Τρίτη, 4 Ιανουαρίου 2011

Άλλο η δημοκρατία κι άλλο...

...η δειμοκρατία.






Ό,τι χειρότερο το ΔΝΤ
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ

Η Μάρτα Χάρνεκερ είναι σύμβουλος του Ούγκο Τσάβες. Χιλιανή, αυστριακής καταγωγής, εργάστηκε για την κυβέρνηση Λαϊκής Ενότητας και έζησε πολλά χρόνια εξόριστη στην Κούβα μετά το πραξικόπημα Πινοσέτ. Έχοντας μεγάλη εμπειρία από τους αγώνες της Αριστεράς στη Λατινική Αμερική επισκέφθηκε τον Δεκέμβρη την Ελλάδα, μαζί με το συνεργάτη της Μάικλ Λίμποβιτς, ύστερα από πρόσκληση του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς.



[...] Για μας η δημοκρατία είναι η ισότητα. Δεν μπορούμε να έχουμε δημοκρατία, με ανθρώπους χωρίς φαγητό, στέγη, σχολεία κ.λπ. Θεωρούμε επίσης ότι το κεντρικό ζητούμενο είναι η συμμετοχή της κοινωνίας στις αποφάσεις. Γι' αυτό μιλάμε για πρωταγωνιστική δημοκρατία, όπου η συμμετοχή είναι απαραίτητη, με τη ριζοσπαστική έννοια, όπου οι άνθρωποι θα μπορούν να δημιουργήσουν τη δική τους κοινωνία, θα μπορούν να συμμετέχουν στην κριτική, θα υπάρχουν χώροι επικοινωνίας. Αυτή η δημοκρατία συνδέεται με τη νέα κοινωνία που θέλουμε να οικοδομήσουμε [....] Νομίζω ότι οφείλετε να χρησιμοποιήσετε τα αποτελέσματα των πολιτικών του ΔΝΤ στη Λατινική Αμερική. Η χειρότερη περίοδος που είχαμε στα 200 χρόνια ανάπτυξης μας ήταν αυτή κατά την οποία οι κυβερνήσεις μας εφάρμοσαν πολιτική ΔΝΤ. Αυτή τη στιγμή έχουμε το αντίθετο, έχουμε κυβερνήσεις που ήρθαν σε ρήξη με το ΔΝΤ και γι’ αυτό τα χρήματα πλέον χρησιμοποιούνται διαφορετικά. Γιατί ένα από τα πρώτα πράγματα που επιβάλει το ΔΝΤ είναι οι περικοπές στο κοινωνικό κράτος. Εμείς κάνουμε το αντίθετο. Η Παγκόσμια Τράπεζα πραγματοποιεί στην Κούβα μια οικονομική συνάντηση κάθε χρόνο. Και αυτοί, οι καπιταλιστές λένε ότι η Κούβα είναι η χώρα με μεγαλύτερη προοπτική επιτυχίας σε ένα παγκοσμιοποιημένο οικονομικό περιβάλλον στο μέλλον, γιατί η ψαλίδα μεταξύ πλουσίων και φτωχών είναι η μικρότερη και έχει τη μεγαλύτερη επάρκεια επαγγελματικού προσωπικού.

Θα πρέπει λοιπόν να σκεφτείτε για λύσεις, στο ευρωπαϊκό περιβάλλον που είναι διαφορετικό από το δικό μας. Θεωρώ όμως ότι η εμπειρία του Εκουαδόρ, που έχει εφαρμόσει έλεγχο διαφάνειας στο χρέος του και καθόρισε το επαχθές χρέος, θα ήταν ενδιαφέρουσα στην Ελλάδα. Πώς μπορείς να αναγκάσεις έναν λαό να αποπληρώνει μακροχρόνια, μάλιστα χωρίς να έχει τους πόρους, ένα χρέος που ουσιαστικά παράχθηκε σε συνθήκες διαφθοράς;

– Θεωρείτε ότι σε μια κατάσταση όπως αυτή στην Ελλάδα, η Αριστερά θα έπρεπε να προτείνει ως λύση την παύση πληρωμών;

Νομίζω ότι θα πρέπει να μελετήσετε πολύ την κατάσταση. Κάποια συνθήματα μπορεί να ακούγονται πολύ όμορφα, αλλά δεν ξέρω τι αποτελέσματα θα είχαν. Το Εκουαδόρ δεν ξεκίνησε λέγοντας ότι δεν θα πληρώσει το χρέος, είπε ότι θα μελετήσει και θα καθορίσει το επαχθές χρέος και θα αποπληρώσει το πραγματικό. Όταν ξεκινάς την ανάλυση, καταλήγουν να σου χρωστούν περισσότερα χρήματα από αυτά που σου ζητάν να πληρώσεις. Επίσης θα πρέπει να δείτε τη διασύνδεση με τις άλλες οικονομίες. Είναι πολύπλοκο, θα πρέπει να σκεφτείτε παγκόσμια.

– Στην Ελλάδα αλλά και σε όλη την Ευρώπη υπάρχουν μεγάλες κινητοποιήσεις. Αλλάζει το σκηνικό;

Συχνά λέμε ότι όταν βλέπεις απ’ έξω τη Λατινική Αμερική φαντάζεσαι να συμβαίνουν μεγάλα πράγματα. Όταν ήρθα στην Ελλάδα, κατάλαβα ότι η αντίληψή σας για το τι συμβαίνει εδώ δεν είναι τόσο αισιόδοξη όσο είμαστε εμείς στη Λατινική Αμερική για σας. Αυτό που με κάνει αισιόδοξη είναι το εξής: Θα έλεγα ότι υπάρχουν δύο περίοδοι στην ιστορία, αυτή όπου οι ανάπτυξη είναι πολύ αργή και χωρίς μεγάλα άλματα, και η περίοδος, ειδικά εν μέσω κρίσεων όπου οι άνθρωποι κατανοούν γρήγορα, μιας και σοκάρονται από τα αποτελέσματα των κρίσεων, και ξεκινούν μικρά κινήματα, αλλά κατά τη διαδικασία αυτή παράγονται άλματα. Νομίζω ότι αυτό αρχίζει να συμβαίνει τώρα στην Ευρώπη.
Δείτε τι έγινε στη Λατινική Αμερική. Μέσα σε πέντε χρόνια όλα άλλαξαν. Σε τόσο μικρό χρόνο.
Το 1998, χρονιά που εξελέγη ο Oυ. Τσάβες, ήταν εντελώς μόνος και οι νεοφιλελεύθεροι μιλούσαν για το τέλος της Iστορίας. Τώρα όλα άλλαξαν. Νομίζω ότι αυτό μπορεί να συμβεί.
Κάθε κρίση μετατοπίζει με επαναστατικό τρόπο τη συνείδηση, αρκεί όλοι όσοι επηρεάζονται να οργανώνονται, να συμμετέχουν και να δημιουργείται μια πλατφόρμα που να χωράει όλα τα κινήματα. Για να συμβεί αυτό πρέπει να αλλάξει ο πολιτισμός της Αριστεράς. Πρέπει να καταλάβουμε ότι ο εχθρός βρίσκεται απέναντί μας και να ενωθούμε. Ακόμα κι αν έχουμε διαφορές θα πρέπει να μάθουμε να τις αποδεχόμαστε. Και ειδικά να κατανοήσουμε ποια είναι τα πραγματικά προβλήματα των ανθρώπων και να τα χρησιμοποιήσουμε ως σημαία.
Υπάρχουν κάποιες ήττες που μπορεί να μετατραπούν σε νίκες, ανάλογα με το πώς αντιδράς σε αυτές. Ένα από τα ελαττώματα της Αριστεράς στο παρελθόν ήταν ότι δεν αναγνωρίζαμε τις ήττες μας. Θέλαμε να κάνουμε μια απεργία, υποτίθεται ότι θα κινητοποιούνταν 20.000 εργάτες, κινητοποιούνταν 1.000 και αντί να παραδεχτούμε ότι δεν αγγίξαμε το στόχο μας, λέγαμε ότι νικήσαμε γιατί έκλεισε ένας δρόμος. Πιστεύω ότι αν αυτή η αυτοκριτική έρχεται για να διορθώσει τις πολιτικές που ακολουθούνται τότε πρόκειται για κάτι υπέροχο.
(...)
Αλιεύθηκε από την εφ. ΠΡΙΝ, όπου και μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη την την συνέντευξη.

Κατά τη γνώμη μου, στην περίπτωση της Ελλάδας το θέμα δεν αφορά μόνο στην πολυδιάσπαση της αριστεράς, αλλά στην ουσιαστική απονέκρωση της Κοινωνίας των Πολιτών.
Στην πατρίδα μας ζούμε υπό κατοχικό καθεστώς, έχοντας απεμπολήσει "αμετακλήτως" κάθε πολιτική κι εθνική κυριαρχία του ελληνικού λαού στη χώρα του, οπότε δεν μπορούμε πια παρά να μιλούμε για οργάνωση κινημάτων εθνικής αντίστασης.
Δεν έχει καν νόημα να συζητάμε περί δημοκρατίας σε μια χώρα υπό κατοχή, παρά μόνο περί δειμοκρατίας.
Κι έτσι, σε ότι μας αφορά, το διακύβευμα δεν είναι η αλλαγή πολιτισμικού παραδείγματος της αριστεράς, αλλά η αλλαγή πολιτισμικού παραδείγματος του ελληνικού λαού στο σύνολό του. Δεν έχει νόημα να συζητάμε για ταξικές διαφορές και ταξικούς αγώνες σ' ένα κράτος υπό πολλαπλή ξενική κατοχή, δεν έχει κανένα ουσιαστικό περιεχόμενο. Στη παρούσα συγκυρία, νομίζω μπορούμε, και πρέπει, να μιλούμε μόνο για μια νέα εθνεγερσία, για αγώνες πρωτίστως απελευθερωτικούς. Είναι πιστεύω φανερό, ότι αν δεν αποκτήσουμε ξανά την εθνική και πολιτική κυριαρχία στον τόπο μας, αν δεν απελευθερωθούμε ξανά απ' τον ξενικό ζυγό, δεν έχει νόημα να συζητάμε καν περί πολιτικής: δεν υπάρχει καμιά άλλη πολιτική για έναν λαό υπόδουλο, παρά μόνον η μαζική και μαχητική αντίσταση στις "πολιτικές" εκείνες, που του επιβάλλουν οι δυνάστες του.

Δεν υπάρχουν σχόλια: