Κυριακή, 13 Φεβρουαρίου 2011

Όχι δικαίωμα...

...αλλά καθήκον!
Η ανατροπή των τυραννίδων δεν είναι απλώς δικαίωμα του λαού, αλλά καθήκον του.





"Όταν η διοίκησις βιάζει, αθετεί, καταφρονεί τα δίκαια του λαού και δεν εισακούει τα παράπονά του, το να κάμει τότε ο λαός, ή κάθε μέρος του λαού, επανάστασιν, να αρπάζει τα άρματα και να τιμωρήσει τους τυράννους του, είναι το πλέον ιερόν από όλα τα δίκαια του και το πλέον απαραίτητο από όλα τα χρέη του"

Ρήγας Φεραίος

Παρασκευή, 11 Φεβρουαρίου 2011

Το πολιτικό καταπίστευμα...

Ακόμα κι ο πιο κομματικά προσκολλημένος οπαδός του ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί σήμερα παρά να αναγνωρίσει ότι οι πολιτικές της κυβέρνησης Παπανδρέου κινούνται (και μάλιστα έξωθεν εντελλόμενες) μέσα σ' ένα αυστηρό και στυγνό νεοφιλελεύθερο πλαίσιο.
Εδώ και πολλά χρόνια, ήδη απ' την εποχή Σημίτη, το ΠΑΣΟΚ απεμπόλησε το σοσιαλιστικό κρηπίδωμα της πολιτικής του, εντασσόμενο στην μετανεωτερική λογική της "εκδοχής του κοινωνικού". Έτσι, οι πολιτικές μεγάλου βεληνεκούς, οι οραματικές "μεγάλες αφηγήσεις", παραχώρησαν την θέση τους σε μια μικροπολιτική διαχείριση της εξουσίας.
Σήμερα, ακούμε διάφορα σουρεαλιστικά, ότι οι πολίτες δεν έχουν το δικαίωμα ν' αντιστέκονται δυναμικά απέναντι στις αυθαιρεσίες της πολιτικής εξουσίας γιατί αυτό στρέφεται κατά...της κοινωνίας (!), ότι το δικαίωμα στην μαχητική διεκδίκηση κοινωνικών κι εργατικών δικαιωμάτων αποτελεί αντιδραστική και αντιδημοκρατική στάση και συμπεριφορά (!!), ότι δεν ευθύνεται για το κατάντημα της Ελλάδας το σάπιο κι εκφυλισμένο μεταπολιτευτικό οικονομικοπολιτικό κατεστημένο εξουσίας, αλλά οι "κοπρίτες" που αξίωναν έναν τρόπο ζωής που δεν τους άξιζε !!!
Είναι έτσι όμως;


Παρά τις σοσιαλιστικές ρητορείες του κ. Παπανδρέου, ας δεχθούμε μια βασική αλήθεια: το ΠΑΣΟΚ δεν είναι, εδώ και δυο δεκαετίες περίπου, ένας σοσιαλιστικός πολιτικός μηχανισμός.
Αν και υπάρχουν ακόμα μέσα στο κόμμα αυτό κάποιες σοσιαλίζουσες, μειοψηφικές και χωρίς μαχητικότητα, πολιτικές τάσεις, στην πραγματικότητα το σημερινό ΠΑΣΟΚ αποτελεί, στην καλύτερη περίπτωση, μια φιλελεύθερη εκδοχή του πολιτικού. Κάποιοι ίσως να μιλούσαν για νεοφιλελεύθερη εκδοχή και μάλλον δεν θα είχαν άδικο.
Κι όμως, ακόμα κι η φιλελεύθερη ιδεολογία αποδέχεται το δικαίωμα της κοινωνίας να αντιστέκεται μαχητικά και δυναμικά, ακόμα κι επαναστατικά, όταν μια κυβέρνηση παραβιάζει τους όρους του κοινωνικού συμβολαίου. Ένας εκ των θεμελιωτών της ιδεολογίας του πολιτικού φιλελευθερισμού και της θεωρίας του κοινωνικού συμβολαίου, ο Τζων Λοκ, είναι εκείνος που μίλησε για την αντίληψη της πολιτικής ως καταπιστεύματος:
"Οι νόμιμοι άρχοντες και πολιτικοί αξιωματούχοι ασκούν την εξουσία ως εντολοδόχοι του λαού μέσα στα όρια που θέτει το κεινωνικό συμβόλαιο, όχι προς ικανοποίηση των ιδίων αλλά προς το κοινό συμφέρον. Η άσκηση της εξουσίας ως καταπιστεύματος προϋποθέτει την ύπαρξη εμπιστοσύνης και αμοιβαίου σεβασμού μεταξύ αρχόντων και λαού και μεταξύ των πολιτών. Το κλίμα της εμπιστοσύνης συνιστά το υπόβαθρο της πολιτισμένης κοινωνικής συνύπαρξης και της υπεύθυνης άσκησης της εξουσίας, με βάση τις υπαγορεύσεις της ηθικής συνείδησης όσων επιφορτίζονται με αυτή την υπηρεσία της κοινότητας."*
Στη λογική αυτή, του πολιτικού καταπιστεύματος και της άσκησης της πολιτικής στη βάση και στο πλαίσιο ενός κοινωνικού συμβολαίου, ο Λοκ φτάνει στο σημείο να δικαιολογεί την κοινωνική εξέγερση και την επαναστατική ανατροπή ενός εξουσιαστικού κατεστημένου, όταν αυτό παραβιάζει τους όρους και τις αρχές του, διατυπωμένου αργότερα απ' τον Ζ.Ζ. Ρουσσώ, κοινωνικού συμβολαίου:
"Το τρίτο τέλος σημαντικό θεωρητικό στοιχείο της Δεύτερης πραγματείας περί κυβερνήσεως είναι η θεωρία της πολιτικής επανάστασης, της "προσφυγής στον ουρανό", όπως την αποκαλεί ο Λοκ, που επιχειρείται σε περίπτωση που οι άρχοντες παραβιάσουν το καταπίστευμα και φανούν ανάξιοι της εμπιστοσύνης που τους έδειξε ο λαός, όταν τους ανέθεσε την εξουσία. Στο ζήτημα αυτό ο Λοκ αναπροσδιορίζει τη μεσαιωνική θεωρία της αντίστασης στην τυραννική εξουσία για να θεμελιώσει την ιδέα της συνταγματικής διακυβέρνησης, που βασίζεται στην αρχή της διάκρισης των εξουσιών, και υποστηρίζει την άποψη , κρίσιμη για τη διαμόρφωση της μεταγενέστερης φιλελεύθερης ιδεολογίας, ότι η κυβέρνηση μπορεί να διαλυθεί χωρίς να διαλύεται και η κοινωνία".**
Συμπερασματικά, λοιπόν, ακόμα και μέσα σε μια φιλελεύθερη πολιτική πραγμάτωση, η κοινωνία έχει όχι μόνον δικαίωμα, αλλά κι υποχρέωση ν' ανατρέπει με δυναμικό τρόπο όποια εξουσία καπηλεύεται το πολιτικό καταπίστευμα και παραβιάζει τις αρχές και τους όρους του κοινωνικού συμβολαίου, έστω κι αν η εξουσία αυτή κατέχει προηγούμενη δημοκρατική νομιμοποίηση. Αν και, εδώ που τα λέμε, προσωπικά δεν έχω καταλάβει τι είδους "δημοκρατική νομιμοποίηση" είν' αυτή, που επιτρέπει, με καλπονοθευτικά τερτίπια "ενισχυμένων αναλογικών", σε μειοψηφίες της τάξης του 20%-22% να αναγορεύονται σε πλειοψηφίες του 40%-42% κι εν συνεχεία να κυβερνούν αυτοδύναμα...εν ονόματι του ελληνικού λαού!
Αλλά, ας προσχωρήσουμε στην άποψη ότι το σημερινό ΠΑΣΟΚ δεν είναι καν φιλελεύθερος, αλλά νεοφιλελεύθερος πολιτικός σχηματισμός.
Ο κατ' εξοχήν ιδεολογικός εκπρόσωπος των ελευθεριακών φιλελεύθερων, Robert Nozick, αποδέχεται την βασική αρχή -έστω και σαν ασθενή απαίτηση- της "μη επιδείνωσης της κατάστασης των ανθρώπων" μέσα στην πολιτική πραγάτωση του νεοφιλελευθερισμού, ήγουν τον ελευθεριακό καπιταλισμό.***  Η βασική θέση της "μη επιδείνωσης των ανθρώπων" συνίσταται στην αποδοχή της αρχής ότι κατά την ατομική ιδιοποίηση των αγαθών η θέση των ανθρώπων δεν επιτρέπεται να επιδεινώνεται.
Ακόμα, λοιπόν, κι εντός του νεοφιλελεύθερου πολιτικού πλαισίου, η επιδείνωση της θέσης των ανθρώπων είναι κατ' αρχήν απαράδεκτη και καταλύει τους βασικούς όρους του κοινωνικού συμβολαίου.
Τώρα, δεν γνωρίζω αν κάτι απ' τα παραπάνω εξακολουθεί να ισχύει σαν πολιτική αρχή κι αξία μέσα στο πολιτικό πλαίσιο της "παγκόσμιας διακυβέρνησης", της οποίας ο κ. Παπανδρέου πολλές φορές έχει ευαγγελίσει και προασπίσει όχι μόνο τα ωφελήματα, αλλά και την αναγκαιότητα. Ειδικά όταν αυτή η παγκόσμια διακυβέρνηση είναι προφανές ότι ασκείται όχι μέσω της λαϊκής εξουσίας και νομιμοποίησης, αλλά μέσω της αγοραίας επιβολής διαπλεκομένων ελίτ, τότε μάλλον όλη η συζήτηση περί φιλελεύθερης πολιτικής θεωρίας (περί σοσιαλισμού, είπαμε: ούτε λόγος δεν γίνεται, αν δεν θέλουν κάποιοι να καταντούν κωμικοί) ξεπέφτει σε ανούσια φλυαρία, για να μην πω προπαγανδιστική φενάκη.
Εν τούτοις, παραμένει το βασικό διακύβευμα του φιλελεύθερου πολιτικού καταπιστεύματος: 

Έχουν ή δεν έχουν πολιτικό δικαίωμα και ηθική υποχρέωση οι πολίτες μιας φιλελεύθερης κοινωνίας να εξεγείρονται και να ανατρέπουν δυναμικά εκείνες τις εξουσίες που, παρά την προηγούμενη δημοκρατική τους νομιμοποίηση, καπηλεύονται το φιλελεύθερο πολιτικό καταπίστευμα και παραβιάζουν τους όρους του κοινωνικού συμβολαίου;



* Π.Μ. ΚΙΤΡΟΜHΛΙΔΗΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΣΤΟΧΑΣΤΕΣ ΤΩΝ ΝΕΩΤΕΡΩΝ ΧΡΟΝΩΝ, Βιογραφικές και ερμηνευτικές προσεγγίσεις, Ε' ανατ., εκδ. "Πορεία", Αθήνα, 2004, σ. 85.
** ό.π.
*** W. KYMLIKCA, Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ, ΜΙΑ ΕΙΣΑΓΩΓΗ, μτφ.-εισ. Γ. ΜΟΛΥΒΑΣ, Γ' ανατ., εκδ. ΠΟΛΙΣ, Αθήνα, 2006, σ. 214.

Τετάρτη, 9 Φεβρουαρίου 2011

Μπορεί νά 'χουμε καταντήσει...

...ο διεθνής καρπαζοεισπράχτορας, μπορεί να είμαστε το περίγελο της οικουμένης όλης και ν' απεμπολήσαμε αμετακλήτως, μετά νεοπατριωτικού ενθουσιασμού, κάθε έννοια εθνικής και πολιτικής κυριαρχίας στον τόπο μας, αλλά το ελληνικό κράτος (λέμε τώρα) δείχνει το στιβαρό του πρόσωπο στην Κερατέα, αντιμετωπίζοντας με ανυποχώρητο, βάρβαρο κι ανελέητο τρόπο την ακατανόητη ανυπακοή των κατοίκων, που για κάποιον μυστήριο λόγο πάνε κόντρα στις ευγενείς προθέσεις της (εχμμ...ναι) σοσιαλιστικής μας κυβέρνησης, που θέλει, απλώς, να μετατρέψει τις γειτονιές τους σε σκουπιδότοπο (κόντρα σε κάθε έννοια νομιμότητας).



Τρίτη, 8 Φεβρουαρίου 2011

Ο τελευταίος...

...των Τροϊκανών!
Ε, άμα έχει αρχίσει να τη λέει στα παπαγαλάκια ακόμα κι ο...Μίχαλος, πάει, μπούκωσε στη σαπίλα το βασίλειο της τηλεπαπαγαλομαρκίας και τι να σου κάνει και το καψερό το τηλεχαλάκι;




Η φωτό αλιεύθηκε από το ΓΡΕΚΙ
Πηγή: enimerwsi.com

Μήπως ήρθε ο καιρός...

...να ξυπνάμε σιγά σιγά;
Ν' αλλάξουμε πλευρό, εν πάση περιπτώσει;
Να 'ρθουμε απ' τα μπρούμυτα τ' ανάσκελα, βρε παιδιά, έστω!
Λέμε τώρα...



Έλληνας εργαζόμενος...

...πληροφορείται, έμπλεος "νεοπατριωτικού" ενθουσιασμού, τα νέα φιλεργατικά μέτρα που "διαπραγματεύεται" (εδώ γελάνε) η (θου Κύριε) σοσιαλιστική κυβέρνηση του ραγιαδιστάν με τους εκπροσώπους της ανθυπατείας!


Κυριακή, 6 Φεβρουαρίου 2011

Μάθε παιδί μου γράμματα....

...διαχρονικά!
Δείτε το παρακάτω απόσπασμα (ειδικά από το 02:17 μέχρι το 05:16) από την θρυλική ταινία: "Μάθε παιδί μου γράμματα".
Μετά, ίσως να αναρωτηθείτε, όπως κι εγώ, αν έχουμε πέσει σε χρονοδίνη κρετινισμού ή αν η μαλ... (άντε δεν το λέω) που μας δέρνει είναι διαχρονική.


Τι γίνεται ρε...


Κάποια στιγμή, θα πρέπει να σοβαρευτούμε όλοι λίγο περισσότερο σ' αυτόν τον τόπο. Ειδικά μερικοί, που φαίνεται να επιχειρούν..."παιχνιδάκια" μέσω τηλεόρασης.



Γιατί;

(Από το άρθρο του Δ. Καζάκη: "Καθεστώς πεονίας", εφ, Το Ποντίκι.)

Πρωθυπουργικό πατατράκ

Στο πλαίσιο του Νταβός, ο αρχισυντάκτης των «Financial Times», που συντόνιζε τη συζήτηση για την «Ευρώπη» (28.1), όπου συμμετείχαν οι Γ. Παπανδρέου, Nick Clegg, Jacob Wallenberg και Ζαν-Κλοντ Τρισέ, έκανε το λάθος να ρωτήσει τον Έλληνα πρωθυπουργό τα εξής:

«Ορισμένοι, όμως, θα μας ρωτήσουν: Γιατί τη στιγμή που ξαναγράφονται τα συμβόλαια, όπως π.χ. στον δημόσιο τομέα, που ο κόσμος χάνει τη δουλειά του και οι όροι των συνταξιοδοτικών συμβολαίων αλλάζουν, το συμβόλαιο αλλάζει, γιατί τελικά δεν θα αλλάξουν και οι όροι των συμβολαίων με εκείνους που αγοράζουν ομόλογα, ώστε να επωμιστούν μέρος της ζημιάς;».


Με άλλα λόγια, ο δημοσιογράφος ρώτησε: Αφού τα συμβόλαια με τον εργαζόμενο και τον συνταξιούχο αλλάζουν μονομερώς από την κυβέρνηση εις βάρος τους, γιατί δεν μπορεί να γίνει το ίδιο και με τα συμβόλαια των ομολογιούχων; Γιατί αυτοί δεν μπορούν να επωμιστούν μέρος της ζημιάς;

Ο κ. Παπανδρέου τα έχασε, άλλαξε χρώμα και ψέλλισε: «Το ερώτημά σας είναι θεωρητικό. Νομίζω ότι ο Ζαν-Κλοντ Τρισέ θα μπορούσε να σας απαντήσει». Δηλαδή, το αν θα πρέπει να φροντίσει η κυβέρνηση να πληρώσουν τουλάχιστον μέρος της ζημιάς και εκείνοι που είναι οι πιο έχοντες, οι πιο κερδισμένοι, από όλους τους έχοντες και κατέχοντες, είναι ερώτημα «θεωρητικό», που θα πρέπει να απαντήσει ο κ. Τρισέ, δηλαδή ο αρχιτραπεζίτης της ευρωζώνης.

«Σε αυτό τον επικοινωνιακό κόσμο, οι δηλώσεις που κάνουμε εμείς οι πολιτικοί είναι μερικές φορές ισχυρότερες απ' ό,τι χρειάζεται. Γι’ αυτό οι απαντήσεις που δίνουμε πρέπει να είναι εποικοδομητικές» πρόσθεσε με τέτοια αμηχανία ο κ. Παπανδρέου, που έκανε τον δημοσιογράφο να τον ειρωνευτεί: «Είναι φιλοσοφική η ερώτηση».

Τα χάχανα από το ακροατήριο προκάλεσαν ακόμη μεγαλύτερη αμηχανία στον πρωθυπουργό, ο οποίος, αντί να απαντήσει στην ερώτηση, έβαλε να παίξει η γνωστή κασέτα: «Καθόλου. Θα έλεγα, όμως, ότι έχουμε πάρει μια απόφαση, μια σαφή απόφαση, να ακολουθήσουμε έναν δρόμο. Μάλιστα, αυτή είναι μια απόφαση που έχει ήδη ληφθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση: η επιμήκυνση της αποπληρωμής του χρέους μας στο ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Έγιναν συζητήσεις, επίσης, για τους όρους του δανείου. Βρίσκονται σε εξέλιξη».

Με άλλα λόγια, ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του δεν χρειάζεται να προβληματίζονται για εναλλακτικές, απλώς ακολουθούν τον δρόμο που έχουν επιλέξει οι τραπεζίτες και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν έχει καμιά σημασία πού οδηγεί αυτός ο δρόμος ούτε αν υπάρχει άλλη εναλλακτική. Η κυβέρνηση έχει κάνει την επιλογή της. Πετά ο γάιδαρος, λέει η Ε.Ε. και οι τραπεζίτες. Πετά, απαντούν περιχαρείς ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του. Κι αφού το λένε αυτοί, δεν έχει κανείς το δικαίωμα να το αμφισβητήσει. Ούτε η ίδια η πραγματικότητα. Αυτό σημαίνει «αξιοπιστία» στον διεστραμμένο κόσμο της σημερινής κυβερνητικής πρακτικής.

Προσωπικά αναρωτιέμαι: Πότε άλλοτε είχε η χώρα έναν τέτοιο πρωθυπουργό; Πότε άλλοτε υπήρχε τέτοια υποτέλεια και εθελοδουλία; Ο λόγος είναι απλός: Η σημερινή κυβέρνηση δεν διαπλέκεται απλώς με τα γνωστά επιχειρηματικά συμφέροντα, που νέμονται για δεκαετίες το κράτος, την οικονομία και την κοινωνία στην Ελλάδα. Δεν λειτουργεί απλώς ως εγγυητής των συμφερόντων των ισχυρών «εταίρων» μας.

Όχι. Με τη σημερινή κυβέρνηση, εγκαινιάζεται ένα νέο καθεστώς προς όφελος των πιο παρασιτικών και ληστρικών συμφερόντων της διεθνούς αγοράς, δηλαδή της τραπεζικής και χρηματιστικής ολιγαρχίας. Πρόκειται για συμφέροντα που δεν έχουν καμιά σχέση με την παραγωγή, αλλά ξέρουν να κερδίζουν υπέρογκα ποσά από τις χρεωστικές απαιτήσεις που συσσωρεύουν έναντι των οφειλετών τους, ιδιωτών και κρατών. Κι έτσι, με όπλο την τοκογλυφία, τις πολιτικές και οικονομικές εκδουλεύσεις έναντι δανείων, κερδίζουν αδρά, χωρίς τις επιβαρύνσεις και τα κόστη που συνδέονται με τις επενδύσεις στην παραγωγή.

Φαύλος κύκλος

Σήμερα, πολύ περισσότερο από ποτέ, οι τράπεζες και τα επενδυτικά κεφάλαια αποτελούν την κυρίαρχη μορφή της παγκόσμιας οικονομίας, πολύ πιο ισχυρή και πολύτιμη από ό,τι τα ίδια τα κράτη. Είναι η κινητήρια δύναμη πίσω από την «παγκοσμιοποίηση» και την επιβολή της «παγκόσμιας διακυβέρνησης». Το 2009 το ενεργητικό των τραπεζών ανήλθε σχεδόν στα 93 τρισ. δολ., όταν το παγκόσμιο ΑΕΠ έφτασε, σύμφωνα με το ΔΝΤ, στα 57,8 τρισ. δολ. Ειδικά στην Ε.Ε. και την ευρωζώνη, η κατάσταση είναι ακόμη εκρηκτική. Στην Ε.Ε. με ΑΕΠ το 2009 15,3 τρισ. δολ. το ενεργητικό των τραπεζών ανερχόταν σε 41,7 τρισ. δολ. Με άλλα λόγια, η οικονομική επιφάνεια των ευρωπαϊκών τραπεζών ήταν 2,7 φορές μεγαλύτερη από την οικονομική επιφάνεια των κρατών - μελών της Ε.Ε.

Έτσι, για να μπορέσει να υπάρξει ανάπτυξη σε μια οικονομία που βασίζεται σ’ αυτά τα τεράστια ενεργητικά των τραπεζών, θα πρέπει οι τράπεζες να συνεχίσουν να δανείζουν και έτσι να διογκώνουν ακόμη περισσότερο τα ενεργητικά τους. Για να γίνει αυτό, θα πρέπει τα κράτη και οι ιδιώτες να συνεχίσουν να αναζητούν δάνεια, δηλαδή να χρεώνονται ακόμη περισσότερο. Πώς είναι αυτό δυνατό στη σημερινή κατάσταση έκρηξης ιδιωτικού και δημόσιου χρέους;




Διαγράφουμε τα χρέη ή διαγράφουμε τα κράτη;

Το δίλημμα που από την ίδια τη φύση της σημερινής κρίσης έχει προκύψει είναι απλό: Ή διαγράφουμε τα χρέη ή διαγράφουμε τα κράτη. Αν διαγράψουμε τα χρέη, θα δεινοπαθήσουν οι τράπεζες και οι επενδυτές ομολόγων, αλλά είναι σίγουρο ότι θα σωθούν τα κράτη και οι λαοί. Αν διαγράψουμε τα κράτη, θα διαγράψουμε μαζί και τους λαούς αυτών των κρατών. Θυσία στον βωμό της ανάκαμψης των διεθνών αγορών κεφαλαίου και της διάσωσης του οικοδομήματος της «παγκόσμιας διακυβέρνησης». Τι προέχει;

Η κυβέρνηση, το ΔΝΤ, η Ε.Ε. και οι αρχιτραπεζίτες μεριμνούν για το δεύτερο. Όμως κι αυτό δεν είναι εύκολο. Για να διασφαλιστούν οι χρεωστικές απαιτήσεις των τραπεζιτών και των επενδυτών, δεν αρκεί πια η επιβολή των πολιτικών λιτότητας, ιδιωτικοποίησης και δραστικών περικοπών που για δεκαετίες εφαρμόζει το ΔΝΤ ανά την υφήλιο. Χρειάζεται κάτι παραπάνω. Χρειάζεται η υποθήκευση του συνόλου της χώρας, των πλουτοπαραγωγικών πηγών της, του εισοδήματος και της εργασίας του λαού της. Στην πράξη, αυτό σημαίνει επιβολή καθεστώτος πεονίας (peonage) πάνω σε λαούς και χώρες.

Σάββατο, 5 Φεβρουαρίου 2011

Λένε πως...

...οι μάζες κινούν τα γρανάζια της ιστορίας. Τουλάχιστον έτσι υποστηρίζει, μέχρι τώρα, η μαρξιστική σχολή της ιστορίας.
Προσωπικά έχω αρχίσει ν' αμφιβάλλω. Ο ρόλος της προσωπικότητας στην ιστορία είναι καθοριστικός. Μπορεί ένας άνθρωπος να κάνει τη διαφορά; Κατά τη γνώμη μου, μπορεί.
Θα είχε συμβεί η οκτωβριανή επανάσταση, θα είχαμε φτάσει απ' τον Φλεβάρη στον Οκτώβρη, χωρίς την δεσπόζουσα προσωπικότητα του Λένιν; Δεν νομίζω.
Θα είχε διασωθεί η ελληνική επανάσταση, χωρίς την δεσπόζουσα προσωπικότητα του Κολοκοτρώνη; Χλωμό.
Θα είχε εδραιωθεί στην Ευρώπη το ιδεολογικοπολιτικό κίνημα του εθνικισμού, χωρίς την καταλυτική ιστορική παρουσία του Βοναπάρτη; Μπα...
Βεβαίως, οι ιστορικές προσωπικότητες εκφράζουν μια ιστορική ωρίμανση, είναι απότοκο μιας κοινωνικοπολιτικής ζύμωσης, καρπός μιας διαλεκτικής οδύνης.
Σήμερα, στον τόπο μας λείπουν ακριβώς εκείνοι οι οργανικοί διανοούμενοι, επομένως κι οι πολιτικοί ηγέτες, που θα μπορούσαν να κάνουν τη διαφορά. Λείπουν οι μπροστάρηδες, λείπουν εκείνοι που το ειδικό βάρος της προσωπικής τους σκέψης, του φρονήματος και της δράσης θα μπορούσε να συσπειρώσει, να εμπνεύσει και να οδηγήσει. Χωρίς οργανικούς διανοούμενους και πολιτικοκοινωνικές πρωτοπορίες, κι όπως συμβαίνει πάντα σε περιόδους παρακμής, όπου η οικονομική ύφεση συναντά την πολιτική κρίση, η κοινωνικοπολιτική αποσύνθεση όλο και θα βαθαίνει.
Τι λείπει;


Λείπουν, καθώς είπαμε πιο πάνω, οι διανοητικές και πολιτικές πρωτοπορίες. Εκείνες, δηλαδή, οι πρωτοπορίες που διαθέτουν την πνευματική υπόσταση, αλλά και την πολιτική συγκρότηση, να κινηθούν εκτός της συστημικής ιδεολογικής ηγεμονίας και να δημιουργήσουν μια επαναστατική κρίση παραδείγματος, να επεξεργαστούν μια νέα ιδεολογικοπολιτική εκδοχή, που να εμπνεύσει, να πείσει, να μορφώσει, να συσπειρώσει και να διαμορφώσει πολιτική συνείδηση στην κρίσιμη εκείνη λαϊκή μάζα, που είναι αναγκαίος και ικανός παράγοντας για να μετουσιωθεί αυτή η πρωτοπορία, αυτό το νέο παράδειγμα, σε δυναμική πολιτική τάση κι επομένως να κινήσει τις μυλόπετρες της νεοελληνικής ιστορίας.
Γιατί;
Γιατί υπάρχει αυτή η ελλειμματικότητα;
Γνώμη μου είναι πως η όποια ριζοσπαστική ελληνική διανόηση απορροφήθηκε, κάποια στιγμή, εντελώς στα συστημικά γρανάζια, έγινε μέρος μιας υπερδομής που, υποτίθεται, πως κατ' αρχήν αντιπάλευε. Ενσωματώθηκε στην ηγεμονική ιδεολογική ελίτ, οσμώθηκε μαζί της και, αντί να την αλλάξει, αλλοτριώθηκε εκείνη, ο ρόλος της από οργανικός κατέληξε ενδοσυστημικός και λειτουργικός.
Κυρίως, έχασε την επαφή της με τις λαϊκές ζυμώσεις, βολεύτηκε, επαναπαύτηκε και κατέληξε φλύαρη, ανούσια και παρακμιακή.

Παρασκευή, 4 Φεβρουαρίου 2011

Πρωινό τσιγάρο...




"Πρωινό τσιγάρο"
Στίχοι: Άλκης Αλκαίος
Μουσική: Νότης Μαυρουδής

Χαράζει η μέρα και η πόλη έχει ρεπό
στη γειτονιά μας καπνίζει ένα φουγάρο
κι εγώ σε ζητάω σαν πρωινό τσιγάρο
και σαν καφέ πικρό και σαν καφέ πικρό

Άδειοι οι δρόμοι δε φάνηκε ψυχή
και το φεγγάρι μόλις χάθηκε στη Δύση
και γω σε γυρεύω σαν μοιραία λύση
και σαν Ανατολή και σαν Ανατολή

Βγήκε ο ήλιος το ράδιο διαπασών
μ' ένα χασάπικο που κλαίει για κάποιον Τάσο
κι εγώ σε ποντάρω κι ύστερα πάω πάσο
σ' ένα καρέ τυφλών σ' ένα καρέ τυφλών

Μετάταξη...

(κλικ στην εικόνα για μεγαλύτερη ανάλυση)


Πήρε μετάταξη στα ΜΑΤ … ο Μήτσος!

Αλιεύθηκε από το ΓΡΕΚΙ
Πηγή: εφ. Το Ποντίκι

"Νεοπατριωτικό" κοινωνικό...

...αναμορφωτήριο.
Υποταγή ή εξέγερση;


ΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΡΥΘΜΙΣΗΣ

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΙΑΚΟ ΤΗΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΕΝΟΧΗΣ
ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΠΑΛΙΝΟΡΘΩΣΗΣ

1. Κοινωνικό αναμορφωτήριο

Από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν άφησε περιθώρια για παρερμηνείες ως προς τον πυρήνα της αποστολής που αναλάμβανε. Είχε έρθει η στιγμή να σημάνει πανηγυρικά «το τέλος της μεταπολίτευσης», και συνάμα όλων των κοινωνικών συμβολαίων με τις κυριαρχούμενες τάξεις που είχαν υπογράψει οι καθεστωτικές δυνάμεις υπό το κλίμα των ανακατατάξεων που έφερε στην κοινωνική δυναμική η κατάρρευση του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης της χούντας. Δείγματα γραφής για τις προθέσεις του είχε δώσει βεβαίως αρκετά νωρίτερα ο εκλεκτός των εκσυγχρονιστών νέος πρωθυπουργός, τουλάχιστον από τη στιγμή που ανακήρυσσε τον φιλελευθερισμό των Αδριανόπουλου-Μάνου σύμμαχο στη «αναμόρφωση» της ελληνικής κοινωνίας. Όμως κανείς δεν είχε τολμήσει να διανοηθεί το μέγεθος των ανατροπών που κυοφορούντο στη μακρά περίοδο «αντιπολιτευτικής» θητείας του ΠΑΣΟΚ.



Η προσπάθεια καινοφανών ανατροπών που εγκαινιάστηκε με τη νέα κυβερνητική θητεία του ΠΑΣΟΚ δεν είχε καν διαφανεί στην προεκλογική εκστρατεία: εκεί κυριαρχούσε η επίκληση της «κακοδιαχείρισης» της ΝΔ, της «αλόγιστης σπατάλης» υπέρ των εχόντων, με κορωνίδα το ιστορικό ρητό «λεφτά υπάρχουν». Μόνο που ξεχάστηκε αμέσως μετά τις εκλογές, μιας και το κοινωνικό συμβόλαιο με τις διάφορες μερίδες του κεφαλαίου αποτρέπει έστω και την απλή σκέψη για τον εντοπισμό και ανάκτησή τους. Τα 30 δις ευρώ προεκλογικών επικλήσεων αποδείχθηκαν μέσα σε ένα χρόνο «ανύπαρκτα», μιας και με περισσή θρασύτητα προτάθηκαν πρακτικά προς διαγραφή στο πρόσφατο Σχέδιο Νόμου για τις περικοπές μισθών στις ΔΕΚΟ, χωρίς καν να υπάρχει η παραμικρή μέριμνα για αποτροπή των προφανών συσχετίσεων. Η συγκυρία έχει τόσο αλλάξει μέσα σε αυτό τον εξαιρετικά μακρύ χρόνο από τις εκλογές του 2009!

Αν στην πρώτη περίοδο μετά τις εκλογές το «φύλλο συκής» των προεκλογικών «δεσμεύσεων» του ΠΑΣΟΚ επέβαλε το «επίδομα φτώχειας», ήρθε στη συνέχεια η αδήριτη λογική των «οικονομικών περιορισμών» για να πάρει πίσω από τους ίδιους αποδέκτες το πολλαπλάσιο: περικοπές μισθών, συντάξεων, δώρων, όλων των «χαριστικών» εσόδων που μέχρι σήμερα είχε η εργασία στον «αντιπαραγωγικό» δημόσιο τομέα. Και να δώσει το πρόσταγμα για την αντίστοιχη εφαρμογή των μέτρων στον ιδιωτικό τομέα, όπου βέβαια αυτός ο ρόλος δεν είχε ήδη ανατεθεί στην καλπάζουσα ανεργία. Τι κι αν το πρόβλημα της Δημόσιας Διοίκησης δεν είναι ούτε το υπεράριθμο, ούτε οι υψηλές αμοιβές, αλλά η ίδια η οργάνωση της εργασίας, που είτε έχει αποσαθρωθεί πλήρως από τις διαδοχικές «επιδρομές» των κομμάτων εξουσίας και των κρατικών συνδικαλιστών, είτε έχει εναποτεθεί στη «διαφάνεια» του opengov και των αυτοσχεδιασμών, που άφησαν ακέφαλες και αποδιοργανωμένες πλήθος υπηρεσίες για πολλούς μήνες μετά τις εκλογές.

Αλλά αν η Δημόσια Διοίκηση παρέμεινε αδρανής, δεν ισχύει το ίδιο για εκείνους που δρομολόγησαν (συνειδητά ή ασυνείδητα, λίγο ενδιαφέρει) τη μεγαλύτερη ανατροπή των συσχετισμών στη σύγχρονη ελληνική πολιτική ιστορία. Από τους πειραματισμούς με το «πραγματικό έλλειμμα» και τα παιχνίδια με τις αγορές, έως την αδυναμία δανεισμού και την εκ των έξω «πειθάρχηση» που έφερε το Μνημόνιο. Το οποίο άλλωστε λειτούργησε ως πρόσχημα για την επιβολή μέτρων που ούτε προβλέπονταν ούτε «αναγκαία» ήταν, αν και πολιτικά ήταν πολλαπλώς «χρήσιμα».

Και στο φόντο όλων αυτών η συνεχής ροή παραπληροφόρησης και ψευδών που αναιρούντο σχεδόν τη στιγμή που εκστομίζονταν. Από την «προστασία του λαϊκού εισοδήματος» έως τη μη χρεία του μηχανισμού στήριξης, οι ψευδείς διαβεβαιώσεις διαδέχονταν η μια την άλλη σε καταιγιστικό ρυθμό που διαρκεί και επιτείνεται έως τις μέρες μας, επισφραγιζόμενες από τις διαρκείς κυλιόμενες «αναθεωρήσεις» της δανειακής σύμβασης, που όμοιά της δεν πρέπει να έχει υπάρξει στα τελευταία χρόνια.

Και όλα στο φόντο μιας εντεινόμενης ύφεσης που πλέον δε ξορκίζεται με λόγια και υποσχέσεις, αλλά έχει εγκαθιδρυθεί ως βασικός μηχανισμός άσκησης της πολιτικής της εκκαθάρισης.

2. Ζήτω η κρίση!

Με αυτή την πολιτική ως πυξίδα πλεύσης προκύπτει η επίσημη πλέον ρητορική των διαχειριστών περί «δραστικής μείωσης του ελλείμματος και του δημοσίου χρέους, συνέχισης της υλοποίησης των διαρθρωτικών αλλαγών για τη διασφάλιση της βιωσιμότητας της δημοσιονομικής σταθερότητας και την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και της ανάπτυξης της χώρας». Αν πάλι υπάρχει αμφιβολία για τον τρόπο με τον οποίο θα επιτευχθεί αυτός ο στόχος, έρχονται να μας διαβεβαιώσουν ότι «η υλοποίηση του σκέλους των δαπανών του Προϋπολογισμού … αποτελεί κομβικό σημείο της δημοσιονομικής διαχείρισης και απαραίτητη προϋπόθεση για την επίτευξη των στόχων». Και αυτό στο φόντο του πρόσφατου δημοσιονομικού εκτροχιασμού του 2009, στον οποίο η κατάρρευση των εσόδων συνέβαλε κατά 80% στο τρέχον έλλειμμα, που με τη δημιουργική λογιστική τους είναι ικανοί να το ανεβάσουν πολύ περισσότερο από τον τελευταίο (προσωρινό;) σταθμό του 15,6%.

Και έτσι καταλήγουμε στον πλέον απροκάλυπτο Προϋπολογισμό, αυτόν του 2011, στον οποίο για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες τα προβλεπόμενα δημόσια έσοδα από άμεσους φόρους (21,1 δις ευρώ) θα είναι μικρότερα όχι μόνο από τα προϋπολογισθέντα (23,7 δις ευρώ), αλλά και από τις εκτιμώμενες πραγματοποιήσεις κατά το τρέχον έτος (21,4 δις ευρώ). Είναι αποκαλυπτικό ότι στον Προϋπολογισμό 2011 ο «κομβικός» ρόλος των δαπανών επιβεβαιώνεται χαρακτηριστικά από την εκπληκτική στοχοπροσήλωση στην «εξοικονόμηση» μερικών εκατοντάδων εκατομμυρίων από συντάξεις και μισθούς στη Δημόσια Διοίκηση και τις ΔΕΚΟ, όταν παράλληλα «προβλέπεται» μείωση εσόδων κυρίως από τη συρρίκνωση των άμεσων φόρων που πληρώνουν οι επιχειρήσεις, από τις εκτιμώμενες πραγματοποιήσεις 3,3 δις ευρώ το 2010 σε 2,7 δις ευρώ (στον Προϋπολογισμό 2011)! Αυτά βλέπουν μερικοί «αμετανόητοι» και ισχυρίζονται ότι αυτή η κυβέρνηση καταργεί τους νόμους της «κοινωνικής θερμοδυναμικής» και πραγματοποιεί την «αδύνατη» αναδιανομή: από τους μη έχοντες στους κατέχοντες.

Σε πλήρη αρμονία με το κοινωνικό συμβόλαιο που έχει συνάψει ο συλλογικός με τον ατομικό κεφαλαιοκράτη, εφαρμόζεται με πρόφαση και αφορμή την κρίση μια απροκάλυπτα ταξική οικονομική πολιτική, η οποία τιμά τις δεσμεύσεις της για νόμιμη φοροαπαλλαγή του κεφαλαίου (όλων των μερίδων και όχι μόνο του «μεγάλου»), συλλέγει ολοένα λιγότερα έσοδα από έμμεσους φόρους μειώνοντας δραστικά το λαϊκό εισόδημα, το οποίο έρχεται στη συνέχεια να αποδυναμώσει ακόμη περισσότερο περιορίζοντας τον κοινωνικό μισθό, αποδομώντας το κοινωνικό κράτος, βυθίζοντας την πλειοψηφία της κοινωνίας στην ανασφάλεια και την ανέχεια με όπλο τη διόγκωση της ανεργίας, ώστε να εκκαθαριστεί η «κοινωνική καθυστέρηση» και να ξεκινήσει ο νέος κύκλος κεφαλαιακής συσσώρευσης χωρίς τα βαρίδια του παρελθόντος.

Στο βάθος του τούνελ πίσω από τη στρατιά των εξαθλιωμένων ξεπροβάλει μαζί με το φως και η ανάπτυξη!

3. Δεξιό Ευρώ, Αριστερή Δραχμή;

Η λειτουργία της κρίσης ως μηχανισμού ανατροπής των κοινωνικών συσχετισμών ενισχύθηκε σημαντικά από μια συγκεκριμένη γενεαλογία που την εγκλωβίζει στη «χώρα», στα «πρότυπα συσσώρευσης» και τις παθολογίες τους, αναζητώντας τα αίτια και την πηγή της κακοδαιμονίας σε φαινομενολογίες της «ελληνικής ιδιαιτερότητας». Εδώ θα συναντήσουμε όλο το φάσμα κοινοτοπιών και προφανών ιδεολογημάτων που υπερσυγκυριακά «ερμηνεύουν» τα φαινόμενα, έως και τις επιστημονίζουσες εκδοχές τους που αναλύουν, υποτίθεται, τους μηχανισμούς κίνησης των εξελίξεων. Οι ιδεολογίες αυτές συνήθως εμφανίζονται με τη μορφή διπόλου, σχηματοποιώντας τις αντιφάσεις και ανιχνεύοντας τις λύσεις που ανατρέπουν με τρόπο σχεδόν μαγικό τα αρνητικά συμφραζόμενα.

Υπάρχουν οι συντηρητικές εκδοχές του διπόλου που θεωρούν την κρίση ως «ευκαιρία» για να προσαρμοστεί το «στρεβλό» ελληνικό πρότυπο σε ορθολογικά δεδομένα: να μην καταναλώνουμε περισσότερα από όσα παράγουμε, να γίνει η χώρα ανταγωνιστική, να αποκτήσει εξωστρέφεια, να προσαρμόσει τις «αναχρονιστικές» κοινωνικές δομές της. Και φυσικά «αντιπαρατίθενται» με τις «προοδευτικές», που κατά βάση αξιοποιούν την ίδια οπτική περί της χώρας: εδώ βρίσκουμε την Ευρωζώνη που «καταδυναστεύει» τις ασθενείς χώρες της «περιφέρειας», οπότε η κρίση είναι και πάλι «ευκαιρία» για την έξοδο από αυτήν, για μια αλλαγή πορείας με έμφαση στην αξιοποίηση των εργαλείων νομισματικής πολιτικής, μαζί με τους αναγκαίους «κοινωνικούς μετασχηματισμούς» που θα επιτρέψουν να γίνουν όλα όσα ο «ευρωπαϊκός καταναγκασμός» συνεχώς αποτρέπει.

Για τους πρώτους λειτουργεί ως πρότυπο η Γερμανία, που ανταποκρίνεται πλήρως στα τρέχοντα ιδεολογικά κελεύσματα του νεοφιλελευθερισμού: πολιτική σκληρού νομίσματος, μεγάλα κέρδη που οδηγούν σε συρρίκνωση της μερίδας των μισθών στο κοινωνικό προϊόν, υψηλή ανεργία και μερική απασχόληση, έμφαση στη μεταποίηση και όχι στις υπηρεσίες, εξαγωγικός προσανατολισμός που έρχεται να καλύψει την ελλείπουσα εσωτερική ζήτηση. Ονειρεύονται την Ελλάδα των «διαρθρωτικών αλλαγών», που δεν είναι τίποτε άλλο από τη δομική καταστατική παρουσία της ανεργίας σε ποσοστά 15-20%, ώστε να προσαρμοστούν οι μισθοί σε «λογικά» επίπεδα και οι κοινωνικές παροχές σε ακόμη «λογικότερα», με δυναμικό «επιχειρείν», που θα αξιοποιεί τις ευκαιρίες σε ένα ανταγωνιστικό διεθνές περιβάλλον συνεπικουρούμενο από το μηχανισμό της εσωτερικής υποτίμησης. Η κρίση που επιτάθηκε από την αρχιτεκτονική της νομισματικής ένωσης και την πολιτική των δημοσιονομικών προσαρμογών είναι ευλογία και το ευρώ ο μηχανισμός ανατροπής των «κοινωνικών αναχρονισμών».

Για τους θιασώτες της «εξόδου» τα πράγματα βρίσκονται στον φαινομενικό αντίποδα. Στη σημερινή συγκυρία κρίσης του δημόσιου χρέους, υπάρχει «εθνική λύση» που συμπυκνώνεται στην έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ. Το σκεπτικό στηρίζεται στην παραδοχή ότι η ένταξη στην ΕΕ και ιδίως στο ευρώ ζημίωσε τη «χώρα» και αντλεί επιχειρήματα κυρίως από τη διεύρυνση του ελλείμματος στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, ενώ η έξοδος από το ευρώ και η επιστροφή στη δραχμή θα δώσει δυνατότητες άσκησης νομισματικής πολιτικής, που με την υποτίμηση θα επαναφέρει την ανάπτυξη μέσω της αυξημένης εξαγωγικής ανταγωνιστικότητας της εγχώριας παραγωγής, ενώ καίριες διαρθρωτικές «προοδευτικές» παρεμβάσεις (κρατικοποίηση τραπεζών, περιορισμοί και αυστηροί έλεγχοι στις διεθνείς κινήσεις κεφαλαίου) θα επιτρέψουν τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων. Λίγο απέχει αυτή η οπτική από την υιοθέτηση προσφιλών «αριστερών» ιδεολογημάτων που ερμηνεύουν την πάλη των τάξεων ως «πάλη των εθνών», με τους «ξένους» να επιβουλεύονται το «ελληνικό έθνος». Επιτέλους, ως πότε θα κυνηγάει η καθεστωτική Αριστερά την επιστροφή της στις αγκάλες του εθνικού κορμού;

Πόσο πραγματικά είναι όμως αυτά τα δυο συμπληρωματικά ιδεολογήματα;

4. Γερμανική πειθαρχία;

Προβάλλει λοιπόν η Γερμανία ως παράδειγμα προς μίμηση. Και η πεποίθηση αυτή εδράζεται στα οικονομικά μεγέθη (3,5% μεγέθυνση το 2010 έναντι 1% στην Ευρωζώνη), εμπορικά πλεονάσματα, οικονομική ευρωστία, διεθνή ανταγωνιστικότητα. Όμως ο εξαγωγικός πρωταθλητισμός (7% του ΑΕΠ κατά μέσο όρο από το 2002) είναι αποσταθεροποιητικός παράγων στην Ευρωζώνη όπου εξάγεται το 60% του πλεονάσματος (με άλλο ένα 25% να κατευθύνεται προς τις άλλες χώρες της ΕΕ). Αν όλες οι χώρες της Ευρωζώνης χαρακτηρίζονταν από την ίδια «επιτυχία» τότε ενδεχομένως θα έπρεπε να εντοπιστούν στο διεθνές εμπόριο μερικές ακόμη αγορές του μεγέθους των ΗΠΑ ώστε να μπορέσουν να απορροφηθούν τα αντίστοιχα εμπορικά πλεονάσματα.

Δεν είναι όμως δυνατόν να υιοθετείται αυτή η οπτική ως οικονομική ratio για την έξοδο από την κρίση. Η προφανής αδυναμία του επιχειρήματος μόλις αυτό έρθει αντιμέτωπο με τις τάσεις και τα δεδομένα της παγκόσμιας αγοράς δείχνει τα όρια και τους περιορισμούς της λογικής αυτής της προσέγγισης. Οπότε δεν είναι το αμιγώς οικονομικό επιχείρημα που κάνει τη Γερμανία ελκυστική και παράδειγμα προς μίμηση: είναι κατά κύριο λόγο το «κοινωνικό μέρισμα» της επιτυχίας που ελκύει, ή μάλλον η ολοκληρωτική απουσία του.

Στη Γερμανία υπήρξε ανισομερής ανάπτυξη της παραγωγικότητας κυρίως στον εκτεθειμένο στο διεθνή ανταγωνισμό τομέα της μεταποίησης: από το 2002 έως το 2007 η παραγωγικότητα αυξήθηκε κατά 19%, ενώ στους λοιπούς τομείς έμεινε στάσιμη.1 Η διαφορά αυτή ελλείψει συναλλαγματικών διακυμάνσεων θα μπορούσε να οδηγήσει σε αύξηση του μεριδίου της εργασίας στο μέρισμα παραγωγικότητας. Αντ’ αυτού και ελλείψει του τελευταίου οδήγησε σε δραματικές ανισορροπίες σε όλη την Ευρωζώνη.

Όμως η προηγούμενη διατύπωση αφήνει την εντύπωση μιας τεχνικής διάστασης της «ανισορροπίας», ενώ η πραγματικότητα είναι εντελώς άλλη, κοινωνική και πολιτική: Οι μισθοί στη Γερμανία δεν ακολούθησαν την παραγωγικότητα, αλλά ειδικά στη μεταποίηση έπεσαν την ίδια περίοδο 2002-2007 κατά 14,5%: δεν πρόκειται για φυσικό φαινόμενο αλλά για ίχνος των ταξικών συσχετισμών δύναμης. Γενικότερα οι μισθοί στη Γερμανία μειώθηκαν συγκριτικά με τους εμπορικούς εταίρους της κατά 10% την περίοδο αυτή, τάση που ίσχυσε και στις τιμές ως αποτέλεσμα του θετικού σχετικού διαφορικού πληθωρισμού των εμπορικών εταίρων της Ευρωζώνης, όταν στη Γερμανία ίσχυε καθεστώς σχεδόν μηδενικού πληθωρισμού.

Το γερμανικό θαύμα δεν είναι λοιπόν ούτε «παραγωγικό», ούτε «τεχνολογικό», πολύ δε περισσότερο ζήτημα «πειθαρχίας» και δημοσιονομικής αυστηρότητας. Είναι πρωτίστως κοινωνικό, μιας και το άρχον συγκρότημα μερίμνησε για τη διαρκή αιμορραγία της εργασίας, την αναδιανομή εισοδήματος και την εμπέδωση της κοινωνικής υπεροπλίας του κεφαλαίου με όλα τα πολιτικά μέσα.

Αυτή τη δόξα εζήλωσαν οι ακραίοι «μεταρρυθμιστές» της αναδιάρθρωσης μέσω του Μνημονίου.

5. Εθνική αναδίπλωση;

Αναρωτιέται λοιπόν κανείς αν είναι ολότελα χωρίς αντικείμενο η «διέξοδος» προς τη δραχμή, η επιστροφή στην εθνοκεντρική ρύθμιση. Μια εξήγηση κατ’ αρχάς: η εθνοκεντρική ρύθμιση ουδέποτε ακυρώθηκε, ούτε έπαυσε ποτέ να ισχύει. Μπορεί η διαχειριστική «αδυναμία» της να απαίτησε την «εξωτερική βοήθεια» για την «αποφυγή της χρεοκοπίας», αλλά το παιχνίδι ήταν και παραμένει εσωτερικό. Τα ελλείμματα και το χρέος δεν παρήχθησαν από το εξωτερικό: οφείλονται σε νεοφιλελεύθερες πολιτικές της τελευταίας εικοσιπενταετίας που συνόδευσαν μια πρωτοφανή μεγέθυνση του ΑΕΠ (πολύ μεγαλύτερη από της Γερμανίας) με μείωση των εσόδων και δραματική διόγκωση του χρέους. Πρόκειται για μια συνεπή πολιτική που εγκαινιάστηκε πριν τη νομισματική ένωση, συνεχίστηκε με αυτήν και εντείνεται μέσα στην κρίση.

Αναρωτιέται λοιπόν κανείς τι είναι αυτό που μια επιστροφή στη δραχμή θα αλλάξει στα σημερινά δεδομένα.

Τι είναι αυτό που θα αλλάξει η «κρατικοποίηση» όλων των τραπεζών, μιας και ήδη σήμερα με τη μεταβίβαση των πολλαπλών πακέτων στήριξης, την παροχή ρευστότητας από την ΕΚΤ, με την αγορά των κρατικών τίτλων και την κρατική ασπίδα απέναντι στη χρεοκοπία δεν φαίνεται να ισχύει κάποιο ολότελα διαφορετικό καθεστώς. Οι τράπεζες είναι ήδη σήμερα «κρατικά ελεγχόμενες», μόνο που το κράτος δεν είναι κάποιο εργαλείο που κάποιοι το έχουν εκτρέψει από τη θεόπεμπτη αποστολή του, αλλά ο συλλογικός κεφαλαιοκράτης που εκπροσωπεί τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα της σχέσης του κεφαλαίου.

Τι «αλλαγές» θα επιφέρει η «ανασυγκρότηση» του παραγωγικού ιστού της χώρας με την υποτίμηση; Μήπως θα γίνει επιτέλους πραγματικότητα ο διακαής πόθος παραγωγής «εργαλειομηχανών» ώστε να προσεγγίσουμε έστω και υπό τις σημερινές συνθήκες το αξιοθαύμαστο «σοβιετικό» πρότυπο ισόρροπης ανάπτυξης;

Μήπως θα αρχίσουν να προβάλλουν και σε αυτές τις συνθήκες διάφορα «λογικά» επιχειρήματα περί «εθνικής» ανασυγκρότησης, πρωταρχικότητας του «κοινού καλού» έναντι των συντεχνιακών διεκδικήσεων μιας εργασίας που έχει κακοσυνηθίσει να ζητάει «μέρισμα ευημερίας»; Διότι σε μια «εθνική προσπάθεια» περιττεύουν οι «εγωισμοί» και προέχει η «σωτηρία της χώρας από τη χρεοκοπία»!

Μήπως αυτός ο λόγος δεν είναι και τόσο ξένος με όσα μας βομβαρδίζουν καθημερινά οι διαχειριστές της μεγαλύτερης στην ιστορία της Ελλάδας προσπάθειας αναδιανομής εισοδήματος υπέρ των ισχυρών;

6. Η πολιτική του αδιεξόδου

Διπλή προσκόλληση λοιπόν. Οι αξιωματούχοι του κεφαλαίου αξιοποιούν τους διεθνείς μηχανισμούς παραγωγής υπεραξίας αλλά προβάλλουν συγκεκριμένα έθνη ως παράδειγμα προς μίμηση για την αναβάθμιση στο διεθνή καταμερισμό εργασίας. Οι «φίλοι του λαού» πάλι, στο έθνος καταφεύγουν για να διαμορφώσουν τη δική τους διέξοδο από την κρίση. Εύλογο λοιπόν το ερώτημα: Πώς και εξακολουθεί να αποτελεί την καταστατική βάση ετερόκλητων πολιτικών η έννοια του έθνους, όταν έχει προκύψει εντελώς ανάγλυφα η (έστω μερική) ανεπάρκειά της μέσα στη συγκυρία; Τι καθιστά το έθνος απαραίτητο εργαλείο για την άσκηση πολιτικής (των «από πάνω» αλλά και των «από κάτω»), παρά τις φθορές που έχει υποστεί από την πρωτοκαθεδρία των αγορών και την παγκοσμιοποίηση;

Το κράτος-έθνος παραμένει καταστατικά ο χώρος άσκησης της κυριαρχίας του κεφαλαίου μέσα από την ηγεμονία και την επιβολή του στον κοινωνικό σχηματισμό. Η κυριαρχία αυτή συμπυκνώνεται στη λειτουργία του καπιταλιστικού κράτους που δημιουργεί τους όρους διευρυμένης αναπαραγωγής των σχέσεων εξουσίας, εντάσσοντάς τις στο μακροπρόθεσμο συμφέρον του συνολικού - κοινωνικού κεφαλαίου και επιβάλλοντάς τις ως το «κοινό συμφέρον» όλης της κοινωνίας, το «εθνικό συμφέρον». Το «εθνικό συμφέρον» αποδιοργανώσει πολιτικά την εργατική τάξη, οργανώνει την κοινωνική συναίνεση στις ασκούμενες πολιτικές και διασφαλίζει τη συνοχή του αστικού μπλοκ παρά τις επιμέρους αντιθέσεις.

Έτσι και σήμερα διαπιστώνουμε από τα ίδια τα πράγματα ότι ηγεμονική παραμένει η πολιτική της άνευ όρων εκκαθάρισης: Παρά το γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ εφαρμόζει τη σκληρότερη έως σήμερα πολιτική αναδιανομής υπέρ του κεφαλαίου και συνολικής απαξίωσης της εργασίας, αντέχει, παρά τη σχετική φθορά, αλλά κυρίως ελλείψει αντίπαλου δέους, όπως άλλωστε φάνηκε από τις πρόσφατες περιφερειακές εκλογές. Ενώ παράλληλα, η ΝΔ δεν φαίνεται να καταγράφει ανάκαμψη, παρά την περί την «ανάπτυξη» φιλολογία, άλλη μια ένδειξη ότι η εκκαθάριση έχει πολύ δρόμο να διανύσει ακόμη. Και στο φόντο των πολιτικών καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης για τη «σωτηρία της πατρίδας» προβάλλει ένα εκρηκτικό μείγμα «συλλογικής ενοχής» για το παρελθόν, και ανεξέλεγκτου φόβου για το μέλλον. Ιδανικό μείγμα για συντηρητική αναδίπλωση προστασίας των «κεκτημένων» σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ιεραρχίας, ακόμη και εκεί που το ίχνος τους είναι πλέον δυσανάγνωστο στη συγκυρία.

Πώς οργανώνει όμως το κράτος τη συναίνεση στην κοινωνική λοβοτομή; Παθητικά, με την καλλιέργεια του αδιεξόδου και ενεργητικά με την επίκληση του «εθνικού συμφέροντος». Η απουσία ενεργού ρύθμισης ως έκφανση του πρώτου επιτείνει τη συνεκτική λειτουργία του δεύτερου: το αδιέξοδο στην κρατική διαχείριση παράγει ελλείμματα, που με τη σειρά τους παράγουν πρόβλημα με τους δανειστές, ώστε η «σωτηρία της χώρας» να εκμαιεύσει τις αναγκαίες περικοπές, μιας και το κοινωνικό συμβόλαιο της νόμιμης φοροαπαλλαγής παράγει ένα νέο αδιέξοδο στην πλευρά των εσόδων. Καθημερινή πρακτική που ασκείται πλέον γυμνή υπό τη σκέπη του παντοδύναμου κράτους-έθνους.

Είναι λοιπόν αποτελεσματικό (αν όχι ευφυές) η (όποια) Αριστερά να γυρίζει στον τόπο του εγκλήματος, αναζητώντας την προστασία των αυτουργών;

7. Ευρωπαϊκές προνομίες

Απέναντι σε αυτό το ατελέσφορο «εθνικό» εγχείρημα υπάρχει άλλη λύση, κάποια διέξοδος που να μην σημαδεύεται από τους ίδιους ασφυκτικούς περιορισμούς και δεσμεύσεις; Αν το «έθνος» στους συγκεκριμένους συσχετισμούς αποκαλύπτεται φενάκη, υπάρχει άλλο πλαίσιο στο οποίο η πάλη μπορεί να διεξαχθεί με ευνοϊκότερους όρους;

Και εδώ μπορεί να αντικρίσει κανείς το ευρωπαϊκό οικοδόμημα ως αυτό που πραγματικά είναι: μια κοινή αγορά με κοινό νόμισμα αλλά χωρίς ενιαία οικονομική πολιτική, χωρίς ενιαία πολιτική δομή, μια αγορά στην οποία οι αντιθέσεις δεν καλύπτονται ακόμη κάτω από το πέπλο του ενός συλλογικού ευρωπαϊκού κεφαλαιοκράτη, ενός «κοινού ευρωπαϊκού συμφέροντος», μιας κοινής κρατικής δομής που ενοποιεί διαμεσολαβώντας τις αντιφάσεις. Εδώ πρυτανεύει ο ανταγωνισμός και η σύγκρουση συμφερόντων, έστω υπό τη μορφή εθνικών ανταγωνισμών, κυρίως όμως ως ανταγωνισμός κεφαλαίων στην ευρωπαϊκή και την παγκόσμια αγορά.

Και όπου ο κοινωνικός ανταγωνισμός προβάλλει χωρίς την «εθνική» επικάλυψη, η Αριστερά μπορεί –υπό προϋποθέσεις– να φέρει το μήνυμά της στις εργαζόμενες τάξεις, απελευθερωμένο από τις προσμίξεις του «εθνικού συμφέροντος», την υπεράσπιση «του λαού και του τόπου», ως θέσεις στον ταξικό ανταγωνισμό που δεν γνωρίζει σύνορα και «εθνική αλληλεγγύη», αλλά μόνο το πολιτικά διαμεσολαβημένο συμφέρον της εργατικής τάξης και των συμμάχων της μέσα στη συγκυρία. Προβάλλοντας και το όραμα μιας κοινωνικής ολοκλήρωσης στην οποία το κράτος-έθνος θα αποψιλωθεί από την κυρίαρχη για την αναπαραγωγή της σχέσης του κεφαλαίου θέση του.

Ο δρόμος αυτός δίνει διέξοδο. Με αυτόν η Αριστερά μπορεί να ξεφύγει από τη αθλιότητα των «πατριωτικών» δεσμεύσεων και της εναγώνιας προσπάθειας να εγκλειστεί σε ένα «έθνος», από το οποίο ουδείς στην πραγματικότητα την είχε αποκλείσει γιατί απλούστατα αποτελεί το καταλληλότερο πλαίσιο για τον πολιτικό και ιδεολογικό παροπλισμό της.

1 Sergio de Nardis, German imbalance and European tensions, Vox Research-based policy analysis and commentary from leading economists

Αλιεύθηκε από το youpayyourcrisis
Πηγή: "Editorial", περ. Θέσεις, Τεύχος 114, περίοδος: Ιανουάριος - Μάρτιος 2011

ΦΟΒΑΜΑΙ!!!


Όταν οι Αιγύπτιοι βγαίνουν στους δρόμους αποφασισμένοι να ανατρέψουν το καθεστώς Χόσνι Μουμπάρακ, ΦΟΒΑΜΑΙ.
Όταν ο Μοχάμεντ Ελ - Μπαραντέι ( πρώην επικεφαλής της διεθνούς επιτροπής ατομικής ενέργειας, ΙΑΕΑ ) επιστρέφει στις 27/01 από την Βιέννη στο Κάιρο με σκοπό να ηγηθεί της αλλαγής του καθεστώτος του Χόσνι Μουμπάρακ, ΦΟΒΑΜΑΙ.

Γράφει ο Gianapo


Όταν η Αίγυπτος είναι η χώρα που αποβλήθηκε προσωρινά από τον Αραβικό σύνδεσμο το 1979 που αναγνωρίστηκε το Ισραηλινό κράτος έως το 1983, ΦΟΒΑΜΑΙ.
Όταν ο Χόσνι Μουμπάρακ, σύμμαχος των ΗΠΑ κατά της τρομοκρατίας, εγκαταλείπεται στην τύχη του απ΄τους φίλους Αμερικάνους, ΦΟΒΑΜΑΙ.
Όταν γνωρίζω πως η Αίγυπτος είναι το κράτος που βοήθησε στον αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας από το Ισραήλ, ΦΟΒΑΜΑΙ.
Όταν ξέρουμε πως πριν λίγες ημέρες ανετράπη το δικτατορικό καθεστώς του Μπεν Αλί στην Τυνησία, ΦΟΒΑΜΑΙ.
Όταν περιμένω με αγωνία την εξέγερση και ανάφλεξη στην Ιορδανία, στον Λίβανο και σε άλλες περιοχές της Μέσης Ανατολής, ΦΟΒΑΜΑΙ.
ΦΟΒΑΜΑΙ γιατί ξέρω ότι όλοι οι πολιτισμένοι λαοί του κόσμου δεν ανησυχούν για την τύχη του λαού της Αιγύπτου.
ΦΟΒΑΜΑΙ γιατί ξέρω πως οι Αμερικάνοι σύμμαχοι των Αιγυπτίων, με το 1.500.000.000 δολάρια ετησίως επένδυση στην Αίγυπτο για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, καθόλου δεν ενδιαφέρονται για τα λαϊκά συμφέροντα των Αιγυπτίων πολιτών.
ΦΟΒΑΜΑΙ γιατί ξέρω πως οι Ευρωπαίοι, με πρωτοπόρους τους Γερμανούς νταβατζήδες της Μέσης Ανατολής, νοιάζονται μόνο για τα δικά τους συμφέροντα.
ΦΟΒΑΜΑΙ γιατί ξέρω πως την ώρα που ο λαός της Αιγύπτου χύνει το αίμα του στους δρόμους του Καΐρου, της Αλεξάνδρειας και των άλλων πόλεων, σε στρογγυλά τραπέζια στην Ευρώπη και την Αμερική ετοιμάζουν πυρετωδώς τον αντικαταστάτη του Χόσνι Μουμπάρακ.
ΦΟΒΑΜΑΙ γιατί ξέρω πως ο διάλογος των δικτατόρων είναι πρόσχημα για να κερδίσουν χρόνο, τόσο αυτοί όσο και τα υπερατλαντικά αφεντικά τους.
ΦΟΒΑΜΑΙ τέλος γιατί ξέρω ποιος έβαλε και στήριζε 30 χρόνια τον Χόσνι Μουμπάρακ στην ηγεσία της Αιγύπτου, ποιος έβαλε και ποιος στήριζε τον Μπεν Αλί στην ηγεσία της Τυνησίας, ποιος έβαλε και ποιος στήριζε τον Σαντάμ Χουσείν στην ηγεσία του Ιράκ, ποιος έβαλε και ποιος στήριζε τους ηγέτες ανδρείκελα σε κράτη της Αφρικής, της Ασίας αλλά και της Ευρώπης.
Όταν οι λαοί πάρουν τις τύχες στα χέρια τους, θα σταματήσω να ΦΟΒΑΜΑΙ.
Όταν οι λαοί αρχίσουν να απαιτούν τους δικούς τους ηγέτες, θα σταματήσω να ΦΟΒΑΜΑΙ.
Όταν οι λαοί απαιτούν τα δικαιώματα τους με δύναμη, θα σταματήσω να ΦΟΒΑΜΑΙ.
Όταν οι λαοί θα δίνουν αλλά και θα ελέγχουν την εξουσία, θα σταματήσω να ΦΟΒΑΜΑΙ.
Μέχρι τότε ΦΟΒΑΜΑΙ.


Γι' αυτό ας δώσουμε όλοι οι λαοί τα χέρια, ας ενωθούμε ενάντια στην έπαρση της εξουσίας, ας δείξουμε στους ηγέτες όλου του κόσμου ότι η δύναμη πηγάζει απ΄τους λαούς και ανήκει στους λαούς, ας ορίσουμε μόνοι μας τις κυβερνήσεις μας, ας ορίσουμε τη Δημοκρατία σαν πολίτευμα του κόσμου.
Τότε, εγώ, εσύ, εμείς δεν θα ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ.
Αυτοί θα ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ.


Αλιεύθηκε από το ΒΑΘΥ ΠΡΑΣΙΝΟ
Πηγή: saktsak.blogspot

Ο θεσμικός ρόλος...

...της μαριονέτας.

Ο ρόλος της ελληνικής κυβέρνησης εν έτει 2011
Γράφει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Ο πολιτικός ρόλος μιας κυβέρνησης ορίζεται από την πολιτική πρακτική της, ενώ ο θεσμικός καθορίζεται από το σύνταγμα.

Τι γίνεται όμως όταν η πρακτική της καθορίζεται από έναν προσωρινό μηχανισμό που δεν αποτελεί καν οργανικό τμήμα των συνθηκών της ΕΕ και η θεσμική της συμπεριφορά από μια τεχνητά προκαλούμενη κατάσταση έκτακτης ανάγκης; Τότε το πολιτειακό οικοδόμημα βρίσκεται στον αέρα και στην κοινωνία κυριαρχεί η ανασφάλεια, η ανομία και η αταξία. Η δικαιοσύνη δεν βρίσκει το δίκιο της και το δίκαιο χάνει την όποια δικαιοσύνη του. Διαμορφώνονται δηλαδή χαοτικές καταστάσεις και πλέον η πολιτική διαχείριση ξεφεύγει από τον πολιτικό και περνάει στον διαχειριστεί του χάους. Ποιος διαχειρίζεται, λοιπόν, το σημερινό χάος στην Ελλάδα; Όσοι νομίζετε ότι είναι η Τρόικα, κάνετε λάθος.



Το χάος δεν το διαχειρίζεται κανείς προς το παρόν, πολιτικά. Μόνον επικοινωνιακά γίνονται προσπάθειες να ελεγχθεί κάπως. «Δυστυχώς» η πολιτική επικοινωνία δεν έχει αναπτύξει σχετικά εργαλεία για την διαχείριση χαοτικών συστημάτων. Δεν είναι δουλειά της αυτή. Η διαχείριση του χάους δεν γίνεται από παράγοντες ισχύος, αλλά από δομές ισχύος. Απαιτείται ένα διαφορετικό καθεστώς, με άλλα λόγια, για να διαχειριστεί τα αποτελέσματα διάλυσης του σημερινού. Αυτό δυστυχώς δεν το συνειδητοποιεί ο προοδευτικός κόσμος στην πατρίδα μας, ο οποίος περιμένει μάλλον την συγκυριακή συμφωνία μεταξύ του χρηματοπιστωτικού κέντρου και της κεντροευρωπαϊκής μεταβιομηχανικής ελίτ για να ενεργοποιηθεί. Όλοι περιμένουν το κουστουμάκι της Ελλάδας που ράβεται αυτή την περίοδο μεταξύ Βερολίνου, Νέας Υόρκης και Λονδίνου, με υπογραφή Βρυξελλών ασφαλώς. Ο Σαρκοζί ανέλαβε ατύπως μεσολαβητής μεταξύ ΗΠΑ και Γερμανίας, δίχως να τον εμπιστεύεται ιδιαίτερα κανείς από τους δύο βασικούς παίχτες στην υπόθεση της ευρωπαϊκής κρίσης. Τώρα γίνεται το μεγάλο παζάρι μεταξύ του εβραϊκού λόμπυ και της Γερμανίας, αλλά δυστυχώς οι προοδευτικοί άνθρωποι στην χώρα μας ασχολούνται με τον επικοινωνιακό αντιπερισπασμό της κυβέρνησης και όχι με την πολιτική ουσία.

Αυτές τις μέρες κατασκευάζεται μια νέα δομή διαχείρισης του χάους που προκλήθηκε στην Ελλάδα και απειλεί την ΕΕ, εντός της οποίας θα θεμελιωθεί ένα νέο καθεστώς στην πατρίδα μας και εμείς ασχολούμαστε με τα πυροτεχνήματα της κυβέρνησης και των ΜΜΕ, που επιχειρούν να αλλάξουν την μέχρι σήμερα προβληματοποίηση της κρίσης, την οποία ασφαλώς σε μεγάλο βαθμό προκάλεσαν οι ίδιοι. Προσπαθήστε να καταλάβετε ότι η κυβέρνηση και τα ΜΜΕ συντονίζονται στην ανάπτυξη μιας ατζέντας παραπλάνησης, ώστε να μην υπάρξει συντονισμένη παρέμβαση της κοινωνίας των πολιτών και της αριστεράς στο καθεστωτικό διακύβευμα που θα κρίνει το μέλλον της χώρας. Η μη-καθεστωτική Ελλάδα μοιάζει ανίκανη να παρέμβει μακρο-πολιτικά στην συγκυρία. Δεν έχει στρατηγική εξουσίας και αναλώνεται στην αντιμετώπιση των αντιπερισπασμών του καταρρέοντος πελατειακού πολιτικού συστήματος και των νταβάδων του. Τραγικό λάθος. Οι αντικαθεστωτικοί της χώρα μας, τώρα έπρεπε να δράσουν, προτείνοντας την δική τους λύση στην διαχείριση του χάους. Αντί για αυτό καθίστανται μέρος της χαοτικής δομής. Τι κρίμα να μας «δουλεύει» ένας εσμός αστοιχείωτων και άξεστων ντερμπεντέρηδων!


Ο ρόλος της κυβέρνησης εν έτει 2011 είναι αποκλειστικά επικοινωνιακός.
Επιχειρεί πλέον αντί να κάνει το άσπρο, μαύρο, όπως προσπαθούσε μέχρι σήμερα, να διηγηθεί με ευχάριστο τρόπο δυσάρεστα πράγματα. Πες τα κακά νέα με έναν ευχάριστο τρόπο και θα μεταμορφωθούν σε καλά νέα, τους λένε οι ξένοι σύμβουλοι του Γιώργου Παπανδρέου.
Μη με ρωτήσετε που το ξέρω. Τα ίδια σχολεία τελειώσαμε, αλλά ίσως να καταλάβαμε άλλα πράγματα, αν και μάθαμε τις ίδιες τεχνικές!
Ασφαλώς τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, όσο ίσως ακούγονται. Για να διηγηθείς με ευχάριστο τρόπο τα δυσάρεστα για την κοινωνία και να κερδίσεις την ανοχή της, ως προς την εφαρμογή μιας πολιτικής που θα την υποβαθμίζει για πολλά χρόνια, είναι μια πολύπλοκη και επίπονη απασχόληση. Αυτό είναι όμως το μεγάλο στοίχημα της κυβέρνησης και γι αυτό ταλαιπωρεί ο πρωθυπουργός τους υπουργούς του με σεμινάρια επί σεμιναρίων. Τώρα πρέπει να παρουσιάσουν με ευχάριστο τρόπο την συμφωνία Γερμανών και εβραϊκού λόμπυ, αφού πρώτα δείξουν πόσο επεκτατικό και σκληρό είναι το «τέταρτο Ράιχ». Ο Τραπεζίτης και η ελληνική κυβέρνηση που τον εκπροσωπεί θα καταγγείλουν για άλλη μια φορά την ανάλγητη γερμανική ηγεσία προς τους φτωχοποιούμενους λαούς και στο τέλος θα εκφράσουν την «συγκρατημένη ικανοποίησή» τους για την λύση του Μαρτίου, που θα επισφραγίσει το τέλος του προσωρινού μηχανισμού για την χώρα μας, ενώ θα θεμελιώνει ένα νέο καθεστώς απόλυτης εγκατάλειψης της λαϊκής κυριαρχίας.
Μέσα σε αυτό το κλίμα κορύφωσης του χάους και με την προπαγανδιστική ρητορεία περί υπέρβασής του θα διεξαχθούν γενικές εκλογές στην Ελλάδα. Θα είναι οι πλέον εκβιαστικές και «βρώμικες» εκλογές της μεταπολίτευσης.

Τις πρόωρες εκλογές θα προκηρύξει μία κυβέρνηση ανδρεικέλων που πρεσβεύει ότι οι υπουργοί είναι τα γρανάζια του πολιτικού μηχανισμού της Τρόικας.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος σχολιάζοντας αιτιάσεις πως η κυρία Κατσέλη διαφωνεί με την Τρόικα δήλωσε: «Αν διαφωνούσε με την τρόικα, δεν θα ήταν υπουργός. Γι’ αυτό λέω ότι η δουλειά που γίνεται και στα εργασιακά είναι μια πολύ σημαντική δουλειά, με πολύ λεπτές ισορροπίες. Και φυσικά τέτοιου είδους απλουστεύσεις και γενικές θεωρίες ότι διαφωνεί με την τρόικα η κυρία Κατσέλη αδικούν την ουσία».
Όχι δεν πρέπει να αδικούμε την ουσία. Κυρίως αυτήν!
Στο πλαίσιο αυτού του «σεβασμού» στην ουσία συνέταξα τούτο το σημείωμα, αν και πολλοί ίσως αντιτάξετε ότι και σήμερα όπως και χθες «μια είναι η ουσία, μπακλαβάς γωνία». Λάθος, την ουσία μην την ψάχνεις πια στον μπακλαβά που κάποτε γεύτηκες, κοίτα πώς σε μακλαβαδιάζει το καθεστώς. Τώρα, που μέσα από την αλληλουχία των κρυφών νοημάτων, ξεπροβάλουν οι «άνθρωποι του έξυπνου χρήματος» για να εισπράξουν το κέρδος των δικών τους πτωμάτων, που θα έλεγε και ο συχωρεμένος Οδυσσέας Ελύτης.
Αλιεύθηκε από το stopcartel


Τετάρτη, 2 Φεβρουαρίου 2011

Μάζα...

"Η δημιουργία μάζας τυποποίησε τα άτομα", γράφει ο Γκράμσι, "και ως προς τις ατομικές τους ιδιότητες και ως προς την ψυχολογία, προκαλώντας τα ίδια φαινόμενα όπως και στις άλλες τυποποιημένες μάζες: συναγωνισμό που δημιουργεί την ανάγκη επαγγελματικής οργάνωσης, ανεργία, σχολική υπερπαραγωγή, μετανάστευση κλπ".*



Μέσα σ' αυτήν την τυποποιημένη, άμορφη και παθητική μάζα, όπως έχει καταντήσει η ελληνική κοινωνία, όπου "ο κάθε ένας έγινε καθένας", βουλιάζουν τα τελευταία ίχνη κοινωνικών αντανακλαστικών και πολιτικής δράσης. Σε έναν λαό όπου η συστημική προπαγάνδα έχει φορτώσει το ενοχικό σύνδρομο "μαζί τα φάγαμε""ήσουν κι εσύ στο πάρτι, πελατάκο"), κάθε απόπειρα διαφύλαξης του κοινωνικού κεκτημένου, κάθε προσπάθεια διεκδίκησης των βασικών όρων αξιοπρέπειας στην ζωή και την εργασία, κάθε συζήτηση περί (του αυτονόητου μέχρι χτες) κοινωνικού κράτους, κάθε μαχητική αντίσταση απέναντι στην νεοφιλελεύθερη λαίλαπα που επιχειρεί την αποσάθρωση κάθε έννοιας κοινωνικής αλληλεγγύης και την αποδόμηση του δημόσιου χαρακτήρα του κράτους, χαρακτηρίζεται περίπου ως παλιομοδίτικη γραφικότητα, "μπολσεβικισμός", συντεχνιακή αντίληψη, αντικοινωνική συμπεριφορά (!), πελατειακή αντίληψη και (έλεος) αντιπατριωτική (!!!) συμπεριφορά και στάση!
Ο μεταμοντέρνος ανορθολογισμός σε όλο του το μεγαλείο...
Οι "μεγάλες πολιτικές αφηγήσεις" φαντάζουν πλέον κελύφη κενά περιεχομένου και συμβαίνουν πραγματικά θέατρα του παραλόγου, όπου (δήθεν) σοσιαλιστικοί πολιτικοί σχηματισμοί εφαρμόζουν τις πιο σκληρές κι ανελέητες νεοφιλελεύθερες πολιτικές και πρακτικές (μιλάμε πλέον για κοινωνίες του ενός τρίτου) στο όνομα του...σοσιαλιστικού νεοπατριωτισμού! Οι "εκδοχές του κοινωνικού" μεταφράζονται έτσι σε μια λογιστική απεικόνιση της κοινωνίας, όπου οι άνθρωποι πραγμοποιούνται (κυριολεκτικά) και τα λογιστικά - οικονομικά μεγέθη φετιχοποιούνται, αποκτούν αυθυπαρξία κι αυταξία.
Σ’ αυτό το μετακαπιταλιστικό περιβάλλον, οι άμεσες ανθρώπινες επαφές έχουν ατονήσει και οι κοινωνικές ταυτότητες και συλλογικότητες διαμορφώνονται κυρίως μέσα απ’ την προπαγάνδα των ΜΜΕ και του διαδικτύου. Οι βασικές, θεμελιώδεις, κοινωνικοπολιτικές αξίες ξεθωριάζουν και περιθωριοποιούνται μπροστά στην ανελέητη επέλαση της νεοφιλελεύθερης πολιτικής ρύθμισης, όπου κάθε άλλη, πλην της νεοταξικής, κοινωνικοπολιτική προσέγγιση βαφτίζεται από έωλη έως αντιδραστική. Τριάντα χρόνια μετά, η Θάτσερ "δικαιώνεται" (σοσιαλιστικά!): "Δεν υπάρχει άλλος δρόμος [πλην της βαρβαρότητας]"!
Ωστόσο, υπάρχει πάντα ένα όριο στην "πίεση" που μπορεί ν' αντέξει ακόμα και το πιο αποχαυνωμένο πόπολο, ακόμα κι ο πιο ενοχικός υποτελής. Κι αν σήμερα οι ραγιάδες δείχνουν αποπροσανατολισμένοι και χαμένοι μέσα στην έρημο της μεταπολιτευτικής ιδεολογικοπολιτικής ανυπαρξίας, κι αν οι άβουλοι υπαλληλίσκοι της τροϊκανής ανθυπατείας θεωρούν ότι αρκεί το επικοινωνιακό "σοκ και δέος" για να χειραγωγήσουν τους ιθαγενείς, ο Μαρξ μας έχει μάθει ότι: "δεν είναι η συνείδηση των ανθρώπων που καθορίζει την ύπαρξή τους αλλά, αντιθέτως, η κοινωνική τους ύπαρξη καθορίζει τη συνείδησή τους".
Προς το παρόν, βλέπουμε τις εκρηκτικές αποσυμπιέσεις της αφόρητης κοινωνικής εξαθλίωσης σε χώρες όπως η Τυνησία κι η Αίγυπτος. Η Ευρώπη δείχνει να αισθάνεται "ασφαλής" πάνω στη σαθρή "φιλελεύθερη" πολιτική πραγμάτωση, όπου ενωμένες μειοψηφίες ελίτ καταδυναστεύουν διαιρεμένες λαϊκές πλειοψηφίες.
Λάθος.
"Αλλά παρόλο που η πιο φοβερή αθλιότητα πλήττει εκατομμύρια προλετάριους, δεν αποτελεί ακόμα ένα κίνητρο για την επανάσταση. Ο άνθρωπος είναι προικισμένος απ' τη φύση με μια αξιοθαύμαστη υπομονή που συχνά, είναι αλήθεια, φτάνει στην απελπισία και μόνο ο διάβολος ξέρει ως ποιο σημείο μπορεί ν' αντέξει όταν, μαζί με την αθλιότητα που τον περιορίζει σε ανήκουστες στερήσεις και σ' έναν αργό θάνατο από ασιτία, υποφέρει κι από κείνη την ανοησία, απ' τα βλακώδικα αισθήματα, από εκείνη την απόλυτη έλλειψη συνείδησης των δικών του δικαιωμάτων κι από εκείνη την αδιατάρακτη υπομονή κι υπακοή, που ανάμεσα σ' όλους τους λαούς χαρακτηρίζουν μ' έναν ειδικό τρόπο τους Ινδοϊστές της Ανατολής και τους γερμανούς. Ένας άνθρωπος που έχει γίνει τέτοιος δεν θα ξανασταθεί ποτέ στα πόδια του: θα πεθάνει, αλλά δεν θα εξεγερθεί. Αλλά όταν οδηγηθεί στην απελπισία τότε μπορεί να εξεγερθεί. Η απελπισία είναι ένα αίσθημα οξύ και παθιασμένο. Εξαφανίζει την αδράνεια και την υποταγή και προϋποθέτει, αν όχι τίποτ' άλλο, έναν κάποιο βαθμό κατανόησης της δυνατότητας να φθάσει κανείς σ' ένα ανώτερο επίπεδο.
Με λίγα λόγια, είναι αδύνατο να παραμείνει κανείς για πολύ στην κατάσταση της απελπισίας. Η τελευταία σπρώχνει γρήγορα τον άνθρωπο στη δράση ή στον θάνατο. Σε ποια δράση; Φυσικά στη δράση για την κατάκτηση καλύτερων συνθηκών ζωής. Ακόμα κι ο γερμανός, όταν είναι απελπισμένος, παύει να τα μετράει όλα. Βέβαια, προτού να οδηγηθεί κανείς στην απελπισία, χρειάζεται να υποστεί πολλές προσβολές, πολλές κακοτυχίες, πολλά δεινά και να υποφέρει πολλά."
**


*Αντόνιο Γκράμσι, ΟΙ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΙ, τομ. Α', εισ.-μτφ.-σχολ. Θ.Χ. Παπαδόπουλος,εκδ. ΣΤΟΧΑΣΤΗΣ, Αθήνα 2005, σελ: 64.

**Μ. Μπακούνιν, Κρατισμός και Αναρχία, εκδ. ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ, Αθήνα 1979, σ: 34-36.