Σάββατο, 1 Οκτωβρίου 2011

Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου...

Ο "υπάρχων κόσμος", μας λέει ο Μαρξ, "παράγει τη θρησκεία δηλαδή μια λαθεμένη συνείδηση του κόσμου, διότι αποτελεί αυτός ο ίδιος έναν ψεύτικο κόσμο [...] Η θρησκεία "είναι η φανταστική πραγματοποίηση της ουσίας του ανθρώπου διότι η ουσία του ανθρώπου δεν έχει πραγματική ύπαρξη. Ο αγώνας ενάντια στη θρησκεία είναι συνεπώς ο αγώνας ενάντια σ' αυτόν τον κόσμο του οποίου η θρησκεία είναι το πνευματικό άρωμα"

Γ. ΡΟΥΣΗΣ, Ο ΜΑΡΞ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΝΩΡΙΣ, εκδ. ΓΚΟΒΟΣΤΗ, Αθήνα 2008,σ.236


Πολλές θρησκείες, "πραγματώσεις της ουσίας μας", περάσαμε εμείς οι Έλληνες. Απ' τον μεγαλοϊδεατισμό και τον φολκλορικό εθνικοχριστιανισμό μέχρι την τζάμπα μπουρζουαζία και τον επαρχιώτικο μετανεωτερισμό.
Σήμερα, η ελληνική θρησκεία είναι η ενοχική αυτοπαραίτηση.
Κάτι μας φταίει, όλα μας φταίνε, αλλά είμαστε απολύτως αποφασισμένοι να μην κάνουμε απολύτως τίποτε γι' αυτό, πέρα απ' το να βογκάμε και να τσινάμε σαν τ' αγριομούλαρα. Διαχωρίζοντας την "ουσία της ύπαρξής μας" απ' το πράττειν, αποτελούμε το πιο τρανό παράδειγμα συλλογικής αλλοτρίωσης. Καθρεφτίζοντας στους "άλλους" όλες τις πομπές και τα χούγια μας, χάνουμε την ουσία· την δικιά μας ουσία. Δούλοι, κι όχι υπόδουλοι, αποδεχόμαστε "την κατάσταση μας" με μια μεταφυσική εγκαρτέρηση, μια μοιρολατρία: τα πάθη μας είναι ριζικό του Γένους μας. "Κάποιος θα μας σώσει", κάποιος Έλληνας θεός θα ενσκήψει και θα αποκαθάρει την ελληνική Ύβρι, θα επιφέρει, ξάφνου, των παθημάτων μας την κάθαρση. Ευτυχώς ή δυστυχώς, οι Έλληνες θεοί έχουν από καιρό πεθάνει ή, εν πάση περιπτώσει, μας έχουν γραμμένους στις θεϊκές τους παπάρες. Η κάθαρση της ελληνικής τραγωδίας θα έλθει, καθώς λέει κι ο ποιητής, μέσα από τη δράση, τη δική μας δράση κι όχι μέσα απ' τις απαγγελίες.

Δεν υπάρχουν σχόλια: