Δευτέρα, 13 Ιουνίου 2011

Χρεωκρατία...

...μια υπόθεση άσκησης ελέγχου.


Αλήθεια, υπάρχει κανείς ανάμεσά μας (εξαιρούνται οι "χρήσιμοι ηλίθιοι"), που να πιστεύει στα σοβαρά ότι όλη αυτή φάμπρικα περί χρέους έχει να κάνει με τα χρήματα;
Υπάρχει έστω κι ένας Έλληνας, ναυαγός του εκσυγχρονισμού, που να έχει πειστεί απ' την συστημική προπαγάνδα ότι η χώρα μας, και κατ' επέκταση τα ευρωπαϊκά PIIGS, έχουν βρεθεί σ' αυτή την οικτρή κατάσταση αποδιάρθρωσης κι αποσύνθεσης, επειδή "κάποιοι" θέλουν να εξασφαλίσουν "τα λεφτά τους";


Η πραγματικότητα είναι πως όλο αυτό το παιχνίδι δεν έχει, ούτε είχε ποτέ, να κάνει στο παραμικρό με "τα λεφτά".
Το χρέος γεννά εξάρτηση κι υποτέλεια. Όποιος ελέγχει το χρέος μια χώρας, στην ουσία ελέγχει την ίδια την χώρα.
Πέστε μου τώρα, πόσο αφελής πρέπει νά 'ναι κάποιος για να νομίζει στα σοβαρά ότι ο σκοπός των τραπεζών και των διάφορων funds είναι να εξυπηρετήσουν την "βιωσιμότητα" του δημόσιου χρέους μια χώρας κι όχι να καταστήσουν το χρέος αυτό όσο το δυνατόν πιο τερατώδες κι ανεξέλεγκτο, έτσι ώστε με κάθε νέα δανειακή "ένεση" ο έλεγχος να γίνεται όλο και περισσότερο απόλυτος κι ασφυκτικός. Η υπόθεση του δημόσιου δανεισμού, στην ουσία είναι μια υπόθεση απόλυτου ελέγχου.
Υπάρχει τρόπος διαφυγής; Υπάρχει, κι είναι δύσκολος κι επίπονος· βασανιστικός.
Κι αυτός δεν είν' άλλος απ' την λαϊκή αντίσταση. Αν υπάρχει μια και μόνη δύναμη ικανή ν' ανατρέψει τους σχεδιασμούς των "σκιών", αυτή είναι η δύναμη του κόσμου που αντιστέκεται. Αν υπάρχει μια παράμετρος που δεν μπορούν να εξαγοράσουν, να εκφοβίσουν, να ελέγξουν τα νεοταξικά ιερατεία, αυτή είναι η παράμετρος της ενστικτώδους λαϊκής αντίδρασης, των αυτόνομων λαϊκών κινημάτων. Η ανάγκη σπρώχνει τον άνθρωπο να παλέψει. Αν δεν παλέψει, θα πεθάνει. Στη φύση δεν υπάρχει πιο ισχυρό ένστικτο απ' αυτό της αυτοσυντήρησης. Ακόμα κι ο πιο απολιτικός, αφάσιος, φοβισμένος κι ενοχικός, όπως τον καταντούν τα συστημικά ΜΜΕ, "ιθαγενής" θα ξεσηκωθεί και θα παλέψει την ώρα που καταλύονται οι όροι κι οι συνθήκες της ύπαρξής του, την ώρα που απειλείται η ίδια του η επιβίωση, την ώρα που αντικρίζει, κατάματα πλέον, την άβυσσο της απόλυτης εξαθλίωσης, της ένδειας, της ταπείνωσης. Ακόμα και ο χτεσινός "πελάτης" θα εξεγερθεί όταν συνειδητοποιήσει ότι έχει στηθεί ένας ολόκληρος μηχανισμός που δεν απειλεί πλέον τα "προνόμιά του", αλλά την ίδια του την ύπαρξη. Γιατί για αξιοπρέπεια δεν μπορεί να γίνει λόγος πλέον.

Δεν υπάρχουν σχόλια: