Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2011

"Ποτέ δεν φανταζόμουν...

...ότι τόσες πολλές μέρες, κάνουν μια τόση λίγη ζωή".*


"Αξίζει να προσέξουμε ότι η σχέση της νεότερης και σύγχρονης Ελλάδας μ' αυτή τη διαδικασία του Παγκόσμιου και τις διαδοχικές της φάσεις σημαδεύεται από ιστορικές καταστροφές: η εξάντληση και το βίαιο τέλος της πρώτης φάσης της παγκοσμιοποίησης κατέληξαν στην Μικρασιατική Καταστροφή, ενώ η εξάντληση της δεύτερης φάσης της παγκοσμιοποίησης, στον μεταπόλεμο, συνοδεύτηκε από την καταστροφική δικτατορία των συνταγματαρχών και την κυπριακή τραγωδία.
Όλα τα σημάδια πολλαπλασιάζονται και δείχνουν ότι και η τρίτη, χρηματιστηριακή, φάση της παγκοσμιοποίησης έχει φτάσει σε αδιέξοδα και οι εκρήξεις των αντιφάσεών της ήδη άνοιξαν έναν βίαιο κύκλο πολέμων, κοινωνικών αναστατώσεων και λαϊκών εξεγέρσεων. Τι επιφυλάσσει το τέλος της τρίτης φάσης παγκοσμιοποίησης σ' αυτόν τον τόπο, στο κρίσιμο αυτό σταυροδρόμι των διεθνών αντιφάσεων, στη μεταιχμιακή μας ύπαρξη;
Δεν ακούτε;

...Η μυστική βοή
[...] έρχεται των πλησιαζόντων γεγονότων.
Έχουμε εμπλακεί στο Παγκόσμιο. Σ' ένα Παγκόσμιο που πάσχει.
Ζούμε στα μεταίχμιά του, στα ρήγματα των τεκτονικών του πλακών, στα εσωτερικά όρια, άρα εκεί όπου συνεχώς απειλείται η παραβίασή τους και καραδοκεί η Ύβρις.
Αλλά ποια Ύβρις; Η παραβίαση των ορίων ή η ασφυκτική στενότητά τους; Ποιος ορίζει τα όρια κι αποφασίζει τι είναι Ύβρις; Ο κυρίαρχος ή το εξεγερμένο θύμα του;
Να ζεις στα μεταίχμια σημαίνει να ζεις σε ζώνη υψηλού ιστορικού κινδύνου. Θυμήσου, όμως, την Πάτμο του Χαιλντερλιν, τον Τόπο των εσχάτων, τη Χώρα του Απροσδόκητου:

Όμως εκεί που είναι ο κίνδυνος
Εκεί και το σωτήριον φύεται
Το σωτήριον εμφανίζεται αιφνίδια, πηδάει μπροστά σου σαν αγριόγατος και πάντα στην αιχμή της αντίφασης, όταν έχει φτάσει στο απροχώρητο."**

* Τ. Λειβαδίτης, "Τα ψεύδη του Ημερολογίου".
** Σ. Μιχαήλ, "Ζώντας στα Μεταίχμια - Η παγκόσμια ιστορία της ψυχής μας", στο: Δ. Λεβεντάκος (συντ), ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ, Όψεις του Σύγχρονου Πολιτισμού, εκδ. Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2006,σ.27-28

Δεν υπάρχουν σχόλια: