Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 2011

"Ανοιχτά επαγγέλματα" ή άλλως πώς...

...γιούργια, στον νταβλά με τα κουλούρια!

Φαρμακευτικός Σύλλογος Πειραιά
Γραφείο Τύπου

Πειραιάς 27/1/20011
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Μετά την δημοσιοποίηση εγγράφου του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών με θέμα τις διμερείς οικονομικές και εμπορικές σχέσεις Ελλάδος – Ισραήλ, στο οποίο αναφέρεται ότι η Εταιρία πολυφαρμακείων Super Pharma σχεδιάζει «σε πρώτη φάση» ίδρυση καταστημάτων λιανικής πώλησης στην Αθήνα, επιβεβαιώνονται και ενισχύονται οι φόβοι και τα ερωτηματικά για τις ασάφειες του νομοσχεδίου, που μας οδηγούν στο κλείσιμο των Φαρμακείων μας.


Παρά τις υποσχέσεις και τις διαβεβαιώσεις του Υπουργού Υγείας στην Βουλή, επιφυλασσόμεθα, κινητοποιούμενοι, μέχρι την ψήφιση του Νομοσχεδίου.
Αποδεικνύεται πλέον απολύτως δικαιολογημένη η άμεση κινητοποίηση του Συλλόγου μας και βεβαίως εκτός των άλλων διαφωνιών η λέξη «συμφέροντα» αποκτά σάρκα και οστά...
Ταυτόχρονα, σημαντικά θέματα όπως το ωράριο, οι εκπτώσεις στα Ασφαλιστικά Ταμεία και το αλόγιστο άνοιγμα φαρμακείων γύρω από κέντρα συνταγογράφησης,παραμένουν ανοιχτά.

Από το Γραφείο Τύπου
Αναλυτικά το έγραφο



Τετάρτη, 26 Ιανουαρίου 2011

"Θα σε φιλέψω...

...στεναγμέ".





"Θα σε φιλέψω στεναγμέ"
Στίχοι: Κώστας Φασουλάς
Μουσική: Κώστας Λειβαδάς
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Σκουλάς

Θα σε φιλέψω στεναγμέ
τα όχι σου να γίνουν ναι
απ΄την ψυχή μου σαν περνάς
ανάλαφρα να περπατάς.

Να τρέξει φλέβα του καημού
με την ορμή του ποταμού
σαν φτάσει η αγάπη την αυγή
να'χει στερέψει η πληγή.

Αγκάλιασέ με ουρανέ,
γέλασε κι άστραψε για με
Ρίξε φωτιά του κεραυνού
στην στράτα του αποχωρισμού...

Κορόιδο...

...λάε!
Όλα αυτά τα...πολιτικά καλόπαιδα έχουν ασύδοτη ασυλία κι εμείς έχουμε μόνιμη κωπηλασία!

"Δεν καταλάβαινε ή... έκανε το κορόιδο;"
Κόλαφο για τον πρώην πρωθυπουργό, Κώστα Καραμανλή, αποτελούν οι επιστολές του Πέτρου Δούκα για την οικονομία, ο οποίος από το 2004, ουσιαστικά, έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου για τα βασικά δημοσιονομικά μεγέθη και τη δυνατότητα της Ελλάδος να συνεχίσει να δανείζεται απρόσκοπτα και με χαμηλό επιτόκιο.


Ο πρώην υπουργός αποδεικνύει με τον τρόπο αυτό ότι ο Κώστας Καραμανλής γνώριζε τα πάντα για την οικονομία έγκαιρα, αλλά, παρ' όλα αυτά, δεν έλαβε κανένα μέτρο, για να αποτρέψει την πορεία της χώρας στον… γκρεμό!
Μάλιστα, στις 23 Δεκεμβρίου του 2008, ο κ. Πέτρος Δούκας προέβλεπε σαφέστατα τις εξελίξεις και ανέφερε στον πρώην πρωθυπουργό:

«Η ευχέρεια δανεισμού είναι και άμεση και πιο σημαντική πρόκληση για τη χώρα και από την πίεση της Ευρωπαϊκής Ένωσης για συγκράτηση των ελλειμμάτων».

Ουσιαστικά, ο κ. Δούκας έλεγε στον κ. Καραμανλή ότι σε λίγο δεν θα μπορείς να δανείζεσαι και ότι αυτό είναι το μεγαλύτερο στοίχημα για το επόμενο διάστημα. Αντί, όμως, ο Κ. Καραμανλής να λάβει σοβαρά υπ' όψιν του αυτή την ύστατη επισήμανση, αντικατέστησε λίγους μήνες αργότερα τον Γιώργο Αλογοσκούφη, ο οποίος, επίσης, ζητούσε τη λήψη μέτρων με τον Γιάννη Παπαθανασίου, που δεν έκανε τίποτε για να αλλάξει, έστω και λίγο, την καταστροφική, όπως αποδείχθηκε, πορεία της χώρας.

Στην ίδια επιστολή, ο κ. Δούκας τονίζει ότι «πρέπει να προβάλλουμε εικόνα κύρους, υπευθυνότητας, εργατικότητας και αποτελεσματικότητας». Βαριές κουβέντες και ακόμη βαρύτερες, όταν τις απευθύνει κανείς σε έναν πρωθυπουργό, αφού ουσιαστικά του λέει ότι η κυβέρνησή του δεν έχει κύρος και υπευθυνότητα, δεν είναι εργατική και όπου εργάζεται δεν είναι αποτελεσματική!


(κλικ στις εικόνες για μεγαλύτερη ανάλυση)

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή με βάση τις επιστολές του κ. Πέτρου Δούκα, που σήμερα φέρνει στη δημοσιότητα η zougla.gr:

Μόλις στις 20 Ιουλίου του 2004, ο κ. Πέτρος Δούκας ενεχυρίαζε στον Κώστα Καραμανλή μακροσκελή επιστολή, στην οποία περιγράφεται το δράμα της ελληνικής οικονομίας. Σημαίνει συναγερμό για την πορεία του Ταμειακού ελλείμματος, εκτιμώντας ότι μπορεί να ξεπεράσει τα 18 δισ. ευρώ ή το 11%(!) του ΑΕΠ, μόνο μέσα στην πρώτη χρονιά διακυβέρνησης της χώρας από τη Ν.Δ..

Προβλέπει ακόμη σημαντική υπέρβαση των πρωτογενών δαπανών και μάλιστα κατά 2,9 δισ. ευρώ. Δηλαδή, κατά μια πρόχειρη πρόβλεψη εκείνης της εποχής (2004), το δημοσιονομικό πρόβλημα ήταν τεράστιο και επέβαλε την άμεση λήψη σκληρών μέτρων.


Ο κ. Δούκας, όμως, επιρρίπτει και σοβαρότατες ευθύνες στις κυβερνήσεις Κώστα Σημίτη.

«Παραλάβαμε επίσημο χρέος της Κεντρικής Κυβέρνησης που στο τέλος Φεβρουαρίου 2006 ξεπερνούσε τα 186 δισ. ευρώ», σημειώνει στον Κώστα Καραμανλή, ενώ προσθέτει ότι υπάρχουν και «κρυμμένες υποχρεώσεις» 2,2 δισ. ευρώ για τα φάρμακα, 400 εκατ. ευρώ για το Ταμείο Νομικών, 6 δισ. για τα νέα τοκομερίδια και 800 εκατ. ευρώ οι οφειλές προς την Αγροτική Τράπεζα. Σε αυτά δεν συμπεριλαμβάνει ο κ. Δούκας υποχρεώσεις του Δημοσίου προς τα ασφαλιστικά ταμεία ύψους 2 δισ. ευρώ τουλάχιστον, αναδρομικές πληρωμές για το ΛΑΦΚΑ, τις μισθολογικές προαγωγές συνταξιούχων αξιωματικών ύψους ενός δισ. ευρώ(!), τα χρέη προς την Τοπική Αυτοδιοίκηση επίσης ένα δισ. ευρώ καθώς και υποχρεώσεις για επιστροφές ΦΠΑ.
»

Από τις πρώτες κιόλας ημέρες των κυβερνήσεων Καραμανλή, ο κ. Πέτρος Δούκας προτείνει τη λήψη σειράς σκληρών μέτρων, περίπου, όπως αυτά που αναγκάστηκε τελικά να λάβει η χώρα το δεύτερο εξάμηνο της χρονιάς που μας πέρασε. Από το «πακέτο Δούκα» λείπει, ωστόσο, η περικοπή μισθών και συντάξεων.

Ακόμη ο κ. Δούκας προβλέπει και ενημερώνει τον κ. Καραμανλή για την πορεία των αναγκών των ασφαλιστικών ταμείων, που είναι ήδη από τότε αυξανόμενη και προτείνει τη συγκρότηση διακομματικής επιτροπής, που θα εξετάσει μόνο τα αναλογιστικά δεδομένα, ώστε να υπάρξει μια κατ’ αρχήν συμφωνία.
Τέλος, επισημαίνει ότι είναι σημαντικό για τους εταίρους μας η Ελλάδα να δείξει ότι τα στοιχεία που δίνει στην Ε.Ε. είναι σωστά και αξιόπιστα!

Αντί όλων αυτών, ο κ. Καραμανλής επέλεξε την «ήπια δημοσιονομική προσαρμογή» του κ. Αλογοσκούφη, που οδήγησε ουσιαστικά στη χρεοκοπία της Ελλάδας, το «μαγείρεμα» των στατιστικών στοιχείων από την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία του κ. Κοντοπυράκη και γενικώς την εγκληματική, όπως αποδείχθηκε, αδράνεια σχεδόν σε όλα τα θέματα της οικονομίας.
Αλιεύθηκε από το Zougla online




Ο Μίκης...

...της καρδιάς μας: μια ΣΠΙΘΑ ανάμεσά μας!






Αλιεύθηκε από το spitha-kinima.org



"Εισαι Έλληνας"
Στίχοι: Μίκης Θεοδωράκης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

Αυτό που ήσουν κάποτε θα γίνεις ξανά
πρέπει να γίνεις, πρέπει να κλάψεις.

Ο εξευτελισμός σου να γίνει τέλειος
Η εκπόρθηση να φτάσει ως τις ρίζες των βουνών
Είσαι Έλληνας, είσαι Έλληνας.

Πίνεις την προδοσία με το γάλα,
πίνεις την προδοσία με το κρασί.

Ο εξευτελισμός σου να γίνει τέλειος,
πρέπει να δεις, πρέπει να γίνεις,
αυτό που ήσουν κάποτε θα γίνεις ξανά

Κορόιντεν...

...καπούτ!






Τρίτη, 25 Ιανουαρίου 2011

Περήφανα...

...γηρατειά!

"Σύµφωνα µε τον κυβερνητικό σχεδιασµό, όσοι ασφαλιστικοί φορείς έχουν ελλείµµατα, θα πρέπει να µειώσουν τις καταβαλλόµενες συντάξεις. Το ποσοστό της µείωσης δεν θα είναι ενιαίο, αλλά θα εξαρτάται από την κατάσταση κάθε Ταµείου. Στόχος είναι οι επικουρικές συντάξεις να διαµορφώνονται στο 20% του συντάξιµου µισθού."




Περικοπές στις επικουρικές
Εννέα στα δέκα Ταµεία θα τις µειώσουν σταδιακά από το 2012
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΗΛΙΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΗΣ

Οι επικουρικές συντάξεις µπαίνουν τώρα στο στόχαστρο της τρόικας, κατά την επίσκεψή της την ερχόµενη Παρασκευή στο υπουργείο Εργασίας για τον τριµηνιαίο έλεγχο που θα κρίνει και την εκταµίευση της τέταρτης – και µεγαλύτερης – δόσης των 15 δισ. ευρώ. Στην ατζέντα της συνάντησης, εκτός από τις επικουρικές συντάξεις, θα είναι οι αλλαγές στα εργασιακά, οιδαπάνες υγείαςκαι οιοφειλές των Ταµείων προς τρίτους. «ΤΑ ΝΕΑ» παρουσιάζουν το σχέδιο του υπουργείου Εργασίας για την αναπροσαρµογή των επικουρικών συντάξεων.

ΤΟΝΙΖΕΤΑΙ ΟΤΙ στο αναθεωρηµένο Μνηµόνιο ορίζεται ρητώς ότι οι όποιες προσαρµογές χρειαστούν στις παραµέτρους του κύριου ασφαλιστικού συστήµατος, καθώς και ηµεταρρύθµιση των επικουρικών ταµείων και των ταµείων πρόνοιας, θα ολοκληρωθούν µέχρι το τέλος Ιουνίου 2011, ύστερα από διαβούλευση µε την τρόικα. Τα επικουρικά ταµεία – τα οποία αυτήν τη στιγµή καλύπτουν περίπου 800.000 συνταξιούχους – θα πρέπει να αναπροσαρµόσουν τις παροχές τους µε βάση την οικονοµική τους βιωσιµότητα.

ΑΥΤΟ ΠΡΑΚΤΙΚΑ σηµαίνει πως όσα Ταµεία δεν είναι οικονοµικά βιώσιµα, θα πρέπει να περικόψουν τις επικουρικές συντάξεις, οι οποίες θα πέσουν ακόµα και κάτω από το 20% του συντάξιµου µισθού.

Σήµερα οι επικουρικές συντάξεις παρουσιάζουν σηµαντικές διακυµάνσεις από Ταµείο σε Ταµείο και µπορεί να φτάνουν έως το 80% του συντάξιµου µισθού. Εκτιµάται ότι εννέα στα δέκα επικουρικά ταµεία κινδυνεύουν να µην περάσουν τις «εξετάσεις» και να αναγκαστούν να µειώσουν τις συντάξεις.

Ηδη εγκρίθηκε η διενέργεια δηµόσιου ανοικτού διαγωνισµού µε σκοπό την ανάδειξη αναδόχου που θα εκπονήσει τις απαιτούµενες αναλογιστικές µελέτες για τα ταµεία επικουρικής ασφάλισης. Τον διαγωνισμό θα διενεργήσει η Εθνική Αναλογιστική Αρχή (ΕΑΑ) και η προϋπολογισµένη δαπάνη υπολογίζεται σε 185.000 ευρώ (θα καλυφθεί από τον φετινό προϋπολογισμό της Αρχής).

Σύµφωνα µε τον κυβερνητικό σχεδιασµό, όσοι ασφαλιστικοί φορείς έχουν ελλείµµατα, θα πρέπει να µειώσουν τις καταβαλλόµενες συντάξεις. Το ποσοστό της µείωσης δεν θα είναι ενιαίο, αλλά θα εξαρτάται από την κατάσταση κάθε Ταµείου. Στόχος είναι οι επικουρικές συντάξεις να διαµορφώνονται στο 20% του συντάξιµου µισθού. Κύκλοι του υπουργείου Εργασίας τόνιζαν ότι δεν είναι δυνατόν επικουρικά ταµεία να χορηγούν συντάξεις στο 40% ή και 45% της κύριας σύνταξης και σε πέντε χρόνια να µην έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν τις παροχές τους.

Οι όποιες µειώσεις στις συντάξεις θα γίνουν σε δόσεις, για ναµην υπάρξουν βίαιες ανατροπές στα ασφαλιστικά δικαιώµατα. Μάλιστα, εξετάζεται να υπάρξει µια µεταβατική περίοδος 3 έως 10 ετών, ανάλογα µετο ποσοστόµείωσης σε κάθε ασφαλιστικό φορέα. Οριστικά οι αλλαγές θα αγγίξουν τους νέους συνταξιούχους, δηλαδή όσους εγκαταλείψουν την εργασία τους µετά το 2012.

ΚΑΜΙΑ ∆ΙΑΦΩΝΙΑ δεν υπάρχει µεταξύ τρόικας και υπουργείου Εργασίας όσον αφορά τον εργασιακό νόµο για τις ειδικές επιχειρησιακές συµβάσεις, τόνιζαν χτες κύκλοι του υπουργείου Εργασίας. Χαρακτηριστικά αναφερόταν ότι ο σχετικός νόµος ψηφίστηκε πριν από µερικές ηµέρες και δεν είναι δυνατόν σε τόσο σύντοµο χρονικό διάστημα να αξιολογηθεί.

Σηµειώνεται ότι πολλές επιχειρήσεις ζητούν από το ΣΕΠΕ (Σώµα Επιθεωρητών Εργασίας) διευκρινίσεις και πληροφορίες για τον νέο θεσµό των ειδικών επιχειρησιακών συµβάσεων εργασίας.
Αλιεύθηκε από ΤΑ ΝΕΑ On-line

Καλοοό παιδάκι...

...αγιόπαιδο που λένε!







Το πρόβλημα της σημασίας...

"Πώς ξέρω τι εννοώ μέχρι να δω αυτό που λέω;"
E.M.Forster









Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου 2011

Φαντάσου...

...να είχαμε διαλέξει τη βαρβαρότητα!









"Πάνω από 1.000 επιχειρήσεις έχουν δρομολογήσει τη σύναψη επιχειρησιακών συμβάσεων εργασίας
Μειώσεις μισθών ως 25%
Κατατέθηκαν 600 αιτήσεις δημιουργίας εργοστασιακών σωματείων στο Πρωτοδικείο"
ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΔΗΣ (άρθρο από το ΒΗΜΑonline)



«Τσουνάμι» ειδικών επιχειρησιακών συμβάσεων εργασίας με μειώσεις αποδοχών στον ιδιωτικό τομέα αναμένεται τους επόμενους μήνες. Εκατοντάδες κυρίως μικρομεσαίες επιχειρήσεις «ετοιμάζονται» να θέσουν σε εφαρμογή το νέο νομοθετικό πλαίσιο της κυβέρνησης που δίνει τη δυνατότητα συνομολόγησης με το προσωπικό τους ενός «κουρέματος των μισθών» δίδοντας ως «αντάλλαγμα» τη διατήρηση των υφισταμένων θέσεων εργασίας. Η εξέλιξη αυτή αναμένεται να ανατρέψει πλήρως το καθεστώς των αμοιβών του ιδιωτικού τομέα συμπαρασύροντας ομοειδείς επιχειρήσεις σε ανάλογες πρακτικές και επιφέροντας μειώσεις μισθών που ξεκινούν από 10% και φθάνουν ως και το 25%.

Την εικόνα αυτή καταγράφουν όλα τα στοιχεία που προέρχονται από το υπουργείο Εργασίας, τα Εργατικά Κέντρα της χώρας αλλά και από τις δικαστικές αρχές. Κοινή είναι η πεποίθηση ότι το επόμενο διάστημα αναμένεται «έκρηξη των επιχειρησιακών συμβάσεων», γεγονός που θα προκαλέσει στις υπόλοιπες επιχειρήσεις- όπου δεν θα υπάρξουν ανάλογες συμβάσεις- ένταση των πιέσεων προς το προσωπικό για την ανατροπή των ατομικών συμβάσεων με τη «σύμφωνη γνώμη» του κάθε εργαζομένου. Ενδεικτικά των όσων πρόκειται να επικρατήσουν το επόμενο διάστημα στην αγορά εργασίας είναι τα εξής στοιχεία:

Πρώτον, η αρμόδια υπηρεσία του Σώματος Επιθεωρητών Εργασίας έχει κατακλυσθεί από ερωτήματα εργοδοτών που ζητούν περαιτέρω διευκρινίσεις για τον τρόπο εφαρμογής του νόμου έτσι ώστε να αποφύγουν παρατυπίες κατά τη σύναψη των ειδικών συμβάσεων οι οποίες ενδέχεται να οδηγήσουν στην ακύρωσή τους. Σύμφωνα με πληροφορίες, τα ερωτήματα ξεπερνούν τα 1.000 και η αρμόδια υπηρεσία καλείται να παράσχει εξηγήσεις για ολόκληρο το εύρος των θεμάτων.
Ειδικά μετά την αρνητική γνωμοδότηση του Συμβουλίου του ΣΕΠΕ για την περίπτωση της ΝΕΟΓΑΛ τα ερωτήματα πολλαπλασιάστηκαν, ενώ το Σώμα Επιθεωρητών εξέδωσε και εγκύκλιο για να διευκρινίσει πολλά σημεία του νόμου. Οι περισσότερες επιχειρήσεις προέρχονται από τη Βόρεια Ελλάδα αλλά και από την Ηλεία και την ευρύτερη βιομηχανική ζώνη της Δυτικής Ελλάδας.

Δεύτερον, έχουν κατατεθεί στο Πρωτοδικείο πάνω από 600 αιτήσεις δημιουργίας εργοστασιακών σωματείων σε επιχειρήσεις όπου ως τώρα δεν υπήρχε εκπροσώπηση. Η μαζική αυτή εξέλιξη ερμηνεύεται ως «προετοιμασία» της εργατικής πλευράς προκειμένου να έλθει σε «συμβιβασμό» με την εργοδοτική πλευρά και να «συμφωνήσει» στη μείωση αποδοχών. Είναι κοινό μυστικό ότι οι πιέσεις που δέχονται οι εργαζόμενοι σε επιχειρησιακό επίπεδο είναι αφόρητες προκειμένου να αποδεχθούν ανάλογα μέτρα μείωσης των αποδοχών. Και βεβαίως η διαπραγμάτευση σε επίπεδο επιχείρησης είναι σαφώς πιο «εύκολη» για την εργοδοτική πλευρά απ΄ ό,τι με το αντίστοιχο κλαδικό σωματείο ή την ομοσπονδία. Εξ αυτού του λόγου και η αθρόα υποβολή αιτήσεων δημιουργίας σωματείων όπου δεν υπάρχουν, δηλαδή στις μικρές επιχειρήσεις.

Τρίτον, η εκδήλωση ισχυρών πιέσεων σε ατομικό επίπεδο ανά εργαζόμενο σε μικρές επιχειρήσεις προκειμένου να αποδεχθούν αλλαγή στις ατομικές συμβάσεις εργασίας. «Ή δέχεστε μειώσεις αμοιβών ή θα γίνουν απολύσεις» . Αυτό ακούγεται όλο και συχνότερα σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις, σύμφωνα με καταγγελία κορυφαίου στελέχους του Εργατικού Κέντρου Αθήνας.

Αλιεύθηκε από το vathiprasino.blogspot.com
Πηγή: tovima.gr

Εννόησες...

...χοντροθεσμέ;

"Εξώδικο των ηρώων του 1821 στον Πάγκαλο!!!"
Εξώδικο ενώπιον παντός δικαστηρίου απέστειλαν οι ήρωες του 1821, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Γεώργιος Καραϊσκάκης, Μάρκος Μπότσαρης, Κωνσταντίνος Κανάρης, Αθανάσιος Διάκος και λοιποί.



(κλικ στις εικόνες για μεγαλύτερη ανάλυση)






Αλιεύθηκε από το taxalia.blogspot.com

Καραγκιοζμπερντέ...

Απίστευτα καραγκιοζιλίκια εκτυλίσσονται στη δίκη των κατηγορουμένων για συμμετοχή στην οργάνωση «Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς». Παρακράτηση ταυτοτήτων του κοινού (παρά τις αντίθετες εντολές της έδρας), ξύλο ανάμεσα στους πολίτες που παρακολουθούν τη δίκη και τα ΜΑΤ, βίαιες απομακρύνσεις πολιτών, άρνηση στο αίτημα μαγνητοφώνησης της διαδικασίας λόγου..."υψηλού κόστους" (!), διαρροές στον Τύπο υλικού της ανακριτικής διαδικασίας, απόπειρες...απόδρασης (κατά την αστυνομία) των κατηγορουμένων από τα κρατητήρια στο...προαύλιο των φυλακών (καλά, μιλάμε για κανονική μπαλαφάρα, όχι αστεία), μιλάμε του κουτρούλη το πανηγύρι!



Σ' αυτή τη διαλυμένη παράγκα, που κατ' ευφημισμό εξακολουθούμε να αποκαλούμε "ελληνικό κράτος", δεν έχει χαθεί απλώς κάθε έννοια σοβαρότητας, έχει χαθεί κάθε έννοια του αυτονόητου. Αυτονόητα πράγματα, όπως το δικαίωμα των κατηγορουμένων να ζητήσουν την μαγνητοφώνηση της διαδικασίας, το δικαίωμα των πολιτών να παρίστανται στην, κατά το σύνταγμα, ανοιχτή ακροαματική διαδικασία χωρίς να...φακελωθούν, το δικαίωμα των κατηγορουμένων σε μια δίκαιη δίκη, το θεμελιώδες τεκμήριο της αθωότητας κάθε κατηγορουμένου, η συνταγματική υποχρέωση του κράτους να διασφαλίζει την σοβαρότητα, την αξιοπιστία και το αδιάβλητο των δικονομικών και δικαστικών διαδικασιών...όλα αυτά έχουν καταλήξει ένας καραγιοζμπερντές στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας...
Σε μια πολιτεία, ωστόσο, όπου το Δίκαιο, η Ισονομία κι η Ισοπολιτεία δεν είναι αρχές αυτονόητες και καθολικές, αλλά φάρσες, μπορούμε να μιλάμε, έστω και προς χάριν συζήτησης...για να περνάει η ώρα δηλαδή, περί δημοκρατίας και κράτος δικαίου;

"Ο παράδεισος δεν υπάρχει...

...αλλά η κόλαση έχει τεράστια περιθώρια βελτίωσης".




Αλιεύθηκε από το "Αριστερή Πρωτοβουλία" ΠΑ.ΣΟ.Κ.
Πηγή: busy bee

Κυριακή, 23 Ιανουαρίου 2011

"Σύντροφοι", "σοσιαλιστική" διεθνής ή, άλλως πως...

...αδερφές και παλικάρια γίναμε μαλλιά κουβάρια!




Το ξέρατε ότι ο Μπέν Άλι και το κόμμα του ήταν μέλη στη Σοσιαλιστική Διεθνή;

Όπως διαβάζουμε στα blogs antilogos και filologos10., ο δικτάτορας Μπέν Άλι ( στη φώτο παρασημοφορεί τον σοσιαλιστή «ευεργέτη» της χώρας μας κ. Στρος Καν) και το σοσιαλιστικό του κόμμα, ανήκαν στη Σοσιαλιστική Διεθνή, στην οποία ανήκει και το σοσιαλιστικό κόμμα της χώρας μας (ΠΑΣΟΚ) και της οποίας Πρόεδρος είναι ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός μας κ. Παπανδρέου.
Προφανώς εκεί στη Σοσιαλιστική Διεθνή, είτε δεν έχουν καλά αντανακλαστικά, αφού δεν κατάλαβαν τόσα χρόνια τώρα ότι ο Μπεν Άλι ήταν δικτάτορας και εξόντωνε συστηματικά πολιτικούς του αντιπάλους, είτε είναι μεγάθυμοι και συγχωρούσαν τον φίλο και μέλος τους δικτάτορα.
Στον Ριζοσπάστη διαβάζουμε, κάτι που ομολογουμένως είχε ξεφύγει ακόμα και από το διαδίκτυο:
«Ε, λοιπόν, ο κύριος Μπεν Αλί, ο στρατιωτικός καριέρας που είχε φοιτήσει στην Ειδική Στρατιωτική Σχολή της Γαλλίας, αλλά και στην Ανώτατη Σχολή Πληροφοριών και Ασφαλείας των ΗΠΑ, ο κύριος που από το λεγόμενο«ιατρικό πραξικόπημα» του 1987 μέχρι και προχτές που απέδρασε κυνηγημένος διατηρούσε την εξουσία στην Τυνησία, ήταν – αυτός και το κόμμα του το RCD – εκλεκτά μέλη της Σοσιαλιστικής Διεθνούς!»
Το RCD και ο Μπεν Αλί διαγράφτηκαν από τη Σοσιαλιστική Διεθνή του κ. Γιώργου Παπανδρέου, μόλις πριν λίγες μέρες, στις 18 Γενάρη, και αφού πρώτα είχε εκτελέσει πάνω από 100 εξεγερμένους Τυνήσιους...

Οι «κατσαρίδες», ο σύντροφος Μπεν Άλι και ο Στρος Καν...

Πριν από λίγα χρόνια, το Νοέμβριο του 2008, ένας «δικός μας άνθρωπος» από το ΔΝΤ, ο σύντροφος Ντομινίκ Στρος Καν, βρέθηκε στην Τύνιδα για να επιθεωρήσει την οικονομία της χώρας. Τα βρήκε όλα ωραία. Τους αριθμούς να ευημερούν, τους πλούσιους πλουσιότερους και το λαό ξεζουμισμένο και εξαθλιωμένο.
Όπως συνηθίζει κάθε φορά που επισκέπτεται μια χώρα υποτακτικών ο σύντροφος Ντομινίκ εξέφρασε την ευαρέσκειά του, τόνισε πως «δεν υπάρχουν φόβοι για το μέλλον της Τυνησίας», αφού «όλα θα συνεχίσουν να λειτουργούν σωστά». Ακόμη υπογράμμισε πως αυτή η αραβική χώρα «αποτελεί ένα πολύ καλό παράδειγμα προς μίμηση». Πανευτυχής ο σύντροφος Μπεν Άλι, εξέχον μέλος και αυτός της Σοσιαλιστικής Διεθνούς της οποίας πρόεδρος είναι ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, ανταπέδωσε τις φιλοφρονήσεις του Γάλλου συντρόφου του και τον παρασημοφόρησε, εκθειάζοντας την προσφορά του στους λαούς των χωρών που παλεύουν σκληρά να ξεφύγουν από την υπανάπτυξη.
Και περνούσε ο καιρός και ζούσαν αυτοί καλά και οι υπόλοιποι χειρότερα. Αυτοί οι φτωχοδιάβολοι της Τυνησίας. Οι νέοι που είχαν πτυχία, αλλά όχι δουλειά. Οι κάτοικοι των φτωχοσυνοικιών, μακριά από τις τουριστικές βιτρίνες που δεν είχαν να αγοράσουν ψωμί. Οι «κατσαρίδες» που ζούσαν σπρωγμένες στο περιθώριο. Ουδείς ησχολείτο μαζί τους. Όσο κι αν συσσωρεύονταν τα προβλήματα. Γιατί ο Μπεν Άλι και οι διάφοροι Ντομινίκ Στρος Καν τα έκρυβαν κάτω από το χαλί. Όμως λογάριαζαν χωρίς τις «κατσαρίδες».
Νόμιζαν πως μια ζωή θα τις κρατούσαν μονίμως σε κατάσταση ύπνωσης. Γελάστηκαν οικτρά. Ήρκεσε μια σπίθα, η αυτοπυρπόληση του νεαρού πτυχιούχου Πληροφορικής, ο οποίος για να ζήσει έκανε τον πλανόδιο λαχανοπώλη. Και ξεχύθηκαν στους δρόμους χωρίς να μπορέσουν ούτε οι σφαίρες να τους σταματήσουν. Και νίκησαν, ακόμη κι αν το πλήρωσαν με 80 νεκρούς και αναρίθμητους τραυματίες. Και ο Μπεν Άλι έφυγε νύχτα για να γλιτώσει τη λαϊκή οργή. Με όλα αυτά έμαθε, επιτέλους, ο κόσμος τι συνέβαινε στην Τυνησία.
Τα ίδια που συμβαίνουν και σε πολλές άλλες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η γειτονική Αλγερία, που και εκεί έχουν ξεσηκωθεί οι φτωχοδιάβολοι. Κι αν επαληθευθούν οι «μαύρες» προβλέψεις του Οργανισμού Τροφίμων των Ηνωμένων Εθνών ( FAO) για την επερχόμενη μέσα στα επόμενα χρόνια διατροφική κρίση, τότε πολλοί έχοντες και κατέχοντες δεν θα πρέπει να κοιμούνται και τόσο ήσυχοι.

Αλιεύθηκε από το realpolitics.gr
Πηγή: paraskevi13

Κάτι "σύντροφοι" να σου πετύχουν ε;
Η πλάκα είναι ότι το ενεργούμενο της Τυνησίας το διέγραψε απ' την (τάχαμου) σοσιαλιστική διεθνή...(αχχχ, ρε θείο Κάρολε, και νά 'σουν λέει από μια μεριά, κάτι γαμοκάντηλα που θά 'ριχνες πάλι) η μαριονέτα των Αθηνών!
Στην Τυνησία ονόμασαν την εξέγερσή τους "η επανάσταση των γιασεμιών", εμείς, όταν έρθει η ώρα της δικής μας, μάλλον θα πρέπει να την πούμε "η επανάσταση των πελατών".

Σάββατο, 22 Ιανουαρίου 2011

"Φωτιά μου"...





"Φωτιά μου"
Μουσική: Μιλτιάδης Πασχαλίδης
Πρώτη εκτέλεση: Μιλτιάδης Πασχαλίδης

Με χάδια τρομαγμένα,
με διψασμένα χάδια
του νου μου τα σκοτάδια
απόψε ντύνομαι
Λευκό πανί υψώνω
και πάω όπου με πάει
αυτό που με σκορπάει,
σου παραδίνομαι

Φωτιά μου εσύ κι αέρας
στο σύνορο τούτης της μέρας
Τη φλόγα σου δως μου
και γίνε μου φως μου
χρυσόμαλλο δέρας
Φωτιά μου εσύ κι αέρας
στο σύνορο τούτης της μέρας
Το γέλιο σου δως μου
και γίνε του κόσμου
το πέρας

Μονάχη μες τους ξένους
και μες τους φίλους μόνη
να 'ξερα τί σε σώνει
στον πόνο στη χαρά
Γυαλί που δεν ραγίζει
θα 'βρισκα να σου τάξω
Πες μου πως να πετάξω
με δανεικά φτερά

Φωτιά μου εσύ κι αέρας
στο σύνορο τούτης της μέρας
Τη φλόγα σου δως μου
και γίνε μου φως μου
χρυσόμαλλο δέρας
Φωτιά μου εσύ κι αέρας
στο σύνορο τούτης της μέρας
Το γέλιο σου δως μου
και γίνε του κόσμου το πέρας

Της φυλακής μου πόρτα
εσύ και αντικλείδι
και γω μικρό στολίδι
στον άσπρο σου λαιμό
Θα πω ένα τραγούδι
σήκω να το χορέψεις
Τα μάτια να μου κλέψεις
για πάντα πριν χαθώ

Παρασκευή, 21 Ιανουαρίου 2011

Η "μοναξιά" του Μίκη...

...είναι η μοναξιά μιας Ελλάδας που ξεκινάει ν' αφυπνίζεται. Είναι η μοναξιά ενός προδομένου λαού, που ψάχνει να βρει ξανά τις σταθερές του, τις αξίες του, τα ιδανικά του, την ταυτότητά του, την αξιοπρέπειά του, τα πρότυπά του, τους πολίτες και τους ηγέτες που του αξίζουν, η μοναξιά ενός λαού που ξεσηκώνεται και πάλι αναζητώντας την ελευθερία του.
Η "μοναξιά" του Μίκη είναι η μοναχική σπίθα, που άναψε στις καρδιές μας. Δεν θ' αργήσει να γίνει η σπίθα αυτή φλόγα και πυρκαγιά.



Εμείς να συνυπογράψουμε με θέρμη την πανταχούσα του Περίοπα προς τον "έγκριτο" δημοσιογράφο του "Αγγελιοφόρου" και τις "έγκριτες" αρθρογραφικές του...μάντολες.
Ναι, ρε αγγελιαφόρε μπούρδα, στα 85 του ο Μίκης έχει ακόμα τόση φλόγα μέσα στην ψυχή του, που αρκεί για να βάλει μπουρλότο σ' όλο το βαλτοτόπι, όπου ευδοκιμούν κάτι σαπρόφυτα...καλή ώρα και ν' αποκαθάρει ο τόπος απ' τη σαπίλα του βούρκου!
Όσο για την "μοναξιά" του Μίκη, καλομελέτα κι έρχεται...


Άνθρωποι και...

...ποντίκια.
Όταν βλέπει κάποιος έναν Άνθρωπο, σαν τον Jody McIntyre, να αντιμετωπίζει με τέτοια ακλόνητη ανθρώπινη αξιοπρέπεια μια χαμερπή μιντιακή σαρανταποδαρούσα, όπως ο "έγκριτος" δημοσιογράφος του BBC Ben Brown (που δεν υπολείπεται ούτε κατ' ελάχιστον σε ποταπότητα και παλιανθρωπιά απ' τους αντίστοιχους δικούς μας "έγκριτους"...δημοσιοσκώληκες), δεν μπορεί παρά να σκεφτεί ότι δεν έχουν χαθεί ακόμα τα πάντα.
Όσο υπάρχουν Αξιοπρεπείς Άνθρωποι, σαν τον McIntyre, υπάρχει ακόμα μια ελπίδα για όλους μας.
Σ' ευχαριστούμε, Jody!




Το βίντεο αλιεύθηκε από το ksipnistere.blogspot.com

ΥΓ: Με αφορμή αυτόν τον συγκλονιστικό άνθρωπο, τον Jody McIntyre, τα ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ανοίγουν σήμερα, κυρίως προς τιμήν του, μια νέα κατηγορία αναρτήσεων υπό τον γενικό τίτλο: "Άνθρωποι".

Φλοξόβεν!

Πέμπτη, 20 Ιανουαρίου 2011

Πεταλούδα...




"Πεταλούδα"
Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου
Μουσική: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Πώς το κάνεις, πώς το κάνεις κι εδώ μένω;
Άλλα απ` τα μάτια σου δεν έχω πιο δικό μου
μα ούτε απ` το βλέμμα σου πιο ξένο.
Πόσα ζητάς για να φωνάξεις τ` όνομά μου;
Να με κοιτάς σαν να με θέλεις
και να με παίζεις όπως ξέρεις;

Ξέρεις τι θέλω να σου πω;
Κάτι που μάλλον θα γελάσεις
Άμα δε μάθεις να χαϊδεύεις τις πληγές
δε θα σου φτάσει όλη η ζωή σου για να κλαις.

Σε βλέπω μόνη, λέω ''δεν είναι στα καλά της''
Ποιοι σε παράτησαν και θέλεις να τους δείξεις;
Μια πεταλούδα που δαγκώνει τα φτερά της
σε πλησιάζω και πεθαίνω να μ` αγγίξεις
Μα η εικόνα σου παγώνει
μετά σε βλέπω πάλι μόνη.

"Καταστροφική" οποιαδήποτε αναδιάρθρωση...

...του ελληνικού χρέους, ε;
Για να δούμε, τώρα που αρχίζουν να μιλούν τα γερμανά περί "αναγκαστικής" αναδιάρθρωσης του (συνολικού) ελληνικού χρέους, τι θα βρουν για να πουν τα εντεταλμένα υπαλληλάκια της ημετέρας μπανανίας;


Γερμανικά σχέδια ελληνικής χρεοκοπίας!

Παρότι στην Αθήνα οι αρμόδιοι υπουργοί κάνουν κάθε δυνατή προσπάθεια να το διαψεύσουν, ενώ ο Πρωθυπουργός συνέστησε στα στελέχη της κυβέρνησης να μιλούν με μεγάλη προσοχή για το θέμα, στην Γερμανία συζητούν πλέον ανοικτά για τα σενάρια ελεγχόμενης χρεοκοπίας της Ελλάδας: ο νέος οικονομικός σύμβουλος της Μέρκελ δηλώνει ανοικτά σε τρεις γερμανικές εφημερίδες, ότι είναι αναπόφευκτη κάποια μορφή αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους!



Ύστερα από το θόρυβο και τις καταιγιστικές διαψεύσεις που προκάλεσε χθεσινό δημοσίευμα της Die Zeit, το οποίο αναφερόταν σε σχέδια που συζητούνται στο Βερολίνο για επαναγορά μέρους του ελληνικού χρέους σε «χτυπημένες τιμές», μέσω δανείου με ευνοϊκούς όρους στην Ελλάδα από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Οικονομικής Σταθερότητας (EFSF), ακολούθησαν νέα, σοβαρά «χτυπήματα» από το Βερολίνο, που ακυρώνουν κάθε προσπάθεια της κυβέρνησης να δώσει τέλος στη σεναριολογία για την αναδιάρθρωση χρέους:

Το Reuters, σε τηλεγράφημα από τις Βρυξέλλες, τόνιζε ότι αξιωματούχοι του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών μελετούν ήδη όλα τα σενάρια ελεγχόμενης χρεοκοπίας της Ελλάδας και εξετάζουν τις πιθανές επιπτώσεις καθενός στο τραπεζικό σύστημα της Γερμανίας και, ευρύτερα, της ευρωζώνης. «Άρχισαν να σκέφτονται το αδιανόητο», τόνιζε χαρακτηριστικά μία πηγή που επικαλείται το πρακτορείο. «Βρίσκονται σε διαδικασία εξέτασης σεναρίων. Το ένα από αυτά είναι η αναδιάρθρωση χρέους. Το ίδιο εξετάζουν και για την Ιρλανδία», ανέφερε άλλη πηγή στο ίδιο δημοσίευμα, χαρακτηρίζοντας οικονομικά αναγκαία την αναδιάρθρωση του χρέους.

Τα νερά ταράζει ακόμη περισσότερο, με δηλώσεις του σε τρεις γερμανικές εφημερίδες, που συνοπτικά παρουσιάσθηκαν από χθες στις ηλεκτρονικές τους εκδόσεις, ο νέος οικονομικός σύμβουλος της Άνγκελα Μέρκελ, Λαρς Φελντ. Ο Φελντ, που τοποθετήθηκε στο πενταμελές συμβούλιο «σοφών» της κυβέρνησης και πιάνει δουλειά από τον Μάρτιο, δήλωσε ότι είναι αναπόφευκτη κάποια μορφή αναδιάρθρωσης ή επιμήκυνσης του ελληνικού χρέους. «Δεν πιστεύω ότι η Ελλάδα θα τα καταφέρει χωρίς μια περικοπή του χρέους. Και τότε θα χρειασθεί εγγυήσεις από την Γερμανία», δηλώνει ο Φελντ σε συνέντευξη που δημοσιεύεται σήμερα στην οικονομική εφημερίδα Handelsblatt. Στην Die Welt, σε άλλη συνέντευξη που δημοσιεύεται σήμερα, ο Φελντ δηλώνει: «Δεν ξέρω κάποιον που πιστεύει ότι η Ελλάδα θα τα καταφέρει μόνη της».

Και τονίζει, ότι η γερμανική κυβέρνηση θα πρέπει να προσέξει, ώστε όποια λύση δοθεί για την Ελλάδα, με παροχή εγγυήσεων, να μην παραβιάζει το γερμανικό νόμο για το «φρένο στο χρέος», που προβλέπει ότι μέχρι το 2016 θα πρέπει η Γερμανία να μειώσει στο 0,35% του ΑΕΠ το διαρθρωτικό της έλλειμμα. «Μόνο αν ο υπουργός Οικονομικών σχεδιάσει από τώρα την τελική λύση και προχωρήσει στην αναγκαία εξοικονόμηση πόρων θα μπορέσει να αποφύγει τη σύγκρουση με το νόμο για το “φρένο στο χρέος”», δηλώνει ο Φελντ.

Στην τρίτη συνέντευξή του, που δημοσιεύεται στην Frankfurter Allgemeine σήμερα, ο Φελντ τονίζει, ότι η Ελλάδα και η Ιρλανδία θα χρειασθούν επιμήκυνση ή αναδιάρθρωση των χρεών τους και όχι μια μακροχρόνια διάσωση από τους μηχανισμούς της ευρωζώνης. Στην ίδια συνέντευξη, τονίζει επίσης ότι η αύξηση των κονδυλίων του EFSF θα έχει κόστη και κινδύνους για την Γερμανία και υπογραμμίζει ότι ήδη τα επιτόκια δανεισμού της Γερμανίας έχουν αυξηθεί. Μάλιστα, για την αύξηση των κονδυλίων του EFSF επισημαίνει ότι ίσως να χρειασθεί πανευρωπαϊκό δημοψήφισμα.

Στην κυβέρνηση υποδέχονται με φανερή αμηχανία το νέο κύκλο δημοσιευμάτων που άνοιξαν οι Γερμανοί, τα οποία αναμένεται να έχουν και πάλι σήμερα αποσταθεροποιητικές επιδράσεις στις αγορές, ωθώντας εκ νέου σε υψηλότερα ποσοστά το spread των δεκαετών ομολόγων. Όπως τονίζουν κυβερνητικά στελέχη, παρότι το θέμα της αναδιάρθρωσης ή επιμήκυνσης του χρέους βρίσκεται πλέον στην ημερήσια διάταξη των συζητήσεων, η κυβέρνηση παραμένει σταθερή στη γραμμή της, ότι κάτι τέτοιο ούτε συζητείται, ούτε σχεδιάζεται. Αυτό που κυρίως φοβούνται τα κυβερνητικά στελέχη είναι ότι τέτοιες συζητήσεις σήμερα μπορεί να προκαλέσουν νέα αναταραχή στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα, με σημαντικές εκροές καταθέσεων.

Αλιεύθηκε από το sofokleous10.gr

Εθνάρχιδες μεγάλοι...

...εθνάρχιδες μικροί: απ' όλα έχει το πανέρι, απλώνεις χέρι και αρπάς!




(κλικ στην εικόνα για μεγαλύτερη ανάλυση)

Λίγο ακόμα...

...να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα!














Τετάρτη, 19 Ιανουαρίου 2011

"Το πολιτικό σύστημα θριαμβεύει επειδή...

...είναι μια ενωμένη μειοψηφία που ενεργεί εναντίον μιας διαιρεμένης πλειοψηφίας."




ΟΤΑΝ ΕΙΣΑΙ ΕΝΟΧΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΠΑΡΑΔΙΔΕΙΣ ΣΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΩΝ ΟΠΩΣ Η ΧΟΥΝΤΑ ΠΑΡΕΔΩΣΕ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ.
ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ
(Μιλώντας στην Χαλκίδα*)

Όταν το κυβερνώ το κάνεις παρκάρω στο Κράτος, σπαταλώ και ιδιοποιούμαι το δημόσιο χρήμα και εξασφαλίζω πελάτες, πολιτικό στρατό. Η Οθωμανική αντίληψη του κυβερνώ των πρασίνων και γαλάζιων πασάδων και Μπέηδων που κυριάρχησε στην μεταπολίτευση.
Όταν την παραγωγική και δημιουργική παιδεία την αντικαθιστάς με την αντιεκπαίδευση του «είναι πολύ in να είσαι τζογαδόρος στο χρηματιστήριο».


Όταν αντί για την πολεοδομική – αρχιτεκτονική επαναθεμελίωση των Πόλεων μεταβάλεις τα ιστορικά τους κέντρα σε ναρκοπόλεις, σε λημέρια Βαλκανικής και Καυκάσιας εγκληματικότητας, σε υπαίθρια πεζοδρομιακά παζάρια.
Όταν δολοφονείς τις πόλεις σου και ειδικά την Αθήνα αντί να τις αναγεννάς και να χτίζεις νέες.
Όταν το όραμα σου επί δεκαετίες είναι η συρρίκνωση της υπαίθρου την περίοδο 1974-2000 που όλη η Ευρώπη οικοδομούσε μια ανταγωνιστική ύπαιθρο.
Όταν νοθεύεις την εκλογική διαδικασία, την καθολική ψηφοφορία και την δημοκρατική πολιτική διαλεκτική με τον Κοσκοτά, την SIEMENS, τα λόμπυ, τον Εξωελλαδικό παράγοντα.
Όταν μεταβάλεις την πολιτική σε μιζοπολιτική, το πολιτικό Κόμμα σε μιζοκόμμα και golden party.
Όταν προωθείς συστηματικά τον μισελληνισμό, συκοφαντείς την Ελληνικότητα, προσβάλεις τους Έλληνες νεκρούς χορεύοντας επάνω στα κόκαλα των νεκρών της Σμύρνης. Προσκυνάς τον Χίτλερ των Ελλήνων τον Κεμάλ την ίδια περίοδο που όλες οι κοινωνίες και οικονομίες βρίσκουν στην Ελληνικότητα τις πηγές της δημιουργικότητας τους, της επιχειρηματικότητας τους αλλά και τις πηγές ενός νέου ανθρωπισμού που έχει ανάγκη ο Πλανήτης γη.
Όταν την Διεθνιστική αλληλεγγύη, την ιστορική Εθνική ταυτότητα, την στρατηγική της χώρας την μεταβάλεις σε διεθνή χαφιεδισμό συμβάλλοντας στον εγκλεισμό στην Γυάρο της Προποντίδας του νόμιμου ηγέτη ενός λαού, ενός Έλληνα στην παιδεία του και λάτρη της Ελλάδας του Αμπτουλάχ Οτσαλάν.
Όταν επί τέσσερις δεκαετίες αντί να δώσεις ένα παράδειγμα ηθικών πολιτικών αξιών. Αντί να σκεφτείς το καλό της Πόλης, της Πατρίδας, του τόπου, της Ελλάδας προβάλεις τις κάθε είδους υπαρξιακές στερήσεις και ανάγκες σου, τον καριερισμό σου, το ατομικό συμφέρον, το δικό σου, της παρέας, της οικογένειας, της κάστας.
Όταν η Ελλάδα μπορούσε σήμερα να δανείζει αντί να δανείζεται με ληστρικούς όρους λόγω της ανευθυνότητας, της ανικανότητας σου και πολλά άλλα αίτια.
Όταν πολλά όταν.
Τότε έχεις μόνον μια επιλογή ώστε για πρώτη φορά να φανείς χρήσιμος σε αυτόν τον ιερό τόπο.
Να παραδώσεις την ευθύνη σε μια Κυβέρνηση Τεχνοκρατών – όχι Οικουμενική που θα συντηρούσε το πλέον ανίκανο και ένοχο πολιτικό προσωπικό – όπως η χούντα μετά την τραγωδία της Κύπρου παρέδωσε στους πολιτικούς.
Γιατί στερείσαι οποιασδήποτε ιστορικής, ηθικής, πολιτικής νομιμοποίησης.
Αυτή ήταν η λύση για την χώρα από το 2008, το 2009, το 2010 αυτή παραμένει σήμερα.
Ο σχηματισμός Κυβέρνησης Τεχνοκρατών εκτός από την αποτελεσματικότητα της έχει κύρια μεγάλη ηθική σημασία. Περιέχει ένα μήνυμα, έναν ηθικό συμβολισμό μιας ηθικής και πολιτικής αναγέννησης.
Συμβολίζει την απαλλαγή, την ασυνέχεια, την ιστορική καταδίκη ενός ανίκανου και διεφθαρμένου παρελθόντος, ενός πολιτικού - τρόπος του λέγειν - προσωπικού που έβλαψε όσο ποτέ άλλοτε την εικόνα της Ελλάδας και την ιστορική δυναμική της αυτήν την ιστορική περίοδο.

*Κατά την παρουσίαση των βιβλίων του: ΑΠΟ ΤΟ ΠΑ.ΣΟ.Κ. ΣΤΟ ΚΚΚΑΣΟΡ Ο Εκφυλισμός ενός ιστορικού εγχειρήματος - ΑΓΡΟΦΙΛΙΑ – ΠΟΛΕΩΝ ΚΑΙ ΤΟΠΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ Η ΝΕΑ ΣΥΜΜΑΧΙΑ, σε εκδήλωση που διοργάνωσε το Βιβλιοπωλείο ΠΟΡΘΜΟΣ και το περιοδικό ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ.

Αλιεύθηκε από το Polis-agora.blogspot.com Ιστολόγιο Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Κούουουνια...

...μπέεεεελα!




360 Swing Fail - Watch more Funny Videos

Τρίτη, 18 Ιανουαρίου 2011

Άουτς!

Αφού δεν το κατέχεις, τι τις θες τις σουπεργουάου μαγκιές, ρε καψερέ;




Θεσμός εν κινδύνοις...

...κοπρίτες γρηγορείτε!




Θ. Πάγκαλος: Απόπειρα εξόντωσής μου

Για απόπειρα εξόντωσής του από συγκεκριμένους ανθρώπους έκανε λόγο ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Θεόδωρος Πάγκαλος, σε συνέντευξή του στον τηλεοπτικό σταθμό Σκάι.

Μίλησε μάλιστα για συστηματική καμπάνια, υπό την αιγίδα του προέδρου της ΝΔ Αντώνη Σαμαρά, με στόχο, όπως είπε, την υπονόμευση προσώπων που ασκούν κυβερνητική πολιτική.

«Το χατίρι αυτό δεν θα τους το κάνω», σημείωσε χαρακτηριστικά, ερωτηθείς σχετικά με την κριτική που δέχεται.
(...)
Αλιεύθηκε από naftemporiki.gr

Μιλάμε δεν παίζεται με τίποτα το άτομο, είναι εκτός συναγωνισμού*!

*Συναγωνισμού στη, γνωστή στα πέρατα της οικουμένης, ελληνική λεξούλα, που αρχίζει από "μα" και τελειώνει σε "λακια"...

J. S. Bach: Air (Classical guitar)

Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου 2011

Χωρίς φόβο...

Τι σημαίνει για την Ελλάδα χρεοκοπία και πτώχευση;

του Δ. ΚΑΖΑΚΗ
ΠΗΓΗ: Hellenic Nexus, τ. 48, Ιανουάριος 2011. (via youpayyourcrisis.blogspot.com)

Η κυρίαρχη προπαγάνδα στην προσπάθειά της να αποπροσανατολίσει και να τρομοκρατήσει τον απλό κόσμο έχει οικοδομήσει ορισμένους συγκεκριμένους μύθους γύρω από έννοιες και καταστάσεις σχετικά με την χρεοκοπία και την πτώχευση. Έτσι π.χ. ισχυρίζεται ότι η χρεοκοπία και η πτώχευση μιας χώρας ισοδυναμούν με ολοκληρωτική καταστροφή για τον πληθυσμό και κυρίως για τους εργαζόμενους. Αυτό είναι αλήθεια μόνο όταν οι κυβερνήσεις που οδηγούνται σε πτώχευση παραδίδονται αμαχητί στους δανειστές τους και αρνούνται να προασπίσουν τα συμφέροντα της χώρας και των πολιτών της. Όπως ακριβώς συνέβη και στην περίπτωση της Ελλάδας, όταν η κυβέρνηση με τη δανειακή σύμβαση και το μνημόνιο διάλεξε να εξασφαλίσει τα συμφέροντα των δανειστών έναντι του λαού και της χώρας.


Αυτός είναι ο βασικός λόγος που ιστορικά η έννοια της κρατικής χρεωκοπίας δεν είχε την αρνητική φόρτιση που έχει σήμερα. Τον 18ο αίωνα, π.χ., ένας από τους πατέρες της κλασσικής πολιτικής οικονομίας, ο Άνταμ Σμιθ, θεωρούσε αυτονόητο το εξής: «Όταν τα εθνικά χρέη έχουν συσσωρευτεί πλέον σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο, είναι μάλλον, όπως πιστεύω, αδύνατο να πληρωθούν με δίκαιο και ολοκληρωμένο τρόπο. Η απελευθέρωση των δημοσίων εσόδων, αν υπάρχει η δυνατότητα να συμβεί, μπορεί να γίνει μόνο μέσα από μια χρεοκοπία.»[1] Την εποχή εκείνη ήταν αδιανόητο να τεθεί ένα κράτος στη διάθεση ιδιωτών δανειστών και επομένως η μονομερής κρατική χρεοκοπία ισοδυναμούσε με «απελευθέρωση των δημόσιων εσόδων» από τα βάρη της πληρωμής των δανείων.

Στους αιώνες που πέρασαν από την εποχή του Άνταμ Σμιθ οι δανειστές μετεξελίχθηκαν σε χρηματιστές και τραπεζίτες με τεράστια επιρροή ανά την υφήλιο και τα κράτη διαχωρίστηκαν σε δυο ομάδες: μια χούφτα κράτη-δουλοκτήτες και στα υπόλοιπα κράτη-δούλους, όπου ο δανεισμός – και κυρίως ο εξωτερικός – αποτέλεσε έναν από τους βασικούς μοχλούς επιβολής της δουλοκτητικής σχέσης. Έτσι, η έξαρση του δανεισμού, ιδίως από τις διεθνείς αγορές, συνοδευόταν πάντα από πολιτική και οικονομική εξάρτηση, υποτέλεια και εξαναγκασμό. Επομένως η άρνηση της πληρωμής των χρεών από ένα κράτος έπρεπε να στιγματιστεί και να αποτελέσει ανοσιούργημα άνευ προηγουμένου.

Κι εκεί όπου στην επίσημη δημόσια οικονομία έως και τον μεσοπόλεμο η άρνηση πληρωμής αποτελούσε μια αποδεχτή επιλογή για ένα κράτος, χωρίς σοβαρές συνέπειες γι’ αυτό, στην μεταπολεμική περίοδο αυτό άλλαξε. Η επίσημη δημόσια οικονομική απεφάσισε ότι αυτό ήταν ανήκουστο. Έτσι φτιάχτηκαν μερικοί μύθοι που επιβιώνουν και χρησιμοποιούνται έως σήμερα για να τρομοκρατούν τους αφελείς και ανίδεους.

Η οικονομική ιστορία είναι γεμάτη από περιπτώσεις κρατικών χρεοκοπιών. Από το 1824 έως το 2009 είχαμε τουλάχιστον 286 επίσημες χρεοκοπίες από 110 κράτη. Δηλαδή κατά μέσο όρο κάθε κράτος έχει χρεοκοπήσει επίσημα αυτή την περίοδο τουλάχιστον κατά δυο φορές. Η δεκαετία με τις περισσότερες κρατικές χρεοκοπίες ήταν η δεκαετία του ’80 με πάνω από 70 επίσημες πτωχεύσεις, εκ των οποίων 34 έγιναν στην Αφρική, 29 στην Λατινική Αμερική και οι υπόλοιπες στην Ασία.
Ο μύθος ότι τα κράτη δεν χρεοκοπούν συνδέεται με ένα διαδεδομένο τραπεζικό δόγμα που πήρε διαστάσεις την δεκαετία του ’70 και κατόπιν. Η λογική του ήταν απλή. Αν ένα κράτος δεν μπορεί να πληρώσει τα χρέη του, δεν χάθηκε ο κόσμος. Κι αυτό γιατί η περιουσία του ίδιου του κράτους, οι πηγές εσόδων του, αλλά και ο πλούτος της χώρας είναι πάντα πολύ μεγαλύτερος από το μεγαλύτερο χρέος. Επομένως το θέμα είναι να αποτραπεί να χρεοκοπήσει ένα κράτος για να μπορέσουν οι δανειστές να επωφεληθούν από τον δημόσιο πλούτο και περιουσία της χώρας. Φυσικά, για να γίνει κάτι τέτοιο απαιτούνται δυο εργαλεία στα χέρια των δανειστών: αφενός ένα φιλικά προσκείμενο πολιτικό κατεστημένο στο εσωτερικό και, αφετέρου, ένας διεθνής παρεμβατικός οργανισμός που θα αναλάβει τη δήμευση της χώρας. Από την εποχή που ο Δ.Ν.Τ. ανέλαβε αυτόν τον ρόλο, οι διεθνείς τραπεζικοί κύκλοι αισθάνθηκαν σίγουροι ότι ξεμπέρδεψαν μια και καλή με τις κρατικές χρεοκοπίες.

Όμως έπεσαν έξω. Το 1998 η Ρωσία δηλώνει αδυναμία πληρωμής του εξωτερικού χρέους της και αρνείται να πληρώσει τα χρεωλύσια των δανείων της. Μετά την κίνηση αυτή της Ρωσίας, οι κυβερνήσεις της Ουκρανίας, του Πακιστάν, του Εκουαδόρ, της Ουρουγουάης, όπως επίσης και της Αργεντινής, αποφάσισαν να σταματήσουν την εξυπηρέτηση του χρέους τους. Όλες αυτές οι χώρες είχαν υποστεί την προηγούμενη δεκαετία την χημειοθεραπεία του Δ.Ν.Τ. και είχαν οδηγηθεί στην απόγνωση, την καταστροφή και την εξαθλίωση.

Η Ελλάδα είναι η χώρα με τα περισσότερα χρόνια υπό καθεστώς πτώχευσης από την εποχή της ίδρυσής της. Πάνω από 50 χρόνια έχει βρεθεί υπό πτώχευση σ’ ολόκληρη την ιστορία της. Ιδρύθηκε σαν κράτος υπό πτώχευση, γιατί η πρώτη επίσημη πράξη του νεοσύστατου κρατιδίου ήταν η δήλωση αδυναμίας πληρωμής το 1827. Πάνω σ’ αυτό το καθεστώς επίσημης χρεοκοπίας εδραιώθηκε ουσιαστικά το δικαίωμα των «προστάτιδων δυνάμεων» να επεμβαίνουν ασύδοτα στα εσωτερικά της χώρας και να μεταχειρίζονται το νεοσύστατο κρατίδιο ως δικό τους προτεκτοράτο.

Μετά τη δεύτερη επίσημη χρεωκοπία του 1843, επιβάλλεται και ο πρώτος δημοσιονομικός έλεγχος στην Ελλάδα με σκοπό υποτίθεται να βελτιώσει τα δημόσια οικονομικά της χώρας. Το αποτέλεσμα ήταν να χειροτερέψει τόσο δραματικά η οικονομική κατάσταση ώστε μεγάλο μέρος των πιο καταπονημένων στρωμάτων κυρίως της υπαίθρου να στραφεί στο ληστοσυμμοριτισμό για να επιβιώσει. Η απείθεια των λαϊκών στρωμάτων και η αδυναμία εξυπηρέτησης των χρεών υπήρξε η αφορμή για την πρώτη στρατιωτική κατοχή που βίωσε η νεοσύστατη Ελλάδα το 1854.

Οι Άγγλοι και οι Γάλλοι αποβίβασαν πεζοναύτες στον Πειραιά και επέβαλαν κατοχική κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας» δοτούς πολιτικούς του κατεστημένου. Δέσμευσαν τα κύρια δημόσια έσοδα του ελληνικού κράτους και η χώρα επιβίωνε από το υστέρημα που η κατοχική κυβέρνηση και οι ξένοι πρεσβευτές είχαν την καλοσύνη να παραχωρούν, αφού εξασφάλιζαν το μερίδιο του λέοντος για τη διατήρηση των δυνάμεων κατοχής και την πληρωμή των ξένων δανειστών. Για να δικαιολογήσουν μια τέτοια ενέργεια, οι Αγγλογάλλοι προσπάθησαν να πείσουν τους λαούς της Ευρώπης, αλλά και τον ελληνικό λαό, ότι αυτός εκ φύσεως είναι δούλος: «Τι ήσαν οι Έλληνες το πάλαι; -Λησταί! Τι είναι η ασεβής φιλολογία  των αρχαίων Ελλήνων; -Καταγώγιον αισχροτήτων. Αφώμεν πλέον τας ανάδρους  συμπαθείας και εμβλέψωμεν εις τα αληθή συμφέροντα του πολιτισμού. Ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός οφείλει την αναγέννησιν των γραμμάτων εις τους Άραβας, κλάδον ένδοξον του αθανάτου γένους των Οσμανλί. Μίαν ορθήν γνώμην απηφήνατο ο Αριστοτέλης, ούτινος τα βιβλία δεν αναγινώσκονται πλέον εν Ευρώπη, την περί φύσει ελευθέρων και δούλων. Και η γνώμη αύτη είναι ορθή ουχί μεν απολύτως, αλλά πάντως εν τη Ανατολή. Τις αμφιβάλλει ότι ο υπερήφανος και ευγενής Οθωμανός φέρει επί του προσώπου αυτού εγκεχαραγμένον το σύμβολον της υπεροχής, ο δε Έλλην ραγιάς το στίγμα της αιωνίας δουλείας.»[2]

Ακολούθησαν άλλες δύο επίσημες χρεοκοπίες της Ελλάδας. Μία ήταν με το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» του Χ. Τρικούπη το 1893, όπου οι ξένοι δανειστές και το παλάτι συνεννοήθηκαν για να στήσουν τον γνωστό ελληνοτουρκικό πόλεμο της ντροπής του 1897. Κύριος σκοπός τους ήταν να επιβάλουν τον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο το 1898, με τον οποίο δέσμευσαν τους βασικούς πόρους του ελληνικού δημοσίου για να πληρωθούν οι ξένοι δανειστές. Ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος λειτούργησε ουσιαστικά έως στις αρχές του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου και υπό το καθεστώς του η Ελλάδα οδηγήθηκε για μια ακόμη φορά σε επίσημη χρεοκοπία το 1932.

Τι σημαίνει όμως χρεωκοπία;
Από δημοσιονομική σκοπιά χρεωκοπία σημαίνει την πλήρη αδυναμία του κράτους να εξυπηρετήσει το χρέος του. Η Ελλάδα βρίσκεται ήδη σ’ αυτή την κατάσταση επίσημα από την 6η Μαΐου που ψηφίστηκε το γνωστό «μνημόνιο». Το μόνο που λείπει για να ολοκληρωθεί η χρεωκοπία και μαζί της η καταστροφή, είναι η επίσημη πτώχευση, η οποία ήδη προετοιμάζεται από την ΕΕ, το ΔΝΤ και την κυβέρνηση. Είναι απλά θέμα χρόνου.

Από πολιτική σκοπιά χρεωκοπία σημαίνει ότι το κράτος και η χώρα συνολικά έχει παραδοθεί στους δανειστές της. Αν ήταν σωστό αυτό που έγραφε ο Μαρξ ότι το κρατικό χρέος συνιστά την ανοιχτή εξαγορά του κράτους από μια χρηματιστική αριστοκρατία, τότε χρεωκοπία σημαίνει την πλήρη άλωση του κράτους από αυτήν την χρηματιστική αριστοκρατία.

Από την σκοπιά του μεγάλου κεφαλαίου, χρεωκοπία σημαίνει ότι ολόκληρο το κυρίαρχο σύστημα αδυνατεί να αναπαραχθεί ως τέτοιο. Αυτό δεν σημαίνει καθόλου ότι δεν υπάρχουν υπερκέρδη ή ότι ο πλούτος της χώρας δεν είναι συσσωρευμένος σε λίγα χέρια. Όμως αυτό δεν αρκεί. Για να λειτουργήσει ο καπιταλισμός  χρειάζεται ο πλούτος αυτός να παράγει νέο πλούτο για τον κάτοχό του κι αυτός ο πλούτος πρέπει να αξιοποιείται στην αγορά με συμφέροντες όρους γι’ αυτούς που τον κατέχουν.

Αυτό πια δεν μπορεί να γίνει για τον ελληνικό καπιταλισμό. Το δημόσιο χρέος απορροφά τους πιο ζωτικούς πόρους της οικονομίας και αναιρεί τη δυνατότητα μιας ομαλής αναπαραγωγής και συσσώρευσης του κεφαλαίου στο εσωτερικό της χώρας.

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι η χώρα, από τη σκοπιά του μεγάλου κεφαλαίου, δεν μπορεί πλέον να παράγει ικανοποιητικά ποσοστά κέρδους – παρά μόνο αν οι κορυφές της ντόπιας ολιγαρχίας συνασπιστούν με τους ξένους δανειστές, με τη διεθνή χρηματιστική ολιγαρχία.

Το ντόπιο μεγάλο κεφάλαιο δεν μπορεί πια να αξιοποιήσει τη χώρα ούτε ως ασφαλές καταφύγιο υψηλής κερδοφορίας, όπως συνέβαινε μέχρι χθες, ούτε ως ορμητήριο επιδρομών στις εξωτερικές αγορές για την αποκόμιση πρόσθετου κέρδους. Η χώρα του είναι πια άχρηστη και την εγκαταλείπει στην τύχη της. Το μόνο που διεκδικεί είναι μερίδιο στη λεηλασία της χώρας και του λαού από το καθεστώς κατοχής που οικοδομεί ήδη το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο και τα όργανά του, η ΕΕ, η ΕΚΤ και φυσικά το ΔΝΤ. Γι’ αυτό άλλωστε και οι υπέρμαχοι της λύσης του μνημονίου και της δανειακής επικαλέστηκαν από την πρώτη κιόλας στιγμή την κατάσταση υποδούλωσης που βιώνει εξ ιδρύσεώς του το ελληνικό κράτος. «Η πολυθρύλητη ‘Νέα Μεταπολίτευση’ φαίνεται ότι θα ξεκινήσει με το ΔΝΤ. Γιατί όχι; Εδώ η ελληνική ανεξαρτησία κερδήθηκε χάρη στην παρέμβαση των ξένων – όσο και αν δεν μας αρέσει να το θυμόμαστε…», έγραφε λίγο πριν το μνημόνιο η ναυαρχίδα της κατοχικής προπαγάνδας.[3]

Από κοινωνική σκοπιά χρεωκοπία σημαίνει ότι το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα δεν μπορεί πλέον να διατηρήσει τα κοινωνικά ερείσματα και τις συμμαχίες του με βάση τις οποίες κατόρθωνε να επιβιώνει και να αναπαράγεται. Σημαίνει ότι το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα αποδιαρθρώνεται, σαπίζει και καταρρέει μπροστά στα μάτια ολόκληρου του λαού.

Τέλος χρεωκοπία σημαίνει ότι στα πλαίσια της παγκόσμιας αγοράς η χώρα μπορεί να παράγει πρόσθετο κέδρος μόνο ή κύρια μέσα από τη διάλυσή της, μέσα από το ξεπούλημά της, μέσα από την επιβολή καθεστώτος αναγκαστικής εκποίησης των πάντων, όπου όλα είναι ανοιχτά.

Από την σκοπιά της εργατικής τάξης και του λαού χρεωκοπία δεν σημαίνει μόνο μια πρωτοφανή επίθεση στα εισοδήματα, τα δικαιώματα και τις συνθήκες εργασίας το. Σημαίνει πρώτα και κύρια την οικονομική, κοινωνική και πολιτική χρεωκοπία του συστήματος ως τέτοιο.

Σήμερα δεν χρειάζεται κανείς να επιχειρηματολογήσει για την επικείμενη χρεωκοπία του συστήματος με θεωρητικά και πολιτικά επιχειρήματα. Μπροστά στα μάτια όλων το σύστημα χρεωκοπεί με τόσο επιδεικτικό τρόπο που αναγκάζει ακόμη και τους επίσημους εκπροσώπους της άρχουσας τάξης να το παραδεχτούν. Δεν αφήνει κανένα περιθώριο ακόμη και στον πιο πολιτικά αδιάφορο εργαζόμενο να μην αντιληφθεί ότι για να σωθεί αυτός και η χώρα, πρέπει να ξεμπερδέψει όχι απλά με την μια ή με την άλλη πολιτική του κεφαλαίου, αλλά με ολόκληρο το σύστημα ως σύνολο.

Παρόλα αυτά γίνεται μια τεράστια προσπάθεια να υποβαθμιστεί το ζήτημα του δημόσιου χρέους, να θεωρηθεί ως ένα από τα πολλά ζητήματα της κρίσης ή τέλος πάντων μια εκδήλωση της δημοσιονομικής κατάστασης του κράτους. Επομένως το όλο πρόβλημα επικεντρώνεται στις πολιτικές αντιμετώπισης του χρέους και των ελλειμμάτων. Κι έτσι έχουμε τόσο από την κυρίαρχη προπαγάνδα, όσο και από μέρος της αριστεράς μια ουσιαστικά ταυτόσημη προσέγγιση στο ζήτημα του δημόσιου χρέους, που το αντιλαμβάνεται ως ένα απλό παράγωγο της πολιτικής του κράτους.

Έτσι η μεν κυβέρνηση και η κυρίαρχη πολιτική ζητάει θυσίες για να αντιμετωπισθεί το δημοσιονομικό έλλειμμα, ενώ κάποιοι στην αριστερά συζητούν μόνο την πολιτική επίθεσης στο λαϊκό και εργατικό εισόδημα, στις συντάξεις και τις εργασιακές σχέσεις. Όλα τα υπόλοιπα αφήνονται στην έννοια καπιταλισμός.

Το αποτέλεσμα είναι μια αντιπαράθεση δεξιάς-αριστεράς κυρίως για τα μέτρα και τις συνέπειές τους κι όχι για την ταμπακέρα, δηλαδή για το δημόσιο χρέος και το καθεστώς χρεωκοπίας.

Στην ιστορία της Ελλάδας, όπως ήδη έχουμε πει, έχουν υπάρξει τέσσερεις έως σήμερα επίσημες χρεωκοπίες. Η τελευταία ήταν το 1932, την οποία οι απολογητές του βενιζελισμού κατόρθωσαν να την εξαφανίσουν ή να την υποβαθμίσουν τόσο, ώστε να υπάρχουν σήμερα οικονομολόγοι και μάλιστα της αριστεράς, που να την θεωρούν ως ένα συγκυριακό γεγονός και τέλος πάντων κάτι χωρίς ιδιαίτερα σοβαρές συνέπειες. Κι όλα αυτά παρά το γεγονός ότι η χρεωκοπία εκείνη οδήγησε σε μια τρομακτική εξαθλίωση το λαό και προπαντός την εργατική τάξη. Ενώ στο έδαφός της γεννήθηκε και το φασιστικό φαινόμενο με αποκορύφωμα το καθεστώς της 4ης Αυγούστου. Τις συνέπειές της τις πληρώνουμε ακόμη και σήμερα μιας σημαντικό μέρος των δανείων για τα οποία επιβλήθηκε το αναγκαστικό χρεοστάσιο της εποχής εκείνης, το ελληνικό δημόσιο συνεχίζει να το πληρώνει ακόμη και σήμερα.

Ωστόσο την εποχή εκείνη είχαμε ένα ισχυρό δημοκρατικό κίνημα που απάντησε με το αίτημα της ακύρωσης των χρεών και χτύπησε στην καρδιά του το πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό σύστημα της εποχής. Σ’ αυτό το κίνημα ανήκαν και μια σειρά επιφανείς οικονομολόγοι της εποχής, όπως ο Αλέξανδρος Διομήδης, πρώτος διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος, ο Ξενοφών Ζολώτας, ο Άγγελος Αγγελόπουλος, ο Δημήτρης Καλλιτσουνάκης, ο Δημήτρης Στεφανίδης, κ. ά., που παρά το γεγονός ότι δεν ανήκαν στην αριστερά άφησαν ένα εξαιρετικά σημαντικό έργο για να κατανοήσουμε το πρόβλημα του χρέους και τη σημασία του αιτήματος της ακύρωσής του όταν η έξαρσή του όπως σήμερα απειλεί να συνθλίψει τη χώρα και το λαό της. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί από αυτούς βρέθηκαν τελικά στις γραμμές του ΕΑΜ να παλεύουν για την λαϊκοδημοκρατική αναγέννηση της Ελλάδας μετά την κατοχή.

Σήμερα το μεγαλύτερο μέρος της επίσημης αριστεράς βρίσκεται πολύ πιο πίσω ακόμη και από τις τοποθετήσεις αυτών των παλιών επιφανών οικονομολόγων του κατεστημένου.
Όταν όμως μιλάμε για δημόσιο χρέος θα πρέπει να ξεκαθαρίζουμε σε τι πράγμα αναφερόμαστε.

Δεν είναι όλα τα χρέη ίδια. Άλλο το ιδιωτικό χρέος και άλλο το δημόσιο χρέος, που ορισμένοι συνηθίζουν δυστυχώς να τα βάζουν στο ίδιο τσουβάλι και να βγάζουν ότι πιο παράδοξο συμπέρασμα θέλουν.

Δεν είναι επίσης όλα τα δημόσια χρέη ίδια. Άλλο το δημόσιο χρέος που το μεγαλύτερο μέρος του είναι εσωτερικό και εκφρασμένο σε εθνικό νόμισμα και άλλο το δημόσιο χρέος που κατά κύριο λόγο είναι εξωτερικό και εκφρασμένο σε σκληρό ξένο νόμισμα. Το μεν πρώτο είναι γενικά διαχειρίσιμο, το δε δεύτερο είναι εκείνο που κατά κανόνα οδηγεί τα κράτη στην χρεωκοπία.

Δεν είναι τα δημόσια χρέη όλων των χωρών ίδια. Άλλο το δημόσιο χρέος μιας μεγάλης ιμπεριαλιστικής χώρας, όπως των ΗΠΑ, της Ιαπωνίας, της Βρετανίας, με δεσπόζουσα θέση και κυρίαρχο ρόλο στην παγκόσμια οικονομία. Και άλλο το δημόσιο χρέος μιας χώρας εξαρτημένης και περιθωριακής στην παγκόσμια οικονομία σαν της Ελλάδας. Άλλη σημασία έχει το δημόσιο χρέος μιας χώρας με μεγάλα πλεονάσματα στην οικονομία της κι άλλη σημασία έχει το δημόσιο χρέος για μια χώρα με τρομακτικά παραγωγικά ελλείμματα στην οικονομία της, όπως είναι της Ελλάδας.

Γιατί τα λέμε όλα αυτά; Διότι για να διατυπώσει κανείς αίτημα και πολιτική που απαντά στο πρόβλημα του χρέους και της χρεωκοπίας από τη σκοπιά των συμφερόντων του λαού και των εργαζομένων οφείλει να ξέρει επακριβώς τι έχει να αντιμετωπίσει. Οφείλει να ξέρει με τι έχει να κάνει. Διαφορετικά η απάντησή του θα εκφράζει στην καλύτερη περίπτωση το αγαθό των προθέσεών του και τίποτε περισσότερο.

Βρισκόμαστε μπροστά σε έναν νέο μεγάλο εθνικό διχασμό. Μόνο που αυτή τη φορά δεν είναι ανάμεσα σε αντιμαχόμενες μερίδες της άρχουσας τάξης που έχουν προσδεθεί σε σπαρασσόμενες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, όπως την εποχή του πρώτου παγκοσμίου πολέμου. Ούτε έχουμε ένα διαλυμένο έθνος σε μια ηττημένη χώρα που την εγκατέλειψε η άρχουσα τάξη στην τύχη της και στους κατακτητές της, όπως την εποχή της ναζιστικής και φασιστικής κατοχής.

Ο εθνικός διχασμός σήμερα εκφράζει μια βαθιά διαίρεση ανάμεσα αφενός στο κυρίαρχο πολιτικό σύστημα που εκφράζει το επίσημο «έθνος», το έθνος τύποις, ως αφηρημένη και μεταφυσική ιδέα που μπορεί να την ξεφτιλίζει οι εκάστοτε κυβερνώντες και γενικά η οικονομική και πολιτική ολιγαρχία. Αφετέρου στην μεγάλη πλειοψηφία του λαού, η οποία αποτελεί την υλική υπόσταση του έθνους, το πραγματικό έθνος και η οποία αν και αποστασιοποιείται από το επίσημο καθεστώς δεν έχει ακόμη κατορθώσει να κατακτήσει τη δική της συνοχή και ενότητα μέσα από το δικό της ενιαίο μέτωπο ενάντια στις κυρίαρχες πολιτικές και επιλογές. Σ’ αυτό άλλωστε επενδύει η οικονομική και πολιτική ολιγαρχία.

Η ιστορία έχει αποδείξει ότι μέσα από τέτοιους εθνικούς διχασμούς βγαίνουμε μόνο με δυο τρόπους: Ή με την ανατροπή της κυρίαρχης τάξης πραγμάτων, ή με τη πολιτική διάλυση, κατάλυση και υποδούλωση του λαού. Μέσος δρόμος δεν υπάρχει. Κι επειδή αυτός που το γνωρίζει καλύτερα απ’ όλους είναι η ίδια η άρχουσα τάξη, γι’ αυτό και προσπαθεί να επενδύσει, να συντηρήσει όλες τις «ενδιάμεσες» καταστάσεις και δυνάμεις, εντός και εκτός της αριστεράς. Να δημιουργήσει δηλαδή όσο μπορεί περισσότερα αναχώματα και προσκόμματα – εκείνον τον χώρο που κατά την μεγάλη γαλλική επανάσταση ονόμαζαν «βάλτο» – ανάμεσα στους δυο κοινωνικοταξικούς πόλους αυτής της αναμέτρησης. Όσο η περιφέρεια του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος κατορθώνει να συντηρεί και να αναπαράγει κόμματα, κομματίδια, υβρίδια και δυνάμεις που συντηρούν τη γενική σύγχυση και τον αποπροσανατολισμό με αγώνες και ανταγωνισμούς του περιθωρίου, τόσο ο συνασπισμός εξουσίας μπορεί να αισθάνεται σίγουρος ότι ο λαϊκός παράγοντας θα βυθίζεται στην απελπισία και στα αδιέξοδα της διαμαρτυρίας και της οργής του.

Όμως, ανεξάρτητα από τις επιθυμίες και τις επιλογές των πολιτικών δυνάμεων, το σίγουρο είναι ένα: «Τίθεται εκ νέου εις το Έθνος το δίλημμα της υποταγής εις την αυθαιρεσίαν ή της επαναστάσεως… Καλούνται εις την εξουσίαν κυβερνήσεις αποκρουόμενοι παρά της πλειοψηφίας του Έθνους… Τι δύναται ο Λαός κατ’ αυτής της καταστάσεως; Ουδέν άλλο ή να επαναστατήση», όπως έγραφε το 1874 ο Χαρίλαος Τρικούπης για να καταλήξει στο πολύ επίκαιρο συμπέρασμα: «Την ευθύνην των επαναστάσεων φέρουσιν ουχί οι εκτελούντες, αλλ’ οι καθιστώντες αυτάς αναποδράστους.»[4] Βρισκόμαστε ακριβώς στη στιγμή που η κοινωνική επανάσταση, η λαϊκή εξέγερση καθίσταται πλέον αναπόδραστη από τις ίδιες τις κυρίαρχες δυνάμεις. Το ερώτημα απλά είναι προς ποια κατεύθυνση.

Η σημερινή κατάσταση κρύβει μια πρωτόγνωρη επαναστατική δυναμική. Όχι γιατί βυθίζει τεράστιες μάζες εργαζομένων και άλλων λαϊκών στρωμάτων στην εξαθλίωση και την ανέχεια, αλλά γιατί πείθει για πρώτη φορά αυτές τις μάζες ότι η κυριαρχία της αγοράς σημαίνει ισοπέδωση των πάντων. Δεν είναι η αθλιότητα που δημιουργεί επαναστατική δυναμική, αλλά το γεγονός ότι απειλείται άμεσα και πρακτικά η κοινωνική υπόσταση των εργαζομένων και του υπόλοιπου λαού και μαζί της το σύνολο των πολιτικών κατακτήσεών τους. Γι’ αυτό και η υπεράσπιση αυτής της κοινωνικής υπόστασης, των πολιτικών, εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων της εργατικής τάξης μπορεί να αποτελέσει την θρυαλλίδα ενός μεγάλου κινήματος επαναστατικής ανατροπής. Αρκεί να υπάρξουν εκείνες οι δυνάμεις που θα μπορέσουν να εκφράσουν αυτό το παλλαϊκό κίνημα κοινωνικής και εθνικής απελευθέρωσης από τον σύγχρονο ζυγό των τυράννων της αγοράς.
13/12/2010
Δημήτρης Καζάκης
Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Hellenic Nexus, τ. 48, Ιανουάριος 2011.


[1] Adam Smith, An Inquiry into the Nature and Causes of the Wealth of Nations, vol. II, Indianapolis: Liberty Classics, 1979, σελ.929.
[2] Δημήτρη Φωτιάδη, Κανάρης, Αθήνα: Σ. Ι. Ζαχαρόπουλος, 1988, σ. 798.
[3] Καθημερινή, 18/4/2010.
[4] Χαρίλαου Τρικούπη, Τις Πταίει; Αθήνα: Επικαιρότητα, 1971, σ. 10, 45.

Αλιεύθηκε από το youpayyourcrisis.blogspot.com
Πηγή: περ. Hellenic Nexus, τ. 48, Ιανουάριος 2011.

Μια ζωή στα βάσανα...

...της σιλουέτας!



Άσε, ρε φίλε!!!

Κυριακή, 16 Ιανουαρίου 2011

Η παράγκα...




"Παράγκα"
Στίχοι: Διονύσης Σαββόπουλος
Μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος

Όπου κοιτάζω να κοιτάζεις
όλη η Ελλάδα ατέλειωτη παράγκα
παράγκα, παράγκα, παράγκα του χειμώνα
κι εσύ μιλάς σαν πτώμα

Ο λαός,ο λαός στα πεζοδρόμια
κουλούρια ζητάει και λαχεία
κοπάδια, κοπάδια, κοπάδια στα υπουργεία
αιτήσεις για τη Γερμανία

Κυράδες,φιλάνθρωποι παπάδες
εργολαβίες,ψαλμωδίες και καντάδες
Η Ευανθούλα κλαίει πριν να κοιμηθεί
την παρθενιά της βγάζει στο σφυρί

Στα γήπεδα η Ελλάδα αναστενάζει
στα καφενεία μπιλιάρδο,καλαμπούρι και χαρτί
Στέκει στο περίπτερο διαβάζει
φυλλάδες με μιάμιση δραχμή

Όχι, όχι αυτό δεν είναι τραγούδι
Είναι η τρύπια στέγη μιας παράγκας
Είναι η γόπα που μάζεψε ένας μάγκας
Κι ο χαφιές που μας ακολουθεί.

Τα βρώμικα παιχνίδια...

Και οι λαοί της Ευρώπης πρέπει να ελέγχουν τους πιστωτές τους
Δεν είναι φυσιολογικό να αποπληρώνουν χρέη που δεν είναι νόμιμα.

ΕΡΙΚ ΤΟΥΣΕΝ Πρόεδρος της Επιτροπής για την Κατάργηση του Χρέους του Τρίτου Κόσμου
Η στάση πληρωμών και η άρνηση αποπληρωμής του χρέους έχουν παρομοιαστεί με εθνική καταστροφή. Οι «εικόνες αποκαλύψεως» σκοπό έχουν να αποδεχτούν οι λαοί τις εφαρμοζόμενες πολιτικές

ΤΟΥ Ν. ΚΟΥΡΙΔΑΚΗ

Ο Ερίκ Τουσέν είναι ένα από τα διακεκριμένα στελέχη του κινήματος της «αντιπαγκοσμιοποίησης», ιστορικός και πολιτικός επιστήμονας, πρόεδρος της Επιτροπής για την Κατάργηση του Χρέους του Τρίτου Κόσμου (CADTM), μέλος της οργάνωσης ATTAC και σύμβουλος του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ. Εχει συγγράψει αρκετά βιβλία γύρω απ’ το χρέος, το τελευταίο απ’ τα οποία ασχολείται ειδικά με τον ρόλο του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας.
Και οι λαοί της Ευρώπης πρέπει να ελέγχουν τους πιστωτές τους

Επίσης, υπήρξε μέλος της Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου που συγκρότησε ο πρόεδρος του Ισημερινού, Ραφαέλ Κορέα, προκειμένου να απαλλαγεί από ένα μεγάλο μέρος του δημοσίου χρέους.

Διέγραψε 3,2 δισ. Η προσπάθεια στέφθηκε από επιτυχία: ο Ισημερινός διέγραψε μονομερώς -ως παράνομο («απεχθές» ή «επαχθές»)- χρέος ύψους 3.2 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Παρά το εμπάργκο των αγορών, οι συνέπειες για τον Ισημερινό δεν υπήρξαν τραγικές. Τουναντίον, το 2010 η οικονομία της χώρας αναπτύχθηκε κατά 3.7% και για το 2011 αναμένεται ανάπτυξη 5%.

Το έργο της επιτροπής στον Ισημερινό έφτασε πρόσφατα και στο ελληνικό Κοινοβούλιο από τη Σοφία Σακοράφα Αλήθεια, θα μπορούσε η εμπειρία του Ισημερινού να φανεί χρήσιμη στην Ελλάδα. Ο Ερίκ Τουσέν πιστεύει πως ναι: «Παρότι οι οικονομίες των δύο χωρών είναι διαφορετικές, η διάρθρωση του δημόσιου χρέους της Ελλάδας παρουσιάζει κοινά στοιχεία με τις αναπτυσσόμενες χώρες.

Πρώτον, η Ελλάδα χρηματοδοτεί ένα μέρος του χρέους της με τη μορφή ομολόγων, από τις Αρχές της χώρας («τιτλοποίηση του δημόσιου χρέους»), τεχνική που χρησιμοποίησε ο Ισημερινός.

Δεύτερον, ένα άλλο μεγάλο μέρος του ελληνικού χρέους είναι με τη μορφή τραπεζικών δανείων, κάτι που συμβαίνει και με τις χώρες σε ανάπτυξη.

Τρίτον, με το σχέδιο του Μαΐου του 2010, η Ελλάδα δανείστηκε από το ΔΝΤ».

Με άλλα λόγια, ό,τι συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα δεν είναι κάτι διαφορετικό απ’ αυτό που έχει συμβεί σε τόσες αναπτυσσόμενες χώρες τις τελευταίες δεκαετίες, δηλαδή την -διά του ΔΝΤ- επιβολή της «συναίνεσης της Ουάσιγκτον».

Ο κ. Τουσέν βλέπει και ένα ακόμα κοινό στοιχείο: «Το χρέος του Ισημερινού ήταν κυρίως χρέος προς τις τράπεζες των ΗΠΑ. Ο Ισημερινός, εγκατέλειψε το εθνικό νόμισμα και υιοθέτησε το νόμισμα των ΗΠΑ. Οπως ο Ισημερινός υιοθέτησε το νόμισμα των δανειστών του, έτσι και η Ελλάδα έχει κοινό νόμισμα με τους δικούς της δανειστές, όπως η Γαλλία και η Γερμανία».

Η τελευταία παρατήρηση δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι η στάση πληρωμών θα συνοδεύεται και από έξοδο απ’ το ευρώ: «Δεν υπάρχει μία σχέση αυτόματης εξόδου από το ευρώ σε περίπτωση που η Ελλάδα σταματήσει να πληρώνει.

Η Ελλάδα θα πρέπει να αποφασίσει έπειτα από διάλογο στο ελληνικό Κοινοβούλιο και με τον ελληνικό λαό αν θα παραμείνει στο ευρώ ή όχι».

Κατά τον κ. Τουσέν oι μισθοί, συντάξεις και καταθέσεις μπορούν να διασφαλιστούν. «Αν ένα κράτος αρνηθεί να αποπληρώσει το χρέος του εξοικονομεί χρήματα. Η αποπληρωμή του δεσμεύει ένα πολύ υψηλό ποσοστό κρατικών δαπανών, χρήματα που αν τα κρατήσει το κράτος μπορεί να πληρώσει τους μισθούς, να κάνει τα δημόσια νοσοκομεία, σχολεία και τις δημόσιες υπηρεσίες να λειτουργήσουν, να διασφαλίσει την ασφάλεια της χώρας. Οσα κράτη έκαναν αυτήν τη στάση πληρωμών ως τώρα, είδαν ότι βελτιώθηκε η δυνατότητά τους να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους».

Επίσης, για τις καταθέσεις των πολιτών, «η δημόσια εξουσία πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της και να δημιουργήσει ένα μεγάλο κρατικό πιστωτικό τομέα.

Το κόστος ενίσχυσης του τραπεζικού συστήματος το κράτος μπορεί να το καλύψει από την περιουσία των μεγαλομετόχων των τραπεζών».

Ντόμινο

Παρόλο που οι λόγοι που οδήγησαν στη διόγκωση του χρέους είναι διαφορετικοί στη χώρα μας, ο κ. Τουσέν επιμένει πως το χρέος δεν αφορά την Ελλάδα μόνο. «Θα πρέπει οι Ελληνες να καταλάβουν ότι δεν είναι η εξαίρεση στον κανόνα. Ο,τι συμβαίνει στην Ελλάδα από τον Απρίλιο του 2010, αναπαράγεται στην Ιρλανδία από τον Οκτώβριο του 2010, θα συμβεί στην Πορτογαλία, στην Ισπανία, στην Ιταλία. Θα ήταν πραγματικά κρίμα οι Ελληνες να πιστέψουν ότι αποτελούν μια εξαίρεση και να δεχθούν μοιρολατρικά τους όρους που τους επιβάλλουν».

Αργεντινή - Ρωσία
Η στάση πληρωμών τις έσωσε

Ως μάρτυρα υπεράσπισης της άποψής του για μη αποπληρωμή των επαχθών χρεών ο Ερίκ Τουσέν αναφέρει τον Τζ. Στίγκλιτς, νομπελίστα οικονομολόγο, ο οποίος σε μελέτη του το 2010 αποκαλύπτει ότι οικονομίες χωρών όπως της Ρωσίας ή της Αργεντινής από τη στιγμή που οι κυβερνήσεις προέβησαν σε στάση πληρωμών βρέθηκαν σε καλύτερη χρηματοοικονομική κατάσταση και μπόρεσαν εξοικονομώντας χρήματα να δώσουν ώθηση στην ανάπτυξη.

Επαιξαν βρώμικα
Οι ξένες τράπεζες να αναλάβουν τις ευθύνες

Για τον κ. Τουσέν τα ευρωομόλογα -»αυτό που αποκαλούμε νομισματοποίηση του χρέους»- δεν αποτελούν λύση στο πρόβλημά μας. Πρωτίστως, θεωρεί ότι πρέπει να διερευνηθούν οι συνθήκες χορήγησης δανείων στην Ελλάδα.

Η ερώτηση στην οποία θα έπρεπε κυρίως να απαντήσουμε είναι η εξής: «Είναι φυσιολογικό οι πολίτες μιας χώρας όπως η Ελλάδα, να πρέπει να αποπληρώσουν ένα χρέος που δεν είναι νόμιμο;

Αν τα δάνεια είχαν συναφθεί προς το συμφέρον των πολιτών, με σεβασμό προς τις βασικές τους ανάγκες και οι τράπεζες, κυρίως γαλλικές και γερμανικές, είχαν μια συμπεριφορά προσεκτική και λογική, τότε θα λέγαμε ότι το χρέος πρέπει να αποπληρωθεί. Ομως, το μεγάλο μέρος του χρέους είναι παράνομο και οι τραπεζίτες που έχουν αγοράσει ελληνικούς τίτλους πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους.

Παράλογοι όροι

Συνήψαν δάνεια με όρους παράλογους και παράνομους, άρα πρέπει να αποδεχθούν την ακύρωση ενός σημαντικού μέρους του χρέους».

Ο κ. Τουσέν αναφέρει χαρακτηριστικά τις «υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες της Ελλάδας, πολλές απ’ τις οποίες οφείλονται σε γαλλογερμανικές πιέσεις».

Αλιεύθηκε από το youpayyourcrisis
Πηγή: ΕΘΝΟΣ online

Ήρωας!

(κλικ στην εικόνα για μεγαλύτερη ανάλυση)


Αλιεύθηκε από το apneagr
Πηγή: sibilla-gr

Rois de fous...

Δυο τινά μπορεί να συμβαίνουν:
Είτε οι Έλληνες έχουμε αποχαυνωθεί ολωσδιόλου ως λαός είτε το διπρόσωπο συστημικό ξόανο (κομματική καμαρίλα + μιντιακός απόπατος) "παίζει τα ρέστα του".


Τα πρώτα γκάλοπ του έτους
Προβάδισμα του ΠΑΣΟΚ καταγράφουν δύο νέες δημοσκοπήσεις

Αθήνα
Προβάδισμα του κυβερνώντος κόμματος έναντι της Νέας Δημοκρατίας που κυμαίνεται από 3,8% έως 6,8% καταγράφουν, αντιστοίχως, οι δύο πρώτες δημοσκοπήσεις του 2011, οι οποίες δημοσιεύονται στον κυριακάτικο Τύπο.

Σε δημοσκόπηση της εταιρείας MARC για το Έθνος της Κυριακής, το ΠΑΣΟΚ προηγείται με 27,7%, έναντι 20,9% για τη ΝΔ. Το ΚΚΕ καταγράφει ποσοστό 7,8%, ο ΛΑΟΣ 4,8%, ο ΣΥΝ 3%, η Δημοκρατική Συμμαχία 2,8%, η Δημοκρατική Αριστερά 2,2%, οι Οικολόγοι-Πράσινοι 2%. Οι αναποφάσιστοι και το λευκό/άκυρο ή άλλο κόμμα φτάνουν στο 28%.

Στη δεύτερη δημοσκόπηση, της εταιρείας ALCO για το Πρώτο Θέμα, το ΠΑΣΟΚ προηγείται με 22,2% έναντι 18,4% της ΝΔ. Το ΚΚΕ ακολουθεί με 8%, ο ΛΑΟΣ 5,3%, ο ΣΥΡΙΖΑ 2,5%, η Δημοκρατική Συμμαχία 2,6%, η Δημοκρατική Αριστερά 1,9% και οι Οικολόγοι-Πράσινοι στο 2,7%. Στο 28% βρίσκονται οι αναποφάσιστοι και οι υπόλοιπες επιλογές.

Στη δημοτικότητα των πολιτικών αρχηγών, ο Γ.Παπανδρέου προηγείται με 52,2%, ο Αντ.Σαμαράς ακολουθεί με 42%, ο Φ.Κουβέλης με 38,3%, ο Γ.Καρατζαφέρης με 37,1%, η Αλέκα Παπαρήγα με 26%, ο Αλ.Τσίπρας με 25,4% και η Ντόρα Μπακογιάννη με 24,2%.

Τέλος, σε ό,τι αφορά τα πολιτικά ζητήματα, ενδιαφέρον παρουσιάζει στην έρευνα της Marc η απάντηση στο ερώτημα «Ποια φράση αποδίδει καλύτερα τη στάση σας απέναντι στην κυβέρνηση;» (το 21,5% δηλώνει υποστήριξη, το 26,2% ανοχή, το 29,5% απογοήτευση και το 21% οργή) καθώς και το υψηλό ποσοστό των πολιτών (81,2%) που λένε «όχι» σε πρόωρες εκλογές.
Αλιεύθηκε από το in.gr

Δεν έχει καμιά σημασία αν το ΠΑΣΟΚ προηγείται της ΝΔ. Έτσι κι αλλιώς, μιλάμε για την ίδια εταιρεία.
Σημασία έχει ότι, μετά από έναν τρομερό χρόνο, όπου οι μάσκες αποτραβήχτηκαν και φάνηκε σε όλη της την αποφορά η σαπίλα του δικομματικού βούρκου, μετά από μια τρομερή πράξη μειοδοσίας, όπου το ελληνικό κυνοβούλιο απεμπόλησε "αμετακλήτως" με...νομοθετική πράξη την πολιτική κι εθνική κυριαρχία του ελληνικού λαού στον τόπο του, μετά από το οριστικό ξεμασκάρεμα του δικομματικού ληστοσυρφετού, που έφερε την Ελλάδα στα γόνατα με καπίστρι στην πλάτη και λαιμαριά στο σβέρκο, μετά από μια ανελέητη αποδόμηση κάθε έννοιας κοινωνίας δικαίου, κοινωνικού κράτους κι αυτόνομης πολιτείας, οι Έλληνες εξακολουθούν (ή φαίνεται πως εξακολουθούν) να δίνουν στον δικομματικό τσαρλατάνο δημοκρατική και πολιτική νομιμοποίηση!
Είναι γνωστό ότι οι λαοί έχουν ακριβώς τους ηγέτες που τους αξίζουν, καθώς κι ότι το ήθος μιας πολιτείας αντικατοπτρίζει κι αντανακλά το ήθος των αρχόντων της.
Αυτοί είμαστε και τέτοια μας αξίζουν.