Σάββατο, 30 Απριλίου 2011

Τζερεμέδες...

Ένας αρχαιοελληνικός χρησμός έλεγε ότι η πόλις θα χαθεί, όταν θα την κυβερνήσει είτε ο σίδηρος είτε ο χαλκός:
"ως χρησμού όντος τότε την πόλιν διαφθαρήναι, όταν αυτήν ο σιδηρούς φύλαξ ή ο χαλκός φυλάξη."
Πλάτων, Πολιτεία: 415c


Εύκολα μπορεί κάποιος να καταλάβει πλέον τον χρησμό:
Οι πολιτείες χάνονται, όταν δεν κυβερνιούνται πια απ' τους Νόμους, όταν δεν πρυτανεύουν πλέον οι αξίες κι η υψηλοφροσύνη, αλλά τ' αγοραία αλισβερίσια κι η θρησκεία του χρήματος.
Τι γίνεται, όμως, όταν την πόλιν φυλάσσουν τζερεμέδες, με την ανοχή, ασφαλώς, κατ' όνομα πολιτών-ντενεκέδων;
Μόνον οι αθεράπευτα ηλίθιοι δεν έχουν αντιληφθεί πλέον τι παίζεται στο μπουλούκι της νεοελληνικής φάρσας. Αν θα μπορούσαμε να το συνοψίσουμε σε μια φράση, θα μπορούσε να ήταν η ακόλουθη:
"Τα 350 κουρεύονταν· τα 110 όχι!"


Το χρονικό της προαναγγελθείσης απάτης φαίνεται πως πλέον οδηγείται στην κορύφωσή του. Η φάμπρικα της απάτης είναι βασικά απλή: η κατ' όνομα ελληνική κυβέρνηση συμφώνησε να ενεχυριάσει (κυριολεκτικά) την Ελλάδα, προκειμένου να διασφαλιστούν πολύ συγκεκριμένα, κι εν πολλοίς υπερεθνικά, τραπεζικά συμφέροντα.
Α, και τα funds. Να μην λησμονούμε τα funds, που, καθώς φαίνεται, αποτελούν πλέον "εθνικό διακύβευμα"...



Σαν αποτέλεσμα των...νεοπατριωτικών πολιτικών επιλογών της (θου Κύριε) σοσιαλιστικής κυβέρνησης, ολοκληρώνεται ένα άνευ προηγουμένου για ευρωπαϊκή χώρα κοινωνικοπολιτικό ολοκαύτωμα, που, με πρόσχημα απολύτως αναγκαίες κι επιβεβλημένες δομικές και θεσμικές αλλαγές, ισοπέδωσε κυριολεκτικά τη χώρα. Δεν μιλάμε εδώ για την τιμωρία των, κατά Πάγκαλο, "κοπριτών" του δημοσίου, μιλάμε για την υποδούλωση και τον εξευτελισμό της ελληνικής κοινωνίας στο σύνολό της, πλην βεβαίως του γνωστού και διαπλεκόμενου πολιτικο-εργολαβικού εσμού. Μέσα σ' ένα προσεκτικά μελετημένο και μεθοδευμένο κλίμα προπαγανδιστικής-επικοινωνιακής τρομοκρατίας, το ένα πέμπτο σχεδόν των Ελλήνων βρίσκεται την στιγμή αυτή βυθισμένο στην αγωνία της ανεργίας. Όσοι "τυχεροί" εξακολουθούν να εργάζονται, βλέπουν, μέρα με την μέρα, να υποβιβάζονται στην κατηγορία του παρία, με "μισθούς" πείνας, ανύπαρκτα εργασιακά δικαιώματα και μεσαιωνικές συνθήκες απασχόλησης. Οι "απασχολήσιμοι" είναι ο νέος όρος του μετανεωτερικού "σοσιαλιστικού" προστάγματος. Νοικοκυριά βυθισμένα στην καθημερινή απελπισία της βιοπάλης, δεκάδες χιλιάδες χωρίς ρεύμα (!), αδυναμία εκπλήρωσης των πιο βασικών συνθηκών μιας αξιοπρεπούς διαβίωσης, κατήφεια, αγωνία, τρόμος. Παράλληλα, η ελληνική οικονομία σε κώμα, κλινικά νεκρή: χιλιάδες λουκέτα σε μικρομάγαζα και μικροεπιχειρήσεις, κάθε οικονομική δραστηριότητα κρεμασμένη στον βρόγχο των αποπληθωριστικών επιλογών του "σοσιαλιστικού" γκουβέρνου, μια Ελλάδα που κυριολεκτικά "τινάζει τα πέταλα".

Κι όλα αυτά γιατί;

Για να διασφαλιστούν τα συμφέροντα κάποιων υπερεθνικών οικονομικών κέντρων εξουσίας!
Παντού, η κατ' όνομα ελληνική κυβέρνηση έχει αποτύχει. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό, αλλά απέτυχε παντού! Κι αντί να παραδεχτεί την παντελή ανικανότητά της να διαχειριστεί μια, πολιτική κυρίως, κρίση, ρίχνει τις ευθύνες στους...ιθαγενείς, που δεν στέκονται στο ύψος των περιστάσεων και δεν αποδέχονται, παθητικά κι αγόγγυστα, το ξεπούλημά τους στο νεοφιλελεύθερο παζάρι. Δε κάθονται να τους μαρκαλίσουν ήσυχα, κουνιόνται...οι "κοπρίτες".
Βεβαίως, για όποιον έχει μνήμη, η στάση κι οι επιλογές της "σοσιαλιστικής" μας κυβέρνησης δεν θα έπρεπε να αποτελεί έκπληξη. Να σας θυμίσω απλώς ότι, κάποτε, οι "ιεροφάντες" του νεοφιλελευθερισμού στην Ελλάδα, κ.κ. Μάνος και Ανδριανόπουλος, συμπεριλήφθηκαν, τιμή και δόξη, στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ, επί αρχηγίας του σημερινού πρωθυπουργού· δεν ετέθη ούτε καν θέμα εκλογής τους με σταυρό προτίμησης. Αλίμονο... Από τότε ήταν πρόδηλη η νεοφιλελεύθερη στροφή του "εκσυγχρονιστικού" ΠΑΣΟΚ. Γιατί, στην πραγματικότητα, το ΠΑΣΟΚ είχε καταντήσει ένα νεοφιλελεύθερο ("σοσιαλίζον") πολιτικό μόρφωμα ήδη απ' την εποχή Σημίτη. Όποιες φωνές αντίστασης υπήρξαν, ή υπάρχουν ακόμα, μέσα σ' αυτόν τον χυλό περιθωριοποιήθηκαν και σταδιακά κατατάχθηκαν σε μια κατηγορία που ξεκινούσε απ' τους "παλαιοκομματικούς" κι έφθανε μέχρι τους γραφικούς ή ακόμα και τους αντιδραστικούς.

Δεν θα ασχοληθώ με την ΝΔ, γιατί η ΝΔ ουδέποτε έκρυψε τις νεοφιλελεύθερες επιλογές της. Αλλά ούτε κι η παροιμιώδης ανικανότητα των κυβερνήσεων της ΝΔ είναι δα κάνα μυστικό. Άλλωστε, το ΠΑΣΟΚ εξελέγη μ' ένα εντυπωσιακό εκλογικό ποσοστό το 2009, ακριβώς γιατί ο κόσμος "μαύρισε" τον πολιτικό θίασο της ΝΔ και, το θυμάται άραγε κανείς, γιατί το ΠΑΣΟΚ υποσχέθηκε "αλλαγή πλεύσης", κοινωνική δικαιοσύνη, ενίσχυση του κοινωνικού κράτους και του μέσου, λαϊκού, εισοδήματος, φιλολαϊκές και σοσιαλιστικές πολιτικές επιλογές.
Τι αποδείχτηκε;
Ότι ακολούθησε κι εφάρμοσε ακριβώς τ' αντίθετα. Δεν ξέρω πώς το λέτε εσείς, αλλά στο δικό μου το χωριό αυτό το λέμε πολιτική απάτη και, τέτοιου είδους δημαγωγούς, πολιτικούς απατεώνες.

Τώρα, κανείς δεν πρέπει να χαϊδεύει τους πολίτες. Η δημοκρατία είναι κατ' αρχήv υπόθεση ατομικής ευθύνης. Αν μας καταδυναστεύουν τζερεμέδες, πάει να πει ότι είμαστε, ο καθένας στο μέτρο της ευθύνης που του αναλογεί, πολίτες-ντενεκέδες. Τις επιλογές μας πληρώνουμε και τίποτ' άλλο.
Κι αν κάποιος αναζητά ποια θα είναι η κάθαρση του "ελληνικού δράματος", γνώμη μου είναι ότι θα πάμε μέχρι τον πάτο του βαρελιού.
Λάθος! Στον πάτο είμαστε ήδη.
Θα σκάψουμε ακόμα παρακάτω, μέχρι που να ματώσουν τα νύχια μας για να σκάβουν το λαγούμι του εξευτελισμού μας. Κι ακόμα παρακάτω.

Μέχρι που η απελπισία θα ριζώσει στη βάση της κοινωνίας, μέχρι που η έκπληξη -κι εν πολλοίς το αφασικό σοκ- θα γίνει θυμός, οργή, έκρηξη. Την ημέρα που ο, πάλαι ποτέ, "νοικοκύρης" θα έχει πολλά περισσότερα να κερδίσει, παρά να χάσει, εξεγειρόμενος, την ημέρα που η κοινή συνείδηση θα ξεπεράσει τα (politically correct) τοτέμ της δήθεν μεταπολιτευτικής φαρσοκωμωδίας και θ' αντιληφθεί τη φάμπρικα της διαπλεκόμενης απάτης, τότε, όταν η αντίσταση στην τυραννίδα κι η μαχητική διεκδίκηση της αξιοπρέπειάς μας γίνει καθήκον του καθενός μας, μπορεί και να ξανακερδίσουμε τις ζωές μας πίσω.



 

"Τα χρόνια που μου έπιαναν τον κώλο"
Στίχοι: Γιώργος Κακουλίδης
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος


Τα χρόνια που μου έπιαναν τον κώλο
Τα είδα από μπροστά μου να περνούν
Εσύ να δένεις το σκυλί του κόσμου
Και ο μαύρος θίασος τη ζωή σου να ζητά

Φυγάς θεόθεν και αλήτης
Είμαι εδώ και ο χορός καλά κρατεί
Οι άλλοι χτυπάν τα χέρια τους στην κάσα
Καμιά φωνή από μέσα μου δεν ηχεί

Κι είναι εδώ αγαπημένε όλοι
Πουτάνες, λόγιοι, ιστορικοί
Οι ντόκτωρ Μάρκετινγκ μ' ένα κοράκι
Τον τροβαδούρο της κακιάς στιγμής

Κι ενώ εκείνοι μπαίνουνε στο χώμα
Και θάβουν ο ένας τον άλλον στα ρηχά
Εσύ γελάς, τα νέα μου δείχνεις χρόνια
Τον κώλο μου που θέλουνε ξανά

Παρασκευή, 29 Απριλίου 2011

Υπό κατοχή...

(κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση)

Καταπέλτης ο συνταγματολόγος Γ. Κασιμάτης.
ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΚΑΤΟΧΗΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ

Πηγή: εφ. ΤΟ ΠΑΡΟΝ, φ. 24/4
Αλιεύθηκε από το gregordergrieche

Αμετάκλητα και άνευ όρων παραιτηθήκαμε από την ασυλία της εθνικής κυριαρχίας. Δεσμεύονται όλες οι περιοχές της ελληνικής επικράτειας που χρησιμεύουν για την άμυνα της χώρας και όλες οι πηγές πλούτου

H ημερίδα αυτή είναι ιστορική, γιατί αποτελεί το πρώτο βήμα χρέους της πνευματικής ηγεσίας της χώρας απέναντι στον λαό που αγωνιά, απέναντι στον λαό που τη γέννησε και την ανέθρεψε.
Η ημερίδα αυτή είναι ιστορική, γιατί αποτελεί το πρώτο βήμα ευαισθησίας της πανεπιστημιακής κοινότητας, η οποία, από το ανώτατο επίπεδο της γνώσης, σκύβει και ακούει τους παλμούς αγωνίας του Ελληνικού Λαού, που βιώνει καθημερινά το δυσβάστακτο βάρος της κρίσης.
Η μεγάλη κοινωνικοπολιτική κρίση είναι στον τρίτο της χρόνο και η επιβολή των σκληρών όρων του δανεισμού της χώρας μας στον δεύτερο χρόνο. Η αγωνία του Ελληνικού Λαού όλο αυτό το χρονικό διάστημα ήταν πνιγμένη μέσα σε μια απέραντη ένοχη σιωπή. Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, η πολιτική ηγεσία του τόπου και το τεράστιο σύστημα καιροσκόπων, που παραλύει τις δυνάμεις της κοινωνίας, σιωπούσαν. Τα πολιτικά κόμματα και η εθνική αντιπροσωπεία απολάμβαναν την εξουσία και ψιθύριζαν λόγια που, αντί να αποκαλύπτουν την αλήθεια, τη νόθευαν ή την κάλυπταν. Εν τω μεταξύ, οι απλοί πολίτες ρωτούσαν πού είναι η πνευματική μας ηγεσία.
Σήμερα, χάρη στους οργανωτές της ημερίδας, γίνεται αυτό το πρώτο βήμα από το αρχαιότερο πανεπιστήμιο της Ελλάδας, του οποίου η ιστορία είναι στενά δεμένη με την ιστορία της νεώτερης Ελλάδας και πλούσια σε αγώνες ιδεών του πνεύματος και της Δημοκρατίας.
Ο τίτλος της ημερίδας, «Η ελληνική κρίση», είναι εύγλωττος. Η θεματική της δεν απεικονίζει απλώς την περιγραφή κάποιων τομέων της ελληνικής ζωής που έπληξε η κρίση. Η περιγραφή του στόχου της ημερίδας στο δεύτερο μέρος του τίτλου, «Για μια νέα θεσμική μεταπολίτευση», δεν περιορίζεται μόνο σε κάποιες προτάσεις συνταγματικής αναθεώρησης και νομοθετικής μεταρρύθμισης. Οι επιστημονικοί προβληματισμοί του υπότιτλου της ημερίδας δεν αναφέρονται σε κοινά προβλήματα της καθημερινής διακυβέρνησης της χώρας. Η λέξη-κλειδί του τίτλου της ημερίδας, «μεταπολίτευση», εκφράζει και παραπέμπει σε μια πολύ βαθύτερη ανάγκη και σε έναν πολύ βαθύτερο στόχο της εποχής μας. Ο στόχος της ημερίδας μας, είτε αυτό το έχουν συνειδητοποιήσει οι οργανωτές της είτε όχι, είτε όλοι εδώ, εισηγητές και ακροατές, το θέλουμε είτε όχι, απεικονίζει και διαλαλεί την πραγματικότητα δύο επιπέδων: Του εθνικού μας επιπέδου, ότι η πολιτική ηγεσία και η πολιτική εκπροσώπηση του ελληνικού λαού ουσιαστικά και οριστικά έχουν σήμερα ξοφλήσει. Του ευρωπαϊκού και του παγκόσμιου επιπέδου, ότι η κρίση δεν είναι απλώς κρίση οικονομική: Είναι κρίση ολόκληρου του κοινωνικοπολιτικού συστήματος και των αξιών του πολιτισμού μας.
Πρέπει, επίσης, να προσθέσω ότι η σημερινή ημερίδα δεν είναι απλώς επιστημονική. Είναι βαθύτατα πολιτική. Και επειδή ο σημερινός άνθρωπος, κάτω από τη βαθιά πολιτική κρίση που περνά η ανθρωπότητα, άρχισε να φοβάται, όταν ακούει τη λέξη πολιτική, διευκρινίζω ότι όλοι μας εδώ σήμερα ασκούμε πολιτική. Αλλά ασκούμε την πολιτική που δίδαξε ο Αριστοτέλης για το ευ ζην της δημοκρατίας και όχι για την πολιτική του ηγεμόνα, που δίδαξε ο Μακιαβέλι και που εφαρμόζεται σήμερα. Αυτά, κυρίες και κύριοι, εκφράζει ο όρος «μεταπολίτευση». Αν αυτός ο στόχος δεν συνειδητοποιηθεί και δεν διαμορφώσει και δεν εμπεδώσει στη συνείδησή μας αυτήν την κατεύθυνση και αυτό το πνεύμα προβληματισμού και αυτήν την αγωνιστική έννοια της πολιτικής, η σημερινή ημερίδα δεν θα έχει επιτύχει.


Το κύριο θέμα

1. Οι Συμβάσεις Δανεισμού

Δεν θα σας καταπονήσω με τις λεπτομέρειες των ατελεύτητων παραβιάσεων υπερκείμενων κανόνων δικαίου που ενέχουν οι Συμβάσεις Δανεισμού της χώρας μας. Θα θέλαμε, άλλωστε, μακράς διάρκειας σεμινάρια για να αναλυθούν όλοι οι αθέμιτοι όροι των πολυσέλιδων και ιδιόρρυθμης διατύπωσης κειμένων των εν λόγω Συμβάσεων. Θα αναφερθώ μόνο, με σύντομη περιγραφή, στις τρεις βασικές κατηγορίες των όρων που παραβιάζουν υπερκείμενο δίκαιο και, στη συνέχεια, θα σας απασχολήσω σε γενικές γραμμές με τη διαδικασία σύναψης και εφαρμογής αυτών των Συμβάσεων.
Όταν λέγω «Συμβάσεις Δανεισμού», εννοώ τις τρεις βασικές συμβάσεις, στην αγγλική και στην ελληνική, που περιλαμβάνονται σε ενιαίο πακέτο στο κατατεθειμένο στη Βουλή σχέδιο νόμου με ημερομηνία 3 Ιουνίου 2010 και με τίτλο «Κύρωση της από 8 Μαΐου 2010 Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης μεταξύ αφ’ ενός της Ελληνικής Δημοκρατίας ως δανειολήπτη (στο εξής: Δανειολήπτης) και αφ’ ετέρου των λοιπών δεκαέξι κρατών-μελών της Ευρωζώνης ως δανειστών (στο εξής: Δανειστές)», καθώς και του από 10 Μαΐου 2010 «Διακανονισμού χρηματοδότησης αμέσου ετοιμότητας από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο – Συμμετοχή της Ελλάδας στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης». Συγκεκριμένα, είναι οι εξής Συμβάσεις:

α) η «Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης» μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και των κρατών-μελών της Ευρωζώνης της 8.5.2010, 80.000.000.000 ευρώ (πρόκειται για το ποσόν που ανέλαβαν να καταβάλουν τα δεκαέξι κράτη μέλη της Ευρωζώνης, εκτός από τα 30.000.000 ευρώ του ΔΝΤ), με επτά Παραρτήματα· β) το «Μνημόνιο Συνεννόησης» μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, που ενεργεί για λογαριασμό των κρατών-μελών της Ευρωζώνης, της 3.5.2010, το οποίο περιλαμβάνει: το Μνημόνιο Οικονομικής και Χρηματοπιστωτικής Πολιτικής, το Μνημόνιο στις Συγκεκριμένες Προϋποθέσεις Οικονομικής Πολιτικής και το Τεχνικό Μνημόνιο Συνεννόησης· 3) η Συμφωνία μεταξύ Ελληνικής Δημοκρατίας και Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), με την οποία το ΔΝΤ εγκρίνει τους όρους των παραπάνω Συμβάσεων Δανεισμού και τον από 10 Μαΐου 2010 διακανονισμό χρηματοδότησης αμέσου ετοιμότητας και τη Συμμετοχή της Ελλάδας στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης Έγκρισης.
Στις τρεις αυτές Συμβάσεις περιλαμβάνεται, επίσης, για κύρωση (!) και η «Συμφωνία μεταξύ των πιστωτών» με πέντε Παραρτήματα, με τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των δεκαέξι δανειστών, την οποία Συμφωνία αποδέχεται η Ελλάδα με το άρθρο 4 παρ. 1 της βασικής Σύμβασης, χωρίς να συμμετέχει στη διαπραγμάτευση και να είναι υπογραφέας της.

2. Οι βασικές κατηγορίες των παραβιάσεων

Οι κατηγορίες των παραβιάσεων του υπερκείμενου δικαίου (όταν λέγω «υπερκείμενο δίκαιο» εννοώ: το Σύνταγμα, το Δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το Διεθνές Δίκαιο, στο οποίο περιλαμβάνεται και η Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου) είναι τρεις.

α. Αρχίζοντας από την πρώτη πρέπει να πω ότι αποτελεί την πιο σοβαρή και την πιο επονείδιστη κατηγορία των παραβιάσεων.


Η «Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης», όπως κατ’ ευφημισμόν ονομάζεται η βασική Σύμβαση των Συμβάσεων Δανεισμού, από την ισχύ της οποίας εξαρτώνται όλες οι άλλες, περιλαμβάνει τον όρο με τον οποίο η Ελλάδα παραιτείται «αμετάκλητα και άνευ όρων» από όλες τις ενστάσεις εθνικής κυριαρχίας και από κάθε άλλη ένσταση ασυλίας απέναντι στους δανειστές της. Το κείμενο του άρθρου 14 παρ. 5 της Σύμβασης, που περιέχει αυτόν τον όρο, ορίζει, επί λέξει, τα εξής: «Με την παρούσα ο Δανειολήπτης αμετάκλητα και άνευ όρων παραιτείται από κάθε ασυλία που έχει ή πρόκειται να αποκτήσει, όσον αφορά τον ίδιο ή τα περιουσιακά του στοιχεία, από νομικές διαδικασίες σε σχέση με την παρούσα Σύμβαση, περιλαμβανομένων, χωρίς περιορισμούς, της ασυλίας όσον αφορά την άσκηση αγωγής, δικαστική απόφαση ή άλλη διαταγή, κατάσχεση, αναστολή εκτέλεσης δικαστικής απόφασης ή προσωρινή διαταγή, και όσον αφορά την εκτέλεση και επιβολή κατά των περιουσιακών στοιχείων του στο βαθμό που δεν το απαγορεύει αναγκαστικός νόμος».
Η διατύπωση του όρου «ο Δανειολήπτης αμετάκλητα και άνευ όρων παραιτείται από κάθε ασυλία» καλύπτει, αναμφίβολα, όλες τις ασυλίες – και τις ασυλίες εθνικής κυριαρχίας, και κάθε άλλη ασυλία που έχει το κράτος, το ίδιο και η περιουσία του. Αυτός, άλλωστε, ο «δικολάβος» του Λονδίνου –στην ουσία, όπως θα δούμε, πρόκειται για δικηγορικό γραφείο με νοοτροπία δικολάβου άλλων εποχών– ο οποίος συνέταξε τη Σύμβαση, μη γνωρίζοντας, προφανώς, πολύ καλά το Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο, το επεξηγεί –για να το καταλάβουν όλοι– στο υπόδειγμα Νομικής Γνωμοδότησης που επισυνάπτεται στη Σύμβαση και υπογράφουν, όπως έχει, δύο νομικοί σύμβουλοι του κράτους.
Διευκρινίζομε δε ότι το κείμενο αυτό του υποδείγματος γνωμοδότησης αποτελεί αναπόσπαστο δεσμευτικό μέρος της Σύμβασης. Η εν λόγω επεξήγηση έχει ως εξής: «Ούτε ο Δανειολήπτης ούτε τα περιουσιακά του στοιχεία έχουν ασυλία λόγω εθνικής κυριαρχίας ή διαφορετικά (στο αγγλικό κείμενο: «are immune on the grounds of sovereignty or otherwise»), λόγω δικαιοδοσίας, κατάσχεσης –συντηρητικής ή αναγκαστικής– ή αναγκαστικής εκτέλεσης σε σχέση με οποιαδήποτε ενέργεια ή διαδικασία σχετικά με τη Σύμβαση».
Όταν διάβαζα για πρώτη φορά το κείμενο του όρου, ανέπνευσα προ στιγμήν, όταν είδα το κείμενο να καταλήγει στη φράση «στον βαθμό που δεν το απαγορεύει αναγκαστικός νόμος» (στο αγγλικό κείμενο χρησιμοποιείται για τη φράση «αναγκαστικός νόμος»: «mandatory law»). Η στιγμιαία ανακούφισή μου ήταν πολύ σύντομη. Η φράση «αναγκαστικός νόμος», στην ελληνική της διατύπωση, δεν αποτελεί ισχύοντα νομικό όρο. Παλαιά, αναγκαστικός νόμος ήταν εκείνος που, αντισυνταγματικά, ετίθετο σε ισχύ από την εκτελεστική εξουσία. Στην αγγλική της διατύπωση, διαπίστωσα ότι η χρησιμοποιούμενη λέξη δεν αποτελεί όρο του Διεθνούς Δικαίου και της πρακτικής των διεθνών συμβάσεων.
Για τη γνωστή έννοια του jus cogens, η παραβίαση κανόνων του οποίου καθιστά άκυρες τις διεθνείς συμβάσεις, χρησιμοποιείται στο Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο, όπως μας πληροφορεί ο Χρήστος Ροζάκης, ο αγγλικός όρος «peremptory» και ο γαλλικός «imperatif». Βεβαίως, αν είχε την έννοια του jus cogens, θα εκμηδενιζόταν ολόκληρος ο όρος, ο οποίος, ούτως ή άλλως, ως αντίθετος στο jus cogens, είναι άκυρος. Πρέπει επίσης να σημειώσω ότι στο ερώτημα που έθεσα προς την κυβέρνηση και την επιστημονική κοινότητα, με τη μελέτη μου που δημοσίευσε και κυκλοφόρησε δωρεάν ο ΔΣΑ, για μια ερμηνεία που θα μπορούσε να βοηθήσει στον μετριασμό του πρωτοφανούς αυτού όρου, δεν έχω δει μέχρι στιγμής απάντηση.
Απλούστατα, γιατί δεν υπάρχει απάντηση. Ο σκοπός του όρου είναι η καθολική και ολοκληρωτική παραίτηση απέναντι στους δανειστές από τα δικαίωματα κυριαρχίας. Άλλωστε, από τους δύο νομικούς συμβούλους του κράτους βεβαιώνεται, με βάση το δεσμευτικό υπόδειγμα, ότι η παραίτηση είναι «έγκυρη, δεσμευτική και εκτελεστή». Από τη θέση αυτή αισθάνομαι υποχρεωμένος να εκφράσω τη βαθιά μου λύπη ότι βρέθηκαν έλληνες επιστήμονες και δημόσιοι λειτουργοί που βεβαίωσαν με την υπογραφή τους ότι οι Συμβάσεις αυτές –και ιδίως ο όρος παραίτησης από της ασυλίες της εθνικής κυριαρχίας– είναι «έγκυρες, δεσμευτικές και εκτελεστές».
Ο όρος γενικής παραίτησης απέναντι στους δανειστές από τα δικαιώματα της εθνικής κυριαρχίας –και μάλιστα «αμετάκλητα και άνευ όρων»– είναι πρωτοφανής, όσο, τουλάχιστον, μπορώ να γνωρίζω, στην πρακτική των διεθνών συμβάσεων δανεισμού από τότε που έχει η ανθρωπότητα συγκροτημένο Διεθνές Δίκαιο και ισχύει η αρχή σεβασμού της κυριαρχίας των κρατών.

β. Ερχόμαστε στη δεύτερη κατηγορία αθέμιτων και επαχθών όρων των Συμβάσεων Δανεισμού.

Πρόκειται για το άρθρο 4 της «Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης» – ακούστε τη διευκόλυνση που μας κάνουν οι εταίροι μας της ΕΕ, δείχνοντας τον σεβασμό τους προς τη θεμελιώδη αρχή της αλληλεγγύης, που διέπει την Ένωση. Το εν λόγω άρθρο, με ένα πολύπλοκο, γνήσια δικολαβικό κείμενο, είναι τόσο εκτεταμένο και πολύπλοκο, ώστε δεν μπορεί, όχι να αναλυθεί, αλλά ούτε να αναγνωσθεί σε μια διάλεξη. Γι’ αυτό επιτρέψτε μου να αναλάβω την ευθύνη να σας μεταφέρω το συνολικό του νόημα με μία και μόνο φράση: Ορίζει, υπέρ των Δανειστών, την πλήρη δέσμευση ολόκληρης της περιουσίας του ελληνικού Δημοσίου είτε αυτή είναι ακίνητη, κινητή, σε χρήμα και κάθε είδους αξιόγραφα και δικαιώματα, ή πήγες του –επίγειου, υπόγειου, θαλάσσιου και υποθαλάσσιου– εθνικού πλούτου, αφού απαγορεύει τη χορήγηση κάθε μορφής προτεραιότητας «σε οποιονδήποτε άλλο πιστωτή ή κάτοχο δημόσιου χρέους». Ακόμη και οι απαιτήσεις των εργαζομένων, των ασφαλισμένων και των εχόντων ομόλογα του Δημοσίου, έρχονται δεύτεροι, σύμφωνα με τον δικολαβικό όρο.

γ. Η τρίτη κατηγορία παραβιάσεων είναι εκείνη που περιλαμβάνει τις παραβιάσεις δικαιωμάτων του ανθρώπου και άλλων θεμελιωδών δικαιωμάτων κι αρχών που εγγυώνται στους Έλληνες πολίτες το Σύνταγμα, το Ευρωπαϊκό Δίκαιο και το Διεθνές Δίκαιο.

Οι παραβιάσεις αυτές περιέχονται στο Μνημόνιο Συνεννόησης με τα Παραρτήματά του και στα «επικαιροποιημένα» Μνημόνια. Εδώ είναι οι περικοπές ήδη νομοθετικά προσδιορισμένων μισθών και συντάξεων, η επιβολή οικονομικών βαρών όλων των κατηγοριών, οι περικοπές δαπανών και οι κάθε είδους επεμβάσεις στον κρατικό μηχανισμό και, βεβαίως, και ο έλεγχος της εκτελεστικής εξουσίας από την «τρόικα».
Αυτές όλες οι παραβιάσεις είναι διάσπαρτες στο Μνημόνιο Συνεννόησης και στα Παραρτήματά του, καθώς και στα λεγόμενα «επικαιροποιημένα» Μνημόνια (τέσσερα μέχρι σήμερα), τα οποία, σύμφωνα με το προοίμιο του Μνημονίου Συνεννόησης, αποτελούν επίσης διεθνείς συμβάσεις και δεσμεύουν την Ελλάδα. Σημειώνεται ότι σ’ αυτήν την κατηγορία ανήκουν οι περικοπές των μισθών και των συντάξεων του Δημοσίου, τις οποίες επέβαλε ο ν. 3548/2010 και για την προσβολή των οποίων αναμένεται η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Σχετικά με την υπόθεση αυτή, ειδικότερα, που εκκρεμεί στο Συμβούλιο της Επικρατείας, απευθυνόμενος στην κοινότητα των συναδέλφων νομικών, επισημαίνω τα ακόλουθα:

αα. Σύμφωνα με τη σαφή διατύπωση του άρθρου 17 §1 και 2, του άρθρου 1 του ΠΠΠ της ΕΣΔΑ, του άρθρου 17 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ και της επίσημης «Επεξήγησής» του όσον αφορά στο άρθρο 17 του ΧΘΔ της ΕΕ, καθώς και σύμφωνα με την πάγια νομολογία του ΕΔΔΑ και με την απόφ. 40/1998 της Ολομ. του Αρείου Πάγου, οι περικοπές νομοθετημένων αποδοχών και παροχών είναι άκυρες γιατί αποτελούν προσβολή του δικαιώματος της περιουσίας και όχι νόμιμο περιορισμό του δικαιώματος της ιδιοκτησίας, που θα μπορούσε να είναι συμβατός κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις.

ββ. Οι περικοπές παραβιάζουν και άλλες εγγυήσεις, όπως τις εγγυήσεις των αντίστοιχων κοινωνικών δικαιωμάτων και της αρχής της αναλογικότητας των βαρών, είναι δε και ανυπόστατες λόγω του ανυπόστατου του ν. 3845/2010.

γγ. Τα συνταγματικά δικαστήρια της Λετονίας και της Ρουμανίας έκριναν ως αντισυνταγματικές τις αντίστοιχες περικοπές συντάξεων στη χώρα τους, με βάση αντίστοιχο όρο δανειοδότησης από το ΔΝΤ, το οποίο και αποδέχτηκε τη δικαστική απόφαση.
Οι δικαστικές αυτές αποφάσεις μας δείχνουν ότι υπάρχουν δικαστές στην Ευρώπη, και μάλιστα σε χώρες που εντάχθηκαν μόλις χθες στη μεταπολεμική νομιμότητα της δυτικής Ευρώπης.

δδ. Όσον αφορά τη σχετική υπόθεση των περικοπών που εκκρεμεί στο ΣΤΕ, έχω να πω τα έξης:

Ολόκληρος ο ελληνικός λαός, και όχι μόνο οι δημόσιοι λειτουργοί και συνταξιούχοι που προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη, αναμένει με αγωνία την κρίση του Ανώτατου Δικαστηρίου. Η αγωνία είναι και δική μου. Ως πανεπιστημιακός δάσκαλος του Δικαίου αισθάνομαι την υποχρέωση να εκφράσω την απογοήτευσή μου για την εισηγητική έκθεση που αναγνώσθηκε κατά τη δημόσια συνεδρία του Δικαστηρίου. Ουδέποτε, κατά την πολυετή σταδιοδρομία μου, άκουσα δικαστική εισήγηση, που αποτελεί στοιχείο της δικαστικής διαδικασίας, να έχει περιεχόμενο πολιτικό, να στηρίζεται, δηλαδή, σε έγγραφα της επίσημης πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της κυβέρνησης, χωρίς νομικούς χαρακτηρισμούς των κρίσιμων πράξεων και χωρίς νομικά επιχειρήματα. Ελπίζω ότι το Δικαστήριο, όχι μόνο δεν θα λάβει υπ’ όψιν του, αλλά θα απαλείψει από το σκεπτικό της απόφασής του το αθέμιτο αυτό στοιχείο, που το προσβάλλει.
Αν κανείς αναγνώσει τη «Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης» –φοβούμαι ότι πολύ λίγοι από την επιστημονική κοινότητα και από την κοινότητα των πολιτικών είχαν μέχρι σήμερα το ενδιαφέρον να τη βρουν και να την αναγνώσουν– θα διαπιστώσει πλήθος λεόντειων όρων και διατάξεων, που πράγματι παραπέμπουν στη νοοτροπία δικολάβων άλλων εποχών.
Οι διατάξεις αυτές, πέραν του ότι είναι αθέμιτες, τέθηκαν μόνο υπέρ των δανειστών και καμία φορά υπέρ του οφειλέτη. Πρόκειται, δηλαδή, για γνήσιες λεόντειες συμφωνίες και για κατάφωρη παραβίαση της αρχής της συμβατικής ισότητας. Τις αθέμιτες αυτές διατάξεις, λόγω χρόνου, είμαι αναγκασμένος να τις αντιπαρέλθω.

3. Η παραίτηση από όλες τις ασυλίες και η δέσμευση της δημόσιας περιουσίας

Επανέρχομαι στις δύο πρώτες κατηγορίες των αθέμιτων όρων: Θα ήθελα, κατ’ αρχάς, να διατυπώσω κάποιες σύντομες, συνθηματικές δυστυχώς, παρατηρήσεις για τις δύο βασικές κατηγορίες των επονείδιστων όρων.

α. Η παραίτηση από τις ενστάσεις εθνικής κυριαρχίας και από κάθε άλλη ένσταση για την ολοκληρωτική δέσμευση της δημόσιας περιουσίας θα πρέπει να τεθεί και κάτω από το πρίσμα ενός τρίτου όρου. Του όρου εκείνου που ορίζει ότι οι δανειστές μπορούν να συμφωνήσουν να μεταβιβάσουν τα δικαιώματά τους σε τρίτο (οργανισμό ή τρίτη χώρα). Αυτό το δικαίωμα, που δεν το έχει, βεβαίως, στο αντίστοιχο περιεχόμενό του η Ελλάδα, φωτίζει καλύτερα τον στόχο καθολικής πολιτικής υποδούλωσης της χώρας μας.

β. Κάτω από το πρίσμα αυτό, με τις δύο παραπάνω κατηγορίες όρων:

αα. Η Ελλάδα εντάσσεται σε ορισμένο μπλοκ κρατών και συμφερόντων – κάτι που επιδιώκουν ιδιαίτερα οι δυνάμεις που εκπροσωπούνται από το ΔΝΤ και την Ευρώπη της Γερμανίας, σήμερα, μετά την κατάρρευση του μπλοκ της Σοβιετικής Ένωσης και την εμφάνιση στον ορίζοντα νέων υπερδυνάμεων.

ββ. Η Ελλάδα χάνει κάθε ελευθερία εξωτερικής πολιτικής, αφού, κάτω από την απειλή της ολοκληρωτικής δέσμευσης της εθνικής κυριαρχίας και της δημόσιας περιουσίας, δεν μπορεί να διαπραγματευθεί με κανένα τρίτο κράτος, χωρίς την έγκριση των δανειστών της. Η απειλή αυτή στερεί την ελευθερία κινήσεων για την επίλυση των εθνικών μας θεμάτων, δημιουργεί άλλοθι σε κάθε κυβέρνηση που θα είναι πρόθυμη να ικανοποιήσει τα συμφέροντα των αντιπάλων μας, και ανοίγει εύκολο πολιτικό δρόμο για την αμφισβήτηση από τρίτες χώρες των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας.

γγ. Δεσμεύονται όλες οι περιοχές της ελληνικής επικράτειας που χρησιμεύουν για την άμυνα της χώρας και για την αντιμετώπιση παραβίασης κυριαρχικών δικαιωμάτων και ιδίως της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας (παραμεθόριες περιοχές και παραμεθόρια νησιά και θαλάσσιες ζώνες).

δδ. Δεσμεύονται όλες οι πήγες πλούτου για αξιοποίηση υπέρ των δανειστών, που προστατεύονται ως αγαθά του φυσικού και του ιστορικού μας περιβάλλοντος (όπως εθνικοί δρυμοί, αρχαιολογικοί χώροι με πλούσια πολιτισμική κληρονομιά των Ελλήνων, όπως η Ακρόπολη, η Ολυμπία, οι Δελφοί, η Βεργίνα, η Κνωσός και τόσοι άλλοι).

εε. Δεσμεύονται υπέρ των δανειστών ο ορυκτός και ο υποθαλάσσιος πλούτος, που τόσο εποφθαλμιά το αδηφάγο υπερεθνικό κεφάλαιο.
στστ. Όλοι γνωρίζουμε ότι η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα-θύμα της χιτλερικής θηριωδίας που δεν έλαβε από τη Γερμανία αποζημίωση για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που υπέστη ο λαός της, ούτε της επεστράφη το αναγκαστικό δάνειο που άρπαξε με τη βία στην Κατοχή η χώρα αυτή από την καθημαγμένη και λιμοκτονούσα πατρίδα μας. Με τη Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης υπεγράφη όρος σύμφωνα με τον οποίο δεν μπορεί η Ελλάδα να συμψηφίσει τις απαιτήσεις προς αντίστοιχο ποσό των υποχρεώσεών της από το δάνειο. Με τον όρο αυτό απεμπόλησε η Ελλάδα το δικαίωμα συμψηφισμού ακόμη και αυτής της αξίωσης – η οποία άλλωστε είναι και η μόνη σημαντική που έχουμε, ασφαλώς, από τρίτη χώρα.

4. Η μεθόδευση της επιβολής των Συμβάσεων και η παράκαμψη της Εθνικής Αντιπροσωπείας

Δύο μέρες πριν από την υπογραφή της βασικής Δανειακής Σύμβασης, στις 6 Μαΐου 2010, δημοσιεύθηκε ο ν. 3548, που προέβη στις πρώτες περικοπές που είδαμε. Ο νόμος αυτός έχει τον παραπλανητικό τίτλο: «Μέτρα για την εφαρμογή του μηχανισμού στήριξης της ελληνικής οικονομίας από τα κράτη-μέλη της Ζώνης του ευρώ και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο».
Τα επτά άρθρα του αριθμούνται ολογράφως, όπως τα άρθρα των κυρωτικών νόμων. Ο νόμος έχει, επίσης, επισυνημμένα διεθνή κείμενα μη νομικά, μεταξύ των οποίων και μέρος των διατάξεων του Μνημονίου, πριν από τη θέση του σε ισχύ με την υπογραφή της βασικής Σύμβασης. Παρά ταύτα, είναι σαφές ότι ο νόμος δεν είναι εκτελεστικός ή κυρωτικός των διεθνών συμβάσεων, αφού αυτές υπογράφηκαν μετά. Με αυτόν τον νόμο εξαπατήθηκε ο ελληνικός λαός, που πίστεψε ότι συζητήθηκε στη Βουλή κυρωτικός νόμος. Όχι μόνον η κυβέρνηση, αλλά και τα μέλη της Βουλής έχουν τεράστια ευθύνη γι’ αυτήν την εξαπάτηση, που αποτελεί μέρος της αντισυνταγματικής παράκαμψης της λαϊκής αντιπροσωπείας.
Στις 8 Μαΐου 2010 υπεγράφη η Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης, η οποία όριζε ότι θα ετίθετο σε ισχύ μετά την υπογραφή της και με τη λήψη της Νομικής Γνωμοδότησης και τη δέσμευση ικανού αριθμού των δανειστών. Πέντε ημέρες μετά τη δημοσίευση του ν. 3845 και τρεις μέρες μετά την υπογραφή της βασικής Σύμβασης, δημοσιεύθηκε ο ν. 3847 της 11ης Μαΐου 2010, ο οποίος στο άρθρο Μόνο παρ. 9 ορίζει τα εξής: «Τα μνημόνια, οι συμφωνίες και οι συμβάσεις του προηγουμένου εδαφίου (δηλαδή: οι Συμβάσεις Δανεισμού) εισάγονται στη Βουλή για συζήτηση και ενημέρωση. Ισχύουν και εκτελούνται από της υπογραφής των».
Όπως βλέπει κάνεις, απλός νόμος κατάργησε το Σύνταγμα!
Κατάργησε, δηλαδή, τις συνταγματικές διαδικασίες επικύρωσης και κύρωσης συνθηκών με τα τρία πέμπτα των μελών της Βουλής, που ορίζουν τα άρθρα 36 § 2 και 28 § 2 του Συντάγματος. Την κατάφωρη και σοβαρότατη αυτή παραβίαση του Συντάγματος κανένας παράγοντας της νομοθετικής λειτουργίας και κανένα όργανο του κράτους δεν την έχουν επισημάνει.
Παρά ταύτα, οι Συμβάσεις Δανεισμού κατατέθηκαν στη Βουλή για κύρωση στις 3 Ιουνίου 2010.
Οι Συμβάσεις αυτές ούτε επικυρώθηκαν με βάση το άρθρο 36 § 2 (και το Διεθνές Δίκαιο), για να έχουν ισχύ ως διεθνείς συμβάσεις, ούτε κυρώθηκαν με βάση το άρθρο 28 § 2 με τα τρία πέμπτα των μελών της Βουλής, για να ισχύουν ως εσωτερικό δίκαιο. Αλλά ούτε καν μοιράστηκαν στους βουλευτές, ούτε παρουσιάστηκαν για συζήτηση, όπως προανήγγειλε ο ν. 3847. Όσο γνωρίζω, κανένα κόμμα της Βουλής και κανείς βουλευτής δεν ζήτησε την τήρηση των συνταγματικών διαδικασιών επικύρωσης και κύρωσης των Συμβάσεων Δανεισμού, ούτε καν τη διανομή των κειμένων τους και τη σχετική συζήτηση. Όλα, συνεπώς, τα κόμματα και οι 300 βουλευτές ευθύνονται για τη σοβαρότατη παραβίαση του Συντάγματος και του δημοκρατικού πολιτεύματος και για την απόκρυψή τους από τα όργανα του πολιτεύματος και από τον λαό. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι πολλοί βουλευτές μπερδεύουν τα κείμενα που είχαν συζητήσει με την ψήφιση του ν. 3845, με την ψήφιση του «Μνημονίου», όπως λένε. Ψήφιση, όμως, του πραγματικού «Μνημονίου» δεν έγινε ποτέ. Αυτήν την τραγική αδιαφορία και αβελτηρία ή και υστεροβουλία των πολιτικών εκμεταλλεύτηκε η κυβέρνηση και οι δανειστές μας και έπλεξαν την όλη άνομη μεθόδευση υπογραφής και θέσης σε ισχύ των Συμβάσεων Δανεισμού. Η τεχνική των κειμένων των Συμβάσεων μου ήταν από την αρχή ύποπτη, γιατί μου θύμιζε την τεχνική και τη σωρευτική παραβίαση όλων των αρχών του Σχεδίου Ανάν. Αποκαλύφθηκε σήμερα ότι το ίδιο γραφείο του Λονδίνου που συνέταξε το μοναδικό έκτρωμα εγγράφου Διεθνούς Δικαίου συνέταξε και τα κείμενα των Συμβάσεων Δανεισμού της Ελλάδας. Από τη θέση αυτή θέλω να ρωτήσω, ως έλληνας πολίτης, δύο ερωτήματα:

Πρώτον, οι δεκαέξι χώρες της Ευρωζώνης, η Ελλάδα και το ΔΝΤ δεν είχαν νομικές υπηρεσίες των υπουργείων Εξωτερικών με ειδικούς διεθνολόγους, για να συντάξουν, όπως γινόταν ανέκαθεν, τις Συμβάσεις Δανεισμού, αντί να τις αναθέσουν στο μη ειδικευμένο, όπως φαίνεται από τα κείμενα, δικηγορικό γραφείο του Λονδίνου και να επιβαρύνουν με την τεράστια αμοιβή την Ελλάδα, που… έσπευσαν να βοηθήσουν;

Δεύτερον, πόσα εκατομμύρια πλήρωσε η ήδη πτωχευμένη Ελλάδα στον επαγγελματία κατασκευαστή του Λονδίνου για την κατασκευή της αγχόνης της;

5. Η εξουσία που ασκείται στην Ελλάδα με βάση τις Συμβάσεις Δανεισμού

Η παράκαμψη της Λαϊκής Αντιπροσωπείας και του Προέδρου της Δημοκρατίας για τις πιο σοβαρές διεθνείς συμβάσεις και με τους πιο επονείδιστους όρους της ιστορίας του ελληνικού κράτους αποτελεί σοβαρή παραβίαση του πολιτεύματος.
Ο όρος της Σύμβασης Δανεισμού με τον οποίο παραιτείται η Ελλάδα απέναντι στους δανειστές της από όλες τις ενστάσεις εθνικής κυριαρχίας και από κάθε άλλη ασυλία αποτελεί επονείδιστο και πρωτοφανή στις σύγχρονες διεθνείς σχέσεις όρο υποτέλειας.
Η ολοκληρωτική δέσμευση της δημόσιας περιουσίας, ο εξευτελισμός του κράτους με λεόντειους όρους και με παραβιάσεις πολλών θεμελιωδών αρχών του υπερκείμενου δικαίου, καθώς και η παραβίαση συνταγματικών δικαιωμάτων και δικαιωμάτων του ανθρώπου αποτελούν πρωτοφανούς σκληρότητας επονείδιστους όρους.
Από όλες αυτές τις παραβιάσεις θεμελιωδών άρχων της Δημοκρατίας προκύπτουν τα έξης:

(α) Οι Συμβάσεις Δανεισμού είναι εκτός του Συντάγματος, εκτός της ευρωπαϊκής νομιμότητας και εκτός της διεθνούς νομιμότητας. Είναι, συνεπώς, ανυπόστατες, τόσο λόγω της παράκαμψης της Βουλής στην επικύρωση και στην κύρωσή τους με τα τρία πέμπτα των μελών της, όσο και λόγω παραβίασης θεμελιωδών αρχών όλων των βαθμίδων του υπερκείμενου δικαίου από βασικούς και ουσιώδεις όρους τους.

(β) Ειδικότερα: Ο ειδεχθέστερος από όλους τους όρους της παραίτησης από τα δικαιώματα κυριαρχίας δεν μπορούσε να επικυρωθεί ούτε με ομόφωνη απόφαση των 300 μελών της Εθνικής Αντιπροσωπείας. Αλλά ούτε με δημοψήφισμα μπορούσε να αποφασιστεί ή να επικυρωθεί, γιατί το εκλογικό σώμα δεν μπορεί να αλλοτριώσει ούτε την κυριαρχία της Ελλάδας, ούτε τη Δημοκρατία, δεσμεύοντας το σύνολο των πολιτών και τις επερχόμενες γενιές των Ελλήνων.

(γ) Η εξουσία που ασκείται με βάση τις Συμβάσεις Δανεισμού είναι έκτος του Συντάγματος, εκτός της Ευρωπαϊκής Νομιμότητας και εκτός της διεθνούς νομιμότητας. Αποτελεί de facto εξουσία. Η Ελλάδα βρίσκεται σε κατάσταση κατοχής. Είναι χειρότερη η θέση της από τη θέση προτεκτοράτου, του οποίου την ασφάλεια και τα σύνορα εγγυάται η προστάτιδα δύναμη. Οι Συμβάσεις Δανεισμού αλλοτρίωσαν την εθνική κυριαρχία και την εθνική περιουσία και επικράτεια στους δανειστές της Ελλάδας, χωρίς αυτοί να της εγγυώνται και να της διασφαλίζουν την ασφάλειά της και τα σύνορά της. Διασφαλίζουν μόνο την ασφάλεια των συμφερόντων τους. Η θεμελιώδης αρχή της Αλληλεγγύης, που, υποτίθεται, διέπει την ΕΕ, ποδοπατήθηκε με τις Συμβάσεις Δανεισμού κατά το χειρότερο και με πρωτοφανή στη νεώτερη Ιστορία τρόπο.

(δ) Οι Συμβάσεις Δανεισμού, όχι μόνο την αρχή της αλληλεγγύης ποδοπατούν, αλλά με τους όρους τους παραβιάζουν τη θεμελιώδη διάταξη της Σύμβασης της Βιέννης του 1969, που απαγορεύει την πολιτική και την οικονομική βία.

(ε) Η κυβέρνηση μπορεί να θέσει το τεράστιο για την Ευρώπη ζήτημα της νομιμότητας των Συμβάσεων. Προβλέπονται τρόποι και από τις ίδιες τις Συμβάσεις.

Ό,τι δεν έπραξε κατά τη σύναψη των Συμφωνιών, μπορεί να το κάμει τώρα.
Θα προσθέσω, όμως, και τούτο: Όσον αφορά την παραίτηση από τα δικαιώματα εθνικής κυριαρχίας, δεν θέλω να ακούσω την ερώτηση που μας έχουν υποβάλει, αν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς. Παραίτηση από την εθνική κυριαρχία δεν γίνεται ούτε με το περίστροφο στον κρόταφο. Διαφορετικά, θα ακυρώναμε όλες τις ηρωικές αντιστάσεις και όλους τους απελευθερωτικούς αγώνες της Ιστορίας των λαών.

6. Επίλογος

Λυπάμαι αν μίλησα με πάθος, υπερβαίνοντας τα όρια της επιστημονικής νηφαλιότητας. Πιστεύω, όμως, ακράδαντα ότι ο επιστήμονας και ιδιαίτερα ο πανεπιστημιακός δάσκαλος έχει υποχρέωση όχι μόνο να θέτει τις γνώσεις του στην υπηρεσία του λαού στον οποίο ανήκει, αλλά και να αγωνίζεται με αυτές και να τις χρησιμοποιεί στον άγωνα για το καλό όλων των ανθρώπων, για το δίκαιο και για τον πολιτισμό, όταν ποδοπατούνται όπως ποδοπατούνται σήμερα.
Πιστεύω ακράδαντα ότι ο πανεπιστημιακός δάσκαλος θα πρέπει να διδάσκει πάντοτε, όχι μόνο από το εύκολο βήμα της διδασκαλίας του, αλλά κυρίως με το παράδειγμά του, το «τόλμα φρονείν» του Αισχύλου και το αντίστοιχο του Ορατίου «sapereaude», που ο Καντ το ανέδειξε ως το σύνθημα του Διαφωτισμού. Στις περιπτώσεις, μάλιστα, όπως η σημερινή, τολμώ να πω ότι είναι, ίσως, χρησιμότερο το «αγανάκτησε» του μεγάλου αντιστασιακού κατά του χιτλερισμού και υποστηρικτή των δικαιωμάτων του ανθρώπου Stefane Hessel.
Ανησυχώ βαθύτατα για το μέγεθος της ανομίας του Σχεδίου Ανάν που ήλθε από τον κορυφαίο φρουρό των δικαιωμάτων του ανθρώπου και της παγκόσμιας δημοκρατικής νομιμότητας, τον Γ.Γ. του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, και από το μέγεθος της ανομίας των Συμβάσεων Δανεισμού που ήλθαν από την καρδιά της Ευρώπης. Και άλλη φορά η ήπειρος, που υπερηφανεύεται ότι είναι η κοιτίδα του παγκόσμιου πολιτισμού, γέννησε την καταστροφή και τα ειδεχθέστερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.
Γι’ αυτό καταλήγω με μια έκκληση:
Να φροντίσει η κυβέρνηση να απαλλαγούν οι Συμβάσεις Δανεισμού από τους επονείδιστους και άνομους όρους που αποτελούν ντροπή για την Ελλάδα και για την Ευρώπη και στη συνέχεια να αποκαταστήσει το δημοκρατικό πολίτευμα που τραυματίστηκε βάναυσα, υποβάλλοντάς τες να κυρωθούν από την Εθνική Αντιπροσωπεία και θέτοντας τέλος στον σφετερισμό της λαϊκής κυριαρχίας.

Αν δεν γίνουν αυτά, η Ελλάδα οδηγείται, με ευθύνη της πολιτικής ηγεσίας, σε αγώνα των πολιτών της, σύμφωνα με το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος.

Πέμπτη, 28 Απριλίου 2011

"Ποιος ήμουν; ...

...Ο σημερινός εαυτός σαστισμένος, ο χτεσινός ξεχασμένος· ο αυριανός απρόβλεπτος;"


"ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΙΩΝΑ…"
Χάρρυ Κλυνν

Ένας κόσμος που προσχεδιασμένα αλλάζει…

Ένα ποτάμι αδηφάγας λάβας που ξεχύνεται και κατακαίει λαίμαργα τα πάντα…
Μια θάλασσα πνιγμένη στο πεθαμένο νερό της ενδοτικότητας και του συμβιβασμού, ένας ναός ελπίδων ετοιμόρροπος, στοιχειωμένος…

… Και οι άνθρωποι, μορφές απόμακρες, νεφελώδεις, με μάτια κατακόκκινα, να περιπλανώνται, άυλες μορφές του παρελθόντος, σε κήπους άνυδρους με δέντρα νεκρά, σε λεωφόρους πενθηφορούσες.




Δεν παίζουν πλέον στους δρόμους τα παιδιά. Δεν έχει φωνές στα προαύλια των σχολείων, μονάχα η αποκρουστική φωνή του «εθνικού δημεγέρτη» που επιμένει να κομπάζει και να προκαλεί μέσα από τις κάθιδρες τηλεοπτικές οθόνες του μέλλοντός μας.
Κι ένα πλήθος εθνικών αντιπροσώπων να τσαλαβουτά στο τέλμα μιας απολεσθείσας συνείδησης, μαζί με ότι γλοιώδες και χαμερπές απέμεινε από τη μεγάλη ιδεολογική συνάθροιση των κρατούντων.

Να και ο γελωτοποιός με τα κουδούνια, ο υπέρμαχος υποστηρικτής του «μεγάλου αυτοκράτορα» που σαπίζει στη λάρνακα της περιφρόνησης και ο νεωκόρος που καταγράφει με επιμέλεια τους εναπομείναντες προσκυνητές, που βουβοί έρχονται και απέρχονται τους κοσμημένους χώρους των απολεσθέντων «μεγαλείων»…

Σήμερα παραδίδονται τα κλειδιά και υποστέλλονται οι σημαίες…

Γρήγορα, γρήγορα κατεβάζουν τα ρολά οι μαγαζάτορες, οι λογιστές με σπουδή μαζεύουν τα βιβλία τους και οι στρατιώτες παραδίδουν δακρυσμένοι τα όπλα τους.
Δεν έχει απομείνει τίποτα να υπερασπιστούν, όλα τα παρέδωσε ο «μεγάλος στοχαστής». Όλα τα τεμάχισε ο «πωλητής των ονείρων» μας, όλα τα πολτοποίησε ο «αναγεννητής της εθνικής μας αξιοπιστίας»

Στα ράφια του υπέρλαμπρου υπερπαντοπωλείου εκτίθενται τώρα προς πώληση οι προγονικές πανοπλίες, τα εμβλήματά μας, οι πάπυροι της γνώσης μας, τα άρματα και τα εθνικά ενθυμήματα της μεγάλης εξέγερσης.
Θριαμβολογούν οι «επαγγελματίες υπερασπιστές» των εφημερίδων, οι τηλεοπτικοί αστέρες αποπατούν μπρος στα έκπληκτα μάτια των λοβοτομημένων, οι ιεροί χώροι που καταλαμβάνονται, μετατρέπονται σε οίκους χυδαιότητας και στις διδασκαλικές έδρες θρονιάζονται θριαμβολογούντες οι υποτακτικοί και οι απάτριδες.

Για μας, όμως, που παραμένουμε εισέτι ορθοί στη μεγάλη μπόρα των καιρών, το όραμα παραμένει ακέραιο.
Η ιερή πυρά δεν υπέκυψε, φουντώνει!
Στη μεγάλη πορείας μας προς το φώς, προστρέχουν να μας συμπαρασταθούν οι δροσουλίτες των παραδόσεών μας, οι ανυπότακτες ψυχές των μαρτύρων της Ελευθερίας, οι στρατιές των επαναστατών και των ασυμβίβαστων.

Η ώρα της δικαιοσύνης δεν αργεί.
Η μεγάλη βροχή θα πετρώσει το ποτάμι της λάβας. Και ο άγιος άνεμος του λαού θα ξεχυθεί από τον ιερό ασκό της αγανάκτησης.

Σαν τα ποντίκια θα τρέχουν να κρυφτούν οι στιγματισμένοι της ντροπής και του αναθέματος και το σκιάχτρο του «μεγάλου στοχαστή» θα μένει να απαιωρείται, ως έμβλημα εσχάτης προδοσίας και απονομής αγίας δικαιοσύνης, εις τον αιώνα…

Αλιεύθηκε από το harryklynn.blogspot

Τη γκίνια μου...

...μέσα


"Μόνη της ήρθε η ύφεση;"
ΠΑΝΟΣ Φ. ΚΑΚΟΥΡΗΣ, Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

Στη βαθύτερη ύφεση αποδίδει το υπουργείο Οικονομικών την επιδείνωση των δημοσιονομικών μεγεθών του 2010, δηλαδή σε... αστάθμητο παράγοντα.

Στη σχετική ανακοίνωση υποστηρίζει «συνεπώς, είναι προφανές ότι η παραπάνω απόκλιση έρχεται κυρίως ως αποτέλεσμα της βαθύτερης, από το αναμενόμενο, ύφεσης της ελληνικής οικονομίας που επηρεάζει τα φορολογικά έσοδα, αλλά και τις ασφαλιστικές εισφορές».

Μόνη της ήρθε η βαθύτερη ύφεση; Δεν είναι συνέπεια και της οικονομικής πολιτικής που εφαρμόζεται, δεδομένου μάλιστα ότι οι άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης έχουν εγκαταλείψει προ πολλού αυτό το στάδιο;

Και δεν συνιστά μία ακόμα αποτυχία της οικονομικής πολιτικής, που δεν επιτυγχάνει κανένα στόχο, αν αυτός δεν αναθεωρηθεί τρεις με τέσσερις φορές; Ομως οι αστοχίες του οικονομικού επιτελείου και της τρόικας, δεν τελειώνουν στην απόκλιση του ελλείμματος του 2010.


Ας θυμηθούμε λίγο ότι τον περασμένο Νοέμβριο κατήρτισαν από κοινού τον προϋπολογισμό του 2011. Σε ενάμιση μήνα από την έναρξη εφαρμογής του, στα μέσα Φεβρουαρίου, ΥΠΟΙΚ και τρόικα, διαπιστώνουν ότι ο προϋπολογισμός «δεν βγαίνει» και ότι χρειάζονται πρόσθετα μέτρα ύψους 1,74 δισ. ευρώ.

Δύο μήνες αργότερα, στα μέσα Απριλίου αναθεωρούν το ύψος των έκτακτων μέτρων σε 3 δισ. ευρώ. Και βεβαίως δεν έχουμε τελειώσει εδώ με τα μέτρα. Ενδεχομένως το καλοκαίρι το πακέτο των έκτακτων μέτρων να φτάσει στα 5 δισ. ευρώ.

Και προς τον Οκτώβριο είναι πιθανόν να ακούσουμε ότι, λόγω συνεχιζόμενης και βαθύτερης του αναμενόμενου ύφεσης, έχουμε νέα αστοχία στο έλλειμμα, την οποία θα επωμιστούν ξανά, τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις.

Απαντά σε όλα αυτά, μια φράση του Αμερικανού προέδρου Μπαράκ Ομπάμα, που αναφέρεται στα οικονομικά μέτρα της δικής του κυβέρνησης, αλλά ταιριάζει απόλυτα στη δική μας περίπτωση.

Πιο συγκεκριμένα, είπε: «Είναι πολύ εύκολο να επιλύει κάποιος προβλήματα σε βάρος όσων δεν διαθέτουν ισχύ, βρίσκονται σε δυσχερή οικονομική θέση και δεν διαθέτουν κάποιο λόμπι να τους υποστηρίζει. Όμως, αυτό δεν είναι σωστό, ούτε θαρραλέο».

Μιλάμε, αν δεν ήταν ταυτόχρονα τραγική, θα μπορούσε κάποιος να χαρακτηρίσει την κατάσταση (μας) γελοία.
Οι ανεπάγγελτοι εντεταλμένοι ανθυποφύλαρχοι ανακάλυψαν αίφνης (ΘΑΥΜΑ, ΘΑΥΜΑ!) ότι ενέσκηψε...απροσδόκητα βαθειά ύφεσις!

Τι λε, ρε παιδί μου, μεγάλη γκίνια πρέπει νά 'χουμε...
Η δε ύφεσις, αποφαίνονται τώρα οι φωστήρες, επιφέρει "αστοχία στα ελλείμματα" (στη βλαχοπονηρή διατύπωση, όμως, είναι μανούλες), επομένως, τι άλλο μπορούν να κάμουν κι αυτοί οι δυστυχείς, θα επιφέρουν...μεγαλύτερη ύφεση!
Κλαυσίγελως...
Έχουν βρει και κάνουν. Για πόσο ακόμα όμως;

Σάββατο, 23 Απριλίου 2011

Άρον άρον, σταύρωσον...

...ΑΥΤΟΥΣ!

(κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση)

Αλιεύθηκε από το yannis-ioannou.com

Σημαίνει...


"Νεοφιλελεύθερος σημαίνει"
Του Πέτρου Αργυρίου

Νεοφιλελεύθερος σημαίνει να έχεις μισήσεις τόσο πολύ κάποιον στη ζωή σου ώστε να μισείς όλους εξίσου πολύ.
Σημαίνει να μην έχεις μοιραστεί ποτέ τίποτε στη ζωή σου. Να μην αντέχεις να μοιράζεσαι με τους άλλους σε τέτοιο βαθμό που να μην ανέχεσαι το να μοιράζονται οι άλλοι μεταξύ τους.
Σημαίνει να κάνεις τους ανθρώπους να θέλουν τόσα πολλά που να μην μπορούν να έχουν ούτε τα λίγα.
Να βλέπεις τις χώρες σαν φράκτες σε οικόπεδα που σου γυάλισαν το μάτι.
Σημαίνει να νοθεύεις. Το γάλα με νερό, το νερό με λάσπη, το κρέας με σόγια, τη σόγια με μετάλλαξη, τα κοινωνικά κινήματα με ρουφιάνους, την πολιτική με πράκτορες σου. Όσο περισσότερο μαθαίνουν οι άνθρωποι να ζουν με το ψεύτικο, τόσο περισσότερο από το πραγματικό περισσεύει για σένα.
Σημαίνει να κλειδώνεις τους ανθρώπους σε ένα κουτί τηλεόρασης για να μπορείς ανενόχλητος να κλέβεις το βιός τους, το μέλλον τους, τα όνειρά τους.
Να φυλακίζεις τα ζωντανά σε κουτιά για να μπορείς να κλέβεις τους τόπους τους.
Σημαίνει να βλέπεις το σώμα σαν αγορά φαρμάκων, τα όργανά του σαν εμπορικό προϊόν.
Να βλέπεις τον πλανήτη σαν οικόπεδο γεμάτο ορυχεία, τα δάση σαν οικοδομικά εμπόδια, τις θάλασσες και τους ωκεανούς σαν μια πελώρια χέστρα.
Να μην έχεις κανένα σεβασμό για τη ζωή.

Να περιγελάς όλα όσα οι άνθρωποι έχουν σε εκτίμηση. Τη δημοκρατία, τη φιλία, την κοινωνία, τους θεσμούς.
Να είσαι πέραν του καλού και του κακού και όμως να υπηρετείς μόνο το δεύτερο.
Να είσαι πάνω από τους νόμους.
Να φτύνεις εκεί όπου οι άλλοι πίνουν και να ζητάς από αυτούς μεταξωτό μαντηλάκι να σκουπίσεις τα σάλια σου.
Να κάνεις τα θέλω σου πρέπει τους και να μη σταματάς ποτέ να θέλεις όλο και περισσότερα.
Να καταστρέφεις τους ελεύθερους επαγγελματίες στο όνομα της ελεύθερης αγοράς, να φτωχαίνεις τους ανθρώπους στο όνομα της οικονομίας να κάνεις τις κοινωνίες παρασιτικές στο όνομα της παραγωγικότητας. Να μιλάς για υγιή ανταγωνισμού όταν ο ίδιος χρησιμοποιείς κάθε αθέμιτο μέσο.
Να έχεις τόσα λεφτά ώστε να πουλάς φτηνότερα από όσο οι άλλοι αντέχουν να πουλήσουν ώστε να μπορείς μετά να πουλήσεις ακριβότερα από όσο οι άλλοι μπορούν να αγοράσουν.
Να γελάς με το γάλα που σκόπιμα χύνεις μπροστά στα πόδια μιας λεχώνας που από την πείνα το βυζί της έχει στεγνώσει.
Να περιφρονείς τον άνθρωπο. Να κάνεις τις κοινωνίες τους αγορές και τη ζωή τους αγοραία.
Να μην έχεις άλλη πατρίδα πέρα από τις εταιρίες και τις τράπεζες σου.
Να πουλάς αρρώστιες στο όνομα της υγείας, πολέμους στο όνομα της ειρήνης, τρόμο στο όνομα της ασφάλειας.
Να είσαι τόσο αναίσθητος που οι βόμβες να σου ακούγονται σαν κελαρύσματα και οι κραυγές των ανθρώπων σαν βελάσματα.
Να κάνεις τις ζωές μαρτυρικές, το μαρτύριο θάνατο και τις κοινωνίες τύμβους για να μπορείς να είσαι τυμβωρύχος.
Να κάνεις τις ζούγκλες οικόπεδα, τα οικόπεδα πόλεις και αφού έχεις πείσει τους ανθρώπους ότι οι πόλεις είναι ζούγκλες να τους βάζεις να τρώγονται μεταξύ τους σαν το διαίρει και βασίλευε σου να ταν η φυσική τους κατάσταση.
Να τους πείθεις ότι η φτώχεια είναι η φυσική κατάσταση αυτού που δεν κλέβει. Ότι η σκλαβιά είναι η μόνη επιλογή που η ελεύθερη βούληση επιτρέπει.
Να μιλάς για αδιέξοδα εκεί που έχεις σφραγίσει όλες τις εξόδους κινδύνου και για μονόδρομους εκεί που έχεις κλείσει όλες τους παράδρομους.
Να μιλάς εξ ονόματος της δημοκρατίας εκεί που ο λαός δεν έχει φωνή.
Νεοφιλελεύθερος σημαίνει να έχεις μια αρρώστια που γνωρίζεις ότι σκοτώνει ότι αγγίζεις και να τη σκορπάς απλόχερα για να μη νιώθεις μόνος σε μια αρρώστια που όσο περισσότερους σκοτώνει, τόσο δυνατότερο σε κάνει.

Αλιεύθηκε από το agriazwa

Πέμπτη, 21 Απριλίου 2011

Συνεχίζουμε, σταθερά...

...ΔΝΤα!

(κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση)

Με το μνημόνιο σημαία, η νίκη είναι βεβαία*

Ένας χρόνος μνημόνιο, ένας χρόνος ευτυχία όπως θα έλεγε και ο Αντιπρόεδρος της εθνοσωτηρίου κυβερνήσεως ΓΑΠ.
Έναν χρόνο μετά γνωρίζουμε πια με αποδείξεις ότι το μνημόνιο ήρθε για να μας βγάλει από την κρίση και να φέρει τις αλλαγές που χρειαζόταν η κοινωνία μας. Λιγότερη παιδεία και υγεία, λιγότερη δημόσια περιουσία, μεγαλύτερη ακρίβεια και γενικά ότι μας κάνει πιο ευτυχισμένους και μας φέρνει πιο κοντά στην έξοδο από την κρίση και στον δρόμο της προόδου.

Ευτυχώς που με την επιμονή Παπανδρέου, Καρατζαφέρη, Ντόρας και Καναλαρχών επικράτησε το μνημόνιο και όχι οι ανεύθυνες φωνές όπως αυτές της αριστεράς που έλεγαν -άκουσον, άκουσον- ότι αυτή η πολιτική όχι μόνο πτωχεύει τους εργαζόμενους, αλλά αποτελεί και αδιέξοδο για την έξοδο από την κρίση.
Είναι τέτοια η αποτελεσματικότητα του Μνημονίου μάλιστα που συνεχίζουμε με το Μνημόνιο 2 και 3 και 1013. Γιατί ομάδα που κερδίζει δεν την αλλάζεις. Και αν υπάρχουν και κάποια μικροπροβλήματα είναι γνωστό ότι γι’ αυτά φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ, οι μετανάστες και όποιος άλλος βρεθεί πρόχειρος.

Να έχουμε καλό Πάσχα και λίγη υπομονή ακόμα καθώς όπως μας είχε βεβαιώσει η Κυβέρνηση, στα μέσα του 2011 (δηλαδή τον Ιούνιο, μάλλον το τελευταίο δεκαήμερο του) ξαναμπαίνουμε στις αγορές. Αυτοί ξέρουν…

*Από το γνωστό σύνθημα παραχριστιανών “με το σταυρό σημαία η νίκη είναι βεβαία”

Αλιεύθηκε από το antistachef.wordpress

Προμηθείς...


Ένας λαός με αξίες
Του καθ. Νίκου Λυγερού

Υπάρχουν πολλές κατηγορίες εναντίον της Ελλάδας, αλλά όλες αυτές δικαιώνουν τον ελληνισμό!
Η πατρίδα μας είναι ο χώρoς μιας ανοιχτής δομής. Λειτουργούμε διαχρονικά με τις πολιτείες ή με μια πολλαπλή δομή, όπως ήταν η Αυτοκρατορία του Μεγαλεξάνδρου ή η Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Έχουμε μια αναρχική προσέγγιση της έννοιας του κράτους, διότι είμαστε ένας λαός με αξίες. Δεν βασίζουμε την οντότητά μας πάνω στις αρχές αλλά στις αξίες. Με άλλα λόγια, είμαστε τα παιδιά της Αντιγόνης κι όχι οι σκλάβοι του Κρέοντα. Βέβαια αυτό μας προκαλεί προβλήματα, αλλά μόνο οι νεκροί δεν έχουν προβλήματα. Κι όπως δεν είμαστε όλοι στωικοί, πρέπει να πατήσουμε πάνω στις έννοιες της αντίστασης και της θυσίας για να μην γονατίσουμε. Κι αν πολλοί ερμηνεύουν τις κινήσεις μας ως χαοτικές, είναι απλώς διότι δεν υπολογίζουν την χρονική πολυπλοκότητά μας και ότι έχουμε μάθει να ζούμε μακράν της ισορροπίας, διότι θέλουμε να δημιουργήσουμε όχι μόνο για μας αλλά και για τους άλλους, δηλαδή για την ανθρωπότητα. Τότε πώς να διαχειριστούμε με άλλο τρόπο τα προβλήματά μας;

Ξέρουμε όλοι ότι οι αρχές μας είναι αυθαίρετες κάθε φορά που απέκτησαν δύναμη μετατράπηκαν σε δικτατορίες, οι οποίες καταπάτησαν τα δικαιώματα του λαού μας. Κατά συνέπεια, είναι ορθολογικό να είμαστε επιφυλακτικοί προς αυτές τις τάσεις της κανονικοποίησης για το δήθεν κοινό όφελος. Δεν είμαστε συντηρητικοί, διότι είμαστε παραδοσιακοί κι όταν δεν είμαστε ούτε αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι είμαστε ένας παλιός λαός με όλη τη σημασία της έννοιας. Δίνουμε μεγάλη σημασία στους ανθρώπους μας, διότι ξέρουμε ότι είμαστε λίγοι και σπάνιοι. Δεν έχουμε τη δυνατότητα να σπαταλήσουμε ανθρωπιά. Γνωρίζουμε ότι οι άνθρωποί μας είναι η γη μας και με τη διασπορά μας ζούμε βιωματικά την έννοια της ελεύθερης δομής, η οποία είναι de facto και de jure ανεξάρτητη από τη λεγόμενη κρατική μας οντότητα. Είμαστε συνειδητοποιημένοι με την ιδέα ότι το κράτος έχει ανάγκη από το λαό και όχι το αντίθετο, αλλιώς δημιουργείται μια δημόσια εξάρτηση που συνεχίζεται και μετά τη σύνταξη έως την απελευθέρωση του θανάτου. Στο κάτω κάτω της γραφής, ακόμα και το σύνθημα της επανάστασης δεν αφορά στο κράτος αλλά στην ελευθερία και τον θάνατο. Μόλις σκεφτόμαστε κρατικά, αναπαράγουμε τα νοητικά σχήματα του συστήματος, το οποίο έχει υπόσταση μόνο όταν καταπατά ανθρώπους, για να εξασφαλίσει την εξουσία του πάνω στα ανώνυμα άτομα. Κι όταν θυμόμαστε τον Προμηθέα δεν μπορούμε να ξεχάσουμε ότι τον έδεσαν πάνω στο βράχο του Καυκάσου, το Κράτος και η Βία. Διαχρονικά θέλουμε την ελευθερία της σκέψης μας μέσω της δράσης του φωτός και δεν σεβόμαστε τους θύτες, διότι αγαπάμε τα θύματα. Ακόμα και η γενοκτονία μάς δίδαξε το ίδιο σχήμα και αν δίνουμε τόσο λίγη σημασία στο παρόν είναι γιατί ξέρουμε ότι είμαστε λαός του χρόνου και όχι του χώρου. Οι νεκροί μας και οι αγέννητοί μας καθορίζουν την ύπαρξή μας ως γέφυρες μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος.
Για όλους αυτούς τους λόγους δεν μπορεί να μας πλήξει μια τεχνητή κρίση, διότι ως λαός έχουμε ζήσει και πεθάνει με αμύθητες δυσκολίες. Μας αρέσει να μαθαίνουμε και να ανακαλύπτουμε, και τα εμπόδια είναι μόνο για να τα ξεπεράσουμε.
Η ζωή μας δεν ήταν ποτέ εύκολη, δεν ήταν, δεν είναι και δεν θα είναι, διότι δίνουμε αγώνα για όλα και για τις αξίες μας.

Αλιεύθηκε από το citypress-gr

Τρίτη, 19 Απριλίου 2011

Μια λίμπρα σάρκας...

Ούτε τα προσχήματα δεν κρατούν πλέον οι τραπεζοκόρακες!


Προβόπουλος: «Η αναδιάρθρωση θα ήταν καταστροφική»
Ύφεση στο 3% και ανεργία έως και 15% προβλέπει η έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδας για φέτος.

Κατά της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους τάχθηκε και εκ νέου σήμερα ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος (ΤτΕ) Γιώργος Προβόπουλος, καθώς φουντώνουν τα σενάρια στον Τύπο για αίτημα επιμήκυνσης του χρόνου αποπληρωμής του δημοσίου χρέους, τα οποία ωστόσο διαψεύστηκαν από το υπουργείο Οικονομικών.

Παρουσιάζοντας την ετήσια έκθεση της ΤτΕ για την πορεία της ελληνικής οικονομίας, ο κ. Προβόπουλος υπογράμμισε ότι η ενδεχόμενη αναδιάρθρωση θα ήταν ιδιαίτερα επιζήμια τόσο για τις τράπεζες όσο και για τα ασφαλιστικά ταμεία, ενώ από την άλλη πλευρά θα διέκοπτες την πρόσβαση της χώρας στις χρηματαγορές.

«Η Τράπεζα της Ελλάδος από τον περασμένο Οκτώβριο έχει εξηγήσει με σαφήνεια ότι μια τέτοια επιλογή δεν είναι ούτε αναγκαία ούτε επιθυμητή. Δεν είναι αναγκαία, γιατί μπορούμε να πετύχουμε τους στόχους μας αν εφαρμόσουμε σωστά τις πολιτικές που προαναφέρθηκαν. Δεν είναι επιθυμητή, γιατί θα είχε καταστροφικές συνέπειες όσον αφορά την πρόσβαση της ίδιας της κυβέρνησης και των επιχειρήσεων στις διεθνείς αγορές κεφαλαίων, αλλά και πολύ αρνητικές επιπτώσεις στα περιουσιακά στοιχεία των ασφαλιστικών ταμείων, των τραπεζών και των ιδιωτών που έχουν επενδύσει σε τίτλους του Ελληνικού Δημοσίου», δήλωσε.
(...)
Αλιεύθηκε από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Απ' την ανεπανάληπτη μούφα περί "μισθών και συντάξεων", που ωστόσο κατάπιαν οι ιθαγενείς αμάσητη - και μερικοί, περιπτώσεις ανίατες, εξακολουθούν ακόμα να μηρυκάζουν, τώρα έριξαν τις μάσκες και βγαίνουν και τα λένε απροκάλυπτα, ωμά και κυνικά: όλη η φάμπρικα έχει στηθεί για τις κλεφτοτράπεζες και τα διαβόητα funds.

Το ξέραμε, βέβαια, αλλά τώρα μας το λένε και κατάμουτρα! Ισοπεδώστε την κοινωνία, λέει ο πρωθιερέας της τραπεζικής συμμορίας, διαλύστε το κράτος, περάστε χαλκάδες στους ιθαγενείς, στάχτη και μπούρμπερη να γινούν όλα, αλλά, για τ' όνομα του Μαμμωνά, μην προχωρήσετε σε αναδιάρθρωση γιατί αυτό θα βλάψει τα...τραπεζικά συμφέροντα! Αντίθετα, λέει ο αθεόφοβος, να επιταχυνθεί η διαδικασία χορήγησης επιπλέον εγγυήσεων του δημοσίου!!!
Ρεεεε, δεν παίζονται πλέον, μιλάμε είναι ψυχροί εκτελεστές!

Δευτέρα, 18 Απριλίου 2011

Καλό σου ταξίδι...

...Νίκο.

Και όμως...

...γυρίζει!


Πρόταση-σοκ από Σημίτη για αναδιάρθρωση
Ο πρώην πρωθυπουργός υποστηρίζει ότι η Ελλάδα πρέπει να προχωρήσει σε αυτήν το ταχύτερο

(...)

- Οι οικονομολόγοι που συνιστούν την αναδιάρθρωση είναι της άποψης ότι θα πρέπει να γίνει το ταχύτερο. Γιατί;

« Αναδιαρθρώσεις είναι σκόπιμο να μην καθυστερούν. Η Ελλάδα με το δάνειο των 110 δισ. ευρώ εξοφλεί παλαιούς ιδιώτες ομολογιούχους δημιουργώντας νέες υποχρεώσεις προς την Ευρωπαϊκή Ενωση, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ, τις οποίες θα εξοφλήσει στο μέλλον. Με την πάροδο του χρόνου το χρέος προς τους ιδιώτες ομολογιούχους (κυρίως τις τράπεζες του εξωτερικού) μετατρέπεται έτσι σε νέο χρέος προς τους διεθνείς οργανισμούς που μας στηρίζουν. Οι νέες αυτές υποχρεώσεις δεν μπορούν να περικοπούν γιατί προέκυψαν από αιτήματα της Ελλάδας για βοήθεια και συμφωνήθηκαν στο πλαίσιο των διεθνών σχέσεών της. Οσο λοιπόν καθυστερεί η αναδιάρθρωση τόσο αυξάνεται το χρέος που δεν μπορεί να αναδιαρθρωθεί (...)»

Αλιεύθηκε από το ΒΗΜΑ


Μπα, μπα, μπα...τι λέτε;

Ώστε φάμπρικα bailout το...νεοπατριωτικό Μνημόνιο. 

Κι αδιέξοδο, καταστροφικό!
Κι αίφνης, μετά από σχεδόν έναν χρόνο κοινωνικού ολοκαυτώματος στο όνομα της επιχείρησης: "Για ένα καθαρό κούτελο στις αγορές και για τους κακόμοιρους τους τραπεζίτες μας,
κι ας πάει και το παλιάμπελο ρε γαμώτο!", όπου είχαν λουφάξει όλα τα..."εκσυγχρονιστικά" όργανα, αίφνης, κι αφού πλέον οι άσπονδοι φίλοι μας, οι Γερμανοί, έχουν αρχίσει να δρομολογούν την ελεγχόμενη πτώχευση, θυμήθηκαν κάποιοι να βγουν και να πουν πως είναι αδιέξοδη η πολιτική του Μνημονίου και να πάμε σε συνολική αναδιάρθρωση. Αφού πρώτα, φυσικά, έχουν αποδράσει οι τραπεζοκόρακες και τα θεσμικολαμόγια απ' το ναυάγιο (που εν πολλοίς δημιούργησαν), αφού φεσωθήκαμε ενυπόθηκα 110 δις, αφού ισοπεδώθηκε κυριολεκτικά κάθε έννοια κοινωνικού κράτους και πολιτικής αυτοτέλειας, αφού κάποιοι γύρισαν (εσκεμμένα;) την πατρίδα μας 100 χρόνια πίσω, στον πιο ζοφερό εργασιακό και κοινωνικό Μεσαίωνα, τώρα: τσουπ!, εμφανίστηκαν οι προφήτες της αναδιάρθρωσης για να μας "αποκαλύψουν" τα αυτονόητα, εκείνα που ο κοινός νους εύκολα αντιλαμβανόταν εξ' αρχής ως μόνη λογική και τελεσφόρα λύση, αλλά η ημετέρα ανθυποφυλαρχία απέρριπτε μετά βδελυγμίας ως ανήκουστη ιεροσυλία. Και, εκεί να δείτε γλέντια, οσονούπω θ' αρχίσουν και τα αργυρώνητα τηλεπαπαγαλάκια να "ανακαλύπτουν" την "αναπόδραστη αναγκαιότητα της αναδιάρθρωσης", με τους όρους και στον χρόνο που, αλίμονο, και πάλι θα μας επιβάλλουν, με έναν πόνο στην καρδιά κι ένα δάκρυ ν' αργοκυλά στη άκρη του ματιού, οι καλοκάγαθοι πιστωτές μας.
Να μου το θυμηθείτε: θα φύγουν νύχτα.

DEBTOCRACY...


Debtocracy FINAL by BitsnBytes


Σκηνοθεσία/Σενάριο: Κατερίνα Κιτίδη, Άρης Χατζηστεφάνου
Επιστημονική επιμέλεια: Λεωνίδας Βατικιώτης
Σκίτσο/Animation: Μάγδα Πλευράκη, Σωκράτης Γαλιατσάτος
Μουσική: Γιάννης Αγγελάκας
Μοντάζ-Σκηνοθετική επιμέλεια: Άρης Τριανταφύλλου
Κάμερες: Άρης Παπαστεφάνου, Julia Reinecke
Coloring: Θάνος Τσάντας
Υπεύθυνος επικοινωνίας: Μιχάλης Αλιμάνης
Συντελεστές: Αγγελική Γαϊδατζή, Φανή Γαϊδατζή,Ιουλία Κιλέρη, Μαργαρίτα Τσώμου
Παραγωγή: Κώστας Εφήμερος
2011 - BitsnBytes.gr

Από το debtocracy.gr

Πέμπτη, 14 Απριλίου 2011

ΘΑΥΜΑ, ΘΑΥΜΑ!!!

Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ..."ανακάλυψαν" την αναγκαιότητα συνολικής αναδιάρθρωσης του χρέους!
ΘΑΥΜΑ, ΘΑΥΜΑ!!!


Βάσω Παπανδρέου: «Σκέφτηκα να παραιτηθώ πριν το μνημόνιο»
«Γιατί όχι από τώρα αναδιάρθρωση;»

Αθήνα

Η πρώην υπουργός κυρία Βάσω Παπανδρέου άνοιξε την περασμένη εβδομάδα σε μια συνεδρίαση του ΚΤΕ Οικονομικών ένα θέμα δύσκολο για την κυβέρνηση: την αναδιάρθρωση του χρέους. Στη συνέντευξη που παραχώρησε στην ηλεκτρονική έκδοση του Βήματος, μιλά έπειτα από πολλούς μήνες αποχής από τον δημόσιο διάλογο για τις θέσεις της σχετικά με τη διαχείριση της οικονομικής κατάστασης της χώρας. Εξηγεί ποιά ακριβώς είναι η πρόταση της για το καυτό ζήτημα της αναδιάρθρωσης: «Δεν συζητούμε για μονομερή αναδιάρθρωση, που θα σήμαινε στάση πληρωμών και θα ήταν ανεπίτρεπτο για τη χώρα. Μιλώ για μία συνεννόηση με τους βασικούς δανειστές μας – για το σύνολο του χρέους μας, εννοείται», διευκρινίζει.
Θεωρεί ότι το 2013 όταν θα αρχίσει η λειτουργία του μόνιμου μηχανισμού στήριξης, η αναδιάρθρωση θα είναι – περίπου – προαπαιτούμενο. «Γιατί τότε και όχι από τώρα; Όσο χάνουμε χρόνο οδηγούμαστε σε φαύλο κύκλο νέων δανείων και νέων μνημονίων», παρατηρεί. Η κυρία Παπανδρέου πιστεύει ότι έπρεπε από τον περασμένο Μάιο να δοθεί μια οριστική λύση στο θέμα του χρέους. Αποκαλύπτει επίσης ότι είχε σκεφτεί να παραιτηθεί από βουλευτής πριν από την ψηφοφορία για το μνημόνιο, επέλεξε όμως να στηρίξει την κυβέρνηση, καθώς όπως λέει, «εκείνη τη στιγμή, έτσι όπως είχαν διαμορφωθεί τα πράγματα, δεν υπήρχε άλλη λύση πέραν του μνημονίου για τη χώρα».

(...)

-Σε περίπτωση αναδιάρθρωσης τι θα γίνει με τις ελληνικές τράπεζες και τα ασφαλιστικά Ταμεία;

«Πραγματικά, οι τραπεζίτες της χώρας μας είναι απέναντι σε κάθε συζήτηση για αναδιάρθρωση, διότι φοβούνται το κόστος από το ενδεχόμενο «κούρεμα» των ομολόγων που έχουν στα χαρτοφυλάκιά τους. Όμως, πρέπει να σκεφτούν ότι αν μπορούσε να επιτευχθεί μία λύση η οποία θα εκλαμβανόταν ως οριστική από τις αγορές, τότε τα ομόλογα προφανώς θα ανακτούσαν ολόκληρη την αξία τους, ή πάντως ένα σημαντικό μέρος της. Και σε κάθε περίπτωση, οι Τράπεζες θα πρέπει να σκεφτούν ότι ήδη η ΕΚΤ προχωρεί σε "κούρεμα" των ομολόγων τους. Όπως και ότι έχουν υποχρεώσεις απέναντι στο σύνολο της κοινωνίας – η οποία πληρώνει τις τεράστιες εγγυήσεις που τους έχουν δοθεί - και όχι μόνον απέναντι στους μετόχους τους».

-Έχετε υποστηρίξει πολλές φορές ότι ο λογαριασμός του μνημονίου δεν βγαίνει. Πρόκειται όμως για τη σωστή «συνταγή» εξόδου από την κρίση ή θεωρείτε ότι η κυβέρνηση θα πρέπει να διαπραγματευτεί ξανά κάποια σημεία της συμφωνίας;

«Επιτρέψτε μου να πω δύο λόγια, για να θυμηθούμε όλη την πορεία. Ήμουν μεταξύ εκείνων που ζητούσαν σκληρά μέτρα αμέσως μετά από τις εκλογές του 2009. Δυστυχώς, ήταν άλλες οι προτεραιότητες εκείνη την περίοδο. Θεωρώ ότι αν είχαμε δράσει εγκαίρως, θα μπορούσαμε να είχαμε αποφύγει μεγάλο μέρος των όσων ακολούθησαν. Αλλά αυτό πια, είναι απλώς μία υπόθεση.
Φτάσαμε στο μνημόνιο. Και είμαι μεταξύ εκείνων που ψήφισαν «ναι» στη Βουλή. Ομολογώ ότι είχα σκεφτεί να παραιτηθώ από βουλευτής πριν από την ψηφοφορία. Όμως επέλεξα να μείνω και να στηρίξω την κυβέρνηση, διότι εκείνη τη στιγμή, όπως είχαν διαμορφωθεί τα πράγματα, δεν υπήρχε άλλη λύση πέραν του μνημονίου για τη χώρα.
Όταν είπα ότι ο λογαριασμός δεν βγαίνει, εννοούσα το θέμα της αποπληρωμής του χρέους. Ακόμα και μετά από την επιμήκυνση που πετύχαμε, χρειαζόμαστε ρυθμούς ανάπτυξης υψηλούς και πολύ μεγάλα πρωτογενή πλεονάσματα για πολλά χρόνια για να κάνουμε το χρέος μας βιώσιμο. Κάτι που δεν μπορεί να επιτευχθεί. Δεν είναι τυχαίο ότι καμιά αναπτυγμένη χώρα δεν έχει επιτύχει τα τελευταία 50 χρόνια τέτοια πρωτογενή πλεονάσματα. Άρα, επανερχόμαστε στην αναδιάρθρωση. Όχι ότι θα είναι εύκολα τα πράγματα. Δεν υπάρχει πλέον τίποτε εύκολο. Αλλά κατά τη γνώμη μου είναι ο μόνος δρόμος
».
(...)

Διαβάστε ολόκληρη την συνέντευξη στο tovima.gr

Ε ρε γλέντια! Ξύπνησαν! 

"Ανακάλυψαν" αίφνης, ότι τα νούμερα δεν βγαίνουν και χρειάζεται αναδιάρθρωση! 
Φωστήρες...
Εν τω μεταξύ, συναποφάσισαν και συνυπέγραψαν το κοινωνικό ολοκαύτωμα της πατρίδας μας και την οριστική και αμετάκλητη απεμπόληση της εθνικής και πολιτικής κυριαρχίας του λαού μας στον τόπο μας, συνήργησαν στην, εξόφθαλμη πλέον, φάμπρικα της απάτης - bailout του "μνημονίου", συναίνεσαν στην διάλυση του κοινωνικού κράτους και στην αφαίρεση κάθε εργατικού και κοινωνικού κεκτημένου, αλλά τώρα, βρε για δες κάτι παράξενα πράματα, διαπιστώνουν ότι οι αποπληθωριστικές πολιτικές του μνημονίου δεν είναι μόνο αδιέξοδες μα και καταστροφικές!
Ένα περιποιημένο περγαμόντο στα τζιμάνια του ΠΑΣΟΚ!
Κι όλα αυτά γιατί;
Μα το λέει ξεκάθαρα η Βάσω μας: 

"Πραγματικά, οι τραπεζίτες της χώρας μας είναι απέναντι σε κάθε συζήτηση για αναδιάρθρωση, διότι φοβούνται το κόστος από το ενδεχόμενο «κούρεμα» των ομολόγων που έχουν στα χαρτοφυλάκιά τους"
Μπίνγκο!
Βέβαια, λέει την μισή αλήθεια. Η άλλη μισή, που μάλλον είναι κι εκείνη που έχει το ζουμί, είναι πως στ' αποτέτοια του συμβουλίου της ανθυποφυλαρχίας οι ελληνικές τράπεζες, αν κι ομολογουμένως τσινάνε κι αυτές σαν τα παλιομούλαρα στο ενδεχόμενο μιας αναδιάρθρωσης, μη τυχόν και χάσουν οι "μερισματούχοι" καμιά απόδοση απ' το γκανιάν. Οι ημέτεροι (;) ανθυποφύλαρχοι έχουν λάβει εντολές που αφορούν πρωτίστως στην "προστασία" των γαλλογερμανικών τραπεζών και βεβαίως του εσμού των "θεσμικών", που ήδη φαίνεται να έχουν αποδράσει χωρίς βαρείς "τραυματισμούς" απ' το ναυάγιο.
Αυτό είναι το ρεζουμέ μιας προαναγγελθείσης απάτης.

Τετάρτη, 13 Απριλίου 2011

Λεφτά υπάρχουν...

...αληθινά λεφτά, όχι πέτσινα.


"Bruegel: Λεφτά υπάρχουν!"

Μια άκρως ενδιαφέρουσα, τολμηρή και ευέλικτη πρόταση για τη στήριξη των ευρωπαϊκών οικονομιών που έχουν πληγεί από την κρίση, δηλαδή της Ελλάδας, της Πορτογαλίας, της Ιρλανδίας, της Ισπανίας και άλλων χωρών της Ανατολικής Ευρώπης – η οποία μάλιστα παρουσιάζει το επιπλέον πλεονέκτημα της δυνατότητας υλοποίησης της χωρίς να απαιτείται από τους ισχυρούς του ευρωπαϊκού Βορρά να … ανοίξουν τα πορτοφόλια τους – κατέθεσε χτες το γνωστό think tank των Βρυξελλών Ινστιτούτο Bruegel.

Η πρόταση προβλέπει τη συγκρότηση ενός ειδικού προσωρινού μηχανισμού με τον τίτλο ‘Ευρωπαϊκό Ταμείο για την Οικονομική Ανάκαμψη’ που θα συγκεντρώσει τα διαθέσιμα αλλά αχρησιμοποίητα κονδύλια των Διαρθρωτικών Ταμείων και του Ταμείων Σύγκλισης της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα οποία έχουν ήδη αναγνωριστεί στις χώρες αυτές στο πλαίσιο των σχετικών ευρωπαϊκών προγραμμάτων της περιόδου 2007-2013. Το Ταμείο αυτό προτείνεται να λειτουργήσει κατά την περίοδο 2011 – 2013 και να έχει στόχο την προώθηση της ανάπτυξης στις χώρες που έχουν πληγεί από την κρίση και τη διευκόλυνση των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων.

Η έκθεση του Ινστιτούτου Μπρύγκελ ξεκινά διαπιστώνοντας ότι σε μια ιδιαίτερα δύσκολη συγκυρία για την Ευρωπαϊκή Ένωση, που σηματοδοτείται από την οικονομική κρίση στην ευρωπαϊκή περιφέρεια και την Ανατολική Ευρώπη, και που επισφραγίζεται από δυσχέρειες στην εξασφάλιση των αναγκαίων κεφαλαίων για τη χρηματοδότηση των χωρών μελών που χρειάζονται ή μπορεί να χρειαστούν διάσωση, υπάρχει μια πηγή ευρωπαϊκών κονδυλίων στην οποία δεν αποδίδεται η δέουσα προσοχή. Είναι τα κονδύλια των ευρωπαϊκών Διαρθρωτικών Ταμείων και του Ταμείου Συνοχής. Υπάρχει ένα σημαντικό μέρος των κονδυλίων των ευρωπαϊκών Διαρθρωτικών Ταμείων και του Ταμείου Συνοχής που έχουν αναγνωρισθεί στις ευρωπαϊκές χώρες – όχι μόνο τις προβληματικές χώρες του Νότου αλλά και χώρες του ευρωπαϊκού πυρήνα –, συνεχίζει η έκθεση, αλλά είτε δεν έχουν δεσμευτεί από αυτές, είτε δεν έχουν απορροφηθεί. Για την Πορτογαλία, τα μη χρησιμοποιημένα και διαθέσιμα κονδύλια για την περίοδο 2011-2013, ανέρχονται στο 9.3% του ΑΕΠ της, για την Ελλάδα στο 7%, για την Ισπανία στο 2.5%, για την Ιρλανδία στο 0.4% ενώ για την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, όπου τρεις χώρες εφαρμόζουν προγράμματα λιτότητας και δημοσιονομικής προσαρμογής – Ρουμανία, Ουγγαρία και Λετονία – κατά μέσο όρο στο 15%.

Τα μεγάλα αυτά αδιάθετα κονδύλια μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη διαχείριση και την αντιμετώπιση της κρίσης, ώστε να εξυπηρετήσουν τρεις στόχους, προτείνει το Μπρύγκελ:

Πρώτον, ώστε να αντισταθμίσουν την ύφεση και τις επιπτώσεις της δημοσιονομικής σταθεροποίησης στις χώρες που έχουν δεχτεί οικονομική βοήθεια και άρα εφαρμόζουν αυστηρά προγράμματα λιτότητας, όπως είναι οι περιπτώσεις της Ελλάδας, της Ουγγαρίας, της Λιθουανίας και της Ρουμανίας, είτε επιχειρούν να εφαρμόσουν προγράμματα λιτότητας έτσι ώστε να αποφύγουν τη διεθνή βοήθεια όπως είναι οι περιπτώσεις της Πορτογαλίας και της Ισπανίας.

Δεύτερον, ώστε να διαφυλάξουν τις βασικές δημόσιες επενδύσεις στις υποδομές, το ανθρώπινο κεφάλαιο και την έρευνα εν μέσω της ύφεσης, κατά τρόπο που θα στηρίξει το μακροπρόθεσμο παραγωγικό δυναμικό των οικονομιών τους.

Τρίτον, ώστε να διευκολύνουν τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις στις χώρες που εφαρμόζουν αυστηρά προγράμματα λιτότητας.

Η ίδρυση ενός τέτοιου προσωρινού Ευρωπαϊκού Ταμείου καθίσταται κατά τις εκτιμήσεις της μελέτης του Μπρύγκελ απαραίτητη, επειδή η αρνητική οικονομική συγκυρία επιδεινώνει τα γνωστά από παλαιότερα ζητήματα της φτωχής απορρόφησης των ευρωπαϊκών κονδυλίων. «Το πρόβλημα πιθανότατα επιδεινώνεται εν μέσω της κρίσης είτε επειδή οι εθνικές αρχές δεν μπορούν να συντονίσουν έναν επαρκή αριθμό σχεδίων που θα είναι κατάλληλα για ευρωπαϊκή χρηματοδότηση, είτε επειδή η αρχή της συγχρηματοδότησης σε μια συγκυρία δημοσιονομικής σύσφιξης και μείωσης των εσωτερικών δημόσιων πόρων πιέζει τα κράτη», τονίζεται.

Η έκθεση καταλήγει σε τρεις προτάσεις για τη διαχείριση των κονδυλίων αυτών κατά τρόπο που θα ξεμπλοκάρει τα προβλήματα απορρόφησης των κονδυλίων, θα βοηθήσει τις χώρες της περιφερειακής Ευρώπης στην αντιμετώπιση της αρνητικής συγκυρίας αλλά και – το σημαντικότερο για τους συντάκτες της – θα διασφαλίσει την ενίσχυση της αποτελεσματικότητας των διαρθρωτικών ευρωπαϊκών κονδυλίων.

Συγκεκριμένα, το Ινστιτούτο Μπρύγκελ προτείνει:

Πρώτον, την εγκατάλειψη της παλαιάς λογικής που έδινε κίνητρα για την απορρόφηση των κονδυλίων και μόνο, και, αντ’ αυτού, την εισαγωγή κριτηρίων για τη διασφάλιση της οικονομικής τους επιτυχίας και αποτελεσματικότητας, πράγμα που μπορεί να συμβεί μόνο εφόσον τα σχέδια αντιμετωπίζουν πράγματι τις διαρθρωτικές αδυναμίες μιας χώρας και τις βραχυπρόθεσμες ανάγκες, κατά τρόπο που θα αναγνωρίζει και την αντί-κυκλική λειτουργία των Ταμείων. «Τα προγράμματα προσαρμογής για τις χώρες που τελούν στο πλαίσιο ευρωπαϊκών προγραμμάτων διάσωσης δεν πρέπει να περιλαμβάνουν μόνο χρηματοδοτικούς στόχους απορρόφησης των ευρωπαϊκών κονδυλίων που θα δίνουν κίνητρα για την απορρόφηση και μόνη αυτή, αλλά που θα δίνουν κίνητρα για τη χρήση των διαρθρωτικών κονδυλίων κατά τρόπο αποτελεσματικό. Στο πλαίσιο αυτό συνιστάται ο προσδιορισμός των προτεραιοτήτων ανά χώρα και η παροχή στις χώρες συγκεκριμένων οδηγιών, άκαμπτου ή ευέλικτου τύπου, για τα σχέδια που μπορούν να εφαρμοστούν και εάν είναι απαραίτητη, η παροχή τεχνικής βοήθειας για την υλοποίησή τους». Στην περίπτωση της Ελλάδας ιδιαίτερες διαρθρωτικές αδυναμίες θεωρούνται το σύστημα των σιδηροδρόμων, η έλλειψη ανταγωνιστικότητας των αγορών προϊόντων εξαιτίας των υψηλού κόστους εισόδου τους, η ακαμψία του συστήματος εκπαίδευσης και το πολύ χαμηλό επίπεδο ανάπτυξης της έρευνας και της καινοτομίας, και, άρα, οι πολύ χαμηλές εξαγωγές προϊόντων υψηλής τεχνολογίας και υψηλής προστιθέμενης αξίας.

Δεύτερον, η ανάληψη της διαχείρισης αυτών των προγραμμάτων από την ίδια την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, με τη συνδρομή μιας εκτελεστικής υπηρεσίας και η προσωρινή αναστολή της συγχρηματοδότησης από εσωτερικούς δημόσιους πόρους των πληττόμενων κρατών στο πλαίσιο αυτό.

Τρίτον, η προώθηση της χρήσης ευέλικτων δανείων της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων από την ΕΕ με στόχο την ενίσχυση των συνεργιών με τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό. Η έκθεση αναφέρει πως υπάρχουν ενδείξεις ότι όσα κράτη λαμβάνουν μικρά ποσά από τα Διαρθρωτικά Ταμεία ζητούν και μικρά δάνεια από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων. «Οι μικρές χώρες είναι λιγότερο ικανές στο να εκμεταλλεύονται τις θετικές συνέργειες ανάμεσα στα δύο εργαλεία». Και «από τη στιγμή που η Ευρωπαϊκή Τράπεζα χρηματοδοτεί άνω του 50% του συνολικού κόστους ενός προγράμματος μόνο υπό εξαιρετικές συνθήκες, ο κανόνας αυτός πρέπει να εφαρμοστεί στις μικρές χώρες όπως η Ιρλανδία και η Πορτογαλία και ιδίως σε αυτές που αντιμετωπίζουν πρόβλημα», καταλήγει η έκθεση του Μπρύγκελ.

Αλιεύθηκε από το sofokleous10.gr

Το μαύρο πρόβατο...

...ή όταν ο λύκος φυλάει το μαντρί.


"Μονόδρομος η παγκόσμια διαγραφή χρέους"
Η ονομαστική αξία της παγκόσμιας αγοράς παραγώγων εκτιμάται από την Τράπεζα των Διεθνών Διακανονισμών (δηλαδή την κεντρική τράπεζα των ανά τον κόσμο κεντρικών τραπεζών) σε περίπου μισό... τετράκις εκατομμύριο ευρώ! Πρόκειται για ασύλληπτο νούμερο, στην κυριολεξία αστρονομικό
Γράφει ο Γιώργος Ι. Μαύρος
gmavros@pegasus.gr

Oσο κι αν απαξιώνεται διεθνώς ως το «μαύρο πρόβατο» της Ευρώπης και παράδειγμα προς αποφυγή, η Ελλάδα δεν αποτελεί ούτε καν την κορυφή ενός παγόβουνου χρέους που ρίχνει τη σκιά του πάνω από την παγκόσμια οικονομία. Στο παγόβουνο αυτό, τα χρέη των χωρών της ευρω-περιφέρειας συνιστούν μία μικρή κουκίδα. Τα χρέη της Ιταλίας και της Βρετανίας κατά τι μεγαλύτερα, ενώ ακόμα και αυτά των ΗΠΑ, οι οποίες αναγκάζονται φέτος να ανεβάσουν σε δυσθεώρητα ύψη την οροφή του δημοσίου χρέους τους για να αποφύγουν τη στάση πληρωμών, δεν αποτελούν παρά ένα μικρό του κομμάτι.
Στο μεγαλύτερο μέρος του το παγόβουνο αυτό του χρέους αντανακλά την παγκόσμια αγορά παραγώγων, δηλαδή επενδυτικών στοιχημάτων πάνω σε μετοχές, ομόλογα, εμπορεύματα, νομίσματα και πάσης φύσεως αξίες. Η ονομαστική αξία της παγκόσμιας αγοράς παραγώγων εκτιμάται από την Τράπεζα των Διεθνών Διακανονισμών (δηλαδή την κεντρική τράπεζα των ανά τον κόσμο κεντρικών τραπεζών) σε περίπου μισό? τετράκις εκατομμύριο ευρώ! Πρόκειται για ασύλληπτο νούμερο, στην κυριολεξία «αστρονομικό»: αν επιχειρήσει κανείς να το «σπάσει» σε κέρματα του ενός ευρώ θα φτιάξει ένα «μονοπάτι» που θα ξεκινά από τον Ήλιο θα προσπεράσει τη Γη, τον Άρη, το Δία, τον Κρόνο, κι όταν φτάσει στον? Πλούτωνα θα έχει ξεδιπλωθεί μόλις κατά τα 2/3 πριν καταλήξει στα απώτατα όρια του ηλιακού συστήματος! Αυτό το ποσό, λοιπόν, μία τεράστια «φούσκα» εικονικού χρήματος, η οποία έχει αποκλίνει επικίνδυνα από την πραγματική αξία της παγκόσμιας οικονομίας: το παγκόσμιο ΑΕΠ, ο πλούτος δηλαδή που παράγουν όλοι οι άνθρωποι του πλανήτη δουλεύοντας επί ένα χρόνο,

Σε μεγάλο ποσοστό τα επενδυτικά στοιχήματα που συνθέτουν αυτήν τη φούσκα εξουδετερώνουν το ένα το άλλο, αφαιρώντας σημαντικό μέρος από τον? «αέρα» της. Σε ποιο βαθμό όμως δεν είναι σε θέση κανείς να υπολογίσει: 10 τρισ. ευρώ, 50, 100, 200; Ακόμα κι έτσι όμως, το υπόλοιπο που μένει από το σύνολο των 500.000.000.000.000 παραμένει ασύλληπτο. Οπως όμοια ασύλληπτες μπορεί να αποδειχθούν οι επιπτώσεις από -ακόμα και μία μικρή- διόρθωσή του.

Στα χρηματιστήρια ως «διόρθωση» νοείται μία συρρίκνωση των αξιών κατά 10%. Μία αντίστοιχη διόρθωση -φυσιολογική (έως νομοτελειακή) για την κάθε «φούσκα»- στην παγκόσμια αγορά παραγώγων θα αφαιρούσε αξίες 50 τρισ. ευρώ, όσο δηλαδή το παγκόσμιο ΑΕΠ! Ποιος θα κατέγραφε αυτές τις ζημίες; Η απάντηση στο ερώτημα απαντά και στη θέρμη με την οποία οι, ανά τον κόσμο, κυβερνήσεις έσπευσαν να διασώσουν τις τράπεζές τους μετά το ξέσπασμα της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης το 2008. Ο φόβος διόρθωσης σε αυτό το ασύλληπτο παγόβουνο χρέους ήταν και παραμένει ο μεγάλος φόβος της παγκόσμιας οικονομικής ελίτ. Διότι ο κίνδυνος ενός οικονομικού Αρμαγεδδώνα δεν έχει ξεπεραστεί. Η λύση που επιστρατεύτηκε το 2008-2009 ήταν να εκτυπωθεί νέο χρήμα και να επωμιστούν τις ζημίες οι φορολογούμενοι, μία στρατηγική με διαχρονική επιτυχία. Ανέκαθεν οι κυβερνώσες ελίτ έβρισκαν διέξοδο στα οικονομικά τους αδιέξοδα «γδύνοντας» τα κατώτερα οικονομικά στρώματα, κι όταν αυτό δεν ήταν αρκετό.

Το «πρόβλημα» σήμερα, είναι ότι η επαπειλούμενη ζημία είναι τόσο μεγάλη που τα χρήματα των φορολογούμενων απλά δεν αρκούν για να την καλύψουν. Για την ακρίβεια, δεν αρκεί ακόμα κι αν όλοι οι κάτοικοι του πλανήτη ανεξαιρέτως δουλεύουν χωρίς να πληρώνονται και να τρέφονται για έναν χρόνο! Αυτή είναι μία πραγματικότητα, έναντι τις οποίας οι σύγχρονες οικονομικές ελίτ, είτε πρόκειται για ευρωπαϊκές είτε αμερικανικές ή τρίτες, προσπαθούν με κάθε τρόπο να κερδίσουν χρόνο. Αργά ή γρήγορα, όμως, κι αφού προηγουμένως έχουν διαλύσει οικονομίες ολόκληρες (π.χ. Ελλάδα, Ιρλανδία κ.λπ.) σε μία μάταιη προσπάθεια να διατηρήσουν το προηγούμενο status quo, θα αναγκαστούν να κάνουν το προφανές: να προχωρήσουν σε μία παγκόσμια συμφωνία διαγραφής του χρέους, ώστε με μηδενισμένο πια το? κοντέρ, η παγκόσμια οικονομία να αναγεννηθεί από τις στάχτες ενός χρεοκοπημένου συστήματος. Ασφαλώς μία τέτοια εξέλιξη δεν μπορεί να έρθει ομαλά, αλλά μάλλον με πολλά? Ρίχτερ.

Οποιες κοινωνίες, όμως, επιλέξουν να μην περιμένουν μία εξωγενή διόρθωση, αλλά προχωρήσουν οι ίδιες και ελεγχόμενα σε μία εκ των έσω αναπροσαρμογή αξιών θα εμφανιστούν θωρακισμένες την ώρα της κρίσης και σε πλεονεκτική θέση στην νέα τάξη πραγμάτων. Η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα, να αποτελέσει ακριβώς μία τέτοια κοινωνία. Αρκεί να πάψει να αναζητεί τα αίτια της κρίσης της σε? άσπλαχνους εταίρους, εχθρικούς δανειστές, διαβολικούς κερδοσκόπους και πάσης φύσεως προσβολές της κοινής λογικής, και να επιβάλει η ίδια, όσο υπάρχει καιρός, τη διόρθωση των αξιών στο εσωτερικό της.

Αλιεύθηκε από την Ημερησίαonline

Αφύπνιση;

Σαν κάτι φαίνεται ν' αλλάζει. Κάτι κινείται, αναδεύει μέσα απ' τον βούρκο της απάθειας, της μοιρολατρίας και της αφασίας.

"Άστραψε και βρόντηξε σήμερα ο πνευματικός κόσμος στο Πανεπιστήμιο Αθηνών."





Κασιμάτης: Αν δεν αλλάξει το αντισυνταγματικό μνημόνιο τότε υπάρχει και το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος.
Μπέης: Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατώτερος της αποστολής του. Δεν μπορεί να προσποιείται τον ουδέτερο.
Σεισμός σήμερα στην προαναγγελθείσα εκδήλωση του πνευματικού κόσμου της χώρας, στην αίθουσα τελετών του Πανεπιστημίου Αθηνών, με θέμα « Ελληνική κρίση, για μια θεσμική μεταπολίτευση», η οποία συνεχίζεται μέχρι αργά το βράδυ. Το μήνυμα που θέλει να περάσει ο πνευματικός κόσμος της χώρας στο λαό, όπως οι ίδιοι το καθόρισαν είναι αφενός η λέξη «ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ» και αφετέρου η εδώ και τώρα αλλαγή του Συντάγματος.

Εμείς που ζούμε σήμερα από κοντά αυτή την εκδήλωση, οφείλουμε να πούμε ότι η αγανάκτηση ξεχειλίζει ήδη στο ακροατήριο, που στη συντριπτική του πλειοψηφία αποτελείται από επιστήμονες, μέσα σε μια ασφυκτικά γεμάτη αίθουσα με όρθιους. Οι φωνές και οι διαμαρτυρίες εναντίον της πολιτικής τάξης, οι οποίες υψώνονταν και διέκοπταν συνεχώς τους ομιλητές, έδειχναν τόση αγανάκτηση, που κάποιος μεταξύ των παρισταμένων είπε, πως αν αυτή η εκδήλωση μεταδιδόταν σε εθνικό τηλεοπτικό δίκτυο, ξαφνικά θα έβγαινε ο λαός στους δρόμους.

Μεταξύ των πολλών παρεμβάσεων του ακροατηρίου, οι κορυφαίες στιγμές ήταν:

Α) Όταν ο καθηγητής κ. Κασιμάτης απευθυνόμενος στο λαό είπε, πως αν δεν αλλάξουν οι όροι του μνημονίου που αφαιρούν την εθνική μας κυριαρχία και την ασυλία της δημόσιας περιουσίας, τότε υπάρχει η λύση του ακροτελεύτιου άρθρου 120 του Συντάγματος, που σημαίνει λαϊκή εξέγερση και

Β) Όταν ο καθηγητής κ. Μπέης είπε πως αισθάνεται ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι κατώτερος της αποστολής του. Δεν μπορεί να παριστάνει τον ουδέτερο είπε, και θα έπρεπε να είχε αναπέμψει το μνημόνιο.
Όταν είπε αυτά τα λόγια ο κ. Μπέης ακούστηκαν από το ακροατήριο τέτοια λόγια κατά του Προέδρου της Δημοκρατίας που δεν μπορούμε να τα επαναλάβουμε εδώ.

Ένα συμπέρασμα βγαίνει από τις μέχρι τώρα τοποθετήσεις αλλά και αντιδράσεις του ακροατηρίου. Ο κόσμος είναι αγανακτισμένος, ο κόσμος ξέρει τι θέλει και θέλει εδώ και τώρα αλλαγή του Συντάγματος.

Αλιεύθηκε από το προεδρική δημοκρατία

Παρασκευή, 8 Απριλίου 2011

Σχεδόν δυο μήνες...

...πάνε από τότε που έγραψα το τελευταίο σημείωμα στα μπουκάλια μας.

(κλικ για μεταφορά)


Οι λόγοι πολλοί, ασαφείς ωστόσο, μια άρνηση, μια αγανάκτηση, ένα: όφου αδερφέ, τρέχα γύρευε...


Γράφουμε. Όλοι γράφουμε, γράφουμε συνέχεια. Αναλύουμε τον κόσμο, που κανονικά θά 'πρεπε ν' αλλάξουμε χωρίς πολλά λόγια, χωρίς ατέρμονες θεωρητικές ρέμβες κι ασταμάτητους ιδεολογικούς αμανέδες. Αυτό που μας συμβαίνει είναι αισχρό, είναι ένας κυριολεκτικός βιασμός. Με τον βιαστή δεν συζητάς· αντιδράς. Όταν πολυμιλάς, ξεχνάς να δρας. Κι η δράση είναι που μετράει.