Παρασκευή, 27 Μαΐου 2011

Το χρονικό μιας...

...προαναγγελθείσης απάτης #3: το γκραν φινάλε;


Άντε πάλι τα γνωστά ψευτοδιλήμματα.
Ένα στοιχειωδώς σοβαρό κράτος, θα είχε, ήδη από πέρσι, δηλώσει αδυναμία εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους και θα είχε προβεί σε αναδιάρθρωση. Επιτέλους, πρόκειται για μια διεθνή, και παντελώς αποδεκτή, πρακτική της "αγοράς". Σχεδόν μια χώρα ανά εξάμηνο, τα τελευταία σαράντα χρόνια, αναδιαρθρώνει το χρέος της, είτε "φιλικά" είτε "επιθετικά". Το θέμα είναι ότι το δημόσιο χρέος της Ελλάδας είναι αντικειμενικά μη διαχειρίσιμο πλέον.
Αντί για το αυτονόητο, η κατοχική κυβέρνηση υλοποίησε την εντεταλμένη φάμπρικα bailout του Μνημονίου, την οποία τα πάσης φύσεως "πρόθυμα" εξαπτέρυγα έσπευσαν να "νομιμοποιήσουν".
Τώρα, βέβαια, τα εξαπτέρυγα το έχουν ρίξει στην παλαβή: "δεν είδα, δεν άκουσα, δεν κατάλαβα", κι έτσι επιστρατεύτηκε η θλιβερή Μαρία στο ρόλο του κατοχικού λαγού. Σα δε ντρέπεται κι αυτή.
Παρακάτω.

Η πιο μεγάλη μούφα απ' όλες, είν' εκείνη που μηρυκάζουν τα ΔΝΤδουλάκια και τα τηλεπαπαγαλάκια: "αν δεν πάρουμε την τάδε δόση, θα επέλεθει ο Αρμαγεδδών· τέρμα μισθοί και συντάξεις, λαϊκά συσσίτια στην Ομόνοια, πληθωριστική δραχμή", κι ένα κάρο ακόμα προπαγανδιστικές μούφες.
Το ερώτημα είναι απλό: σε περίπτωση μη εκταμίευσης της όποιας διαβόητης μνημονιοδόσης, γιατί το ελληνικό κράτος θα πρέπει "αναγκαστικά" κηρύξει παύση μισθών και συντάξεων, και γενικά να "κατεβάσει ρολά", όπως είπε ο αναίσχυντος ανθυποθησαυροφύλακας, και να μην προχωρήσει απλώς σε στάση πληρωμών, που, επιτέλους, μεταφράζεται σε μη εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους.
Το 2010, επί συνόλου 54 περίπου δις ιδίων εσόδων του ελληνικού κράτους, οι δημοσιονομικές δαπάνες ανήλθαν περίπου σε 21 δις και η εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους σε 22. Όποιος ξέρει απλή αριθμητική, και δεν καταπίνει αμάσητη την συστημική προπαγάνδα (παρεμπιπτόντως, ο "πολύς" Ευ. Βενιζέλος το είπε εντός του τελευταίου υπουργικού συμβουλίου ξεκάθαρα ότι βρισκόμαστε υπό "δημοσιονομική κατοχή", κι ας τσίνισε στη συνέχεια ο εντεταλμένος ανθυποθησαυροφύλαξ), ας βγάλει τα συμπεράσματά του.
Οπωσδήποτε, μια τέτοια πολιτική απόφαση, είτε αναδιάρθρωσης είτε στάσης πληρωμών, προϋποθέτει μια σειρά άλλων κινήσεων, που έχουν κατά καιρούς αναλυθεί επί μακρόν. Ακόμα και το ενδεχόμενο εξόδου απ' την ΟΝΕ δεν αποτελεί "σάλπιγγα της Αποκάλυψης", όπως πάνε να το περάσουν τα γνωστά κοράκια, αλλά μια εναλλακτική λύση, που, αν σχεδιαστεί και υλοποιηθεί σωστά, μπορεί να βγάλει την πατρίδα μας σχετικά γρήγορα, και απείρως λιγότερο επώδυνα απ' την "ελεγχόμενη πτώχευση" που μας ετοιμάζουν τα ευρωπαϊκά ανακτοβούλια κι οι πάσης λογής ανθύπατοι, και να βάλει την Ελλάδα σε μια νέα πορεία ανασυγκρότησης κι ανάπτυξης. Κι αν δεν σας πείθω εγώ, δέστε τι κάνουν, τώρα δα, οι Αμερικανοί προκειμένου να αποφύγουν το ενδεχόμενο χρεωκοπίας αντιμέτωποι με το ιλιγγιώδες χρέος των 14,5 τρις δολαρίων περίπου. Δέστε επίσης πώς αντιμετώπισαν τη δική τους κρίση, τα τρία τελευταία χρόνια, παίζοντας με το νόμισμά τους, τακτική που εν πολλοίς οδήγησε στην "δική μας" ευρωπαϊκή κρίση.
Θα μου πει κάποιος: "οι ΗΠΑ είναι ελέφας κι εμείς είμαστε βατράχι".
Ε, δεν πειράζει, όλα τα καλά ζωντανά χωρούν στον βάλτο, αρκεί να γνωρίζουν τρόπους να προσαρμοστούν στο περιβάλλον τους για να επιβιώσουν.
Κατακλείδα: θα υπάρξει κρίση σε περίπτωση που η Ελλάδα αναδιαρθρώσει το χρέος της ή/και προβεί σε στάση πληρωμών ή/και βγει απ' την ΟΝΕ;
Ασφαλώς θα υπάρξει. Αλλά η κρίση αυτή δεν θα είναι χειρότερη απ' την τωρινή και, αυτό είναι το σημαντικό, θα είναι μια κρίση που θ' ανοίξει προοπτικές ανάκαμψης, ανασυγκρότησης κι ανάπτυξης, προοπτικές ελπίδας δηλαδή. Ασφαλώς, όλα αυτά προϋποθέτουν ότι το υφιστάμενο "πολιτικό προσωπικό" θα πάει σπίτι του, αν και το ιδανικό θα ήταν να πάει στο γκιστάνι.




"Η μεταστροφή του Σόιμπλε και η επιστροφή ενός... άλλου Ζισκάρ"
Πληθώρα εκπλήξεων από νυν και πρώην αξιωματούχους με τις «θέσεις» για το χειρισμό της ελληνικής κρίσης χρέους


Αθήνα


Πέρα από την αποκάλυψη Γιούνκερ ότι το ΔΝΤ δεν προτίθεται να αποφασίσει την εκταμίευση της 5ης δόσης του ελληνικού δανείου - στο μέτρο που του αναλογεί, στο ένα τρίτο του συνολικού δανείου δηλαδή - η μείζονα εξέλιξη της χθεσινής ημέρας είναι η ξαφνική αλλαγή πλεύσης του υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος παραδέχθηκε ότι μια αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους εμπεριέχει σημαντικούς κινδύνους, ότι εκείνο που προέχει είναι η τόνωση της αναπτυξιακής διαδικασίας στην Ελλάδα και ότι εν πάση περιπτώσει οι Ευρωπαίοι «δεν έχουν εξαντλήσει τα σενάρια στήριξης της Ελλάδας».


Σε συνέντευξή του που δημοσίευσε χθες η οικονομική εφημερίδα Handelsblatt της Γερμανίας ο Σόιμπλε παραδέχθηκε ότι «τα μέτρα δημοσιονομικής πειθαρχίας από μόνα τους δεν μπορούν να επιλύσουν τα προβλήματα της χώρας». Σαν να είχε μόλις διαβάσει το κύριο άρθρο της γαλλικής «Le Monde» ο γερμανός υπουργός, που υποστηρίζει ότι το πρόβλημα τις Ευρώπης δεν είναι οικονομικό ή δημοσιονομικό, αλλά πολιτικό, αφού η «κακοφωνία» των δηλώσεων δίνει την εντύπωση όχι μιας Ευρώπης που φροντίζει για το κοινό της νόμισμα και για τα συμφέροντά της, αλλά για ένα ετερόκλητο σύνολο πολιτικών ηγετών που ενδιαφέρονται μόνο για τα μικροπολιτικά - διάβαζε εκλογικά - συμφέροντά τους.


«Η Ελλάδα χρειάζεται μία προοπτική οικονομικής ανάπτυξης μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα», δηλώνει ο γερμανός υπουργός Οικονομικών, κάνοντας αναφορά στον τομέα των επενδύσεων στην ηλιακή ενέργεια στην Ελλάδα, καθώς και στο ηλεκτρικό της δίκτυο.


Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε επισημαίνει επίσης τους κινδύνους που συνδέονται με μία αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους.


«Ενα σενάριο αναδιάρθρωσης συνοδεύεται από σημαντικούς κινδύνους», λέει, προσθέτοντας ότι αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει στην άμεση απαίτηση εξυπηρέτησης όλων των δανείων με τις ανάλογες συνέπειες για την ικανότητα πληρωμών της χώρας.


Μία χρεοκοπία της Ελλάδας θα μπορούσε να έχει «ακόμη πιο δραματικές συνέπειες από την πτώχευση της Lehman Brothers», προειδοποιεί ο γερμανός υπουργός Οικονομικών.


Ωστόσο, αίσθηση έκανε άρθρο του Bloomberg, σύμφωνα με το οποίο η ΕΚΤ, η οποία αντιτίθεται σταθερά στην προοπτική μιας αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, κρατά «κρυφά χαρτιά» σε περίπτωση που η Ελλάδα επιλέξει την απευκταία κατά τα άλλα λύση της αναδιάρθρωσης.


Σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι επαναλαμβανόμενες δηλώσεις (πρώην και νυν) στελεχών της ΕΚΤ που χαρακτηρίζουν «σενάριο τρόμου» την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους αποσκοπούν στη «χαλιναγώγηση της Ελλάδας» και την επιτάχυνση των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. «Χωρίς αυτές τις προειδοποιήσεις της ΕΚΤ, οι Έλληνες δεν θα ανακοίνωσαν τα επιπρόσθετα μέτρα», αναφέρει στο πρακτορείο ο οικονομολόγος της Citigroup στο Λονδίνο Γιούργκεν Μίτσελς.


Ωστόσο, εκτιμάται ότι οι αξιωματούχοι της ΕΚΤ έχουν ήδη έτοιμα «εναλλακτικά σενάρια» σε περίπτωση που η ελληνική κυβέρνηση οδηγηθεί σε ήπια ή πιο «άγρια» αναδιάρθρωση του χρέους. Και αυτό διότι «οι κανονισμοί της τράπεζας είναι λιγότερο σαφείς και λένε πως μια τέτοια κίνηση θα μπορούσε να έχει την εγγύηση της ΕΚΤ αν κριθεί απαραίτητο», αναφέρει το αμερικανικό πρακτορείο.


Σύμφωνα με πηγές που επικαλείται το Bloomberg από την ΕΚΤ, χωρίς όμως να τις κατονομάζει, μία από τις λύσεις που βρίσκει σύμφωνους πολλούς στη Φρανκφούρτη είναι η αγορά νέων ελληνικών ομολόγων από την ΕΚΤ όταν λήξουν αυτά που έχουν ήδη εκδοθεί.


Οικονομικοί αναλυτές της Deutsche Bank και επενδυτικών κεφαλαίων εκτιμούν ότι η ΕΚΤ «θα ρίξει νερό στο κρασί της» επιτρέποντας, παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις, μια ελεγχόμενη αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους προκειμένου να αποφευχθεί το «απόλυτο χάος» της στάσης πληρωμών.


Εν τω μεταξύ, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ενωσης Χέρμαν Βαν Ρομπάι θα έλεγε κανείς ότι απευθύνει έκκληση στην ελληνική κυβέρνηση να ακούσει τους... αγανακτισμένους πολίτες που συγκεντρώθηκαν, για δεύτερο συνεχόμενο απόγευμα χθες και παρά τη βροχή, στην πλατεία Συντάγματος και σε κεντρικά σημεία πολλών άλλων ελληνικών πόλεων. «Κάθε φορά που λαμβάνονται σε μια χώρα σκληρά και αντιλαϊκά μέτρα υπάρχουν κοινωνικές εντάσεις, αλλά σε τελευταία ανάλυση εναπόκειται στην πολιτική εξουσία να αποφασίσει, ακούγοντας την κοινωνία των πολιτών», είπε χαρακτηριστικά ο Βαν Ρομπάι.


Ο ευρωπαίος πρόεδρος σημείωσε επίσης ότι αυτή τη στιγμή βρίσκεται αποστολή στελεχών της ΕΕ και του ΔΝΤ στην Αθήνα η οποία αξιολογεί την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, υπογράμμισε ότι απόλυτη προτεραιότητα είναι η προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων και των διαρθρωτικών αλλαγών και χαρακτήρισε «επιτεύξιμους» του δημοσιονομικούς στόχους που έχουν τεθεί. Καταλήγοντας, ο πρόεδρος της ΕΕ τόνισε ότι αν η ΕΕ «θα πράξει το παν ώστε να αποφευχθεί κάθε ενδεχόμενο στάσης πληρωμών ή πιστωτικού επεισοδίου... Θα πράξει το παν για τη σταθερότητα του ευρώ».


Διαβάστε όλο το άρθρο στο ΒΗΜΑ

Όταν κάποιοι γράφαμε ότι ο φόβος "μας" αποτελεί τον χειρότερο εφιάλτη "τους", κάποιοι, ΔΝΤπρεπείς, κάγχαζαν: "για ένα καθαρό κούτελο ζούμε στην αγορά!".
Η πραγματικότητα, φυσικά, είναι πως η Ελλάδα δεν μπορεί, στην παρούσα τουλάχιστον φάση, ν' αφεθεί να βαρέσει κανόνι. Γιατί, αν βαρέσει το κανόνι η Ελλάδα, θ' αρχίσουν οι ομοβροντίες απ' το ένα άκρο της Ευρώπης μέχρι τ' άλλο, μη σας πω και πέραν του Ατλαντικού. "Όχι ακόμη", δεν είν' έτοιμοι οι άσπονδοι φίλοι μας ν' απορροφήσουν τους κραδασμούς της βύθισης του ελληνικού σαπιοκάραβου. Λίγο ακόμα, μέχρι το 2013, δεν είναι δα και κάνας αιώνας, και θα τό 'χουνε "ρυθμίσει" το πράγμα.
Έλα όμως που δε βαστάει η τράτα μας η κουρελού, η χιλιομπαλωμένη, με τίποτα: μπάζει, μπάζει απ' όλες τις τρύπες που, μεθοδικά και συστηματικά, τις άνοιξαν τόσο οι άσπονδοι φίλοι μας, όσο κι οι ντόπιοι "εθνοσωτήρες".


Και τώρα, πανικός! Απόλυτος πανικός.
Σήμερα, στην "πιο κρίσιμη σύσκεψη της μεταπολιτευτικής Ελλάδας", παίζεται το τελευταίο προπαγανδιστικό χαρτί, μια τελευταία προσπάθεια να κατατρομοκρατηθεί τόσο πολύ το πόπολο, ώστε να μουδιάσει και ν' αποδεχτεί μια, "οικουμενική" και συνυπεύθυνη πλέον, κυβέρνηση "προθύμων", που άλλο σκοπό δεν θά 'χει πάλι, παρά να διασφαλίσει τα συμφέροντα των πιστωτών μας. Άλλωστε, όποιος απ' εσάς παρακολούθησε χτες τις ομιλίες στη Βουλή, δεν μπορεί παρά να αισθάνθηκε την απόλυτη αηδία με τις ομιλίες των κάποιων "προθύμων εθνοπατέρων". Ο "πολύς" Μ. Βορίδης ήταν στ' αλήθεια εμετικός: "Τι θέλετε", εξεμάνη κάποια στιγμή κατά της αριστεράς εν μέσω θεατρινισμών, "να πάμε στην εύκολη λύση: δεν πληρώνω γιατί δεν έχω, δεν θέλω, δεν μ' αρέσει, δεν γουστάρω; Αυτή είναι η λογική των μπαταξήδων!".
Όχι, κύριε...μητρός τε και πατρος "πρόθυμε συνυπεύθυνε", δεν είπε κανείς να μην πληρώσουμε από μαγκιά και καουμποϊλίκι. Είπαμε να πληρώσουμε τόσα, όσα μπορούμε χωρίς να χρειαστεί διαλύσουμε και να υποδουλώσουμε την Ελλάδα.
Δεν έχει πάτο η ξεφτίλα τους, ρε, είναι αβυσσαλέα.

Τετάρτη, 25 Μαΐου 2011

Αμήν!


Από το αποψινό συλλαλητήριο των αγανακτισμένων (επιτέλους) Ελλήνων.

"Σσσστ, ησυχία...

...θα ξυπνήσουμε τους Έλληνες!"




Είναι πραγματικά αποκαρδιωτικό το ξεφτιλίκι μας· καταντήσαμε η χλεύη των ευρωπαϊκών λαών.
Τό 'χουμε ξαναγράψει: θα χαθούμε γιατί έχουμε προ πολλού χρεωκοπήσει κοινωνικά και πολιτικά και παρασιτούμε πλέον σε βάρος της ιστορίας μας.



"Μήνυμα από Ισπανία"

Αλήθεια, πώς αισθάνεται ο κόσμος της δουλειά, η εργατική τάξη της χώρας μας και τα φτωχά νοικοκυριά όταν μαθαίνει την είδηση, που κάνει τον γύρο του κόσμου, ότι οι Ισπανοί πολίτες που αγωνίζονται ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα που επελαύνει και στην χώρα τους κατεβαίνουν στους δρόμους με σύνθημα «Κάντε ησυχία μην ξυπνήσουμε τους Ελληνες»;

Φτάσαμε στο σημείο να γίνουμε αντικείμενο χλευασμού για την απάθεια μας, για την έλλειψη κάθε ουσιαστικής αντίστασης στους σχεδιασμούς κυβέρνησης-τρόικας που μας ισοπεδώνουν, γυρνώντας το βιοτικό μας επίπεδο δεκαετίες πίσω.

Τι διάολο κοινωνικός ραγιαδισμός είναι αυτός που διακατέχει πλατιά στρώματα των λαϊκών μαζών και δεν τα αφήνει να ξεκολλήσουν από την αδράνεια, και την μοιρολατρία;

Όλοι μας στην επαγγελματική και κοινωνική μας ζωή διαπιστώνουμε ότι ο εργαζόμενος λαός είναι αγανακτισμένος, οργισμένος από την πρωτοφανή επίθεση που δέχεται από τις δυνάμεις του κεφαλαίου, που μας γυρνάει σε έναν εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα.

Πότε επιτέλους η απογοήτευση και η αγανάκτηση του λαού μας θα μετατραπεί σε αποφασιστικότητα, δυναμισμό και διάθεση για πάλη ώστε να μεταστραφούν οι σχεδιασμοί που κάνουν άλλοι για μας χωρίς εμάς;

Εντάξει, ξέρουμε από την ιστορία, ότι καταστάσεις που φαίνονται παγιωμένες αρκεί ακόμα και ένα τυχαίο γεγονός να τις αλλάξει ριζικά και τα πράγματα δεν είναι πάντοτε έτσι όπως φαίνονται. Μέχρι τότε όμως ας αποδεχθούμε ότι έχουν κάθε λόγο να μας χλευάζουν αυτοί που διεκδικούν δικαίωμα στην ζωή μη αποδεχόμενοι μια άθλια επιβίωση.

Αλιεύθηκε από το ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

Παρασκευή, 20 Μαΐου 2011

Οι δεσμώτες...


Ο Μαρξ, στον Πρόλογο στην Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας, γράφει:

"[Όταν] από μορφές ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων οι σχέσεις [ιδιοκτησίας] μεταβάλλονται σε δεσμά τους, τότε έρχεται μια εποχή κοινωνικής επανάστασης"

Ας υποθέσουμε ότι όλα συμβαίνουν κατά πως μας τα καταμαρτυρούν οι άσπονδοι Ευρωπαίοι εταίροι μας κι οι εγχώριες εταίρες: είμαστε ένας λαός ανεπρόκοπος, μπαταξής, κοπρίτης, ένας λαός που επί δεκαετίες απομυζούσε τον "τίμιο ιδρώτα" του Βορειοευρωπαίου εργάτη για να ζει σε μια λάθρα τρυφηλότητα, ένας λαός αντιπαραγωγικός, μπαμπέσης, απατεώνας, ένας εκφυλισμένος ληστοσυρφετός που ξεγέλασε τους καλοπροαίρετους και πανέντιμους Ευρωπαίους και ταυτόχρονα παρέσυρε τους έντιμους πολιτικούς του, ως άλλος πονηρός όφις εντός του ευρωπαϊκου Παραδείσου, στην ακολασία και την ανεντιμότητα.
Ας υποθέσουμε ότι διακορεύσαμε την Ευρωπαία παρθένο, παρουσιαζόμενοι ως γαμπροί, ενώ στην πραγματικότητα ο σκοπός μας ήταν πονηρός.
Και;
Τι, άραγε, κερδίζει τώρα η αποπλανηθείσα παρθένος δένοντας έναν λαό ολόκληρο, αυτόν τον καταραμένο λαό όπως συμφωνήσαμε προς χάριν της συζήτησης, στο τζάγκερνωτ της ευρωπαϊκής τοκογλυφίας;
"Αφού δεν μπορούμε μόνοι μας, μας συνετίζουν βιαίως", θα απαντήσει ευκόλως ο "ευτυχής" χρήσιμος ηλίθιος.
Ωστόσο, για να "συνετισθεί" κάποιος, βασική προϋπόθεση είναι να παραμείνει ζωντανός. Δεν συνετίζονται οι νεκροί. Κι οι Έλληνες πεθαίνουν.
Αλλά, μεταξύ μας, αυτές οι φτηνές ηθικολογίες δεν αποτελούν παρά τον φερετζέ μιας πρόστυχης πόρνης, του αγοραίου νεοφιλελεύθερου καπιταλιστικού μοντέλου, που αποτελεί πλέον κυρίαρχο ιδεολογικό παράδειγμα της Ενωμένης Συμμορίας.
Στην πραγματικότητα, εκείνο που κερδίζουν οι σκιές που κυβερνούν την Ευρώπη, και τον κόσμο όλο, είναι χρήμα. Χρήμα κι εξουσία. Αλυσοδένοντας τους Έλληνες στον "Καύκασο" του χρέους και της υποταγής -είναι πραγματικά καταπληκτικό πράγμα η ελληνική μυθιστορία: με τη βοήθεια της Βίας και του Κράτους αλυσοδέθηκε ο Προμηθέας- οι ιεροφάντες της απάτης δεν επιζητούν την κάθαρση της νεοελληνικής "ύβρεως", αλλά την καθυποταγή των ευρωπαϊκών, και όχι μόνο, "αδύναμων κρίκων", των λαών εκείνων που, μη διαθέτοντας το απαιτούμενο "ειδικό βάρος", θα αποτολμήσουν να σκεφτούν πως θα ήταν ποτέ δυνατόν να σηκώσουν κεφάλι απέναντι στα νεοταξικά προστάγματα.
Και χρήμα βεβαίως. Δέκα δις ευρώ τον χρόνο κερδίζει (μόνο) η "συμπάσχουσα" Γερμανία απ' το νεοελληνικό "άχθος", το οποίο, ως γνωστόν, "έχει επικαθίσει στο σβέρκο του Γερμανού φορολογούμενου". Χώρια που, πατώντας πάνω στα ελληνικά αποκαΐδια, "ξεφόρτωσαν" οι πάντες τα χρηματοπιστωτικά πετσετάκια, που μέχρι τώρα αποτελούσαν τις ιερές "Γραφές" της αοράτου χειρός.
Δεσμώτες λοιπόν.
Δεσμώτες μιας επαίσχυντης πόρνης, της "αγοράς", που καμώνεται την παστρικιά.
Και ξέρετε ποιο είναι το χειρότερο; Ότι το δικό μας το συκώτι δεν ξαναφτιάχνεται· μια φορά θα μας το φάνε. Και μετά, εμείς θα τελειώσουμε, ανεξόφλητοι, για να δεθεί ο επόμενος.



"Καληνύχτα"
Στίχοι: Σωκράτης Μάλαμας
Μουσική: Σωκράτης Μάλαμας

Eίν' ακριβός ο αέρας που φτύνεις,
ακριβό το ποτό και το πίνεις.
Tρύπιες τσέπες και μακό φανελάκι,
είν' ο κόσμος μπουκιά και φαρμάκι,
είν' ο κόσμος δροσιά κι αεράκι.

Λύσσα ο έρωτας, χάδι ο έρωτας,
κόκκινα μάτια μου μή με ρωτάς.
Στα 17 σου πηδάς το καλάμι,
στα 19 σου κανείς δεν σε πιάνει.
Tρεκλίζεις στο δρόμο, μεθάς με τον πόνο·
σε λίγα χρονάκια δεν ξέρεις πού πας.

Eνήλικο μούτρο ανοίγεις γραφείο.
Tα πεντοχίλιαρα μυρίζουν αιδοίο.
Γλυκά νανουρίζεις το ρήγμα π' ανοίγει,
το ξέρεις καλά η ζωή σου έχει φύγει·
συμβόλαιο στο πάθος που λήγει.

Θηλιά ο έρωτας, ανάγκη ο έρωτας,
καμμένα μάτια μου μη με ρωτάς.
Tρεκλίζεις στο δρόμο, μεθάς με τον πόνο·
φοβάσαι και ξέρεις πού πας.

Oλοι οι καριόληδες μια εταιρία.
Σάπια ηλικία και αδυναμία.
Γελάει ο χρόνος και λάμπει ανθισμένος
στο δρόμο σκοτώνει κι είναι κερδισμένος.
Σπάει το νήμα κι αναρωτιέσαι:
τόσα χρονάκια γιατί να τραβιέσαι;

Στάχτη ο έρωτας, μνήμη ο έρωτας,
γέρικα μάτια μου μη με κοιτάς.
Tρεκλίζεις στο δρόμο, μεθάς με τον πόνο·
σε λίγα χρονάκια το ξέρεις γερνάς.

Kαληνύχτα μαλάκα η ζωή έχει πλάκα,
έχει γούστο και φλόγα
είναι κάτι σαν ρόδα:
σε πατάει και σε παίρνει,
μόνο ίχνη σου σέρνει.

Πέμπτη, 19 Μαΐου 2011

ΔΥΣΚΟΛΟΙ ΚΑΙΡΟΙ...




"Ήρθανε δύσκολοι καιροί"
Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης
Μουσική: Πέτρος Βαγιόπουλος

Ήρθανε δύσκολοι καιροί
κακό του κεφαλιού τους
ούτε μου καίγεται καρφί
χαμένοι από δικού τους
Να πω πως τους περίμενα
θα 'τανε πάλι λίγο
δεν κούνησα ούτε βλέφαρο
"όχι" να πω, να φύγω

Τίποτα να μη μου δίνουν
εγώ δίνομαι
κι όταν όλοι με προδίνουν
δεν προδίνομαι
Κι ας έχω κάνει φίλο τον χαμό
εγώ του Χάρου θα του κάτσω στο λαιμό

Ήρθανε δύσκολοι καιροί
με γεια τους με χαρά τους
εμένα θα βρουν νικητή
κι αυτοί και τα παιδιά τους
Να πω πως τους περίμενα
θα 'τανε πάλι λίγο
δεν κούνησα ούτε βλέφαρο
"όχι" να πω, να φύγω

Τίποτα να μη μου δίνουν
εγώ δίνομαι
κι όταν όλοι με προδίνουν
δεν προδίνομαι
Κι ας έχω κάνει φίλο τον χαμό
εγώ του Χάρου θα του κάτσω στο λαιμό

Τετάρτη, 18 Μαΐου 2011

Η κατάφαση στην άρνηση...

Χαμένοι μέσα στον ορυμαγδό της ζοφερής μας πραγματικότητας, ξεχνάμε μερικές φορές ότι η ομορφιά στη ζωή υπάρχει μέσα στην απλότητα.


Μερικές φορές, χρειάζεται ν' αρνηθείς, συνειδητά, κάποιες "αναγκαίες" ασημαντότητες, ίσα για να κερδίσεις τη ζωή σου.
Την πραγματική ζωή σου.

Γράφει ο Γ. Ρούσης:
Και οι ανάγκες αυτού του νέου ανθρώπου, όπως και πάλι απαριθμεί ο Μαρκουζέ, μπορεί μεταξύ άλλων να είναι η άρνηση της ανάγκης του κέρδους, της ανάγκης να "κερδίζεις τη ζωή σου", ή διαφορετικά η άρνηση της ανάγκης να χάνεις τη ζωή σου κερδίζοντάς την, η άρνηση της συμμόρφωσης, η άρνηση της ανάγκης της μη παραφωνίας, της μη ελευθεριότητας, η άρνηση της ανάγκης για μια σπάταλη παραγωγικότητα, η άρνηση της ζωτικής ανάγκης της σπάταλης απώθησης των ενστίκτων, η ανάγκη της ηρεμίας, της ομορφιάς, της χαράς, της δωρεάν όχι "κερδισμένης" ευτυχίας.*

Να ζητάς τα πάντα, να δίνεις απλόχερα χωρίς αντάλλαγμα και ταυτόχρονα να μην έχεις "ανάγκη" τίποτα. Αυτή είναι, ίσως, η συνταγή των ανοιχτών λιβαδιών της ανθρώπινης ελευθερίας.

* Γ. ΡΟΥΣΗΣ, Ο ΜΑΡΞ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΝΩΡΙΣ, Η ΕΤΕΡΟΧΡΟΝΙΣΜΕΝΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗΣ, εκδ. ΓΚΟΒΟΤΣΗ, χ.χ.ε., σ:167

Οι σκιές...


Ο Noam Chomsky, στο: Παλιές και νέες τάξεις πραγμάτων, γράφει:
Ο Ντιούι αναγνώρισε, κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ότι "η πολιτική είναι η σκοτεινή σκιά που ρίχνουν στην κοινωνία οι μεγάλες επιχειρήσεις", κι όσο αυτό θά 'ναι έτσι, "η όποια εξασθένιση της σκιάς δεν θ' αλλάξει τίποτα απ' την ουσία του πράγματος"*

Ασφαλώς, όλοι έχουν πλέον λίγο πολύ αντιληφθεί ποια είναι η ουσία της "ελληνικής κρίσης" (που δεν είναι ούτε ελληνική, ούτε κρίση):
Η πατρίδα μας αποτελεί, ακόμα μια φορά στην ιστορία της, το διεθνές "πειραματόζωο" μιας διεθνούς αλλαγής Παραδείγματος. Στη βάση αυτή εντάσσεται τόσο η συστημική προπαγάνδα ενοχοποίησης του ελληνικού λαού, όσο και το γενικότερο κλίμα κατατρομοκράτησης της ελληνικής κοινωνίας, που ταυτόχρονα αποτελεί ένα "μήνυμα" για τους υπόλοιπους λαούς των "αδύναμων κρίκων" της Ευρωζώνης: καθίστε καλά, νά 'στε φρόνιμοι κι υποτακτικοί, αλλιώς θα καταλήξετε σαν την Ελλάδα.
Το υφιστάμενο πολιτικό προσωπικό της χώρας αντιμετωπίζει και διαχειρίζεται την κρίση αυτή, που μόνο σ' ένα ελάχιστο βαθμό είναι οικονομική, με την χαρακτηριστική νεοελληνική δουλοπρέπεια, ανικανότητα κι αμηχανία. Δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά: "εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω", θα μπορούσαν να μας περιγελάσουν οι άβουλοι κι απρόσωποι πολιτικάντηδες.
Υπάρχει, ωστόσο, και μια βαθειά κοινωνική, θα έλεγα πολιτισμική, παθογένεια που χαρακτηρίζει τους Νεοέλληνες. Όπως γράφει ο Κ. Τσουκαλάς:



(...) παραμένει γεγονός ότι οι Έλληνες εξακολουθούν να γεννιούνται και κοινωνικοποιούνται με τα στερεότυπα ενός άναρχου ατομικισμού, όπου η ελευθερία θεωρείται συνώνυμη της πλήρους ανευθυνότητας έναντι του συνόλου, του νόμου και των άλλων. Κατά μια έννοια, πρόκειται για έναν ατομικισμό που λειτουργεί και αντιδρά απέναντι σε δυνάμεις οι οποίες εξακολουθούν να ασκούνται "επί" του κοινωνικού σώματος κι όχι "εντός" του. Υπ' αυτές τις συνθήκες, , οι σχέσεις των Ελλήνων προς το κοινωνικό περιβάλλον τείνουν να προσλάβουν φαντασιακές μορφές, όπου η ανασφαλής ναρκισσιστική επιθυμία, μη αποθαρρυνόμενη από το Λόγο, το Νόμο ή τη "συνείδηση", οδηγεί στην ανευθυνότητα, την επιθετικότητα, τον αυταρχισμό και την ανομία. Ο "λαός" συνίσταται σε μια μάζα, στην οποία κάθε άτομο προσπαθεί αδιακρίτως να προωθήσει τα συμφέροντά του, να υλοποιήσει τις επιθυμίες του, να προασπίσει το έχειν του και να επιδιώξει τα συγκριτικά του πλεονεκτήματα. Ο Νόμος κι οι Κανόνες δεν θεωρούνται ως αφηρημένη υλοποίηση της ελευθερίας και της ισότητας του πολίτη, αλλά ως επιπρόσθετες, συγκεκριμένες, αντικειμενικές και υλικές "δυσκολίες", τις οποίες ο καθένας είναι υποχρεωμένος να αντιμετωπίσει και, αν είναι δυνατόν, να περιγράψει και να υπερβεί με όλα τα διαθέσιμα μέσα (....) Η κανονιστική ταύτιση του ηθικού ενδοιασμού με την ανοησία δίνει το μέτρο του κενού αξιών που επικρατεί σε μια κοινωνία, η οποία εξακολουθεί να λειτουργεί στη βάση του ανεξέλεγκτου free ridership.**
Επιστρέφοντας στη ζοφερή μας πραγματικότητα, όπως σας έγραφα εδώ και μήνες πάμε για το γκραν φινάλε του χρονικού μιας προαναγγελθείσης απάτης.
Μόνο που είχα πέσει έξω στις εκτιμήσεις μου.
Το σχέδιο δεν περιλάμβανε απλώς μια φάμπρικα bailout με κόστος ένα κοινωνικό ολοκαύτωμα στην πατρίδα μας, αλλά το κυριολεκτικό σβήσιμο της Ελλάδας απ' τον χάρτη. Αν και πολλές φορές κατά το παρελθόν, σε ανάλογες περιόδους κρίσης, έχει "προφητευθεί" η διάλυση της πατρίδας μας, αυτή τη φορά μιλάμε για μια πραγματικότητα. Όχι τόσο λόγω της οικονομικής συγκυρίας, αλλά επειδή σαν έθνος εξαντλήσαμε κάθε πολιτιστική δυναμική. Δεν "παρασιτούμε" σε βάρος της Ευρώπης, όπως θέλουν να μας παρουσιάσουν οι αλητήριοι του ευρωπαϊκού κονκλαβίου, παρασιτούμε πλέον σε βάρος της ίδιας μας της ιστορίας. Το θέμα μας δεν είναι οικονομικό -ποτέ δεν ήταν, ούτε καν πολιτικό: είναι καθαρά πολιτιστικό. Είμαστε πλέον ένας χυλός άβουλος, ένα άθυρμα της ιστορίας, κι ως εκ τούτου, μην τρέφετε αυταπάτες, θα χαθούμε γιατί πάψαμε πλέον ν' αποτελούμε "ιστορικό έθνος", με την μαρξιστική έννοια του όρου.



Μέσα σ' αυτή τη γενικευμένη παρακμή, έτυχε να ζήσουμε και σ' ένα μεταίχμιο της ιστορίας, όπου η πολιτική (αλλά και οι πολιτικοί) "ιδιωτικοποιήθηκαν".
Γράφει, μεταξύ άλλων, ο Γιώργος Ρούσης:

(...) Για τους στοιχειωδώς γνωρίζοντες καταντάει γελοία και συνάμα εκνευριστική. Αναφέρομαι στη χρήση ασαφών, ουδέτερων όρων, οι οποίοι χρησιμοποιούνται για να υποδηλώσουν κάτι δίχως να προκαλούν τα αρνητικά αντανακλαστικά που θα προκαλούσε η σαφής αναφορά σε αυτό.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα, το ξεπούλημα της λαϊκής περιουσίας στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Κάποτε γινόταν λόγος για πώληση ή έστω για ιδιωτικοποιήσεις . Τώρα πια για το ίδιο πράγμα δεν αναφέρεται ούτε καν ο όρος αποκρατικοποίηση, αλλά οι όροι «αξιοποίηση» της δημόσιας περιουσίας ή, ακόμη, ο πιο ασαφής όρος «δομικές αλλαγές».
Κάτι ανάλογο συμβαίνει με τον όρο «αγορές», ο οποίος στην πραγματικότητα υποδηλώνει το τραπεζικό, χρηματιστηριακό κεφάλαιο, του οποίου, όπως άλλωστε για το σύνολο του κεφαλαίου, ο μοναδικός στόχος είναι το πάση θυσία κέρδος. Και, ακριβώς επειδή ο όρος και μόνον κεφάλαιο μπορεί να προκαλέσει αρνητικά αντανακλαστικά, συγκαλύπτεται.
Και συγκαλύπτεται διπλά, διότι και στην παρούσα φάση δεν είναι φιλόπτωχα ταμεία αλλά «αγορές», δηλαδή κατ' εξοχήν κεφαλαιοκρατικοί οργανισμοί, τόσο το ΔΝΤ όσο και η Ευρωπαϊκή Τράπεζα, στα οποία προσφεύγει η Ελλάδα για να δανειστεί.
Ας δούμε όμως όσο πιο απλά γίνεται ποιος ο νέος αναβαθμισμένος ρόλος αυτών των περίφημων «αγορών», δηλαδή αυτού του κεφαλαίου, σε μια περίοδο κρίσης όπως η σημερινή.
Αν στον καπιταλισμό το κράτος είναι σαφώς όργανο της κυρίαρχης αστικής τάξης και ταυτόχρονα οργάνωση της κοινωνίας κάτω από την κυριαρχία αυτής της τάξης, ο κρατικός μηχανισμός και το πολιτικό προσωπικό του είναι ταυτόχρονα σχετικά αυτοτελείς από αυτήν την τάξη, παρ' όλο που ο θεμελιακός τους σκοπός είναι η εξυπηρέτηση των συμφερόντων της.
Κατά την περίοδο της δομικής κρίσης του συστήματος που διανύουμε, το κεφάλαιο αναζητεί τρόπους για να αντιδράσει στην πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους και στην υπερσυσσώρευσή του που προκαλούνται από τη νομοτελειακή τάση αποπομπής της ζωντανής εργασίας που το διακατέχει. Σε αυτό το πλαίσιο, από τη μια εντείνει την εκμετάλλευση και από την άλλη επιδιώκει να επεκτείνει τις κεφαλαιοκρατικές σχέσεις παραγωγής εκεί όπου δεν ήταν ακόμη κυρίαρχες, κάτι που επεκτείνεται και στο να αναλαμβάνει το ίδιο ορισμένες κερδοφόρες δραστηριότητες τις οποίες μέχρι προ τινος διεκπεραίωνε το κράτος.
Ταυτόχρονα μετατοπίζεται προς το γρήγορο, εύκολο, αλλά συχνά ουσιαστικά πλαστό κέρδος των «χαρτιών» του τραπεζοχρηματιστηριακού κεφαλαίου. Αυτός είναι άλλωστε και λόγος που η κρίση σκάει πρώτα μύτη με τη μορφή φούσκας σε αυτό το επίπεδο και στη συνέχεια σε εκείνο της παραγωγής ή της λεγόμενης «πραγματικής οικονομίας» -λες και η άλλη δεν είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καπιταλιστικής οικονομίας-, δίνοντας έτσι και μια εσφαλμένη εικόνα για τις βαθύτερες αιτίες της.
Ηδη με αυτούς τους τρόπους το κεφάλαιο αναβαθμίζει όχι μόνον την οικονομική αλλά και την πολιτική του θέση.
Ομως, κι εδώ κατά τη γνώμη μου έχουμε να κάνουμε με κάτι ποιοτικά διαφορετικό, αυτή η διαδικασία της ιδιωτικοποίησης αγγίζει σε μεγάλο βαθμό και το ίδιο το πολιτικό εποικοδόμημα. Με άλλα λόγια το κεφάλαιο αναλαμβάνει το ίδιο, μέσω κεφαλαιοκρατικών συγκροτημάτων ή οργανισμών που ελέγχει, όπως π.χ. το ΔΝΤ, σημαντικές πτυχές της διακυβέρνησης χωρών εκτοπίζοντας την πολιτική τάξη και μετατρέποντάς την σε απλό διεκπεραιωτή των αποφάσεων και εντολών του.***
Επιστρέφοντας, και κλείνοντας, με τον Chomsky, ενδεχομένως ν' ανακαλύψουμε την πραγματική "κρίση" πίσω απ' το κοινωνικοπολιτικό ολοκαύτωμα που συμβαίνει αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη:

Οι διεθνείς αγορές κεφαλαίου επεκτάθηκαν ταχύτατα ως συνέπεια της μείωσης των ρυθμίσεων και των ελέγχων, της τεράστιας ροής πετροδολαρίων, μετά την άνοδο των τιμών του 1973-74, και της επανάστασης στην πληροφορική και τις τηλεπικοινωνίες, που διευκόλυνε αφάνταστα τις μετακινήσεις κεφαλαίου. Μεγάλες πρωτοβουλίες των τραπεζών, που έδωσαν κίνητρα για περαιτέρω δανεισμούς, όξυναν την κρίση του Τρίτου Κόσμου, αλλά και την αστάθεια των ίδιων των τραπεζών, που όμως αντιμετωπίστηκε χάρη στη μέθοδο της κοινωνικοποίησης των επισφαλών χρεών τους.
Η κατάρρευση των ρυθμιστικών δομών και η τεράστια αύξηση του μη ελεγχόμενου κεφαλαίου είχαν τρομακτικές συνέπειες για τη διεθνή οικονομία. Ο Ίτγουελ υπογραμμίζει το εκπληκτικό γεγονός ότι "το 1971, λίγο πριν την κατάρρευση του συστήματος των σταθερών ισοτιμιών, που είχε θεσπίσει η Συμφωνία του Μπρέτον Γουντς, το 90% περίπου των συναλλαγών ξένου συναλλάγματος αφορούσαν στη χρηματοδότηση εμπορικών και μακροχρόνιων επενδύσεων, και μόνο το 10% πήγαινε σε κερδοσκοπικές τοποθετήσεις. Σήμερα τα ποσοστά αυτά έχουν αντιστραφεί και το 90% των συναλλαγών είναι κερδοσκοπικού χαρακτήρα (...) Τα τελευταία χρόνια, ακόμα και για τους πλούσιους, η αστάθεια της αγοράς αυξάνεται, οι εθνικές τράπεζες έχουν βρεθεί επανειλημμένα σε αδυναμία να προστατέψουν το νόμισμά τους από τις επιθέσεις κερδοσκόπων. Ο εθνικός οικονομικός σχεδιασμός είναι όλο και πιο δύσκολος και οι κυβερνήσεις εξαναγκάζονται στην επιλογή αποπληθωριστικών τακτικών για να διασώσουν την "αξιοπιστία" της αγοράς, οδηγώντας τις οικονομίες "σε μια ισορροπία χαμηλής ανάπτυξης - υψηλής ανεργίας", όπου τα πραγματικά ημερομίσθια πέφτουν και η φτώχεια κι η ανισότητα μεγαλώνουν (....) Μια άλλη αλλαγή στην παγκόσμια οικονομία, που ήρθε ως επακόλουθο των ανακατατάξεων κατά τις αρχές της δεκαετίας του '70, ήταν η σημαντική επιτάχυνση της διεθνοποίησης της παραγωγής, ένα ακόμα βήμα προς την οριστική επικράτηση των υπερεθνικών εταιρειών και των χρηματιστικών ιδρυμάτων στην παγκόσμια οικονομία (...) Οι μηχανισμοί είναι ξεκάθαροι και ορατοί. Αφού το κεφάλαιο έχει απεριόριστη δυνατότητα κίνησης και το εργατικό δυναμικό είναι δεμένο στον τόπο παραγωγής, η διεθνοποίηση της οικονομίας δίνει στους εργοδότες την ευκαιρία να χρησιμοποιήσουν το εργατικό δυναμικό μιας χώρας για να συμπιέσουν τις εργατικές αμοιβές στις άλλες. Η μέθοδος είναι εξυπηρετική και για την υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου, της κοινωνικής ασφάλισης, των ευκαιριών και των προσδοκιών της μεγάλης πλειοψηφίας, ενώ τα κέρδη των πλουσίων συσσωρεύονται και οι προνομιούχοι κύκλοι ζουν βουτηγμένοι στην πολυτέλεια. Σημειώστε ότι η κινητικότητα του κεφαλαίου και η ακινησία του εργατικού δυναμικού αντιστρέφει τις βασικές αρχές της κλασικής οικονομικής θεωρίας που στήριζε τα συμπεράσματά της περί των θετικών συνεπειών του συγκριτικού πλεονεκτήματος και του ελεύθερου εμπορίου στην υπόθεση ότι το κεφάλαιο είναι σχετικά ακίνητο, ενώ το εργατικό δυναμικό διαθέτει μεγάλη κινητικότητα, υπόθεση που ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα την εποχή του Ρικάρντο (....) Η Τζένεραλ Μότορς άνοιξε ένα εντυπωσιακό εργοστάσιο αξίας 690 εκατομμυρίων δολαρίων στην πρ. Ανατολική Γερμανία, όπου οι εργάτες είναι πρόθυμοι "να δουλεύουν περισσότερες ώρες απ' τους καλομαθημένους συναδέλφους τους στη Δυτική Γερμανία" αμειβόμενοι με το 40% μόνο του δυτικού ημερομισθίου και με ελάχιστες παροχές, εξηγούν οι Financial Times μην μπορώντας να κρύψουν τον ενθουσιασμό τους. Η περιοχή προσφέρει νέες ευκαιρίες στις επιχειρήσεις που θέλουν να μειώσουν τα έξοδά τους, χάρη στην "αυξανόμενη ανεργία και τη φτώχεια που απειλεί μεγάλες μερίδες της εργατικής τάξης", στο βαθμό που θεσμοθετούνται καπιταλιστικές μεταρρυθμίσεις. Η Πολωνία είναι ακόμα καλύτερη από την πρ. Ανατολική Γερμανία, αφού τα ημερομίσθια που ζητούν οι Πολωνοί εργάτες αντιπροσωπεύουν μόνο το 10% εκείνων που απαιτούν οι καλομαθημένοι Δυτικογερμανοί εργάτες· κι αυτό οφείλεται "στις σκληρές προσπάθειες της πολωνικής κυβέρνησης που υιοθέτησε αυστηρή κι αλύγιστη στάση στα εργατικά θέματα.****

Εντοπίσατε, υποθέτω, ποιο είναι το ρεζουμέ της υπόθεσης.
Οι "καλομαθημένοι" Γερμανοί, και γενικότερα ο πλούσιος ευρωπαϊκός Βορράς, αποφάσισε να εντάξει και την πατρίδα μας στην "ισχνή" περιφέρεια του ευρωπαϊκού Νότου. Γιατί να τρέχει ο Βορειοευρωπαίος "μπίζνεσμαν" στην κοινωνικοπολιτικά επισφαλή Άπω Ανατολή, όταν μπορεί να "επενδύσει" σ' έναν καθημαγμένο και κατατρομοκρατημένο ευρωπαϊκό Νότο; Αν μπορεί να αγκιστρώσει Ευρωπαίους κουλήδες στη νότια κι ανατολική αυλή του, τόσο το καλύτερο γι' αυτόν και τόσο το χειρότερο γι' αυτούς: ας πρόσεχαν!
Αυτή είναι, εν ολίγοις, η "ανάπτυξη" που ευαγγελίζονται τα ημέτερα πουλέν του..."σοσιαλονεοφιλελευθερισμού".
Μιλάμε για έναν καπιταλισμό ατόφιο, χωρίς αναστολές και προσχήματα, όσο πιο βάρβαρο και στυγνό επιτρέπουν οι συνθήκες, μια πραγματική δικτατορία των πολυεθνικών και των τραπεζών. 

Ζούμε στην εποχή όπου οι λαοί αποτελούν πραμάτεια στο αγοραίο νεοφιλελεύθερο παζάρι και, δυστυχώς για μας, είμαστε φτηνό και δευτεροκλασάτο εμπόρευμα.




* N. Chomsky, Παλιές και νέες τάξεις πραγμάτων, μτφ. Μ. Αγγελίδου, εκδ. Λιβάνη, Αθήνα 1996, σ: 209
** Κ. Τσουκαλάς, "Τζαμπατζήδες στη χώρα των θαυμάτων: Περί Ελλήνων στην Ελλάδα", Ελληνική Επιθεώρηση Πολιτικής Επιστήμης. τ. 1, 1993
*** Γ. ΡΟΥΣΗΣ, "Περί ιδιωτικοποίησης της πολιτικής και «αγορών»", ανακτήθηκε από το enet.gr, την 17/5/2011, 11:24
**** N. Chomsky, ό.π., σ: 361-365

Πέμπτη, 12 Μαΐου 2011

Δειμοκρατία*...

...*όχι, δεν έχω κάνει κανένα ορθογραφικό λάθος.
Ο Δείμος ήταν γιος του Άρη και της Αφροδίτης, δαίμονας της φρίκης του πολέμου και της τυραννίας κι αδελφός του Φόβου.




(προσέξτε ότι ο αστυνομικός κρατά το γκλομπ ανάποδα, προφανώς για να επιτύχει τη μεγαλύτερη δυνατή ζημιά)








 
"Όταν η αδικία γίνεται νόμος, η αντίσταση γίνεται καθήκον."

Δευτέρα, 9 Μαΐου 2011

Ελεήστε στραβοί...

...τον ανοιχτομάτη!


Μπογιόπουλος: “Μέσα στα δύο τελευταία χρόνια η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει εγκρίνει 4,2 τρις (ΤΡΙΣ) ευρώ προς τους τραπεζίτες”(*)
by anarmodios

(*) Δηλαδή ο κάθε ένας ευρωπαίος, από τα 500 εκατομμύρια κατοίκων των χωρών μελών της ΕΕ (των βρεφών συμπεριλαμβανομένων), έχει ελεήσει τις τράπεζες, μόνο την τελευταία 2-ετία, με 8 χιλιάρικα. Καλό, δε λες!

Τα αποσπάσματα είναι από παλαιότερες εκπομπές του Ν. Χατζηνικολάου (αφού τον χαλάει αυτός ο Μπογιόπουλος, τι επιμένει και τον καλεί;) Δείτε τους υπόλοιπους καλεσμένους τι ωραιότατο τουμπεκί ψιλοκομμένο που κάνουν. Χάρμα οφθαλμών!





Μπογιόπουλος:

"300 δις κέρδη οι τράπεζες από το 2004 ως το 2009, 500 δις οι οφ-σορ εταιρίες ετησίως, 60 δις οι χρυσοκάνθαροι του χρηματιστηρίου μέσα σε μία δεκαετία (12 δις μέσα στο 2009), 27 δις στο ΝΑΤΟ για εξοπλιστικά προγράμματα (το ΝΑΤΟ ξέρετε είναι αυτό το οποίο δεν ξέρει αν τα Ιμια είναι ελληνικά), 117 δις σε ρέπος και συμφωνίες επαναγοράς… είναι οι λεγόμενοι ραντιέρηδες που έλεγε ο Α. Παπανδρέου.
Επαναλαμβάνω, νάτα τα λεφτά, να πάνε να τα πάρουνε.

Αφού χρειάζεται γεναιότητα για να λέμε ονόματα, αυτά είναι αποτελέσματα μιας πολιτικής, είναι η πολιτική που κάνει πλούσιο τον Λάτση, τον Βαρδινογιάννη, τον Μπόμπολα, τον Βγενόπουλο, τον Κόκκαλη, τον Κυριακού και όλους τους υπόλοιπους.

Και κάνει φτωχό τον Μήτσο, τον Αποστόλη, τη Μαρία και την Γιωργία.

Αυτή είναι η πολιτική που ακολουθείται στην Ελλάδα, είτε με πράσινη είτε με γαλάζια εκδοχή.

Ως εκ τούτου λοιπόν, το δημόσιο χρέος που πάνε να το φορτώσουν στον μισθωτό των 1000 ευρώ, είναι τα λύτρα μιας πολιτικής ομηρίας. Μιας πολιτικής ομηρίας που έχει υποστεί ο ελληνικός λαός εδώ και 30 χρόνια. Είναι τα λύτρα που μετατράπηκαν σε ιδιωτικό πλούτο για μία κάστα χρυσοκάνθαρους με παραγεμισμένες θυρίδες και χρυσά θησαυροφυλάκια.

Εκεί είναι τα λεφτά και να πάνε να τα πάρουν από κει."

Πηγή: sxoliastesxwrissynora

Αλιεύθηκε από το gregordergrieche

Το ενέχυρο...


Τά 'χουμε γράψει εδώ και μήνες: το Τελευταίο Μεγάλο Ψευτοδίλημμα, που θα θέσει η κατοχική κυβέρνηση στον ελληνικό λαό, θα είναι του ύφους:
Ή ξεπουλιόμαστε ή χανόμαστε!

Στα μυστικοσυμβούλια της Ευρώπης, όπου παίζουν τη μοίρα μας στο παζάρι της αγοράς, δεν αντιμετωπίζουν, απ' την άλλη, κανένα δίλημμα: το Ολοκαύτωμα της Ελλάδας και του ελληνικού λαού είναι "μονόδρομος".
Θυμώνουν κιόλας, που υπάρχουν...καθυστερήσεις στο λεπίδι και το μπουρλότο.
Τα "νούμερα δεν βγαίνουν", ανακοινώνουν τώρα οι νεοφιλελεύθεροι ιεροφάντες, δήθεν στα κρυφά...τάχα μου πως διέρρευσαν τα..."μυστικά" στον Spiegel. Τάχα μου πως ο εντεταλμένος αναίσχυντος ανθυποθησαυροφύλακας ανακάλυψε, αίφνης, κι αυτός με τη σειρά του πως "τα νούμερα δεν βγαίνουν" και πως φταίει η ύφεση, η υστέρηση των εσόδων, η δυσθυμία των θεών της "αγοράς" (που προφανώς δεν χαμπαρίζουν -κι ούτε ήταν ποτέ αυτό το ζητούμενο- απ' την θυσία της "Ιφιγένειας"), οι "κοπρίτες", οι Νεφελίμ...τέλος πάντων, φταίνε οι πάντες, πλην βεβαίως του εσμού των εντεταλμένων υπαλληλίσκων που παριστάνουν το ελληνικό γκουβέρνο (και φυσικά των πρόθυμων εξαπτέρυγων), που, γνωρίζοντας εξ' αρχής τα πάντα, οδήγησαν, βάσει σχεδίου, την Ελλάδα και τους Έλληνες στο αγοραίο τροϊκανό ικρίωμα.

Αν ζούσαμε σε άλλες εποχές, όπου θα υπήρχαν ακόμα ίχνη φιλότιμου, ενδεχομένως να φωνάζαμε: "Αιδώς, αχρείοι!"
Ωστόσο, οι κουίνσλιγκ που μας καταδυναστεύουν, κι η δωσιλογική "συμμαχία των προθύμων", θεωρούν ότι η ελληνική κοινωνία έχει αποσυντεθεί σε τέτοιο σημείο, ως πολιτικός και κοινωνικός οργανισμός, ώστε τα αντανακλαστικά της έχουν πέσει στο επίπεδο της μολόχας κι ως εκ τούτου δεν πρόκειται να αντιδράσει δυναμικά ποτέ.
Ως ένα σημείο έχουν δίκιο.
Εκείνο που μάλλον δεν έχουν πάρει χαμπάρι, είναι ότι καθημερινά συμβαίνει στη βάση της κοινωνίας μια ζύμωση και ταυτόχρονα μια αφύπνιση. Μια διαδικασία που δεν θ' αργήσει να οδηγήσει σε εκρηκτικές καταστάσεις.
Τότε, όταν ο, παραδοσιακά συντηρητικός, Έλληνας (πάλαι ποτέ) "νοικοκύρης" απαξιώσει οριστικά τις πολιτικές δεισιδαιμονίες των μεταπολιτευτικών τοτέμ, ενδεχομένως να θυμηθούν οι πονηροί πολιτευτάδες, αλλά και τα νεοφιλελεύθερα κονκλάβια, ότι "εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε".

Κυριακή, 8 Μαΐου 2011

Η χοντρομπαλού...




"Η χοντρομπαλού"
Σταύρος Ξαρχάκος & Δέσπω Διαμαντίδου (Ντουέτο)
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος

Μια Κυριακή στην Κοκκινιά
στην παιδική μου γειτονιά
είδα μια γριά χοντρομπαλού
που ο νους της έτρεχε αλλού

Την κοίταξα με κοίταξε
σαν κουκουβάγια σε μπαξέ
και μου 'πε με φωνή θολή
που μάνα θύμιζε τρελή:

«Σε χώμα φύτρωσα ζεστό
αιώνες πριν απ' τον Χριστό.
Ζούσα καλά κι ευχάριστα
κι έπαιρνα μόνο άριστα.

Μα σαν προχώρησε ο καιρός
έγινε ο κόσμος μοχθηρός
και με βατέψανε, που λες,
αράδα βάρβαρες φυλές

Σελτζούκοι Σλάβοι Ενετοί
λες κι ήταν όλοι τους βαλτοί
Τότε κατάλαβα γιατί
καμένο ήμουνα χαρτί
δίχως χαρά δίχως γιορτή

Σιγά σιγά και ταπεινά
μ' αγώνες και με βάσανα
καινούργια έβγαλα φτερά
μα ήρθαν τα χειρότερα

Είδα το ίδια μου παιδιά
να δίνουν σ' άλλους τα κλειδιά
και με χιλιάδες ψέματα
με προδοσίες κι αίματα
να μου σπαράζουν την καρδιά

Γι' αυτό μια νύχτα σκοτεινή
θ' ανέβω στην Καισαριανή
με κουρασμένα βήματα
να κλάψω για τα θύματα
στ' αραχνιασμένα μνήματα

Κι εκεί ψηλά στον Υμηττό
αντίκρυ στον Λυκαβηττό
μικρό κεράκι θα κρατώ
να φέγγει χρόνους εκατό»