Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2011

Λαβύρινθοι...


Ατέλειωτος μοιάζει να 'ναι ο μίτος της Αριάδνης τους τρομερού ελληνικού μας λαβύρινθου. Μινώταυροι ένα σωρό, ντυμένοι φίλοι, μα Θησέας πουθενά. Τόσοι πολλοί Επιμηθείς κι Ηρόστρατοι μαζεμένοι σ' αυτόν τον τόπο· ούτ' ένας Προμηθέας.
Τα ψευτοδιλήμματα με τα οποία μας βομβαρδίζουν συνεχώς, η πραξικοπηματική κυβέρνηση Παπαδήμου -με κοινοβουλευτικό μανδύα, ναι το γνωρίζω, τα πάσης φύσεως πρόθυμα εξαπτέρυγα και το συστημικό χαλκείο των μέσων μαζικής ενημέρωσης, μοιάζουν ολοένα και περισσότερο απειλητικά και τελεσίδικα. Απ' το: "ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε", περάσαμε στο: "η ξεπουλιόμαστε ή χανόμαστε" και τώρα φτάσαμε στο: "ή προσκυνάμε ή μας χαλάνε". Αμέτρητες, εκατοντάδες χιλιάδες, εκατομμύρια "Ιφιγένειες", βορά στον βωμό μιας αδηφάγας, αγοραίας "Ευρώπης". Μια Ευρώπη που ξεψυχάει, αλυσοδεμένη πίσω από το γερμανικό juggernaut.
Το γερμανικό άχθος...
Στην παρούσα συγκυρία, δεν έχει νόημα πλέον να αναλύσει κάποιος το "τις πταίει". Σχεδόν όλοι γνωρίζουμε ότι εκείνο που πραγματικά έφταιξε ήταν η μετακαπιταλιστική φούσκα του "εύκολου χρήματος" και της μεγέθυνσης στη βάση του ατέρμονου δημόσιου δανεισμού· μια μεγέθυνση χωρίς ανάπτυξη. Εμείς, οι Έλληνες, μαθαίνουμε πια στο πετσί μας τι ακριβώς σημαίνει μια τέτοιου είδους "ανάπτυξη".
Κι επειδή όλη σχεδόν η πολιτική ρητορική των ημερών μας περιστρέφεται γύρω απ' την πολυθρύλητη αυτή ανάπτυξη, εγώ, που δεν είμαι κάνας οικονομικός γκουρού, σαν κι αυτούς που περιφέρονται στον τηλεοπτικό βούρκο, και καταλαβαίνω μόνο τ' απλά και τα βασικά, νομίζω μόνο δυο είδη, ή συνδυασμός δυο ειδών, ανάπτυξης νοούνται: αυτό που έχει να κάνει με δημόσιες επενδύσεις κι αυτό που έχει να κάνει με ιδιωτικές.
Τις δημόσιες επενδύσεις μας λένε ότι στον τόπο μας θα πρέπει να τις ξεχάσουμε.
Γιατί;
Πρώτον, γιατί είμαστε πένητες και ζήτουλες -έτσι μας λένε, οπότε δεν περισσεύουν χρήματα για δημόσιες επενδύσεις, ή περισσεύουν κάτι ψίχουλα, ίσα ίσα για να γεμίσουν λίγο ακόμα τα σεντούκια των "επιχειρηματιών-εργολάβων" και των πολιτικών τους θεραπαινίδων. Κι επίσης, θα πρέπει, μας λένε, κάποια στιγμή να "αποσοβιετοποιηθεί" το ελληνικό κράτος -δεν έχει όρια η ξεφτίλα τους. Κι έτσι, ανάμεσα στ' άλλα, οι νεοφιλελεύθεροι φωστήρες, και τα πληρωμένα χέρια της αγοράς που κατ' ευφημισμόν αποκαλούνται "τεχνοκράτες", έχουν κηρύξει έναν ανελέητο πόλεμο στην κρατική μηχανή και στο δημοσιοϋπαλληλικό προσωπικό, λες και μπορεί να στηθεί ένα οποιοδήποτε κράτος με το δημοσιοϋπαλληλικό της προσωπικό είτε στα κεραμίδια είτε στα χαρακώματα και την κρατική μηχανή (δολίως) απαξιωμένη κι αποσαθρωμένη. Κι όλα αυτά, την ίδια ώρα που οι ίδιοι αυτοί "δημοσιοϋπαλληλομάχοι" ζητούν απ' τους "εχθρούς" να βάλουν πλάτη στην "εθνική προσπάθεια", την ίδια ακριβώς στιγμή που τους εξανδραποδίζουν! Ένα απέραντο φρενοκομείο...
Δεύτερον, γιατί στην νεοφιλελεύθερη ατζέντα το κράτος έχει μόνο δυο δουλειές να κάνει: να προστατεύει την ιδιωτική περιουσία και να εξασφαλίζει την "νομιμότητα" της αγοραίας τυραννίας μέσω της θεσμοθετημένης βίας.
Οι ιδιωτικές επενδύσεις, μας λένε, θα έρθουν "όταν πιάσουμε πάτο"! Μάλιστα, έτσι ακριβώς. Μην παραξενεύεστε, οι αγοραίοι Μινώταυροι δεν έχουν καμιά άλλη κοινωνική τοποθέτηση απ' εκείνη του κέρδους, και μάλιστα όχι του ορθολογικού κέρδους, αλλά του πειρατικού. Κοντολογίς, είμαστε λεία. Αλλά πρέπει να "φτηνήνουμε" κι άλλο, για την ακρίβεια πρέπει, με την λογική του ικανοποιημένου σκλάβου, να εκλιπαρήσουμε για να μας αγοράσουν μπιρ παρά κι επί πιστώσει.
Εναλλακτικά, μπορούμε να αποδεχθούμε, εθνικώς υπερήφανοι, την προτεκταριοποίηση της Ελλάδας, την μετατροπή της πατρίδας μας ολόκληρης σε μια "ειδική ζώνη", όπου οι "σοβαροί επιχειρηματίες" θα επενδύσουν, επιτέλους, τα εκατομμύριά τους σε συνθήκες ασφαλώς Ινδίας. Θαυμαστό πράγμα η οικονομική Γεωγραφία: κινεί βουνά και θάλασσες!
Αλλιώς...
Αλλιώς, μας φοβερίζουν μ' ένα τεράστιο κι απειλητικό δάχτυλο μέσα στα μούτρα μας, δραχμή!
Και τρέμουν οι ιθαγενείς, ακούς εκεί δραχμή! "Ωιμέ", σκούζει ο χορός των ευρωναυαγών, "σκύλες της λύσσας, ποιοι θεοί να εχθρεύονται άραγε ετούτον τον λαό κι απειλούν να τον ρίξουν στα Τάρταρα της δραχμής;"
Λες και δεν υπήρξε αυτή η χώρα πριν το ευρώ, λες και πριν από μια εικοσαετία ζούσαμε στις σπηλιές και συναλλασσόμασταν με όστρακα!
"Και το χρέος", ρωτάει δήθεν φρικαρισμένος ο επιτήδειος υποβολεύς τον δεινοπαθούντα Σίσυφο, "τι θα γίνει με το χρέος; Θα παραμείνει σε ευρώ και τότε θα γίνει ο βράχος, που ανεβοκατεβάζεις ατέρμονα, ένα βουνό και θα μας καταπλακώσει όλους!"
Ποιους όλους;
Στην πραγματικότητα, βεβαίως, όλα αυτά είναι παραμύθια της αγοραίας Χαλιμάς. Η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα πτώχευσε στην ιστορία της όσες φορές προσχώρησε σε διάφορους τύπους "σταθερών κανόνων" και νομισματικών δουλειών. Κι ύστερα, ω του ελληνικού θαύματος, αναγεννήθηκε εκ της τέφρας της, μόλις έφυγε απ' τα "σταθερά δόκανα" κι επέστρεψε σε εθνικού τύπου οικονομία. Αλλά, είπαμε: όποιος δεν θυμάται την ιστορία, είναι υποχρεωμένος να την επαναλάβει. Ως φάρσα.
Φυσικά, αυτή η φάρσα δεν είναι πάντοτε τόσο ξεκαρδιστική. Σχεδόν πάντα είναι ιλαροτραγωδία. Να σας θυμίσω μόνο ότι, σε περιπτώσεις σαν το μεταίχμιο που ζούμε σήμερα, η "λύση" δόθηκε απ' την "οικονομία του πολέμου", που "κοινωνικοποιεί" τα καπιταλιστικά αδιέξοδα με εκατόμβες νεκρών.
Υπάρχει, όμως, λύση;
Ασφαλώς και υπάρχει, όχι ασφαλώς μέσα στο ίδιο αδιέξοδο σύστημα, όχι με τους "κανόνες" και τα ψευτοδιλήμματα του καθοδικού σπιράλ του θανάτου.
Μα να γίνουμε "Κούβα" ή "Βόρειος Κορέα", ρωτάει ο τσαρλατάνος πολιτευτής, στοχεύοντας στα πιο φοβικά αντανακλαστικά του καθημαγμένου πόπολου.
Όχι, ρε άθλιε πονηρέ πολιτευτή, δεν ισχύει ούτε αυτό το ψευτοδίλημμα. Μπορούμε, απλώς, να ξαναγίνουμε Ελλάδα. Συντονισμένα, με ψυχραιμία σύνεση και προσοχή, κυρίως με στρατηγικό σχέδιο, να ξαναβάλουμε στην τράτα μας την κουρελού εκείνα τα οικονομικά και δημοσιονομικά εργαλεία, που δίνουν την δυνατότητα σε μια χώρα να γίνει ανταγωνιστική, και να μπει στον δρόμο της ανάπτυξης, χωρίς το κοινωνικό ολοκαύτωμα που συνεπάγεται η πολιτική των διαρκών εσωτερικών υποτιμήσεων, η λαίλαπα του γερμανικού τύπου αποπληθωρισμού. Ναι, υπάρχει κι άλλος δρόμος.
Φυσικά, θα ήταν ευχής έργο η κίνηση αυτή να είναι συντονισμένη, απ' όλα τα PIIGS του ευρωπαϊκού Νότου. Μια συντονισμένη απόδραση απ' την γερμανική μέγγενη. Θυμηθείτε: η Γερμανία, κι η εκκολαπτόμενη "ισχυρή" βορειοευρωπαϊκή χάνσα, μπορεί να έχει πλεονάσματα, μόνον όσο ο "ισχνός" ευρωπαϊκός Νότος έχει ελλείμματα. Έτσι δουλεύει κι όχι αλλιώς όλη αυτή η φάμπρικα της απάτης. Κι αυτή η φάμπρικα δουλεύει μόνον όταν το συστημικό πολιτικό προσωπικό του "ισχνού" Νότου είναι απολύτως ελεγχόμενο και υποδεικνύει την σκλαβιά σαν "αναπόδραστη αναγκαιότητα". Έγραφε ο Ζαν Ζακ Ρουσό:
"Ο Αριστοτέλης επίσης πριν απ' όλους αυτούς είχε πει πως οι άνθρωποι δεν είναι καθόλου ίσοι από τη φύση και ότι άλλοι γεννιούνται για να είναι σκλάβοι και άλλοι γεννιούνται για να κυβερνούν.
Ο Αριστοτέλης είχε δίκιο. Μα έπαιρνε την αιτία για το αποτέλεσμα. Κάθε άνθρωπος που γεννιέται μέσα στη δουλεία γεννιέται για νά 'ναι δούλος. Τίποτα πιο βέβαιο από τούτο. Οι δούλοι χάνουν τα πάντα μέσα στα δεσμά τους. Αγαπούν τη σκλαβιά τους, καθώς οι σύντροφοι του Οδυσσέα αγαπούσαν την αποκτήνωσή τους.
Αν υπάρχουν λοιπόν δούλοι, δούλοι "εκ φύσεως", τούτο συμβαίνει επειδή άλλοτε υπήρξαν δούλοι αντίθετα προς τη φύση. Η βία δημιούργησε τους πρώτους σκλάβους, η δειλία όμως διαιώνισε τη σκλαβιά".*

* Γ. Ρούσης, Ο ΜΑΡΞ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΝΩΡΙΣ, Η ΕΤΕΡΟΧΡΟΝΙΣΜΕΝΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗΣ, εκδ. ΓΚΟΒΟΣΤΗ, Αθήνα 2008, σ.288-289

Δεν υπάρχουν σχόλια: