Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2011

Τα άχρηστα "μαξιλαράκια"...


"Μεταρρύθμιση".
Μια λέξη που από μόνη της, χωρίς κοινωνική τοποθέτηση, δε λέει τίποτα. Ή μάλλον μπορεί να λέει πολλά. Για την ακρίβεια, μερικές φορές, μπορεί να ισοδυναμεί με κοινωνικό ολοκαύτωμα. Δεν είναι μια ουδέτερη λέξη η μεταρρύθμιση. Όπως δεν τίθεται και θέμα καλών και κακών "διαχειριστών" μιας "τεχνοκρατικής" μεταρρύθμισης. Στην νεωτερική εποχή, υπάρχουν δυο βασικά είδη (καπιταλιστικών) μεταρρυθμίσεων: εκείνες που επιχειρούν να στρέψουν το οικονομικοκοινωνικοπολιτικό σύστημα προς κοινωνιοκεντρικότερα μοντέλα κι εκείνες που επιχειρούν το αντίθετο. Αυτές τις τελευταίες, θατσερικού τύπου, μεταρρυθμίσεις είναι που βιώνουμε σήμερα. Δεν υπάρχουν "καλοί" και "κακοί" διαχειριστές τέτοιου τύπου μεταρρυθμίσεων -είναι πολύ, πάρα πολύ, βολικό κι απλοϊκό να επιρρίπτουμε την "αποτυχία" τέτοιων μεταρρυθμίσεων στην "βλακεία" ή/και στην "ανικανότητα" του ΓΑΠ, του Καραμανλή ή όποιου άλλου, πρόκειται για επεμβάσεις που στοχεύουν έτσι κι αλλιώς στην αποδόμηση και απορρύθμιση του κοινωνικοπολιτικού μοντέλου του "λαϊκού καπιταλισμού", του περιβόητου "κράτους-πρόνοιας", προς τις νεοφιλελεύθερες επιταγές τύπου Φρίντμαν και Νόζικ, που πραγματώνονται πολιτικά με την Νέα Δεξιά. Οι νεοφιλελεύθερες αυτές λογικές και πολιτικές αρνούνται το πιο θεμελιακό κρηπίδωμα του φιλελεύθερου εξισωτισμού, εκείνο της, ούτως ειπείν, συναινετικής ενσωμάτωσης, το περιβόητο μεσοαστικό "μαξιλαράκι".
"Κάτω απ' αυτές τις συνθήκες ο σύγχρονος καπιταλισμός, από την ίδια τη φύση της κρίσης την οποία έχει προκαλέσει, οδηγείται αναπόφευκτα στην ανατροπή σημαντικών πτυχών μιας πραγματικότητας που μέχρι σήμερα εγκλώβιζε την εργατική τάξη των αναπτυγμένων χωρών στη λογική της ενσωμάτωσης.
Αν δεχτούμε την άποψη ότι σε μεγάλο βαθμό η ρίζα της συναινετικής ενσωμάτωσης είναι ακριβώς η ρεφορμιστική πολιτική, ή διαφορετικά οι παραχωρήσεις προς την εργατική τάξη, αν δεχτούμε ότι προϋπόθεση για να υπάρξει μια τέτοια πολιτική είναι η ευημερία του καπιταλισμού, είναι εύκολο να κατανοήσουμε ότι κάτω από τις συνθήκες της σύγχρονης κρίσης του συστήματος κάτι τέτοιο είναι πια αδύνατον.
Με άλλα λόγια υποστηρίζω ότι είναι τέτοια η φύση της σύγχρονης κρίσης του συστήματος, που όσο αυτό και αν κινδυνεύει, δεν είναι πια δυνατόν να βγάλει από το μανίκι του ένα "υπουργείο μεταρρυθμίσεων", όπως έλεγε η Ρόζα Λούξεμπουργκ, ούτε ακόμα είναι δυνατόν να επανέλθει σε μια Κευνσιανικού τύπου πολιτική.
Αντίθετα στις αναπτυγμένες χώρες θα διευρύνει το φάσμα της ανεργίας, θα εντείνει την εκμετάλλευση, θα πλήττει τις κατακτήσεις των εργαζομένων, θα ρίχνει το βιοτικό τους επίπεδο, θα τους αντιμετωπίζει όλο και πιο αυταρχικά.
Στην εποχή μας, η όποια οικονομική ανάπτυξη υπό κεφαλαιοκρατικούς όρους δεν μπορεί παρά να έρχεται σε όλο και οξύτερη αντίθεση με την κοινωνική ανάπτυξη και με την δημοκρατία, και αυτό στην πράξη σημαίνει υπόσκαψη θεμελιακών πυλώνων της συναινετικής ενσωμάτωσης."*

*Γ. Ρούσης, Ο ΜΑΡΞ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΝΩΡΙΣ, Η ΕΤΕΡΟΧΡΟΝΙΣΜΕΝΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗΣ, εκδ. ΓΚΟΒΟΣΤΗ, Αθήνα 2008, σ.307-308.

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

«Η δική μας διετής διακυβέρνηση οδήγησε σε αδιέξοδα, κοινωνικά, οι­κονομικά, εθνικά. Οδήγησε σε φτώ­χεια και κοινωνική αποσύνθεση, πρω­τοφανή οικονομική ύφεση που φτάνει το τουλάχιστον 8% και πλέον, σε εθνική ταπείνω­ση, εθνική αναξιοπρέπεια και κρατική αποδιοργάνωση»
ΑΥΤΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ, ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ, και συνέβαλαν από της 3ης Δεκεμβρίου 1944, γενικότερα και ειδικώότερα στην εθνι­κή ταπείνωση και την εθνική αναξιο­πρέπεια. Η ανατροπή του ΠΡΑΞΗΚΟΠΗΜΑΤΙΚΟΥ κα­θεστώτος της υποτέλειας, της πτώχευ­σης και της εξαθλίωσης ΕΙΝΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΟΛΩΝ ΜΑΣ. (ΑΚΡΟΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΡΑΞΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ).
(ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗΣ ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗΣ ΟΛΩΝ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΓΛΙΤΩΝΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΟΙΝΗ !).