Σάββατο, 5 Φεβρουαρίου 2011

Λένε πως...

...οι μάζες κινούν τα γρανάζια της ιστορίας. Τουλάχιστον έτσι υποστηρίζει, μέχρι τώρα, η μαρξιστική σχολή της ιστορίας.
Προσωπικά έχω αρχίσει ν' αμφιβάλλω. Ο ρόλος της προσωπικότητας στην ιστορία είναι καθοριστικός. Μπορεί ένας άνθρωπος να κάνει τη διαφορά; Κατά τη γνώμη μου, μπορεί.
Θα είχε συμβεί η οκτωβριανή επανάσταση, θα είχαμε φτάσει απ' τον Φλεβάρη στον Οκτώβρη, χωρίς την δεσπόζουσα προσωπικότητα του Λένιν; Δεν νομίζω.
Θα είχε διασωθεί η ελληνική επανάσταση, χωρίς την δεσπόζουσα προσωπικότητα του Κολοκοτρώνη; Χλωμό.
Θα είχε εδραιωθεί στην Ευρώπη το ιδεολογικοπολιτικό κίνημα του εθνικισμού, χωρίς την καταλυτική ιστορική παρουσία του Βοναπάρτη; Μπα...
Βεβαίως, οι ιστορικές προσωπικότητες εκφράζουν μια ιστορική ωρίμανση, είναι απότοκο μιας κοινωνικοπολιτικής ζύμωσης, καρπός μιας διαλεκτικής οδύνης.
Σήμερα, στον τόπο μας λείπουν ακριβώς εκείνοι οι οργανικοί διανοούμενοι, επομένως κι οι πολιτικοί ηγέτες, που θα μπορούσαν να κάνουν τη διαφορά. Λείπουν οι μπροστάρηδες, λείπουν εκείνοι που το ειδικό βάρος της προσωπικής τους σκέψης, του φρονήματος και της δράσης θα μπορούσε να συσπειρώσει, να εμπνεύσει και να οδηγήσει. Χωρίς οργανικούς διανοούμενους και πολιτικοκοινωνικές πρωτοπορίες, κι όπως συμβαίνει πάντα σε περιόδους παρακμής, όπου η οικονομική ύφεση συναντά την πολιτική κρίση, η κοινωνικοπολιτική αποσύνθεση όλο και θα βαθαίνει.
Τι λείπει;


Λείπουν, καθώς είπαμε πιο πάνω, οι διανοητικές και πολιτικές πρωτοπορίες. Εκείνες, δηλαδή, οι πρωτοπορίες που διαθέτουν την πνευματική υπόσταση, αλλά και την πολιτική συγκρότηση, να κινηθούν εκτός της συστημικής ιδεολογικής ηγεμονίας και να δημιουργήσουν μια επαναστατική κρίση παραδείγματος, να επεξεργαστούν μια νέα ιδεολογικοπολιτική εκδοχή, που να εμπνεύσει, να πείσει, να μορφώσει, να συσπειρώσει και να διαμορφώσει πολιτική συνείδηση στην κρίσιμη εκείνη λαϊκή μάζα, που είναι αναγκαίος και ικανός παράγοντας για να μετουσιωθεί αυτή η πρωτοπορία, αυτό το νέο παράδειγμα, σε δυναμική πολιτική τάση κι επομένως να κινήσει τις μυλόπετρες της νεοελληνικής ιστορίας.
Γιατί;
Γιατί υπάρχει αυτή η ελλειμματικότητα;
Γνώμη μου είναι πως η όποια ριζοσπαστική ελληνική διανόηση απορροφήθηκε, κάποια στιγμή, εντελώς στα συστημικά γρανάζια, έγινε μέρος μιας υπερδομής που, υποτίθεται, πως κατ' αρχήν αντιπάλευε. Ενσωματώθηκε στην ηγεμονική ιδεολογική ελίτ, οσμώθηκε μαζί της και, αντί να την αλλάξει, αλλοτριώθηκε εκείνη, ο ρόλος της από οργανικός κατέληξε ενδοσυστημικός και λειτουργικός.
Κυρίως, έχασε την επαφή της με τις λαϊκές ζυμώσεις, βολεύτηκε, επαναπαύτηκε και κατέληξε φλύαρη, ανούσια και παρακμιακή.

Δεν υπάρχουν σχόλια: