλαίσιο ανακατανομής των συμμετοχών των δανειστών είτε οποιοδήποτε από τα δικαιώματά του στο κράτος-μέλος που είναι ο εγγυητής του.

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι υπό όρους είναι δυνατό να εκχωρηθεί ή να «πουληθεί» το ελληνικό χρέος στην Τουρκία ή σε άλλες ενδιαφερόμενες χώρες.

Τιτλοποίηση δανείου

Δεδομένου ότι στους δανειστές συμπεριλαμβάνεται και η γερμανική τράπεζα KfW που θα δανειοδοτήσει την Ελλάδα με 22,3 δις ευρώ, το ελληνικό χρέος είναι δυνατό να τιτλοποιηθεί σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις του δικαίου της ΕΕ και να αποτελέσει αντικείμενο διεθνών συναλλαγών καταλήγοντας στα χέρια κερδοσκόπων ή τρίτων χωρών.

Καταγγελία συμβάσεως

Σύμφωνα με το άρθρο 8, οι δανειστές μας μπορούν για συγκεκριμένους λόγους να καταγγείλουν τη δανειακή σύμβαση και να απαιτήσουν το ανεξόφλητο κεφάλαιο των δανείων ως άμεσα απαιτητό και πληρωτέο μαζί με τους δεδουλευμένους τόκους.

Λόγοι καταγγελίας είναι:

1. Αδυναμία εκ μέρους της Ελλάδας καταβολής οποιουδήποτε ποσού σε κάποιον από τους ως άνω δανειστές.

2. Αδυναμία τήρησης εκ μέρους της χώρας μας των υποχρεώσεων που απορρέουν από το Μνημόνιο Συνεννόησης. Δηλαδή σε περίπτωση μη εφαρμογής των διαφόρων αντιασφαλιστικών και αντιεργασιακών νόμων.

3. Οποιεσδήποτε παράνομες ή παραπλανητικές ενέργειες των ελληνικών Αρχών.

4. Μη εμπρόθεσμη εξόφληση εκ μέρους της Ελλάδας των οφειλών της προς το ΔΝΤ!!!

Δικαίωμα καταγγελίας ακόμη και αν η σύμβαση κριθεί παράνομη και άκυρη από το Δικαστήριο της ΕΕ!!!

Οι δανειστές μας, φοβούμενοι πιθανή ακύρωση της σύμβασης δικαστικά από το Δικαστήριο της ΕΕ λόγω προφανούς αντιθέσεώς της προς το δίκαιο της ΕΕ, θεωρούν την περίπτωση αυτή ως λόγο καταγγελίας της σύμβασης εκ μέρους τους. Έτσι το άρθρο 8 (1) (ε) της σύμβασης επιτρέπει την καταγγελία της σύμβασης σε περίπτωση που «οι υποχρεώσεις του Δανειολήπτη στο πλαίσιο της παρούσας Σύμβασης κρίνονται από οποιοδήποτε καθ’ ύλην αρμόδιο δικαστήριο ως μη δεσμευτικές ή εκτελεστές έναντι του Δανειολήπτη ή κρίνονται παράνομες από καθ’ ύλην δικαστήριο»!!!

Η αναστολή πληρωμών εκ μέρους της Ελλάδας αποτελεί λόγο καταγγελίας

Η κήρυξη αναστολής πληρωμών από την Ελλάδα θεωρείται επίσης λόγος καταγγελίας. Σύμφωνα με το άρθρο 8 παρ. 1 (ε) της σύμβασης οι δανειστές δικαιούνται να καταγγείλουν τη σύμβαση σε περίπτωση που «Σχετικό Χρέος του Δανειολήπτη του οποίου το συνολικό ποσό κεφαλαίου υπερβαίνει τα 250 εκατ. ευρώ είναι υποκείμενο σε δήλωση αθέτησης υποχρεώσεων όπως ορίζεται σε κάθε όργανο διοίκησης ή τεκμηρίωσης του συγκεκριμένου χρέους και ως αποτέλεσμα μιας τέτοιας δήλωσης προκύπτει επίσπευση του εν λόγω χρέους ή μια εν τοις πράγμασι αναστολή πληρωμών».

Έτσι και με τη βούλα των ελληνικών Αρχών διαμηνύεται ότι υπάρχει περίπτωση κήρυξης στάσης πληρωμών εκ μέρους της Ελλάδας!!!

Από όλα τα παραπάνω προκύπτει επίσης ότι υφίσταται λόγος καταγγελίας της σύμβασης όχι μόνο για λόγους αναγόμενους στην ίδια τη σύμβαση, αλλά και αν δεν εξοφλεί η Ελλάδα τρίτους δανειστές και κυρίως το ΔΝΤ ή τους κατέχοντες ελληνικά ομόλογα Έλληνες ή ξένους!!!

Παραίτηση από δικαίωμα ασυλίας λόγω εθνικής κυριαρχίας

Σύμφωνα με το άρθρο 14.5 «ο Δανειολήπτης αμετάκλητα και άνευ όρων παραιτείται από κάθε ασυλία που έχει ή πρόκειται να αποκτήσει, όσον αφορά τον ίδιο ή τα περιουσιακά του στοιχεία από νομικές διαδικασίες σε σχέση με την παρούσα Σύμβαση, περιλαμβανομένων, χωρίς περιορισμούς, της ασυλίας όσον αφορά την άσκηση αγωγής, δικαστική απόφαση ή άλλη διαταγή, κατάσχεση, αναστολή εκτέλεσης δικαστικής απόφασης ή προσωρινή διαταγή και όσον αφορά την εκτέλεση και επιβολή κατά των περιουσιακών στοιχείων του στο βαθμό που δεν το απαγορεύει αναγκαστικός νόμος».

Μάλιστα, σύμφωνα με το σημείο 10 του υποδείγματος της νομικής γνωμοδότησης «ούτε ο δανειολήπτης ούτε τα περιουσιακά του στοιχεία έχουν ασυλία λόγω εθνικής κυριαρχίας ή διαφορετικά λόγω της δικαιοδοσίας, κατάσχεσης –συντηρητικής ή αναγκαστικής– ή αναγκαστικής εκτέλεσης σε σχέση με οποιαδήποτε ενέργεια ή διαδικασία σχετικά με τη Σύμβαση».

Θα πρέπει στο σημείο αυτό να επισημανθεί ότι η ασυλία λόγω εθνικής κυριαρχίας, ή για να χρησιμοποιήσουμε το σχετικό κείμενο της σύμβασης στην επίσημη αγγλική γλώσσα το οποίο αναφέρεται σε «immunity on grounds of sovereignty/immunity from jurisdiction», έχει δύο διαστάσεις.

Εκλαμβάνεται ως ασυλία δικαιοδοσίας και ως ασυλία εκτελέσεως.

Όπως επισήμανε ο καθηγητής Κώστας Μπέης, σε παλαιότερες εποχές ίσχυε η απόλυτη ασυλία των κρατών η οποία όμως στην πορεία περιορίστηκε στην ευθύνη του κράτους από τις λεγόμενες κυριαρχικές πράξεις του.

Δικαιοδοτική ασυλία

Ασυλία δικαιοδοσίας (δικαιοδοτική ασυλία) σημαίνει ότι ενόψει του διεθνούς εθίμου που έχει δημιουργηθεί και για την προστασία της αρχής της κυριαρχικής ισότητας των κρατών κανένα κράτος δεν μπορεί να εναχθεί παρά μόνο ενώπιον των δικών του δικαστηρίων, εξαιρουμένων ορισμένων περιπτώσεων.

Σύμφωνα με το άρθρο 14 της σύμβασης, οποιαδήποτε διαφορά σε σχέση με τη νομιμότητα, την ισχύ, την ερμηνεία ή την εκτέλεση της σύμβασης υποβάλλεται στην αποκλειστική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου της ΕΕ, οι αποφάσεις του οποίου είναι πλήρως δεσμευτικές και εκτελεστές από τα συμβαλλόμενα μέρη.

Δεδομένου όμως ότι σύμφωνα με το άρθρο 273 Συνθήκης για τη Λειτουργία της ΕΕ, το Δικαστήριο της ΕΕ κρίνει στην προκειμένη περίπτωση μόνο διαφορές μεταξύ κρατών-μελών της ΕΕ, η ελληνική παραίτηση από τη δικαιοδοτική ασυλία έγινε προκειμένου να μπορεί να εναχθεί η Ελλάδα ενώπιον δικαστηρίων άλλου κράτους-μέλους από τη δανείστρια γερμανική τράπεζα KfW. Ταυτόχρονα όμως σε περίπτωση εκχώρησης του χρέους σε τρίτους ή σε περίπτωση τιτλοποίησής του και μεταβίβασής του σε τρίτους, τότε η άρση της δικαιοδοτικής ασυλίας της Ελλάδας σημαίνει ότι η χώρα μπορεί να ενάγεται πλέον νομίμως ενώπιον κάθε αλλοδαπού δικαστηρίου!!!

Ασυλία εκτελέσεως

Ασυλία εκτελέσεως σημαίνει απαγόρευση αναγκαστικής εκτέλεσης (κατάσχεση, πλειστηριασμό κ.λπ.) κατά της δημόσιας περιουσίας ενός κράτους, δηλαδή εκείνων των περιουσιακών στοιχείων τα οποία εξυπηρετούν δημόσιους σκοπούς. Ήδη με βάση το δημόσιο διεθνές δίκαιο αλλά και το ελληνικό δίκαιο επιτρέπεται η αναγκαστική εκτέλεση για χρηματικές απαιτήσεις κατά της ιδιωτικής περιουσίας του Ελληνικού Δημοσίου. Πρέπει όμως να επισημανθεί ότι στην περίπτωση αυτή επιτρέπεται η αναγκαστική κατάσχεση μόνο όσων περιουσιακών στοιχείων του κράτους επιτρέπεται αντίστοιχα και η μεταβίβαση κατά τους κανόνες του ουσιαστικού δικαίου.

Έτσι δεν επιτρέπεται, σύμφωνα με το ελληνικό δίκαιο, η κατάσχεση πραγμάτων εκτός συναλλαγής στα οποία περιλαμβάνονται κοινά σε όλους πράγματα (π.χ. θάλασσα), κοινόχρηστα πράγματα (π.χ. νερά με αέναη ροή, πλατείες, λιμάνια, μεγάλες λίμνες) και πράγματα που εξυπηρετούν δημόσιους σκοπούς, όπως νοσοκομεία κ.λπ.

Σύμφωνα με το εθιμικό δημόσιο διεθνές δίκαιο, στις περιπτώσεις που υπάρχει δικαιοδοτική ασυλία η οποία εμποδίζει τα εθνικά δικαστήρια να δικάσουν αγωγή εναντίον αλλοδαπού δημοσίου, υπάρχει αντιστοίχως και ασυλία αναγκαστικής εκτελέσεως. Ταυτόχρονα όμως «η παραίτηση του ξένου κράτους από τη δικαιοδοτική ασυλία του δεν αρκεί για να μην ισχύει αντιστοίχως η ασυλία (του) αναγκαστικής εκτέλεσης, για την άρση της οποίας απαιτείται αυτοτελής παραίτησή του».

Για το λόγο αυτό οι δανειστές μας επέβαλλαν να παραιτηθούμε τόσο από τη δικαιοδοτική ασυλία όσο και από την ασυλία εκτελέσεως.

Το γεγονός όμως ότι στη δανειακή σύμβαση εφαρμόζεται το αγγλικό δίκαιο σε συνδυασμό με την ελληνική παραίτηση από τη δικαιοδοτική ασυλία και την ασυλία εκτελέσεως μπορεί να οδηγήσει, όπως επισήμανε ο συνάδελφος Κώστας Χρυσόγος7, ακόμη και το κτίριο της ελληνικής Βουλής ή και υπό παραγγελία πολεμικά αεροπλάνα να μπορούν να κατασχεθούν από τρίτους δανειστές μας που θα αντλούν δικαιώματα από την παραπάνω δανειακή σύμβαση ή μπορεί να εμφανιστούν ως υπερθεματιστές στους σχετικούς πλειστηριασμούς.


Σ' όλη αυτή τη μετακαπιταλιστική μανέστρα, προσθέστε ολίγον από τον τρόμο με τον οποίον αντιμετωπίζουν τα ευρωπαϊκά ανακτοβούλια το ενδεχόμενο μιας ιταλικής..."ελλαδοποίησης", συν μια πίκα από το διαφαινόμενο ντόμινο στις αντιδράσεις Πορτογαλίας κι Ισπανίας.
Και στο βάθος, ν' ακούγονται οι πένθιμες καμπάνες της γαλλικής υποβάθμισης, οι Αμερικανοί που χάνουν δισεκατομμύρια με τα σκαμπανεβάσματα του ευρώ -κι αλίμονό τους, αν τυχόν καταρρεύσει η ευρωζώνη- κι ο Κινέζος που...πήρε τα λεφτά του και τρέχει!
Δεν ξέρω αν οι ΓΑΠ και Σαμαράς το πράττουν συνειδητά -το πιθανότερο είναι πως το πράττουν εντελώς ασυνείδητα- πάντως κάθε ημέρα που περνάει, χωρίς η Ελλάδα να επικυρώνει την "λεόντειο σύμβαση", που θα την καταστήσει τελεσίδικα προτεκτοράτο, οδηγούν την Ευρώπη σε μια, αρχαιοελληνικού τύπου, "κορύφωση" του δράματος. Ενδεχομένως και σε μια κάθαρση.
Όπως και νά 'χει, είναι κάτι περισσότερο από βέβαιο ότι την Ελλάδα, κι εμάς φυσικά, δεν την συμφέρει σε καμιά περίπτωση η επικύρωση της απεχθούς σύμβασης της 26-27/10. Άλλωστε, αν ήταν τόσο "συμφέρουσα" για εμάς η σύμβαση αυτή -που στην πραγματικότητα "κουρεύει" μόλις ένα 15% του δημόσιου χρέους της Ελλάδας και μάλιστα κυρίως εις βάρος των ελληνικών τραπεζών και των ελληνικών ασφαλιστικών ταμείων- δεν θα λύσσαγε, κυριολεκτικά, ο γαλλογερμανικός "άξονας", και τα ιερατεία των Βρυξελλών, των ΗΠΑ και του ΔΝΤ, για να επικυρωθεί άμεσα και μάλιστα με τις υπογραφές όλων των ελληνικών κοινοβουλευτικών κομμάτων! Δεν πιστεύω να το φάγατε, πως έχουν καμιά καούρα τα λυκόρνια για να μας...σώσουν.
Η διαβόητη συμφωνία της 26-27/10 θα μπορούσε κάλλιστα να μεταφραστεί ως εξής:
Η Ελλάδα "μετρήθηκε, ζυγίστηκε και κοστολογήθηκε" έναντι 8 δις ευρώ και μάλιστα...δανεικών!
Ή έτσι θέλουν κάποιοι να νομίζουν.
Κατακλείδα:


Αυτό που πρέπει άμεσα να πράξει η Ελλάδα, μέσω του πολιτικού της οργανισμού, είναι να πάει στην κάλπη. Πριν επικυρωθεί οποιαδήποτε "λεόντειος" συμφωνία, πριν καταστεί, οριστικά και αμετάκλητα, η Ελλάδα προτεκτοράτο. Αντί να δώσουμε "χρόνο" στην Γερμανία και στη Γαλλία, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να δώσουμε χρόνο στους εαυτούς μας.
Σημειώστε ότι, κατά τη γνώμη πολλών αναλυτών, η Ιταλία δεν θ' αντέξει στην πίεση των "αγορών". Κι αν, κατά Σόιμπλε, μιλώντας με οικονομικούς όρους "η Ιταλία δεν είναι ίδια περίπτωση μ' εκείνη της Ελλάδας", μιλώντας με πολιτικούς όρους η Ιταλία είναι απείρως πιο δύσκολο "κέρατο" απ' το ελληνικό. Αν πέσει και η Ιταλία στο "καθοδικό σπιράλ του θανάτου" των "αγορών" και της τρόικας, είναι σίγουρο πως δεν θα κάνουν οι Ιταλοί τα χατηράκια των Σαρκοζί και Μέρκελ. Κι αν κάνει το "μπαμ" η Ιταλία, πάει καλιά της η ευρωζώνη, πράγμα που για μας θα είναι πραγματικό ευτύχημα. Όσο για το "τρομακτικό ενδεχόμενο" να επιστρέψει η Ελλάδα σε εθνικό νόμισμα (δραχμή), μην τρώτε μερικοί αμάσητη την προπαγάνδα όσων έχουν να χάσουν σεντούκια με λιρίτσες από μια τέτοια εξέλιξη (και φυσικά των αργυρώνητων γραφίδων και παπαγάλων τους). Ακόμα κι ο ίδιος ο ΓΑΠ σκέφτηκε σοβαρά ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Βεβαίως, η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα απαιτεί σοβαρή προετοιμασία και στρατηγικό σχεδιασμό, ένας σχεδιασμός που πράγματι θα απαιτούσε ευρύτερη πολιτική και κοινωνική συναίνεση, ωστόσο θα έλυνε οριστικά τον γόρδιο δεσμό του ελληνικού (και όχι μόνον) "προβλήματος" και θα οδηγούσε ταχύτατα την Ελλάδα σε τροχιά ανάκαμψης κι ανάπτυξης. Σε περίπτωση, μάλιστα, που αυτό συνέβαινε "αναγκαστικά", λόγω διάλυσης της ευρωζώνης, θα σήμαινε αυτόματη μετατροπή του ελληνικού δημόσιου χρέους σε δραχμές! Ίσως, μάλιστα, αυτή είναι ακριβώς η...πρεμούρα του γαλλογερμανικού "άξονα", να θέσουν αρχικά την Ελλάδα, και στη συνέχεια όλες τις υπερχρεωμένες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, υπό τον ζυγό "λεόντειων" συμβάσεων, οι οποίες θα "σιγουρέψουν" τα χρέη των χωρών αυτών.
"Ποιος ωφελείται;"
Αυτό είναι, εν τέλει, το ερώτημα το οποίο πρέπει νά 'χουμε κάθε φορά κατά νου, όταν ξένοι και ντόπιοι "σωτήρες" γυρεύουν να μας..."σώσουν", επινοώντας νέες φάμπρικες απάτης.

Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2011

Εξόριστε ποιητή...



"Εν μεγάλη Ελληνική αποικία, 200 π.Χ."
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ' ευχήν στην Αποικία
δεν μέν' η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ' όλο που οπωσούν τραβούμ' εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή.


Όμως το πρόσκομμα κ' η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Αναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς). Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ' εξετάζουν,
κ' ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.


Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·
η κατοχή σας είν' επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Αποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική·
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τι να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.


Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε·
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.


Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.-


Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα· είν' επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Αποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ' εμπρός.

Πέμπτη, 3 Νοεμβρίου 2011

Καταλλαγή;



"ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΥΣ"
Μπ. Μπρεχτ

Όταν αυτοί που αγωνίζονται ενάντια στο Άδικο
Δείχνουν τα πληγωμένα τους πρόσωπα
Είναι η ανυπομονησία εκείνων που ήταν ασφαλείς,
Μεγάλη.


Γιατί παραπονιέστε, ρωτάνε
Παλέψατε το Άδικο! Τώρα
Αυτό σας νίκησε: σωπάστε λοιπόν!


Όποιος αγωνίζεται, λένε, πρέπει να ξέρει να χάνει
Όποιος ψάχνει τον καυγά, μπαίνει σε κίνδυνο
Όποιος συμπεριφέρεται βίαια
Δεν μπορεί να κατηγορεί τη βία.


Αχ, φίλοι, που είστε ασφαλείς
Γιατί τόσο εχθρικοί; Εμείς είμαστε,
Οι εχθροί σας, που είμαστε οι εχθροί του Άδικου;
Αν οι αγωνιστές ενάντια στο Άδικο νικηθούν
Το Άδικο πράγματι δεν έχει δίκαιο!!


Οι ήττες μας δεν αποδεικνύουν
Τίποτα παραπάνω από το ότι
Είμαστε λίγοι
Αυτοί που παλεύουν ενάντια στο Κακό
Και από τους θεατές περιμένουμε
Τουλάχιστον να ντρέπονται.

Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2011

Μια εικόνα, χίλιες λέξεις...


Οκτώ λύκοι κι ένα πρόβατο, συζητούν τι θα φάνε για βραδινό...

(Η φωτό από το ΒΗΜΑ)

WANNA PLAY?


Ο πλανήτης όλος προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει το "all in" του ΓΑΠ. Εκ πρώτης όψεως, φαίνεται σαν μια εντελώς αψυχολόγητη, αν όχι παρανοϊκή, αντίδραση ενός πανικόβλητου ανθρώπου. Μεμιάς, ακυρώνει την πιο βασική, στρατηγική επιλογή της πολιτικής του. Επίσης, φαίνεται να διαρρηγνύει το "ευρωπαϊκό" προφίλ του και να επιστρέφει σε ρόλους εθνικής παριχαράκωσης. Την ίδια στιγμή, έρχεται αντιμέτωπος με το σύνολο σχεδόν του πολιτικού κόσμου (σε άλλη δημοσίευση θα αναφερθούμε στα πρωτοφανή καραγκιοζιλίκα της ΝΔ σε σχέση με το δημοψήφισμα) κι ιδιαίτερα με την ΚΟ του ΠΑΣΟΚ. Σε μια "κερδισμένη παρτίδα", όπως ήθελε να μας την παρουσιάζει μετά την Σύνοδο, ο ΓΑΠ κάνει μια απίστευτη ρελάνς, ποντάροντας όλα τα λεφτά σε μια ολοφάνερη ανατροπή όλου του μέχρι τώρα πολιτικού του σχεδιασμού.
Γιατί;
Απ' τον Καναδά μέχρι την Κίνα, κι απ την Γερμανία μέχρι την Ν. Αφρική(!), ο κόσμος όλος αναρωτιέται το γιατί.
Αν και θα ήταν εύκολο να καταφύγει κάποιος στην προφανή απάντηση ("γιατί είναι ένας...νταλάρας και μισός"), θα πρέπει να υποθέσουμε ότι ο ΓΑΠ δεν ενήργησε ούτε κι αυτή τη φορά αυτοβούλως. Όπως και με την περίπτωση της υπαγωγής της χώρας στο ΔΝΤ, πριν από ενάμιση χρόνο, προφανώς ο ΓΑΠ εκτελεί κάποιο σχέδιο. Είναι δύσκολο κάποιος να φέρει αντίρρηση στο πολιτικά εύλογο του δημοψηφίσματος. Προφανώς, ο ελληνικός λαός θα έπρεπε να είχε ερωτηθεί πέρσι τον Μάιο, αλλά το γεγονός ότι δεν ερωτήθηκε τότε δεν μπορεί να αποτελεί αιτιολογία για να μην ερωτηθεί και τώρα, που, πέρα απ' την οικονομία, διακυβεύεται αυτή καθαυτή η αυτοτέλεια κι η εθνική ανεξαρτησία της Ελλάδας. Το δημοψήφισμα που προανήγγειλε ο ΓΑΠ είναι, από πολιτικής άποψης, απολύτως θεμιτό. Άλλωστε, ούτε οι Γάλλοι, ούτε οι Γερμανοί, πόσω μάλλον οι Αμερικανοί δεν αμφισβητούν την πολιτική ορθότητα του σχετικού δημοψηφίσματος. Βεβαίως, Γάλλοι, Γερμανοί, Βρυξέλλες, και σχεδόν ο κόσμος όλος, φαίνεται να έχουν ανέβει στα κεραμίδια για το "χάος" που προκαλεί στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα η προκήρυξη ενός δημοψηφίσματος στην Ελλάδα! Ακούγεται γελοίο, ότι είναι δυνατόν μια χώρα σαν και τη δική μας να "απειλεί" με διάλυση την παγκόσμια οικονομία, κι όμως φαίνεται να συμβαίνει. Παραπέρα, για πρώτη φορά εδώ και μια δεκαετία σχεδόν, η πολιτική ξαναμπαίνει στο τραπέζι. Το "all in" του ΓΑΠ, μοιάζει να λέει: "αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων", και φαίνεται να προκαλεί ανάλογο πανικό. Για πρώτη φορά, εδώ και δυο χρόνια, οι μεγάλοι "παίχτες" δείχνουν να είναι πανικόβλητοι μπροστά σ' ένα ενδεχόμενο που, μέχρι πριν από λίγες μέρες, έδειχνε "να μην τους απασχολεί και τόσο", αφού, υποτίθεται, είχαν λάβει όλα εκείνα τα αναγκαία μέτρα για να μην υπάρξουν παράπλευρες απώλειες σ' ένα ελληνικό κανόνι, ένα κανόνι που όλοι γνωρίζουν πως θα σκάσει κι όλοι σπεκουλάρουν στο πότε και πώς.
Τι έκανε ο ΓΑΠ; Σε μια απρόσμενη μεταστροφή πολιτικής κατά 180 μοίρες, έθεσε την καύτρα και το φιτίλι στα χέρια του ελληνικού λαού.
Πανικός στο "Αρκάδι"!


Οι, μέχρι χτες άτεγκτοι και μοχθηροί "εταίροι" μας, καθώς κι ο κόσμος όλος, κρατάει την ανάσα του. "Στον ελληνικό λαό αρέσουν οι ανατροπές", ψελλίζουν τώρα στα ευρωπαϊκά (και όχι μόνο) ανακτοβούλια, και σπεύδουν να καλέσουν τον Παπανδρέου στις Κάννες προφανώς για να τον νουθετήσουν. Τώρα, θέλουν να "κουβεντιάσουν" με τον Παπανδρέου, να "καταλάβουν", άσχετα αν στην πρόσφατη Σύνοδο περιόρισαν τον ρόλο του ΓΑΠ, και της Ελλάδας, σ' εκείνον του απλού θεατή και μάλιστα απ' τον εξώστη.
Τώρα...
Γιατί όμως; Τι ήταν αυτό που οδήγησε το μέχρι χτες πειθήνιο ενεργούμενο να κάνει μια τέτοια δραματική κι ανατρεπτική ρελάνς; Κι επιπρόσθετα, πού βασίζεται;
Οι απαντήσεις, για όποιον μπορεί να σκεφτεί στοιχειωδώς λογικά, είναι προφανείς. Πίσω απ' το "all in" του ΓΑΠ κρύβεται, προφανώς, κάποιος άλλος μεγάλος παίχτης. Κι αυτός ο παίχτης δεν είναι καθόλου, μα καθόλου ευχαριστημένος απ' την μετατροπή της ΕΕ σε 4ο Deutsches Reich.
Βέβαια, η ρελάνς αυτή κόστισε άμεσα στον "μεγάλο παίχτη" πίσω απ' την "ελληνική ρελάνς". Αρκεί να σκεφτεί κάποιος, πόσα κέρδισαν σε μια νύχτα μέσα οι Κινέζοι απ' την υποτίμηση του ευρώ και την ταυτόχρονη ανατίμηση του δολαρίου. Δε μιλάμε για πενταροδεκάρες, μιλάμε για δις δολάρια.
Ωστόσο, έχω την εντύπωση ότι τα φράγκα δεν μετράνε καθόλου σ' αυτήν την διαβολική παρτίδα. Εκείνο που μετράει είναι ο έλεγχος. Είναι γεωστρατηγικά απαράδεκτο να ελέγχει η Γερμανία απολύτως την Ευρώπη. Απλά απαράδεκτο. Κι αν η Ελλάδα είχε μεταβληθεί την τελευταία διετία στον "δούρειο ίππο" του γερμανικού νεο-ιμπεριαλισμού, κι αν οι Γάλλοι επέλεξαν, ακόμα μια φορά στην ιστορία τους, να αποδειχθούν πουρκουάδες, κι αν οι Βρετανοί δεν διαθέτουν πλέον ούτε την οικονομικοπολιτική ισχύ, αλλά ούτε και τις απαραίτητες συμμαχίες εντός ΕΕ, για να ισορροπήσουν το παιχνίδι, κάποιος άλλος "μεγάλος παίχτης" αποφάσισε να μετατρέψει τον γερμανικό "δούρειο ίππο" σε θρυαλλίδα που απειλεί να τινάξει στον αέρα το ίδιο το στρατόπεδο των "Αχαιών".
Ταυτόχρονα, έχω την εντύπωση, ότι η ρελάνς είναι προσωπικά για τον ΓΑΠ ένα παιχνίδι του στυλ:"μονά κερδίζω, ζυγά χάνεις"! Ό,τι κι αν γίνει, ο ίδιος βγαίνει "λάδι".
Μετά από μια καταστροφική διετία πολιτικής διακυβέρνησης-κωμωδίας, έφερε τελικά μια επονείδιστη συμφωνία "διάσωσης", που δεν διέσωζε τίποτε άλλο παρά μόνον το (γερμανικό) ευρώ και τους πολιτικούς σχεδιασμούς της Γερμανίας, μια συμφωνία που μετέτρεπε την Ελλάδα σε προτεκτοράτο. Πριν, ωστόσο, προλάβει να τελειώσει με τα λογύδρια περί "σωτηρίας" (τίνος;), άρχισαν να τού 'ρχονται οι σφαλιάρες απ' την Γερμανία: "είναι τόσο επαχθής η δανειακή σύμβαση", είπε ο αθεόφοβος ο Σόιμπλε, "που δεν θα την αποδεχόταν καμιά άλλη ευρωπαϊκή χώρα"! Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο Κοέλιο ανακοίνωσε ότι δεν θα δεχτεί να οδηγηθεί η χώρα του στην καταστροφή και ζητά επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου. Κανείς απ' τα ευρωπαϊκά ανακτοβούλια και τα κονκλάβια των Βρυξελλών δεν "καταχέριασε" τον Κοέλιο, ο Κοέλιο είναι "σοβαρός". Κι ο ΓΑΠ, αυτός που είχε πουλήσει την ψυχή του στ' όνομα της παγκόσμιας διακυβέρνησης, αυτός που είχε γίνει ένα με τα πατώματα για να υλοποιήσει τους σχεδιασμούς και τις αποφάσεις των ευρωπαϊκών κι αμερικανικών ιερατείων, αυτός, ο "άνθρωπός τους", που κάποια στιγμή του είχαν τάξει ακόμα και την προεδρία του ΟΗΕ, είχε καταντήσει διεθνές ρεντίκουλο, δεν τον φώναζαν καν στις συνομιλίες, τον άφηναν να περιμένει στον προθάλαμο σαν το παλιοζάγαρο! Την ίδια ώρα, σ' όλη την Ελλάδα οι πολίτες επαναστατούσαν, καθιστώντας ουσιαστικά απόβλητη την πολιτική τάξη της Ελλάδας. Μετά τα επεισόδια στην παρέλαση της Θεσσαλονίκης, στο μυαλό του ΓΑΠ πρέπει να πέρασαν εικόνες απ' το τέλος του Καντάφι. Κανείς δεν ήταν ευχαριστημένος μαζί του: ο ελληνικός λαός τον μισούσε, οι Ευρωπαίοι τον απαξιώνουν και τον περιφρονούν σε κάθε ευκαιρία, τα ευρωπαϊκά κονκλάβια τον αγνοούν σαν να είναι ενοχλητικός ιθαγενής, οι φατρίες μέσα στο κόμμα του ετοιμάζουν την ανατροπή του. Δεν του απέμεινε παρά μόνον ένας σύμμαχος, τώρα πια παιζόταν το ίδιο του το τομάρι. Αν ο ελληνικός λαός πει "ναι" στην δανειακή σύμβαση (πράγμα σχεδόν απίθανο), κανείς δεν θα μπορεί να τον σύρει αργότερα σε ειδικά δικαστήρια: δεν αποφάσισε εκείνος, αλλά ο ελληνικός λαός. Αν πάλι ο ελληνικός λαός πει "όχι" -για την ακρίβεια δεν χρειάζεται να πει τίποτα και μόνο το ενδεχόμενο μετράει- τότε τινάζεται όλη η μπάνκα στον αέρα κι όχι μόνο ο ελληνικός καραγκιοζμπερντές. Ο ΓΑΠ θα μπορεί να ισχυριστεί ότι στο τέλος, όταν είχαν αποτύχει όλες οι προσπάθειές του για εξεύρεση αλληλέγγυας πολιτικής λύσης στην ευρωπαϊκή κρίση, "αντιστάθηκε" και μαζί με τον ελληνικό λαό έφεραν τα πάνω κάτω στους σχεδιασμούς της Γερμανίας και των "αγορών".
Σε γενικές γραμμές, πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα ρελάνς.
Μένει να δούμε ποιος θα μπει μέσα και ποιος θα πάει πάσο.

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2011

Κάνε κουράγιο, Ελλάδα μου.



"Κάνε κουράγιο Ελλάδα μου"
Στίχοι: Μίμης Τραϊφόρος
Μουσική: Μιχάλης Σουγιούλ
Πρώτη εκτέλεση: Σοφία Βέμπο


Ποιος το περίμενε στ' αλήθεια,
να βγουν ψευτιές και παραμύθια
και να ξεχάσουν τώρα πια τα λόγια εκείνα τους,
που μας τα 'λέγαν κάθε βράδι απ' τα Λονδίνα τους.


Μα δεν πειράζει, δεν πειράζει,
δεν θα το βάλουμε μαράζι
και δεν θα κλάψουμε που πάλι μας ξεχάσατε,
γιατί δεν είν' πρώτη φορά που μας τη σκάσατε
και στην υγειά σας μια οκαδούλα εμείς θα πιούμε
και στη μικρή την Ελλαδούλα μας θα πούμε:


Κάνε κουράγιο Ελλάδα μου
κι όσο μπορείς κρατήσου
και στα παλιά παπούτσια σου,
γράψε όσα λέν' οι εχθροί σου.


Κι αν μας τη σκάσανε με μπαμπεσιά,
οι σύμμαχοι στη μοιρασιά,
κάνε κουράγιο Ελλάδα μου, να μη μας αρρωστήσεις,
γιατί το θέλει ο Θεός να ζήσεις και θα ζήσεις.


Σε κάθε χιονισμένη ράχη,
σαν πολεμούσαμε μονάχοι,
όλοι λαγούς με πετραχήλια μας ετάζατε
και μεσ' στα μάτια με λατρεία μας κοιτάζατε.


Μα ξεχαστήκαν όλα εκείνα,
η Πίνδος και η Τρεμπεσίνα,
ίσως μια μέρα εμάς που τόσο αίμα εχάσαμε,
να μας καθήσουν στο σκαμνί, γιατί νικήσαμε.


Μα φυσικό θα μας φανεί κι αυτό ακόμα
και στην Ελλάδα μας θα πούμε μ' ένα στόμα:


Κάνε κουράγιο Ελλάδα μου
κι όσο μπορείς κρατήσου
και στα παλιά παπούτσια σου,
γράψε όσα λέν' οι εχθροί σου.


Κι αν μας τη σκάσανε με μπαμπεσιά,
οι σύμμαχοι στη μοιρασιά,
κάνε κουράγιο Ελλάδα μου, να μη μας αρρωστήσεις,
γιατί το θέλει ο Θεός να ζήσεις και θα ζήσεις.

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2011

Εκατόν πενήντα τρια δουλικά ναι, ένα ματωμένο ΟΧΙ και...

...ένα "κράτος" άθυρμα παρακρατικών συμμοριών.



Σήμερα γράφτηκε άλλη μια μελανή, ίσως απ' τις πιο μελανές, σελίδες της ιστορίας μας. Όχι τόσο για γιατί 153 απρόσωποι μετρήθηκαν, ζυγίστηκαν και βρέθηκαν λιποβαρείς, αλλά γιατί βρέθηκε ένας Έλληνας πατριώτης, ο 53χρονος Δημήτρης Κοτζαρίδης, γραμματέας παραρτήματος συνδικάτου Οικοδόμων Βύρωνα, που πλήρωσε τον πρώτο φόρο αίματος στην υπόθεση της αντίστασης του λαού μας απέναντι στη νέα κατοχή, το πρώτο θύμα του νέου ελληνικού ΟΧΙ.
Κι αν έχετε την παραμικρή αμφιβολί για το "ποιος κυβερνά αυτό το κράτος", ποιοι είναι τέλος πάντων αυτοί οι αλήτες με τις κουκούλες, που "δουλειά" τους είναι να προβοκάρουν κάθε λαϊκή εκδήλωση αγανάκτισης κι αντίστασης και να προσφέρουν "άλλοθι" στην βαρβαρότητα και τον αυταρχισμό της κρατικής καταστολής, δείτε το παρακάτω βίντεο.



"Ντοκουμέντο: Ο «κουκουλοφόρος» που δίνει εντολές στα ΜΑΤ – Αμαλίας και Σουρή ώρα 18.21"

Προσέξτε το νεαρό με το μπλε κασκέτο και το μπλε μπουφάν. Κρατάει ένα κοντάρι στα χέρια του και είναι μαζί με τους υπόλοιπους «κουκουλοφόρους» οι οποίοι πετούν πέτρες στη διμοιρία των ΜΑΤ που βρίσκεται επί της οδού Σουρή.

Στα πρώτα δευτερόλεπτα του βίντεο, μόλις περνάει μία γυναίκα μπροστά από τον «κουκουλοφόρο», αυτός κάθεται στο κράσπεδο της λεωφόρου Αμαλίας. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα σηκώνεται και κάνει νόημα στη διμοιρία των ΜΑΤ να υποχωρήσει κάτι που γίνεται άμεσα πράξη. Προχωράει προς το μέρος τους κάνοντας νόημα στους υπόλοιπους «κουκουλοφόρους» να σταματήσουν να πετούν πέτρες ενώ παράλληλα ζητά από τους άνδρες των ΜΑΤ να υποχωρήσουν...
και να κατευθυνθούν προς την οδό Φιλελλήνων. Προφανώς οι κ.κ. Χρήστος Παπουτσής, Μανόλης Όθωνας και Λευτέρης Οικονόμου (υπουργός, υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη και νέος Γ.Γ. Δημόσιας Τάξης και τ. αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ.) αλλά και η φυσική ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ. υπό το νέο αρχηγό της Νικόλαο Παπαγιαννόπουλο είναι έκθετοι για μιαν ακόμη φορά. Η δράση του παρακράτους με αποδείξεις!

Λεπτομέρεια: Στα πρώτα δευτερόλεπτα του βίντεο, προσέξτε το λευκό καλώδιο της ενδοσυνεννόησης στο πρόσωπο του «κουκουλοφόρου».

Από το kentrinews via greki

Εμείς απ' την πλευρά μας, απλώς να θυμίσουμε:
"Όταν η αδικία γίνεται νόμος, η αντίσταση γίνεται καθήκον."

Πάει...τό 'χασε!

Ρε σεις...αυτός περνιέται για...Τρικούπης, Ελ. Βενιζέλος και...Καποδίστριας!!!



Κι οι άλλοι...τον χειροκροτούν από κάτω!

Μιλάμε για τον ίδιον άνθρωπο που υπέγραψε την "οριστική, αμετακλήτως και άνευ όρων" απεμπόληση κάθε έννοιας πολιτικής κυριαρχίας κι εθνικής ανεξαρτησίας του λαού μας στον τόπο μας κι έτσι, σήμερα, η τρόικα απαιτεί εκτελεστικές εξουσίες (!) στην πατρίδα μας ή ό,τι απέμεινε, τέλος πάντων, απ' αυτήν.
Μιλάμε για τον ίδιον άνθρωπο, που σχεδίαζε ήδη απ' το καλοκαίρι του 2009 να φέρει τα όρνια του ΔΝΤ στον τόπο μας, "Λεφτά υπάρχουν", μιλάμε για την ίδια κυβέρνηση, που το 2010 "φούσκωσε" τεχνηέντως τα ελλείμματα έτσι που τα μάτια όλων των μοχθηρών κοράκων της "αγοράς" να στραφούν επάνω μας.
Μιλάμε για τον ίδιο άνθρωπο, και την παρέα του, που υφάρπαξαν με ψέμματα και πολιτικές απάτες την ψήφο του ελληνικού λαού, που κατέστησαν την χώρα υπόδουλη, μιλά, σήμερα, ο άνθρωπος αυτός περί δημαγωγών, καιροσκόπων και πατριδοκάπηλων, αυτός ο ίδιος άνθρωπος, που ζητά απ' τους φτωχούς να εξαθλιωθούν εντελώς, προς χάριν του...νεοπατριωτισμού και του ευρώ!
Αυτός ο ίδιος άνθρωπος, του οποίου η κυβέρνηση στερείται πλέον οποιασδήποτε κοινωνικής και δημοκρατικής νομιμοποίησης, που έχει καταστήσει σχεδόν το σύνολο του ελληνικού λαού "εχθρό" του, που έχει βάλει όλη την κοινωνία απέναντι σε μια κυβέρνηση της οποίας το μόνο...θεσμικό όργανο πολιτικής νομιμοποίησης είναι το γκλομπ κι η φυσούνα του ΜΑΤατζή, μιλάμε για τον ίδιο άνθρωπο που, την ίδια ώρα που βράζει το ποτάμι της λαϊκής αγανάκτησης κι οι πολίτες αυτής της χώρας βρίσκονται στα χαρακώματα γυρεύοντας την ζωή και την αξιοπρέπειά τους πίσω, αντιμέτωποι με τους "γνωστούς άγνωστους" παρακρατικούς και την πιο ωμή, βάρβαρη κι ανελέητη καταστολή, αυτός ο ίδιος άνθρωπος μιλά περί δημοκρατίας και θεσμών, μιλά για δημοκρατική κουλτούρα, μιλά...βρε δεν έχει απομείνει πια ούτε ίχνος τσίπας σ' αυτόν τον τόπο...περί σοσιαλισμού (!!!), τολμά να συγκρίνει εαυτόν με τον Ελ. Βενιζέλο και τον Καποδίστρια!
Κι οι άλλοι, οι άβουλοι, οι μοιραίοι, οι απρόσωποι, από κάτω να χειροκροτούν!
Μωραίνει Κύριος ους βούλεται απωλέσαι...

Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2011

Κόρακας κοράκου μάτι, βγάζει;

Εμ, δε βγάζει!


Σύμφωνα με τους επιτελείς του Μεγάρου Μαξίμου, ο πρωθυπουργός ρώτησε τον πρόεδρο της ΝΔ αν στηρίζει αυτά που λέγονται και γράφονται για Γουδί, κρεμάλες και ειδικά δικαστήρια και τον κάλεσε να τα αποκηρύξει, εφ' όσον δεν συμφωνεί.
"Δεν τα λέω εγώ αυτά", φέρεται να απάντησε ο κ. Σαμαράς στο κάλεσμα του κ. Παπανδρέου να πάρει θέση για όσα ακούγονται και δημιουργούν βαριά ατμόσφαιρα.
Αλιεύθηκε από το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Ασφαλώς δεν τα λες εσύ αυτά, Αντώνη. Αλίμονο αν τά 'λεγες...


Αλλά, να σας υπενθυμίσω και στους δυο, ότι "Γουδιά" δεν στήνονται μέσα στη φάμπρικα της Βουλής, όπως την καταντήσατε.
"Γουδιά" στήνονται απ' τον λαό, είναι επαναστατικές διαδικασίες.
Και πολύ λίγη σημασία έχει τι κρώζετε αναμεταξύ σας. Σημασία έχει ότι τα τρέμετε.

Πού πέφτει το Γουδί, ρε παιδιά;

Ο καθηγητής Θεσμών Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης, Νότης Μαριάς, αποκαλύπτει, σε όλο της το μεγαλείο, το χρονικό της προαναγγελθείσης απάτης (aka Μνημόνιο και τα ρέστα).


Αλιεύθηκε από το gregordergrieche

Αν και, φαντάζομαι, αρχικά θα αισθανθείτε μια απέραντη απογοήτευση, για το δόλιο, βάσει σχεδίου, ξεπούλημα της χώρας μας, δείτε το βίντεο ως το τέλος και, είμαι σίγουρος, θα διαπιστώσετε πως υπάρχει ακόμα ελπίδα και προοπτική στην περίπτωση που εμείς, ο ελληνικός λαός, αποφασίσουμε να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και να σώσουμε τους εαυτούς μας και την πατρίδα μας.

Το «ριγμένο» Kick-Boxing...


Υπάρχουν κάποια αθλήματα πασίγνωστα στο ευρύ κοινό που όμως σχεδόν κανείς δεν γνωρίζει την αθλητική τους παρουσία στην Ελληνική πραγματικότητα. Κλασσικό παράδειγμα αποτελεί το Kick-Boxing. Όλοι έχουμε δει αγώνες και εκδηλώσεις στην τηλεόραση, ποιός δεν γνωρίζει τον «Iron Mike» Μιχάλη Ζαμπίδη;

Από την άλλη όμως ποιός γνωρίζει οτιδήποτε για τη σχετική ομοσπονδία, την Πανελλήνια Ομοσπονδία Kick-Boxing (Π.Ο.Κ.); Τι αγώνες διοργανώνει, τι παρουσία έχει η σχετική Εθνική ομάδα κλπ; Η Π.Ο.Κ. ιδρύθηκε το 1999 και αναγνωρίστηκε από τη Γ.Γ.Α. το 2004 ως η ομοσπονδία που εκπροσωπεί επίσημα το Kick-Boxing. Από τότε έχει επιδείξει πολύ αξιόλογο έργο το οποίο μπορείτε να διαπιστώσετε στην επίσημη ιστοσελίδα της.

Η ιστοσελίδα της Π.Ο.Κ. πληροί σχεδόν όλα τα κριτήρια που είχαμε θέσει σε σχετικό άρθρο δηλ. διαθέτει επικαιροποιημένο αγωνιστικό πρόγραμμα, δημοσιευμένες αποφάσεις Διοικητικού Συμβουλίου και Γενικής Συνέλευσης, πλήρες Μητρώο Σωματείων και μπόλικη αγωνιστική δραστηριότητα! Μάλιστα η ίδια η ιστοσελίδα είναι καλά σχεδιασμένη και σίγουρα ξεφεύγει από τις παρωχημένες υλοποιήσεις άλλων αθλημάτων.

Πόσα λαμβάνει το Kick-Boxing ως ετήσια επιχορήγηση; Για τα έτη 2007 έως 2011 τα επίσημα ποσά είναι: 65.000 €, 65.000 €, – €, 17.500 €, 16.830 €, αντίστοιχα. Ομολογουμένως πολύ περίεργη κατανομή επιχορήγησης! Είναι προφανές ότι κάτι συνέβη το 2009 και η Γ.Γ.Α. αποφάσισε να μην δώσει απολύτως τίποτα σε μια ενεργή όπως δείχνουν τα πράγματα ομοσπονδία.

Από τη σύντομη έρευνα που πραγματοποίησα ο λόγος φαίνεται να περιέχεται σε αυτή τη γραπτή ανακοίνωση του Προέδρου της Π.Ο.Κ. στην οποία αναλύονται κάποια διοικητικά και οικονομικά θέματα της τελευταίας πενταετίας. Συνοπτικά η Π.Ο.Κ. κατηγορήθηκε για κακοδιαχείριση των επιχορηγήσεων κατά τα έτη 2007-08 (65 χιλιάδες το καθένα) και επίσης της ζητήθηκε να προχωρήσει σε εκκαθάριση των ανενεργών σωματείων. Λογικά πρέπει να υπήρξε μια καθυστέρηση στο ξεκαθάρισμα αυτών των υποθέσεων ώστε να δικαιολογείται η μηδενική επιχορήγηση του 2009. Μετά όμως από τη δραστική εκκαθάριση του μητρώου των σωματείων που έγινε εκείνη τη χρονιά, αλλά κυρίως μετά από τον οικονομικό έλεγχο που διενέργησε το Σ.Δ.Ο.Ε. η Π.Ο.Κ. εμφανίζεται και πάλι καθαρή ώστε να επιχορηγηθεί έστω και με πολύ μικρό ποσό.

Εντύπωση προκαλεί ότι η επιχορήγηση των 2 τελευταίων ετών κινείται σε τόσο χαμηλά επίπεδα αφού η αγωνιστική δραστηριότητα που παρουσιάζει το Kick-Boxing είναι πολύ μεγάλη. Μάλιστα όπως αναφέρεται σε Δελτίο Τύπου σχετικό με τη συνάντηση του προέδρου της Π.Ο.Κ. με τον κ. Μπιτσαξή, τα ενεργά σωματεία που καλλιεργούν το άθλημα ανέρχονται σε 133 με αυξητικές τάσεις! Με αφορμή αυτό το γεγονός η Π.Ο.Κ. δικαιούται να απασχολεί πια διοικητικό υπάλληλο τον οποίο υποσχέθηκε ο Γενικός Γραμματέας Αθλητισμού.

Στη συνάντηση συζητήθηκε και ένα πολύ σημαντικό θέμα για τις πολεμικές τέχνες, που δεν είναι άλλο από την ύπαρξη εκατοντάδων ψευτο-ομοσπονδιών και ψευτο-συλλόγων που διοργανώνουν πρωταθλήματα σε όλη την Ελλάδα με τη βοήθεια Δήμων και Νομαρχιών, χωρίς να διαθέτουν την απαραίτητη αθλητική αναγνώριση. Η Γ.Γ.Α. γνωρίζει το θέμα και αντί να κάνει κάτι ουσιαστικό για αυτό, η λύση που αποφάσισε να δώσει είναι να υποχρεώσει όλα τα αθλητικά σωματεία που είναι εγγεγραμμένα στα μητρώα των αναγνωρισμένων ομοσπονδιών να καταθέσουν για ακόμα μια φορά όλα τα νομιμοποιητικά έγγραφά τους στην Γ.Γ.Α. Πρόκειται για μια απόφαση που χαρακτηρίζει τη χοντροκεφαλιά του Ελληνικού Δημοσίου και τη λατρεία του προς την ατέλειωτη γραφειοκρατία. Πώς ακριβώς υπολογίζει η Γ.Γ.Α. να λύσει το πρόβλημα των κατ’ επίφασην συλλόγων και ομοσπονδιών ζητώντας από τους ήδη αναγνωρισμένους να καταθέσουν πάλι έγγραφα που ήδη έχουν καταθέσει με την ίδρυση του σωματείου τους, κανείς δεν μπορεί να καταλάβει.

Υπάρχει ένα σημαντικό ζήτημα που αφορά στις Πολεμικές Τέχνες και στις δεκάδες αναγνωρισμένες ομοσπονδίες που τα καλλιεργούν. Όπως είπαμε το Kick-Boxing διαθέτει την κατάλληλη αγωνιστική δραστηριότητα για να αξίζει μια θέση στις επιχορηγούμενες ομοσπονδίες. Μια ματιά όμως στη λίστα με τα εγγεγραμμένα σωματεία θα σας πείσει ότι κάτι δεν πάει καλά! Οι επωνυμίες των σωματείων φανερώνουν ότι πρόκειται για σωματεία που καλλιεργούν κι άλλα μαχητικά αθλήματα, αν όχι όλα. Τι σημαίνει αυτό; Ότι όλες αυτές οι 10άδες ομοσπονδίες μαχητικών αθλημάτων που έχουν εγγράψει 100άδες σωματείων, στην ουσία αποτελούν μία ομοσπονδία που καλλιεργεί διάφορα αθλήματα! Κλασσικό παράδειγμα αποτελεί ο ΣΕΓΑΣ η ομοσπονδία του στίβου που περιλαμβάνει πάρα πολλά αγωνίσματα και μάλιστα εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους.

Δεν θα έπρεπε η Γ.Γ.Α. να επιβάλει επιτέλους τη συνένωση όλων αυτών των ομοσπονδιών σε μία μεγάλη και ισχυρή Μαχητικών Αθλημάτων; Αλλά είπαμε ότι προτεραιότητα της Γ.Γ.Α. είναι να μαζέψει χαρτί για ανακύκλωση ή ακόμα χειρότερα για να σαπίσει στο αρχείο. Μέχρι να ελέγξει όλα τα εν Ελλάδι σωματεία έχουμε ακόμα καιρό…

Αναδημοσίευση από το sportsecrets μετά από επιστολή αναγνώστη μας.

Άιντε, και στα δικά μας!


Ὁ λόγος τῆς ἀπελευθερώσεως, Ἀθῆναι, 18 Ὀκτωβρίου 1944.
Γεώργιος Παπανδρέου

Ἀπό Ιωάννη Γ. Καταπόδη, Τέσσερις αἰῶνες διπλωματικῆς δραστηριότητος στὸν εὐρωπαϊκὸ χῶρο 1648 – 1959, ἐκδ. Ἑπτάλοφος ΑΒΕΕ, Ἀθήνα 1996.

«Ἀσπαζόμεθα τὴν ἱερὰν γῆν τῆς Ἐλευθέρας Πατρίδος...
Οἱ Βάρβαροι, ἀφοῦ ἔβεβήλωσαν, ἐπυρπόλησαν καὶ ἐδήωσαν, ἐπὶ τρία καὶ ἥμισυ ἔτη, πιεζόμενοι πλέον ἀπὸ τὴν συμμαχικὴν νίκην καὶ τὴν ἐθνικήν μας ἀντίστασιν τρέπονται εἰς φυγήν. Καὶ ἡ Κυανόλευκος κυματίζει μόνη εἰς τὴν Ἀκρόπολιν...

Ἀπὸ τὰ βάθη τῆς Ἱστορίας οἱ ἑλληνικοὶ αἰῶνες πανηγυρίζουν τὴν ἐπάνοδον τῆς Ἐλευθερίας εἰς τὴν ἀρχαίαν Πατρίδα της. Καὶ στεφανώνουν τὴν Γενεάν μας. Διότι ὁλόκληρος ὁ Λαός μας ὑπῆρξεν ἀγωνιστὴς τῆς Ἐλευθερίας. Δὲν εὑρίσκεται ἀσφαλῶς εἰς τὴν κατεχομένην Εὐρώπην ἄλλο παράδειγμα τόσης καθολικῆς ἀντιστάσεως καὶ τόσης ἀκλονήτου αἰσιοδοξίας διὰ τὴν τελικὴν Νίκην.

Ἀλλὰ πρὸς Σὲ περισσότερον, Λαὲ τῶν Ἀθηνῶν, Λαὲ τῆς περιφερείας τῆς Πρωτευούσης, ἀνήκει ὁ ἐθνικὸς ἔπαινος. Ἐδῶ ἐπάλλετο ἡ ἀδάμαστος καρδία τῆς Ἑλλάδος. Ἐδῶ ἦσαν εὐτυχεῖς ὅσοι ἐπροκινδύνευαν καὶ κατεθλίβοντο, ὅσοι δὲν εἶχαν τὴν εὐκαιρίαν νὰ κινδυνεύσουν...

Καὶ πρός Σᾶς, Νέοι καὶ Νέαι, ἐκφράζομεν τὸν θαυμασμόν μας. Εἴχατε μεταβάλει εἰς καθημερινὴν συνήθειαν τὴν πρόκλησιν τοῦ ἐχθροῦ καὶ τὴν περιφρόνησιν τοῦ θανάτου. Ἐμπρὸς εἰς τὰ στόμια τῶν πολυβόλων του ἐζητωκραυγάζατε τὴν Ἑλλάδα!

Ὁλόκληρος ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς ἔχει καταστῆ ἄξιος τῆς Πατρίδος. Μὲ τὸ πέρασμα τῶν καιρῶν, εἰς τὸ περίλαμπρον ἔπος τῆς Ἀλβανίας θὰ προστεθῆ καὶ ὁ μῦθος τῆς καθολικῆς ἀντιστάσεως...

(...)


II. Ἡ λογοδοσία τοῦ παρελθόντος

Ἡ Κυβέρνησις, ἐπανερχόμενη εἰς τὴν Ἐλευθέραν Πατρίδα, ὀφείλει νὰ λογοδοτήσῃ διὰ τὸ παρελθὸν καὶ νὰ χάραξῃ τὰς κατευθύνσεις τοῦ μέλλοντος.

Ἀχάριστος εἶναι σήμερον ἡ ἀναδρομὴ εἰς τὸ παρελθόν. Ἀρκούμεθα εἰς τὴν διαπίστωσιν ὅτι ἐκληρονομήσαμεν ἐρείπια εἰς τὴν Μέσην Ἀνατολὴν καὶ ἔνοπλον διαίρεσιν εἰς τὴν δούλην Πατρίδα... Σύμφωνα μὲ τὸν πικρὸν λόγον τοῦ ἡγέτου τῆς Μεγάλης Βρεταννίας «ἡ αἴγλη τῆς Ἑλλάδος εἶχεν ἀμαυρωθῆ».

Καὶ σήμερον ἡ Κυβέρνησις, εὑρισκομένη ἐνώπιον τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ, ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ διακηρύξῃ ὅτι καὶ ἡ συμμαχικὴ θέσις τῆς Ἑλλάδος ἔχει ἐπανεύρει τὴν παλαιάν της αἴγλην. Καὶ αἱ ἔνοπλοι δυνάμεις μας, παλλόμεναι ἀπὸ πίστιν πρὸς τὴν Πατρίδα, καθ' ἡμέραν δοξάζονται. Καὶ ἡ σημερινὴ πάνδημος συγκέντρωσις ἀποδεικνύει ὅτι ἔχομεν ὑπερνικήσει τὸν ἐμφύλιον πόλεμον καὶ ὅτι ἔχει ἐπιβληθῆ ἡ ἰδέα τῆς Ἐθνικῆς Ἑνώσεως.

Περισσότερον ὅμως ἐνδιαφέρει τὸ μέλλον...
(...)
IV. Οἰκονομικὴ Ἀποκατάστασις

Παραλλήλως πρὸς τὴν ἐθνικήν μας ἀποκατάστασιν ἡ Κυβέρνησις τάσσει εἰς τοὺς πρώτους σκοπούς της τὴν μέριμναν διὰ τὴν οἰκονομικὴν ἀποκατάστασιν τῆς Χώρας.

Κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς Δουλείας καθολικὴ ὑπῆρξεν ἡ κατάρρευσις τῆς ἐθνικῆς μας οἰκονομίας καὶ ἀπάνθρωποι αἱ στερήσεις τοῦ Λαοῦ μας. Ἡ Κυβέρνησις, καθ' ὅλην τὴν διάρκειαν τῆς παραμονῆς μας εἰς τὸ ἐξωτερικόν, κατέβαλλεν ἀδιαλείπτους προσπαθείας διὰ τὴν ἐξασφάλισιν ἐπαρκοῦς βοηθείας πρὸς τὴν Ἑλλάδα.

Ὑπεστηρίξαμεν πάντοτε, καὶ ὀφείλομεν νὰ ὁμολογήσωμεν εὐγνωμόνως ὅτι εὕρομεν πρόθυμον συναντίληψιν ἐκ μέρους τῶν Μεγάλων Συμμάχων, ὅτι ἡ Ἑλλὰς δὲν ἀποτελεῖ μίαν ἀπὸ τὰς πολλὰς περιπτώσεις τῶν κατεχομένων ὡρῶν τῆς Εὐρώπης. Ἀποτελεῖ μοναδικὴν περίπτωσιν καὶ ὡς τοιαύτη πρέπει νὰ ἀντιμετωπισθῇ.

Ἡ Ἑλλὰς ἔχει τὴν προτεραιότητα τῶν ὑπηρεσιῶν πρὸς τὴν κοινὴν Συμμαχικὴν ὑπόθεσιν. Πρώτη ἀντεστάθη εἰς τὸν Ἄξονα, ἐνῶ τὸ μέλλον ἐφαίνετο σκοτεινόν, καὶ ἐνίκησε τὸν Φασισμὸν καὶ καθυστέρησε τὴν ἐπίθεσιν τοῦ Ναζισμοῦ ἐναντίον τῆς Μέσης Ἀνατολῆς καὶ τῆς Σοβιετικῆς Ρωσίας. Καὶ τοιουτοτρόπως ἢ ἔσωσε τὸν πόλεμον ἢ ἐσυντόμευσε τὴν νίκην.

Ἡ Ἑλλὰς ἔχει ἐπίσης τὴν θλιβερὰν προτεραιότητα τῶν θυσιῶν. Κατάκειται εἰς ἐρείπια. Μόνον ἡ ψυχὴ τοῦ Λαοῦ μας εἶναι ὀρθία, ἀντέχει καὶ μάχεται.

(...)

Δὲν πρόκειται βεβαίως νὰ ἀποτελέσῃ τὸ ἰδεῶδες μας ἡ ἐπάνοδος εἰς τὴν προπολεμικήν μας Οἰκονομίαν. Ἡ Ἑλλὰς ἦτο καὶ τότε ἡ πτωχοτέρα χώρα τῆς Εὐρώπης, μὲ τὸ μικρότερον ἐθνικὸν εἰσόδημα. Ὀφείλομεν νὰ ἀποβλέψωμεν διὰ τὸ μέλλον εἰς τὴν σοβαρὰν αὔξησιν τοῦ ἐθνικοῦ μας εἰσοδήματος καὶ ταυτοχρόνως εἰς τὴν δικαίαν διανομήν του. Τὸ ἰδεῶδες μας εἶναι νὰ πραγματoπoιήσωμεν συγχρόνως καὶ τὴν οἰκονομικὴν εὐημερίαν καὶ τὴν κοινωνικὴν δικαιοσύνην.
Πιστεύομεν εἰς τὴν Λαοκρατίαν.
Καὶ Λαοκρατία δὲν σημαίνει μόνον δικαίωμα ψήφου. Σημαίνει ἐπίσης δικαίωμα, ζωῆς, δικαίωμα εὐημερίας, δικαίωμα πολιτισμοῦ. Καὶ ὁ Λαός μας, μὲ τοὺς ἀπαραμίλλους ἀγῶνας καὶ τὰς σκληροτάτας θυσίας του, κατέκτησε τὸ δικαίωμα νὰ τοῦ ἀνήκῃ τὸ Μέλλον.

Νέος κόσμος θὰ ὑψωθῇ ἀπὸ τὰ ἐρείπια...


V. ΘΑ ΥΠΑΡΞΗ ΚΡΑΤΟΣ

Ἀλλὰ διὰ τὴν ἐπιδίωξιν καὶ τῆς ἐθνικῆς καὶ τῆς οἰκονομικῆς ἀποκαταστάσεως θὰ χρειασθῇ τὸ ἀπαραίτητον ὄργανον: τὸ Κράτος. Ἀνήκει διὰ τοῦτο εἰς τοὺς ἀμέσους, καὶ θεμελιώδεις σκοπούς μας ἡ ἀποκατάστασις τῆς λειτουργίας τοῦ Ἐλευθέρου Ἑλληνικοῦ Κράτους. Ἐπὶ μίαν ὀκταετίαν τὸ Ἐλεύθερον Ἑλληνικὸν Κράτος ἔχει καταλυθῆ ἀπὸ τὴν Δικτατορίαν καὶ τὴν Κατοχήν. Ἦλθεν ὁ καιρὸς νὰ ὑπάρξῃ!

Εἰς τὰ καθεστῶτα τοῦ Φασισμοῦ τὸ Κράτος ὑποτάσσεται εἰς τὸ Κόμμα. Εἰς τὰ Ἐλεύθερα Λαοκρατικὰ Πολιτεύματα τὸ Κόμμα, ἡ Ὀργάνωσις ὑποτάσσονται εἰς τὸ Κράτος. Εἰς τὰ Ἐλεύθερα Πολιτεύματα ἡ πλειοψηφία κυβερνᾶ, ἡ μειοψηφία ἐλέγχει, ἀλλὰ τὸ Κράτος, αἱ δημόσιαι λειτουργίαι δὲν ἀνήκουν οὔτε εἰς τὴν πλειοψηφίαν οὔτε εἰς τὴν μειοψηφίαν. Ἀνήκουν εἰς τὴν Ἰδέαν τῆς Πατρίδος καὶ ὑπηρετοῦν τὸ σύνολον τοῦ Λαοῦ.

Εἰς τὸ Κράτος δικαίου κύριος εἶναι ὁ Νόμος.

Τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος εἰς τὸ παρελθὸν δὲν ὑπενομεύθη μόνον ἀπὸ τὸν Φασισμόν. Ὑπενομεύθη καὶ ἀπὸ τὴν Συναλλαγήν. Ὑπῆρξαν εἰς τὸ παρελθὸν περίοδοι ἀκμῆς καὶ περίοδοι πτώσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους. Ἡ Κυβέρνησις τῆς Ἐθνικῆς Ἑνώσεως ἔχει ἀπόφασιν νὰ ἐπαναφέρῃ τὰς λαμπροτέρας ἡμέρας του. Ἡ τάξις, ἡ προσωπικὴ ἀσφάλεια καὶ ἡ πολιτικὴ ἐλευθερία τοῦ Λαοῦ θὰ κατοχυρωθοῦν. Τὸ σύνθημα θὰ εἶναι: Ἐλευθερία καὶ Νόμος. Διότι τὰ αἰώνια, ἀμετακίνητα συστατικὰ τῆς ἀληθοῦς Πολιτείας εἶναι ἡ Ἐλευθερία καὶ ἡ Δικαιοσύνη.

Ἐν τῇ μερίμνῃ πρὸς ἀποκατάστασίν τοῦ Ἐλευθέρου Ἑλληνικοῦ Κράτους ἡ Κυβέρνησις θὰ ἐπιδιώξῃ τὴν ἀνασύνταξιν τῶν ἐνόπλων δυνάμεων τοῦ Ἔθνους μὲ κριτήρια ἀποκλειστικῶς Ἐθνικά καὶ Στρατιωτικά, ὅπως προσδιορίζει τὸ Ἐθνικὸν Συμβόλαιον τοῦ Λιβάνου.

Θὰ ἀποδοθοῦν αἱ δίκαιαι τιμαὶ εἰς τοὺς γενναίους ἀγωνιστὰς τῶν ἀνταρτικῶν μας δυνάμεων, καὶ τὰ στελέχη των θὰ εὕρουν τὴν πρέπουσαν θέσιν εἰς τὸν ἀνασυντασσόμενον τακτικόν μας Στρατόν.

Βάσις τοῦ ἐθνικοῦ μας Στρατοῦ διὰ τὸ μέλλον, ὅπως συνέβαινεν ἀνέκαθεν εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ ὅπως συμβαίνει εἰς ὅλους τους Ἐλευθέρους Λαούς, θὰ εἶναι ἡ τακτικὴ στρατολογία. Ὁλόκληρος ὁ Ἑλληνικός Λαὸς διεκδικεῖ τὴν τιμὴν νὰ εἶναι ὑπερασπιστὴς τῆς Πατρίδος.

Τὸ γνώριμον κινηματικὸν πνεῦμα τῶν ἐνόπλων μας δυνάμεων θὰ καταλυθῇ. Θὰ γίνῃ συνείδησις καὶ πρᾶξις ὅτι ὁ Στρατὸς δὲν βουλεύεται. Βουλεύεται μόνον ὁ Κυρίαρχος Λαός, τοῦ ὁποίου τὴν θέλησιν ἐκφράζει ἡ Κυβέρνησις. Καὶ τὰς διαταγὰς τῆς Κυβερνήσεως ἐκτελεῖ ὁ Στρατός.

Θὰ γίνῃ συνείδησις καὶ πρᾶξις ὅτι ὁ Στρατὸς δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἀνήκη οὔτε εἰς πρόσωπα, οὔτε εἰς κόμματα.

Ἀνήκει μόνον εἰς τὴν Πατρίδα καὶ ὑπακούει μόνον εἰς τὰς διαταγὰς τῆς Κυβερνήσεως.

Θὰ ἐπιδιωχθῇ ἐπίσης ἡ ἀνασύνταξις τῶν Σωμάτων τῆς Δημοσίας Ἀσφαλείας.

Καὶ κατὰ τὰς δύο περιόδους τῆς δουλείας τοῦ Ἔθνους, τῆς ἐσωτερικῆς καὶ τῆς ἐξωτερικῆς, εἰς τὰ Σώματα τῆς Δημοσίας Ἀσφαλείας, καὶ ἰδίως εἰς τὴν Χωροφυλακήν, παρουσιάσθησαν συμπτώματα ἠθικῆς κρίσεως.

Δὲν ἔχομεν τὸ δικαίωμα νὰ τὰ καταδίκασωμεν μὲν ἐν τῷ συνόλῳ των, διότι ὑπῆρξαν πολλοί, καὶ ἀξιωματικοὶ καὶ ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι, ἐν μέσῳ δυσχερεστάτων καταστάσεων, ἐπετέλεσαν μ' ὅλα ταῦτα τὸ ἐθνικόν των καθῆκον. Θὰ εἶναι ὅμως αὐστηροτάτη ἡ ἐκκαθάρισις καὶ ἡ ἀνασύνταξις, ὥστε νὰ ἐμπνεύσουν διὰ τὸ μέλλον πλήρη ἐμπιστοσύνην ὅτι δὲν θὰ εἶναι ὄργανα Τυράννων πρὸς δίωξιν τῶν Ἑλλήνων, ἀλλὰ φρουροὶ τῆς τάξεως καὶ τῆς ἀσφαλείας τῶν πολιτῶν.

Θὰ γίνῃ ἐπίσης γενικὴ ἀνασύνταξις τῶν Δημοσίων Ὑπηρεσιῶν μας: Καὶ τῆς Δικαιοσύνης, καὶ τῆς Διοικήσεως, καὶ τῶν Πνευματικῶν ἱδρυμάτων μας, καθὼς καὶ τῶν ἄλλων Ὀργανισμῶν Δημοσίου Δικαίου. Κατὰ τὴν σκοτεινὴν περίοδον τῆς δουλείας τοῦ Ἔθνους ὁ Λαός μας ὑπῆρξεν ἀξιοθαύμαστος. Ἔδωκεν ἀπαράμιλλα δείγματα Ἰδεαλισμοῦ καὶ Αὐτοθυσίας. Ἀλλὰ ὑπῆρξε κρίσις τῆς Ἡγεσίας.

Ἡ Ἡγέτις Τάξις, κατὰ μέγα μέρος, δὲν ἀπεδείχθη ἀξία τοῦ Λαοῦ.

Εἰς τὸν καιρὸν τῆς Δικτατορίας, καὶ τὸ Πανεπιστήμιον, καὶ ὁ Ἄρειος Πάγος, καὶ τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας, καθὼς καὶ τὰ ἄλλα Ἀνώτατα Ἱδρύματά μας, ἐκτὸς ὀλίγων λαμπρῶν ἐξαιρέσεων, περίπου ἐχρεωκόπησαν. Ἐπροτίμησαν νὰ γίνουν Ἐπαγγελματικὰ Σωματεῖα μεριμνῶντα διὰ τὰ βιωτικὰ συμφέροντα τῶν μελῶν των. Καὶ ἐλησμόνησαν ὅτι ἡ πρώτη ἀποστολὴ τῶν Ἀνωτάτων Ἱδρυμάτων, τὰ ὁποῖα εἰς τὰς Δημοκρατίας ἀποτελοῦν τὴν Ἡγέτιδα Τάξιν, εἶναι νὰ γίνονται θεματοφύλακες τῶν ὅρων τῆς ὑπάρξεως, τῶν ἠθικῶν ἀξιῶν τοῦ Ἔθνους. Καὶ ἀνήκει εἰς τοὺς ὅρους τῆς ὑπάρξεως, εἰς τὰς πρώτας ἠθικὰς ἀξίας καὶ ἡ Ἐθνικὴ καὶ ἡ Πολιτική μας Ἐλευθερία. Διὰ τοῦτο θὰ προνοηθῇ ὥστε ἡ Ἡγέτις Τάξις νὰ μὴ ἔχη μόνον ἐπαγγελματικὴν ἐπάρκειαν. Νὰ ἔχη κατ' ἐξοχὴν Χαρακτῆρα. Νὰ ἔχῃ ὑψηλὸν Φρόνημα. Ν' ἀποτελῆται ἀπὸ Ἐθνικὰς καὶ Ἠθικὰς προσωπικότητας, αἱ ὁποῖαι θὰ γνωρίζουν νὰ προμαχοῦν εἰς τὰς ἐπάλξεις τῶν Ἰδεῶν καὶ νὰ πίπτουν, ὅταν χρειασθῆ, καὶ νὰ γίνονται τὸ παράδειγμα...


VI. ΟΙ ΕΝΟΧΟΙ ΘΑ ΤΙΜΩΡΗΘΟΥΝ

Ἀλλὰ τὸ Κράτος τοῦ Δικαίου δὲν ἠμπορεῖ νὰ θεμελιωθῇ διὰ τὸ μέλλον ἐὰν δὲν ἔχῃ συντελεσθῆ ἡ ἠθικὴ κάθαρσις τοῦ παρελθόντος. Καὶ διὰ τοῦτο, ἐκτὸς τῶν ἐκκαθαρίσεων τῶν Δημοσίων Ὑπηρεσιῶν, ἐκτὸς τῶν πειθαρχικῶν ποινῶν, θὰ χρειασθῇ ἐπίσης καὶ ἡ ἱκανοποίησις τοῦ ἐθνικοῦ αἰτήματος πρὸς ἐπιβολὴν τῶν δικαίων Ποινικῶν κυρώσεων. Τὸ Ἐθνικὸν Συμβόλαιον τοῦ Λιβάνου ἐπαγγέλλεται τὴν ἐπιβολὴν σκληρῶν κυρώσεων κατὰ τῶν προδοτῶν τῆς Πατρίδος καὶ τῶν ἐκμεταλλευτῶν τῆς δυστυχίας τοῦ Λαοῦ μας. Μὲ τὸ Διάγγελμα τῆς 4ης Σεπτεμβρίου ἡ Κυβέρνησις ἐπανέλαβε τὴν ὑπόσχεσιν ὅτι ἡ «Ἐθνικὴ Νέμεσις θὰ εἶναι ἀδυσώπητος». Καὶ τώρα θὰ τηρήσῃ τὴν ὑπόσχεσίν της.

Ὁ νόμος τῆς ἐπιβολῆς τῶν δικαίων κυρώσεων ἔχει δημοσιευθῆ καὶ θὰ τεθῇ ἀμέσως εἰς ἐφαρμογήν. Ἔχουν προνοηθῆ ὅλαι αἱ ἐγγυήσεις, ὥστε νὰ μὴ μεταβληθῇ εἰς ὄργανον ἐκδικήσεων καὶ ἱκανοποιήσεως παθῶν.

Ἐμπνευστὴς τῶν ποινῶν θὰ εἶναι ἡ συνείδησις τοῦ Ἔθνους.

Δὲν πρόκειται βεβαίως εἰς τὴν Ἑλλάδα, ὅπως συνέβη εἰς ἄλλας χώρας, περὶ μεγάλου ἀριθμοῦ ἐνόχων, περὶ μερίδων Λαοῦ αἱ ὁποῖαι ἠπίστησαν πρὸς τὸ Ἔθνος καὶ προσεχώρησαν εἰς τὸν Κατακτητήν. Εἰς τὴν Ἑλλάδα ὑπῆρξε καθολικὴ ἡ πίστις πρὸς τὴν συμμαχικὴν ὑπόθεσιν καὶ ἐλάχιστα τὰ περιστατικὰ τῆς προδοτικῆς συνεργασίας μὲ τὸν ἐχθρόν. Ἀλλ' ἀκριβῶς δι' αὐτό, διότι εὑρίσκοντο εἰς πλήρη ἀντίθεσιν πρὸς τὸ καθολικὸν αἴσθημα τοῦ Λαοῦ, θὰ πρέπει νὰ ὑποστοῦν αὐστηρὰν καταδίκην. Ἡ ἐκκαθάρισις τῶν εὐθυνῶν τοῦ παρελθόντος θὰ ἱκανοποιήση τὸ καθολικὸν Ἐθνικὸν καὶ Ἠθικὸν αἴτημα, θὰ ἐξυγιάνῃ τὴν ἀτμόσφαιραν, θὰ ἐξατμίσῃ τὴν δικαίαν ἀγανάκτησιν τοῦ Λαοῦ καὶ θὰ θεμελιώσῃ ἀσφαλέστερον τὸ μέλλον τῆς Ἐθνικῆς μας Ἀναγεννήσεως.


VII. Ο ΛΑΟΣ ΑΝΑΚΤΑ ΤΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΤΟΥ

Ἡ ἀποκατάστασις τῆς Λαϊκῆς Κυριαρχίας ἀνήκει κατ' ἐξοχὴν εἰς τοὺς πρώτους θεμελιώδεις σκοπούς μας. Ὁ Λαὸς ἀνακτᾶ τὰς ἐλευθερίας του καὶ γίνεται ὁ κυρίαρχος τῆς Χώρας του.

Ἡ Κυβέρνησις τῆς Ἐθνικῆς Ἑνώσεως ἔχει ἀπόφασιν νὰ χωρήσῃ εἰς τὴν ταχυτέραν δυνατὴν ἐνέργειαν καὶ Δημοψηφίσματος καὶ ἐκλογῶν Συντακτικῆς Συνελεύσεως καθὼς καὶ Δημοτικῶν καὶ Κοινοτικῶν ἐκλογῶν. Καὶ ἀποτελεῖ ζήτημα τιμῆς διὰ τὴν Κυβέρνησιν ὅπως ἡ Λαϊκὴ Ἐτυμηγορία ἐκδηλωθῇ κατὰ τρόπον ἀπολύτως γνήσιον. Εἶναι πλέον καιρός, ἔπειτα ἀπὸ τὴν μακρὰν περίοδον τῆς δουλείας, ὅπως ὁ Ἑλληνικὸς Λαός, ἀπηλλαγμένος πάσης καὶ ὑλικῆς καὶ ψυχολογικῆς βίας, ἀποφασίσῃ κυριάρχως καὶ διὰ τὸ Πολίτευμα καὶ διὰ τὸ Κοινωνικὸν Καθεστὼς καὶ διὰ τὴν Κυβέρνησιν τῆς ἀρεσκείας του, καθὼς ἐπίσης καὶ διὰ τοὺς Δημοτικοὺς καὶ Κοινοτικοὺς ἄρχοντάς του.

Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ προχωροῦμεν μὲ τὰ τεκμήρια τοῦ παλαιοῦ παρελθόντος, τὰ ὁποῖα εὐλόγως τίθενται ὑπὸ ἀμφισβήτησιν. Ὑπάρχει ἐπείγουσα ἀνάγκη νομιμότητος.

Τὸ Ἔθνος χρειάζεται ὁριστικὸν Πολίτευμα καὶ Λαοπρόβλητον Κυβέρνησιν, ὥστε ν' ἀναληφθῇ μετὰ σταθερότητος ἡ προσπάθεια τῆς μεγάλης δημιουργίας τοῦ Μέλλοντος. Ἕως τότε, μόνον ἡ Ἐθνικὴ Ἕνωσις σώζει! Ἀπέδωκεν ἤδη ὑπὲρ τοῦ Τόπου μέγα ἀγαθόν. Ηὐξήθη τὸ Διεθνὲς κῦρος τῆς Ἑλλάδος καὶ συνετελέσθη ἡ ὁμαλὴ μετάβασις ἀπὸ τῆς δουλείας εἰς τὴν ἀπελευθέρωσιν, ἡ ὁποία ἀπὸ ὅλους σχεδὸν ἐθεωρεῖτο ἀπίστευτος, ὥστε σήμερον νὰ προσλαμβάνῃ, περίπου, τὰς διαστάσεις «θαύματος».

Πρὸς ὅλους τοὺς συντελεστάς του ἀπευθύνομεν δημόσιον ἔπαινον καὶ τοὺς ἐκφράζομεν τὰς θερμὰς εὐχαριστίας τῆς Κυβερνήσεως, διότι ἐπειθάρχησαν εἰς τὰς ἐντολάς της καὶ ἐδικαίωσαν τὴν ἐμπιστοσύνην της.

Παρόμοια «θαύματα» ἡ Ἐθνική μας Ἕνωσις θὰ δυνηθῆ νὰ ἐπιτελέσῃ, ἐὰν συνεχισθῇ μὲ τὴν ἰδίαν εἰλικρίνειαν καὶ τὴν ἰδίαν πίστιν, καὶ εἰς τὸ μέλλον.

Ὅλοι οἱ μεγάλοι σκοποί, τοὺς ὁποίους ἀνεπτύξαμεν, χωρὶς τὴν Ἐθνικὴν Ἕνωσιν δὲν ἠμποροῦν νὰ πραγματοποιηθοῦν, ἐνῷ μὲ τὴν Ἕνωσιν θὰ εὐοδωθοῦν ἀσφαλῶς, εἰς τρόπον ὥστε ἀπὸ τὸ σημερινὸν χάος νὰ προέλθη ἕνας Νέος Ρυθμός, ἀπὸ τὰ ἐρείπια τῆς δουλείας ἕνας Νέος Κόσμος, ἄξιος φορεὺς τῆς Ἐθνικῆς μας Ἀναγεννήσεως.

Ἡ ἐποχή μας ἀνήκει βεβαίως εἰς ἄλλον αἰῶνα, ἔχει ὅμως πολλὰς ὁμοιότητας μὲ τὴν ἐποχήν του 21. Καὶ σήμερον, ὅπως καὶ τότε, ἐξερχόμεθα ἀπὸ τὸν ἀγῶνα πλήρεις ἀπὸ δόξαν, ἐρείπια καὶ διχόνοιαν. Γνωρίζομεν ποῦ ὡδήγησε τότε ἡ διαίρεσις, καὶ ὠφείλαμεν νὰ ἐμπνευσθῶμεν ἀπὸ τὸ παράδειγμα, διὰ νὰ τὸ ἀποφύγωμεν...

(...)

Λαὲ τῶν Ἀθηνῶν: Ἑορτάζομεν σήμερον τὴν Ἀνάστασιν.

Μὲ βαθυτάτην συγκίνησιν Σοῦ ἀπευθύνω τὸν ἐγκάρδιον χαιρετισμὸν
τῆς Πατρίδος.