Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2011

Μοναχικοί συνοδοιπόροι...


ΟΙ ΑΣΤΕΓΟΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ
(Αλιεύθηκε από το ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ - ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟ)

Υπάρχουν δυο κατηγορίες "πρώην" στις οποίες ανήκει ένα σεβαστό μέρος του πληθυσμού.
Οι πρώην καπνιστές και οι πρώην αριστεροί που εγκατέλειψαν τις παράγκες...

Το πρόβλημα είναι πως στη πρώτη κατηγορία οι ανήκοντες, αποχωρώντας όντως βρήκαν την υγειά τους και όχι μόνο, δεν ένοιωσαν καμιά ανάγκη να εξαρτηθούν από κάτι άλλο γιατί η αποχώρησή τους πρώτα από όλα ήταν μια επιλογή του να μην έχουν να κάνουν πλέον με κάτι που είχαν αποφασίσει πως είναι άχρηστο και επικίνδυνο και το καταδίκασαν ρητά.

Στη δεύτερη περίπτωση τα πράγματα είναι λιγάκι πιο πολύπλοκα... , ο ανένταχτος πλέον πρώην αριστερός δεν έχει αποφασίσει πως οι ιδέες που πίστευε είναι δηλητηριώδεις και καταδικασμένες, αλλά δεν αντέχει άλλο τους ανόητους που τις διαχειρίζονται. Στην ουσία δεν καταδικάζει το τσιγάρο του, απλά κάποια στιγμή συνειδητοποιεί πως του το πλασσάρουν σκάρτο και νοθευμένο. Η για να το πάμε ακόμα πιο πέρα ανακαλύπτει πως οι εποχές ίσως χρειάζονται κι ένα νέο είδος καπνού.

Κόβοντας λοιπόν τη βλαβερή συνήθεια να είναι ένα κουφό και πειθήνιο κομματόσκυλο, βρίσκεται αντιμέτωπος με δυο εχθρικά στρατόπεδα. Ένα είναι οι πρώην σύντροφοι, οι οποίοι με την αποχώρησή του τον βάζουν κατ΄ευθεία στη λίστα των αντιπάλων και δεν θέλουν σκοτίζονται και ιδιαίτερα να καταλάβουν γιατί ο μέχρι πρότινος σύντροφος έφυγε και παραμένουν προσκολλημένοι σε όλα εκείνα που τον απώθησαν και το άλλο φυσικά είναι οι αντίπαλοι πολιτικοί χώροι στους οποίους ποτέ δεν ανήκε και ούτε θέλει να ανήκει γιατί δεν μοιράζεται τις ιδέες τους. Εννοείται πως στη κατηγορία των πρώην που αναφέρω σε αυτό το κείμενο δεν συμπεριλαμβάνονται οι πρώην αριστεροί οι οποίοι απλά βολεύτηκαν κάπου και ονόμασαν τις ιδέες τους νεανικές ανοησίες.

Στην ουσία ο ανυπότακτος αριστερός, είναι ένα παιδί που έφυγε από το σπίτι του γιατί αυτό το σπίτι δεν ανταποκρινόταν πλέον στις προσδοκίες του και στα όσα είχε ονειρευτεί να φτιάξει με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Ενα σπίτι όπου έχει καταληφθεί από δικτατορίσκους με αραχνιασμένες ιδέες και οράματα και έχει πάρει περισσότερο τη μορφή ενορίας όπου οι περισσότεροι θεωρούν σαν υποχρέωση να πηγαίνουν στην εκκλησία. Κανείς δεν αμφισβητεί τα δόγματά της, μπαίνουν οι πιστοί ανάβουν ένα κερί και λένε απέξω κι ανακατωτά τα ευαγγέλια λαμβάνοντας το ικανοποιητικό χαμόγελο του ιεράρχη που αγκαλιάζει περήφανα το ποίμνιό του (και που φυσικά θεωρεί πως του ανήκει)

Οι άστεγοι αριστεροί είναι ένα μεγάλο κομμάτι των συνειδητοποιημένων πολιτών. Και μάλιστα ένα πολύ ιδιαίτερο κομμάτι γιατί συνήθως στους κόλπους τους υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι ιδιαίτερα χαρισματικοί, υψηλής μόρφωσης, με πάθος και όνειρα, οι οποίοι έχουν βγει καθαροί από βρώμικα πολιτικά παιχνίδια και έχουν ιδιαίτερη αίσθηση της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Είναι δημοκράτες, προοδευτικοί που αντιτάσσονται στο φασισμό κάθε μορφής και δεν είναι βολεμένοι. Δηλαδή υπάρχει μέσα σε αυτούς τους άστεγους μια φλόγα που επιμένει να κρατιέται ζωντανή. Και μια πολιτική ωριμότητα που αναπτύσσεται μέσα από αυτό το συναίσθημα ελευθερίας της σκέψης.

Επί πλέουν τέτοιου είδους άνθρωποι δεν μπορούν ποτέ να καθίσουν ήσυχοι. Γιατί αν η ησυχία και το βόλεμα ήταν η επιδίωξή τους και η οποιαδήποτε κομματική ομπρέλλα θα είχαν χωθεί κάπου και θα λουφάζανε όπως οι υπόλοιποι. Όμως συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Μέσα στην άστεγη αριστερά υπάρχει όλη η αφρόκρεμα μιας επαναστατικότητας χαμένης από τα γερασμένα και κολλημένα μαγαζάκια. Ίσως γι΄αυτό πολλοί από αυτούς κάνουν επιλογές που θεωρούνται αντιδραστικές και κατακρίνονται. Δοκιμάζουν χώρους που δεν θα έπρεπε να είναι, εγκρίνουν και απορρίπτουν κινήσεις, ιδέες και ανθρώπους ανεξάρτητα από κλισε ιδεολογικά και δημιουργούν αμφιβολίες για την ειλικρίνεια των κινήσεών τους. Στα ελεύθερα πνεύματα υπάρχει ακόμα η αντίληψη πως ο κόσμος κινείται και αλλάζει. Πως η ιστορία έχει μεταβολές που πρέπει κανείς να αντιλαμβάνεται και να ανασυντάσσεται για να τις κατανοήσει. Είναι άνθρωποι που δεν έχουν παραδώσει σε κανένα Πάπα το αλάθητο και έτοιμοι να μάθουν από τα λάθη και να προχωρήσουν στις επιταγές των καιρών.

Ένα μεγάλο ποσοστό από το κίνημα του "κανένα" είναι αυτά τα αδέσποτα αγρίμια. Μαζί με τους απολιτίκ που ψάχνουν τη ταυτότητά τους, τους ιδεολογικά αντιπάλους συμπολίτες που μοιράζονται όμως τις επιπτώσεις της επέλασης της μνημονιακής κυβέρνησης, τους παραδοσιακά δεξιούς ή κεντρώους ή τους εξωκοινοβουλευτικούς αριστερούς, με όλους έχουν το ελεύθερο να επικοινωνήσουν, να μιλήσουν να ψάξουν. Στην ουσία είναι οι τελευταίοι κρίκοι που μπορούν να συνδέσουν τα ασύνδετα γιατί εμπνέονται από την ουσία της διδασκαλίας και όχι από το γράμμα του δόγματος.

Η παραδοσιακή σριστερά και τα πιστά μέλη της νοιώθουν ήσυχοι να θεωρούν αυτά τα αγρίμια αποδιοπομπαίους τράγους, να τους στολίζουν με κοσμητικα επίθετα που έχουν πλέον κουράσει τους πάντες και καταντάνε γραφικά, αλλά η αλήθεια είναι πως καθώς οι καιροί έχουν αλλάξει και γίνονται ασύλληπτες αλλαγές στο παγκόσμιο χάρτη και στα μυαλά των ανθρώπων, είμαι βέβαιη πως τα αδέσποτα αγρίμια διαφόρων πρώην γερασμένων παρατάξεων που τίποτα νέο δεν έχουν επιθυμία να προσφέρουν πλέον (από ότι βλέπουμε συνεχώς) θα βρουν ένα τρόπο να δημιουργήσουν το καινούριο που τελικά αποζητά η μεγάλη πλειοψηφία του κόμματος του κανένα που πλάκα πλάκα έχει φτάσει να είναι το μισό εκλογικό σώμα τουλάχιστον....

Με θλίψη βλέπω ανθρώπους ικανούς και ειλικρινείς που έχουν βράσει αυγό στη καρέκλα από τις μελέτες και έχουν βγάλει κάλους τα πόδια τους να αγωνίζονται για κάτι που δεν πάει άλλο, πως μπορούν να αναλώνονται σε τόσες άσκοπες αναλύσεις για να αποδείξουν την ορθότητά τους, χωρίς να έχουν κάνει ένα βασικό ερώτημα μέσα τους, μακριά από το βλέμμα το Βούδα.... μήπως τελικά ο γάϊδαρος δεν πετάει?....

Αιώνας...


H προσφορά κι η ζήτηση ρυθμίζουνε την κοινωνία
έλεγε ο μεγάλος αδερφός μου Mαρξ. Ένα μικρό, ανήθικο
εμπόριο
κάθε χειρονομία, κάθε λέξη, κι η πιο κρυφή σου σκέψη ακόμα,
μεγάλα λόγια στις γωνιές των δρόμων, οι ρήτορες σαν τους
λαχειοπώλες
διαφημίζοντας όνειρα για μελλοντικές κληρώσεις
τα αισθήματα στο Xρηματιστήριο, στα λογιστικά βιβλία
δούναι και λαβείν, πίστωση, χρέωση,
ισολογισμοί, εκπρόθεσμες συναλλαγματικές, μετοχές,
χρεώγραφα
κι ας κλαίει αυτή η γυναίκα στο δρόμο, τί σημασία έχει;
«ζούμε σε μια μεγάλη εποχή», οι παπαγάλοι δεν κάνουν
ποτέ απεργία
μικροί, ανάπηροι μισθοί αγορασμένοι με νεκρές
περηφάνειες
γνώση αβέβαιη, πληρωμένη μ' όλη τη βέβαιη νειότη σου,
βρέχει νομίσματα, οι άνθρωποι τρέχουν σαν τρελλοί να τα
μαζέψουν
νομίσματα όλων των εποχών, ελληνικά, ρωμαϊκά, της Bαβυλώνας,
δολλάρια ασημένια
η βροχή είναι πυκνή, ανελέητη, πολλοί σκοτώνονται
πλανόδιοι έμποροι αγοράζουνε τα πτώματα ― θα χρειαστούν
μεθαύριο
σαν ανεξόφλητες αποδείξεις της «μεγάλης μας εποχής»,
κι αυτούς τους λίγους στίχους χρειάστηκε ένα ολόκληρο
θησαυροφυλάκιο πόνου, για να τους αποσπάσω
απ' τη φιλάργυρη αιωνιότητα, σαν τοκογλύφοι οι μέρες μας
μάς κλέβουν τη ζωή, τί ζέστη, θε μου, κι όμως βρέχει,
τί καιρός, μα δε θα μου τη σκάσετε εμένα, κύριοι,
είμαι ιδιοφυία στο είδος σας, πίστωση, χρέωση,
ο Pοκφέλλερ άρχισε
πουλώντας καρφίτσες. Θα χτίσω, λοιπόν, κι εγώ ένα μεγάλο
προστατευτικό σπίτι
με τις πέτρες που μου ρίξατε
σ' όλη τη ζωή μου.

"Aιώνας εμπορίου"
Λειβαδίτης Tάσος

SAVE SHYLOCK!


"Standard & Poor's: Εγγυηθείτε την ανεξαρτησία μας" (Αλιεύθηκε από το tvxs)

Να εγγυηθούν την ανεξαρτησία του έργου των οίκων αξιολόγησης, ενάντια σε κάθε πολιτική πίεση, ζήτησε χαρακτηριστικά από τα μέλη του Κογκρέσου ο πρόεδρος του αμερικανικού οίκου Standard&Poor's Ντίβεν Σάρμα. Σημειώνεται ότι το Κογκρέσο επεξεργάζεται αυτή την περίοδο την έκδοση ενός ενιαίου κανονισμού για τη λειτουργία των οίκων αξιολόγησης.
«Στην παγκόσμια οικονομία, όπου αξιολογούμε σήμερα 120 κυρίαρχα κράτη, είναι ιδιαίτερα σπουδαίο οι μέθοδοι της αξιολόγησης να μην υπόκεινται στην πολιτική επιρροή ενός ή περισσοτέρων κρατών, που θα επιδιώξουν περαιτέρω να αντλήσουν όφελος, όσον αφορά τη δική τους αξιολόγηση», τόνισε ο Σάρμα.
Ρε σεις...τι να πει κανείς, τα άτομα έχουν ξεφύγει εντελώς, εντελώς λέμε, μιλάμε έχουν πάθει οξεία...εγκεφαλοπάθεια, όχι παίξε γέλασε!
Αν δεν ήταν τόσο εξοργιστικό όλο αυτό το σκηνικό, θα μπορούσε να ήταν ο ορισμός του γελοίου.

Τρίτη, 26 Ιουλίου 2011

Αγωνία...


Όπου και να στρέψεις το βλέμμα σου πια, υπάρχει αγωνία, φόβος, απόγνωση: "Τι θ' απογίνουμε;"
Κάθε μέρα χιλιάδες κόσμος αντιμέτωπος με τη βάσανο της ανεργίας. Άνθρωποι αξιοπρεπείς, να παρακαλάνε πια για ένα δίευρο, "να πάρω ψωμί, ρε παιδιά". Τους ξέρεις, φίλοι, άνθρωποι εργατικοί, έντιμοι, νοικοκύρηδες, ντρέπεσαι την ώρα που βγάζεις τα λεφτά της επαίσχυντης "φιλανθρωπίας".
Τρόμος.
Το νοίκι απλήρωτο μήνες, να κρύβεσαι μη σε πετύχει ο ιδιοκτήτης. Το ρεύμα τα ίδια, περιμένεις τη μέρα που θα το κόψουν: "Πώς θα ζήσουμε;". Μήνες άνεργος ο πατέρας, η μάνα απολύθηκε απ' τα πέρσι, το παιδί ζητάει παπούτσια, ρούχα. Τι να του πεις; Πώς να πεις στο παιδί σου ότι έφτασαν οι μέρες που δικάζουν; Πώς να τ' αντικρίσεις; Τα βράδια ο κόσμος κλαίει, ύπνος δεν κολλάει.

Σκέψεις πολλές, βασανιστικές, το αύριο εφιαλτικό: "Ας πέθαινα, Θεέ μου, απόψε το βράδυ· να γλιτώσω!". Τ' άκουσα κι αυτό σήμερα. Τι να του πεις τ' ανθρώπου; Μού 'ρθαν κλάματα.
Γέροντες που κόβουν τα φάρμακά τους γιατί δεν έχουν πια να πληρώσουν την συμμετοχή, αμέτοχοι πια η αρρώστια κι ο θάνατος, άνθρωποι που ψάχνουν στα σκουπίδια για να βρουν κάτι να φάνε. Να φάνε, ρε αλήτες, να επιβιώσουν. Νέοι χωρίς όνειρα, χωρίς ελπίδα, χωρίς χαμόγελο, χωρίς ζωή. 400 ευρώ για να κουβαλάει όλη μέρα, σαν το υποζύγιο, στην αποθήκη του σούπερ μάρκετ. "Τυχερός είσαι", είπε κάποιος. Τυχερός; Το παιδί χαμογέλασε μελαγχολικά. 400 ευρώ, όνειρα μιας ζωής 25 χρόνων. Τυχερός... Ο άλλος πέτυχε στο πανεπιστήμιο. Κόπιασε. Τώρα καμαρώνει. Ποιος θα του πει ότι δεν υπάρχουν χρήματα για να πάει στην επαρχία να σπουδάσει; Μα ούτε και δουλειά υπάρχει, για να πάει να δουλέψει. Ποιος θα του το πει, ποιος θ' αναμετρηθεί με την απογοήτευση ενός παιδιού 17 χρονών; Ποιος έχει τα κουράγια; Στα λέει ο πατέρας και σε κοιτάζει στα μάτια: "πες μου εσύ". Τι να πεις;
Μια Ελλάδα βυθισμένη στην μιζέρια. Η απόγνωση ριζώνει, κάθε μέρα όλο και πιο βαθειά, σαν μαύρο σύννεφο, σαν θάνατος αργός, βασανιστικός.
"Υπομονή", μια λέξη. Και δεν βγαίνει η μέρα.



"Οι μέρες που δικάζουν"
Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης

Έρχονται πια, οι μέρες που δικάζουν
Θα μετρηθούν τα ποσοστά μας
Και θα τα βρούμε όλα μπροστά μας
Δεν το φοβάμαι
Ούτε το θέλω

Μα δεν υπάρχουν λαγοί μεσ΄ στο καπέλο
Τώρα θα δούμε τα λεφτά μας τι αγοράζουν

Κι αν όλα βγουν αληθινά
Δεν θα χαρώ ούτε θα κλάψω
Και δεν θα πω «στο είχα πει»
Δεν ξέρω πως ούτε γιατί
Χωρίς μια λέξη το τσιγάρο σου θα ανάψω

Και τα παιδιά που χάσανε την μπάλα
Που δεν τους βγαίνουν τα όνειρά τους
Βλέπουν να χάνεται η στεριά τους
Και δεν το θέλουν
Και φοβούνται

Πως όλα τώρα θα ΄ναι λίγα και μικρά
Κι ούτε τα λάθη τους δεν θα ΄ναι πια μεγάλα

Σάββατο, 23 Ιουλίου 2011

Εδώ Πολυτεχνείο...


41 αντιστασιακοί δεν μετέχουν στη δεξίωση του Προέδρου Δημοκρατίας
Εκφράζουν την αντίθεσή τους στις μεθοδεύσεις της κυβέρνησης

«Όσοι και όσες υπογράφουμε αυτό το κείμενο δεν υπήρξαμε υποτελείς στη χούντα των πραξικοπηματιών συνταγματαρχών. Αγωνιστήκαμε εναντίον τους με το βλέμμα στους αγώνες και τις θυσίες του ελληνικού λαού κατά τη διάρκεια της νεώτερης ιστορίας για Ελευθερία, Δημοκρατία και κοινωνική Δικαιοσύνη.

Υπερασπιζόμενοι τις αξίες και τα οράματά μας, υποστήκαμε τις συνέπειες: φυλακίσεις, εξορίες, βασανιστήρια. Δεν υπήρξαμε και δεν θα γίνουμε ποτέ υποτελείς τυραννικών καθεστώτων, ακόμα κι αν αυτά φέρουν τον ψευδεπίγραφο τίτλο «Δημοκρατία». Μας είναι αδιανόητο να αγνοήσουμε τους καθημερινούς αγώνες των εκατοντάδων χιλιάδων οικονομικά και πολιτικά λεηλατημένων Ελλήνων, που έπεσαν θύματα ενός διεφθαρμένου και απαξιωμένου πολιτικού συστήματος, το οποίο εξακολουθεί να αυτοπροσδιορίζεται ως «δημοκρατία».

Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τα δεσμά που, με την απόλυτη και απαράγραπτη ευθύνη των κυβερνώντων και των ύπατων θεσμικών εκφραστών του πολιτεύματος, χαλκεύονται σήμερα για τη χώρα, τα δεινά που οι αποφάσεις των κυβερνητών επιφυλάσσουν στο λαό.


Θεωρούμε απαρέγκλιτη δημοκρατική μας υποχρέωση να αντισταθούμε στις αντισυνταγματικές και πολιτικά επικίνδυνες μεθοδεύσεις που μετατοπίζουν την έδρα της πολιτικής νομιμότητας από το Κοινοβούλιο στις «αγορές».

Μεθοδεύσεις που υποθηκεύουν το αύριο της χώρας και τα κυριαρχικά δικαιώματα του ελληνικού λαού, κατεδαφίζουν τις κοινωνικές και πολιτικές κατακτήσεις των παλαιών και υπονομεύουν το μέλλον των νέων.

Η δημοκρατική συνείδηση και το αίσθημα δικαίου μάς απαγορεύουν να συμμετάσχουμε σε μια εκδήλωση κενή περιεχομένου, επίφαση δημοκρατικής ευαισθησίας, ανούσια παράσταση δήθεν πολιτικής συναίνεσης και κοινωνικής ομοψυχίας, όπως, δυστυχώς, καταλήγει να είναι, το δυσοίωνο τούτο έτος 2011, η προεδρική δεξίωση της 24ης Ιουλίου «για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας».

Οι υπογράφοντες δηλώνουμε την αντίθεσή μας σε οποιαδήποτε απόφαση συμμετοχής στην προεδρική δεξίωση της 24ης Ιουλίου 2011 και στην κατ' επίφαση απόδοση τιμών στους αντιδικτατορικούς αγωνιστές της περιόδου 1967 - 1974. Αρνούμαστε να προσφέρουμε νομιμοποίηση στην οικονομική δικτατορία που εξυφαίνεται σε βάρος του λαού. Αρνούμαστε τη μετάλλαξη της χώρας μας σ' αυτό που εμείς ονομάζουμε «ασήμαντη» δημοκρατία».



Υπογράφουν:

Ιωσήφ Αναστασίου, Γιάννης Βασιλειάδης, Πέτρος Βλάσσης, Μπάμπης Γεωργούλας, Μαργαρίτα Γιαραλή, Κωστής Γιούργος, Μίμης Δαρειώτης, Βασίλης Δεμουρτζίδης, Μπούλη Θεοφυλακτοπούλου, Παναγιώτης Καϊσίδης, Τάσος Καζλάρης, Θανάσης Καλαφάτης, Μαρία Καλλέργη, Παύλος Κλαυδιανός, Μπάμπης Κοβάνης, Γρηγόρης Κοκοζίδης, Δημήτρης Κωσταράκος, Βασίλης Κωτούλας, Αντώνης Μαργαρίτης, Δημήτρης Μαστροδήμος, Νίκος Μανιός, Τριαντάφυλλος Μηταφίδης, Μάκης Μπαλαούρας, Γιάννης Μπαλάφας, Γιάννης Μπανιάς, Μάγδα Πίττακα, Χρήστος Ρεκλείτης, Γιώργος Σαγιάς, Σπύρος Σακέττας, Γιάννης Σταματάκης, Νικηφόρος Σταματάκης, Ελλη Στεφανίδου, Γιάννης Στρατής, Νίκος Συρμαλένιος, Περικλής Τερζής, Πόπη Τζεμπελίκου, Νίκος Τσαγκρής, Κλέαρχος Τσαουσίδης, Ελένη Φατούρου-Δούμα, Νίκος Χρυσανθόπουλος.

Αλιεύθηκε από το ΒΗΜΑ

Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2011

MAYDAY!


Ο διπλός εφιάλτης και η ιστορική κρίση του καπιταλισμού

Τούτες τις μέρες ολόκληρος ο καπιταλιστικός κόσμος μοιάζει να ζει ένα διπλό εφιάλτη. Από τη μια οι ΗΠΑ, που αντιμετωπίζουν το φάσμα του χρέους με τον εκβιασμό της χρεοκοπίας και της υποβάθμισης της οικονομίας τους από τους οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης, αν οι Δημοκρατικοί και οι Ρεπουμπλικανοί δεν συμφωνήσουν στην αύξηση του νομικά καθορισμένου ορίου για το έλλειμμα του προϋπολογισμού τους. Κι από την άλλη η ΕΕ, που αδυνατεί να καταλήξει σε λύση για το χρέος μιας χώρας - παρωνυχίδας που αντιπροσωπεύει το 1,6% της ευρωπαϊκής οικονομίας και αντιμετωπίζει το ζόφο μιας ενδεχόμενης κατάρρευσης της Ιταλίας.

Πόσο τραγικά φτωχές φαντάζουν σε αυτό το σκηνικό οι φωνές που πίστευαν πως η κρίση χρέους είναι... προνόμιο της παρακατιανής Ελλάδας (ή έστω των PIGS του ευρωπαϊκού νότου) κι οφείλεται στο «μεγάλο και σπάταλο δημόσιο τομέα» (μα και στις ΗΠΑ, τη μητρόπολη του νεοφιλελευθερισμού, είναι μεγάλος;) ή στο ότι «δεν παράγουμε τίποτα» (και η Ιταλία δεν παράγει;) ή απλώς στο ευρώ και στη «στρεβλή αρχιτεκτονική» της ΕΕ.
Πολύ πιο βάσιμες μοιάζουν οι προσεγγίσεις που συνδέουν την έκρηξη του χρέους με την ιστορική κρίση που μαστίζει τον καπιταλισμό τα τελευταία χρόνια και την αδυναμία των ηγετικών του κύκλων να χαράξουν μια αξιόπιστη στρατηγική υπέρβασής της. Τη συνδέουν με την ιστορικά καθοδική κίνηση της αγοράς, της ανταγωνιστικότητας, του κέρδους, της ατομικής ιδιοκτησίας ως συντεταγμένων που εξασφαλίζουν τη συνολική πρόοδο της κοινωνίας. Και, τέλος, με την ιστορική πλέον επιβεβαίωση της άποψης πως αυτό που φταίει στην ΕΕ δεν είναι η στρεβλή αρχιτεκτονική της ή η κυριαρχία των αγορών και των νεοφιλελεύθερων αλλά ο ίδιος ο αντιδραστικός και ιμπεριαλιστικός της χαρακτήρας. Τι άλλο εκτός από αυτά αποδεικνύει το ότι ολόκληρος ο καπιταλιστικός κόσμος έχει δημόσιο χρέος 98% του παγκόσμιου ΑΕΠ (χρωστάει άλλον έναν πλανήτη, δηλαδή), που μάλιστα αυξάνεται κατά 4% ετησίως;
Με όλα αυτά πρέπει να τελειώνουμε αν θέλουμε να τελειώσουμε από εργατική σκοπιά με το χρέος και με την καταιγίδα των αντεργατικών μέτρων που παίρνονται για την... αντιμετώπισή του.

Αλιεύθηκε από την εφ. ΠΡΙΝ

Τ.Ι.Ν.Α;*

*There is no alternative?


Επιστροφή σε Υποτιμημένη Δραχμή, Πληθωρισμός Κόστους και Διεθνής Ανταγωνιστικότητα: Μία Μελέτη Εισροών-Εκροών
(Αλιεύθηκε από το PRAXIS)
Θεόδωρος Μαριόλης
Αν. Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας, Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Αποστόλης Κάτσινος
Τελειόφοιτος του ΠΜΣ Οικονομικής Επιστήμης, Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης, Πάντειο Πανεπιστήμιο

Εκδοχή του παρόντος παρουσιάστηκε σε συνάντηση του «Study Group on Sraffian Economics», τον Ιούνιο του 2011: Ευχαριστούμε τους Κώστα Παπουλή, Νίκο Ροδουσάκη, και Γιώργο Σώκλη για σχόλια και παρατηρήσεις. Περαιτέρω, ευχαριστούμε τους Σπύρο Στάλια και Λευτέρη Τσουλφίδη για ενδιαφέρουσες συζητήσεις επί της συγκυρίας. Οι σημειώσεις δηλώνονται με [.], και βρίσκονται στο τέλος του κειμένου.

1. Εισαγωγή

Κατά την άποψή μας, το βασικό πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας είναι αυτό της διεθνούς ανταγωνιστικότητας και όχι του δημοσίου χρέους ή της αναδιανομής του εισοδήματος, τα οποία συνιστούν επιφαινόμενα. Η αντιμετώπισή του κρίνεται, επομένως, ως επιβεβλημένη και επείγουσα, καίτοι είναι μάλλον αδύνατο να πραγματοποιηθεί, για συστημικούς λόγους, εντός της ΟΝΕ (βλ. Μαριόλης, 1999, 2011, και Μαριόλης και Παπουλής, 2010). Σύμφωνα με σχετικά πρόσφατες εκτιμήσεις του ΔΝΤ, οι οποίες βασίζονται (και) σε ορισμένες μη ρεαλιστικές, για την τρέχουσα περίοδο, παραδοχές, η εξισορρόπηση του τομέα εξωτερικών συναλλαγών της ελληνικής οικονομίας προαπαιτεί μία υποτίμηση, σε πραγματικούς όρους, της τάξης του 22.1% με 46.6%.[1] Στα ακόλουθα συνοψίζουμε τα αποτελέσματα μελέτης μας, η οποία εκτιμά τις επιπτώσεις ονομαστικής υποτίμησης κατά 50% στον πληθωρισμό κόστους και, κατ’ επέκταση, στη διεθνή ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας (μετρούμενη σε όρους πραγματικής συναλλαγματικής ισοτιμίας).

Με άλλα λόγια, δηλαδή, επιχειρούμε μία απάντηση στο ακόλουθο ερώτημα: εάν (i) σημειωθεί επιστροφή σε υποτιμημένη κατά 50% δραχμή, (ii) οι τεχνικές συνθήκες παραγωγής παραμείνουν αμετάβλητες, (iii) αντιπαρέλθουμε κάθε άλλο παράγοντα πληθωρισμού (π.χ. πληθωρισμός ζήτησης προκαλούμενος από νομισματική χρηματοδότηση του δημοσίου ελλείμματος) και (iv) οι εθνικές αρχές οικονομικής πολιτικής είναι σε θέση να διασφαλίσουν τη βιωσιμότητα της ακολουθούμενης συναλλαγματικής πολιτικής (επ’ αυτού, βλ. π.χ. Krugman και Obstfeld, 2011, σσ. 320-335) και, γενικά, να διευθετήσουν τις όποιες διαταράξεις δημιουργήσει η αποχώρηση της χώρας από τη Ζώνη του Ευρώ, τότε ποια θα είναι η διαχρονική εξέλιξη των τιμών των εμπορευμάτων, τα οποία παράγει η ελληνική οικονομία;

Σπεύδουμε, ωστόσο, να τονίσουμε a priori ότι, καίτοι τα αποτελέσματα αυτού του πειράματος «αδρανούς ατμόσφαιρας» είναι σημαντικά και χρήσιμα, δεν επαρκούν, αυτά καθαυτά, για να δικαιώσουν ούτε αυτές/ούς που είναι υπέρ της επιστροφής στη δραχμή ούτε εκείνους που είναι κατά. Δεν μπορούμε να επιμείνουμε, εδώ, σε ένα από τα κύρια γνωρίσματα της μοντέρνας εποχής, δηλ. στη συνεχή διαδικασία αναγωγής πολυδιάστατων ζητημάτων στο μονόμετρο ερώτημα «υπέρ ή κατά;», αλλά μόνον να υπενθυμίσουμε μία παρατήρηση του Vaneigem (1962-63, §18): «Προσφέροντας μία καρικατούρα των ανταγωνισμών, η εξουσία πιέζει τον καθένα να είναι υπέρ ή κατά της Μπριζίτ Μπαρντό, του «νέου μυθιστορήματος», της Σιτροέν Κατρ Σεβώ, του σπαγγέτι, του μεσκάλ, της μίνι φούστας, του ΟΗΕ, των κλασικών ανθρωπιστικών σπουδών, της εθνικοποίησης, του θερμοπυρηνικού πολέμου και του ωτοστόπ. Ζητείται η γνώμη όλων για κάθε λεπτομέρεια, προκειμένου να τους αφαιρεθεί ακόμα αποτελεσματικότερα η δυνατότητα να έχουν μία γνώμη για την ολότητα.» (πρόσθετη έμφαση).

2. Το αναλυτικό πλαίσιο

Το αναλυτικό πλαίσιο της μελέτης είναι ακριβώς αυτό που συγκροτήθηκε στο Μαριόλης et al. (1996) και, επομένως, δεν απαιτείται να εκτεθεί, εδώ (ούτε, βεβαίως, να αναλυθούν τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα μίας υποτίμησης, γενικά): συνίσταται σε τρία εναλλακτικά πολυτομεακά υποδείγματα-σενάρια εξέλιξης των τιμών, τα οποία εφοδιάζουμε, τώρα, με στοιχεία από τον Συμμετρικό Πίνακα Εισροών-Εκροών (SIOT) της ελληνικής οικονομίας, για το έτος 2005, ο οποίος είναι ο πλέον πρόσφατος από τους διαθέσιμους και συναθροίζει το σύνολο των εγχωρίως παραγομένων εμπορευμάτων σε 59. [2]

Έχουμε λόγους να θεωρούμε ότι αυτό το πλαίσιο ενέχει, σε βραχυχρόνιο ορίζοντα, σημαντικούς βαθμούς αξιοπιστίας, όχι μόνον λόγω της θεωρητικής συνοχής του αλλά και επειδή δοκιμάστηκε, πρακτικά, κατά την τελευταία υποτίμηση της δραχμής (ύψους 14%), το Μάρτιο του 1998. Είχαμε, τότε, προβλέψει ότι (i) η δραχμή μάλλον θα υποτιμηθεί κατά ποσοστό της τάξης του 15%, (ii) το ετήσιο πληθωριστικό «κύμα» θα είναι, το πολύ, της τάξης του 1.25% με 1.88% (και όχι της τάξης του 10% και 20%, που προέβλεπε η συντριπτική πλειοψηφία των αναλυτών και των πολιτικών εκπροσώπων, η οποία διαβεβαίωνε, επίσης, ότι η δραχμή δεν πρόκειται να υποτιμηθεί), και (iii) η διεθνής ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας θα αυξηθεί, κατά το πρώτο έτος, μετά την υποτίμηση, κατά 12%, περίπου. Τα γεγονότα που ακολούθησαν δεν διέψευσαν αυτές τις προβλέψεις (για μία κριτική ανάλυση της τότε συγκυρίας, βλ. Μαριόλης και Σταμάτης, 1999, Μέρος 3).

3. Εμπειρικά αποτελέσματα

Τα αποτελέσματα των κύριων εκτιμήσεων της μελέτης συνοψίζονται στους Πίνακες 1 και 2.
Ο Πίνακας 1 αντιστοιχεί στο λιγότερο ευνοϊκό σενάριο, δηλ. σε αυτό με τον υψηλότερο πληθωρισμό κόστους, και εκθέτει την εξέλιξη των τιμών, εκείνων των εμπορευμάτων (από τα 59) που θα εμφανίσουν τις τρεις μεγαλύτερες και τις τρεις μικρότερες αυξήσεις τιμής, στα πέντε πρώτα έτη μετά την υποτίμηση κατά 50% (με κατάλληλη επιλογή των φυσικών μονάδων μέτρησης, η τιμή κάθε εμπορεύματος τίθεται ίση με 100 νομισματικές μονάδες, πριν λάβει χώρα η υποτίμηση). Επειδή η εξέλιξη της τιμής κάθε εμπορεύματος καθορίζεται, σε γενικές γραμμές, από τις ποσότητες των εισαγομένων εμπορευμάτων, οι οποίες απαιτούνται άμεσα και έμμεσα για την παραγωγή του, ο Πίνακας 1 υποδηλώνει, ταυτοχρόνως, και τα εμπορεύματα της ελληνικής οικονομίας που εμφανίζουν, κατά την αναπαραγωγή τους, την υψηλότερη/μικρότερη εξάρτηση από τη διεθνή οικονομία.

Πίνακας 1. Τα εμπορεύματα με τις μεγαλύτερες και τις μικρότερες αυξήσεις τιμών μετά την υποτίμηση κατά 50%



Στον Πίνακα 2 εκτίθεται η εξέλιξη του ετήσιου συνολικού-γενικού ρυθμού πληθωρισμού (σε όρους ακαθάριστης αξίας εγχώριας παραγωγής), στα πέντε πρώτα έτη μετά από την υποτίμηση κατά 50%, σύμφωνα με τα τρία σενάρια της μελέτης. Διαπιστώνεται, λοιπόν, ότι το πληθωριστικό «κύμα» θα είναι της τάξης του 5.31% με 9.29%, κατά το πρώτος έτος, και 1.59% με 5.96%, κατά το δεύτερο έτος. Έτσι, εκτιμάται ότι η διεθνής ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας (σε όρους πραγματικής συναλλαγματικής ισοτιμίας) θα αυξηθεί, στο πρώτο έτος, μετά την υποτίμηση, κατά 37.2% με 42.4%. [3]

Τέλος, αναφέρεται ότι, σύμφωνα με τα αναλυτικά αποτελέσματα του λιγότερο ευνοϊκού σεναρίου, απαιτούνται περί τα 15-16 έτη, ούτως ώστε να αυξηθεί το ημεδαπό επίπεδο των τιμών κατά 45%-46% και, επομένως, να εξανεμισθούν, πρακτικά, τα οφέλη της υποτίμησης στη διεθνή ανταγωνιστικότητα. Ως γνωστόν, η ταχύτητα σύγκλισης γραμμικού δυναμικού συστήματος διακριτού χρόνου προς τη μακροχρόνια τιμή ισορροπίας του καθορίζεται από την κατανομή των μέτρων (moduli) των ιδιοτιμών της μήτρας του: Grosso modo, όσο μικρότερα είναι τα μέτρα των μη-δεσποζουσών ιδιοτιμών ως προς το μέτρο της δεσπόζουσας ιδιοτιμής, τόσο υψηλότερη είναι η ταχύτητα σύγκλισης και, συνεπώς, στην προκείμενη περίπτωση, τόσο πιο γρήγορα εξανεμίζονται τα οφέλη της υποτίμησης. Στο Σχήμα 1 εκτίθεται μία απεικόνιση της κατανομής των «ομαλοποιημένων» ιδιοτιμών της μήτρας που αντιστοιχεί στο λιγότερο ευνοϊκό σενάριο (κάθε ιδιοτιμή έχει διαιρεθεί με τη δεσπόζουσα ιδιοτιμή, η οποία ισούται, περίπου, με 0.893, και επομένως η δεσπόζουσα ομαλοποιημένη ιδιοτιμή ισούται με 1, ενώ όλες οι μη-δεσπόζουσες ομαλοποιημένες ιδιοτιμές βρίσκονται εντός του μοναδιαίου (μιγαδικού) κύκλου). Καίτοι διαφαίνεται τάση συσσώρευσης των ομαλοποιημένων ιδιοτιμών προς χαμηλές τιμές, έξι μη δεσπόζουσες ομαλοποιημένες ιδιοτιμές είναι σχετικά υψηλές, δηλ. πάνω από 0.5, και, άρα, η ταχύτητα σύγκλισης του συστήματος δεν δύναται, πράγματι, να είναι ιδιαίτερα υψηλή.[4]

Πίνακας 2. Οι ετήσιοι ρυθμοί πληθωρισμού μετά την υποτίμηση κατά 50%





4. Συμπερασματικές παρατηρήσεις

Όπως η εξ αποκαλύψεως αλήθεια, στα μέσα της δεκαετίας του 1990, ήταν «η πολιτική της σκληρής δραχμής», έτσι και η τρέχουσα εξ αποκαλύψεως αλήθεια είναι ότι «η επιστροφή στη δραχμή σημαίνει καταστροφή». Μάλιστα, πανεπιστημιακός οικονομολόγος, ο οποίος τοποθετείται κριτικά, και «εξ αριστερών», έναντι του «Μεσοπρόθεσμου», προέβη, δημοσίως, στην ακόλουθη διευκρίνηση: «Δεν προτείνω την επιστροφή στη δραχμή. Δεν θα γίνουμε Αλβανία του Enver Hoxha.».[5]

Από την πλευρά μας, αδυνατούμε να αντιληφθούμε ότι, για παράδειγμα, το Βασίλειο της Νορβηγίας, η Μαλαισία ή η Δημοκρατία της Σιγκαπούρης ακολουθούν το «αλβανικό υπόδειγμα οικοδόμησης του σοσιαλισμού».[6] Εκτιμήσαμε, ωστόσο, ότι, από την άποψη τουλάχιστον των τιμιακών επιπτώσεων μίας υποτίμησης (και, μάλιστα, «γενναίας», ήτοι της τάξης του 50%), η «επιστροφή στη δραχμή» δεν συνεπάγεται κάποια καταστροφή. Μάλλον το αντίθετο: καταβάλλοντας το όποιο «κόστος» ενός πληθωρισμού της τάξης του 5% με 9%, η ελληνική οικονομία θα έχει, σε συνδυασμό με την άσκηση άλλων, οπωσδήποτε αναγκαίων, μέτρων διαρθρωτικής πολιτικής, τη δυνατότητα και το χρόνο να επωφεληθεί από την καταρχάς αύξηση της διεθνούς ανταγωνιστικότητάς της κατά 37% με 42%.[7]

Όταν οι αρχές οικονομικής πολιτικής μίας χώρας με εξαιρετικά υψηλό επίπεδο παραγωγικοτεχνικής ανάπτυξης, όπως των ΗΠΑ, προβάλλουν, συστηματικά, ενστάσεις κατά της «πολιτικής του μαλακού γουάν», είναι να απορεί κανείς με τη «θεωρία» ότι οι ελληνικές αρχές οφείλουν να είναι αδιάφορες απέναντι στους συναλλαγματικούς όρους υπό τους οποίους η χώρα, για την οποία είναι υπεύθυνες, εξάγει στη και εισάγει από τη διεθνή αγορά.

Σημειώσεις

[1]. Πιο αναλυτικά: Υποθέτοντας ως διατηρήσιμη τιμή ισορροπίας για το συνολικό εξωτερικό χρέος, ως ποσοστό του ΑΕΠ, το 80%, και ρυθμό μεγέθυνσης του ονομαστικού ΑΕΠ ίσο με 5%, προκύπτει ότι το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, ως ποσοστό του ΑΕΠ, πρέπει να συμπιεσθεί στο μείον 3.8%. Περαιτέρω, λαμβάνοντας υπόψη οικονομετρικές εκτιμήσεις της ελαστικότητας του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών ως προς την πραγματική συναλλαγματική ισοτιμία, εκτιμάται ότι αυτή η συμπίεση προαπαιτεί πραγματική υποτίμηση της τάξης του 22.1% με 46.6% (βλέπε Αναστασάτος, 2008).

[2]. Πρόκειται για γραμμικά υποδείγματα à la Sraffa ([1960] 1985, Μέρος Ι), δηλ. «απλής παραγωγής (single production) εμπορευμάτων μέσω εμπορευμάτων», τα οποία διαφοροποιούνται, μεταξύ τους, αναλόγως της υπόθεσης που γίνεται σχετικά με την αντίδραση της ακαθάριστης προστιθέμενης αξίας κάθε κλάδου παραγωγής, μετά την υποτίμηση. Για παράδειγμα, στο ένα από αυτά, το οποίο δίνει και την υψηλότερη πληθωριστική αύξηση, υποτίθεται (μεταξύ άλλων) ότι οι καθαροί φόροι επί της παραγωγής, ως ποσοστό της τιμής κάθε εμπορεύματος, παραμένουν αμετάβλητοι. Μία από τις ελάχιστες συναφείς μελέτες της ελληνικής βιβλιογραφίας είναι αυτή των Γκαργκάνα και Μομφεράτου (1979), η οποία αφορά στην περίοδο 1971-1978. Σημειώνεται, επίσης, ότι το αναλυτικό μας πλαίσιο θα μπορούσε να διευρυνθεί βάσει των συμβολών του Domberger (1980) και των Sharify and Sancho (2011). Τέλος, για τη γενική θεωρητική μελέτη των επιπτώσεων μίας υποτίμησης στις τιμές των εμπορευμάτων, στην κατανομή του εισοδήματος και στους βαθμούς απασχόλησης του επενδεδυμένου κεφαλαίου και του εργατικού δυναμικού, βλ. Krugman and Taylor (1978), Metcalfe and Steedman (1981), και Mariolis (2006, 2008).

[3]. Σημειώνεται, για τον μη ειδικό αναγνώστη, ότι, χάριν απλούστευσης, εξισώνουμε την πραγματική συναλλαγματική ισοτιμία με: (EP*) / P, όπου το Ε παριστά την ονομαστική συναλλαγματική ισοτιμία, οριζόμενη σε νομισματικές μονάδες της ημεδαπής ανά νομισματική μονάδα της αλλοδαπής, το P* το αλλοδαπό γενικό επίπεδο των τιμών, εκφρασμένο σε αλλοδαπό νόμισμα, και το P το ημεδαπό γενικό επίπεδο των τιμών, εκφρασμένο σε ημεδαπό νόμισμα. Όταν το εν λόγω κλάσμα ισούται με 1, τα δύο επίπεδα τιμών, εκφρασμένα σε ενιαίο νόμισμα, είναι, προφανώς, ίσα, ενώ όταν είναι υψηλότερο (μικρότερο) του 1, σημαίνει ότι το ημεδαπό (αλλοδαπό) επίπεδο τιμών έχει γίνει χαμηλότερο και, επομένως, ότι η ανταγωνιστικότητα της ημεδαπής (αλλοδαπής) οικονομίας έχει αυξηθεί. Στην περίπτωσή μας, εφόσον το Ε γίνεται 1.5 (από 1) και το P αυξάνεται κατά – έστω – 9.29%, έπεται ότι, εάν το P* δεν μεταβάλλεται, η πραγματική συναλλαγματική ισοτιμία αυξάνεται κατά: (0.5 – 0.0929) / (1 + 0.0929) = 0.372 ή 37.2%. Σε γενικότερους όρους, εάν το υ (%) παριστά το ποσοστό της υποτίμησης και δ το συντελεστή διαστολής του P ανά μονάδα χρόνου (P = 100 (1 + δ υ): από τον Πίνακα 2 έπεται ότι, για το πρώτο έτος, το δ βρίσκεται μεταξύ 0.106 και 0.186 και, λόγω της γραμμικότητας των υποδειγμάτων, είναι ανεξάρτητο του υ), τότε η ποσοστιαία αύξηση της ανταγωνιστικότητας ισούται με: [(1 – δ) υ] / (1 + δ υ), και, συνεπώς, η ελαστικότητά της ως προς το ποσοστό της υποτίμησης ισούται με (1 – δ) / (1 + δ υ) (άρα, μειώνεται με αυτό).

[4]. Η ταχύτητα με την οποία ο λόγος της υποδεσπόζουσας, λ2, προς τη δεσπόζουσα, λ1, ιδιοτιμή τείνει στο μηδέν, κατά μήκος του χρόνου, t = 1, 2,…, ήτοι το μέγεθος (λ2 / λ1)t = (0.715 / 0.893)t = 0.801t, αποτελεί προσεγγιστικό μέτρο της ταχύτητας σύγκλισης του συστήματος. Για το σύνολο αυτών των ζητημάτων, βλ. π.χ. Luenberger (1979, chs 5-6) και, για μία συνοπτική έκθεση, James and Rumchev (2005). Σημειώνεται, χάριν πληρότητας, ότι το πρόβλημα της μη σύγκλισης (ή αστάθειας) δύναται να αναδυθεί μόνον όταν συμπεριληφθεί η – σαφώς ρεαλιστική – περίπτωση της «συμπαραγωγής (joint production) εμπορευμάτων μέσω εμπορευμάτων» (βλ. Sraffa, [1960] 1985, Μέρος ΙΙ), αλλά αντιμετωπίζεται δια της διεύρυνσης του αναλυτικού πλαισίου με την αλληλεπίδραση προσφοράς-ζήτησης (βλ. Mariolis, 1997, 2008). Ακόμα και έτσι, όμως, τίποτε δεν διασφαλίζει ότι η υποτίμηση οδηγεί σε άνοδο του ημεδαπού γενικού επιπέδου των τιμών (δεν αποκλείεται να οδηγεί σε αποπληθωρισμό) ή, στην αντίθετη περίπτωση, της ανταγωνιστικότητας. Με άλλα λόγια, δηλαδή, απαιτείται πρόσθετη, διακριτή, εμπειρική έρευνα, η οποία θα πρέπει να βασισθεί στους Πίνακες Προσφοράς-Χρήσης (SUT) της ελληνικής οικονομίας.

[5]. Φαίνεται ότι, για αρκετούς Αριστερούς (όπως αυτοονομάζονται), η περίπτωση της Αλβανίας αποτελεί προσφιλές (αντι-) παράδειγμα. Στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν, η Έλλη Παππά είχε τονίσει: «Κι Ελλάδα εκτός ΟΝΕ, τι να γίνει; Αλβανία; Πιστεύω ότι η πολιτική που λέει όχι στην ΕΕ είναι αντιδραστική. Δεν νομίζω ότι κανένας μαρξιστής, ούτε κι ο Μαρξ, θα έλεγε όχι.» (Περιοδικό Έψιλον, 24 Μαΐου 1998).

[6]. Καίτοι δεν είμαστε γνώστες του αντικειμένου, κρίνουμε ότι ορισμένες αξιοσημείωτες πληροφορίες (επί της ακρίβειας των οποίων θα αποφανθούν, ωστόσο, οι ιστορικοί) βρίσκονται στο Χότζα (1985, κεφ. 3 και σσ. 240-247, 262-264 και 289-295).

[7]. Θα είναι σαφές ότι, για τις ανάγκες ρεαλιστικότερης εκτίμησης, από αυτά τα ποσοστά θα πρέπει να προσθαφαιρεθούν, αφού πρώτα, όμως, επιτευχθεί η ποσοτικοποίησή τους, ενδεχόμενες παράπλευρες επιπτώσεις της υποτίμησης ή άλλων, επικουρικών, μέτρων οικονομικής πολιτικής (π.χ. μείωση καθαρών φορολογικών συντελεστών επί της παραγωγής), καθώς επίσης και η επίπτωση της «συμπαραγωγής» (βλ. Ενότητα 1 του παρόντος, αρχή σημείωσης [2] και τέλος σημείωσης [4]).

Αναφορές

Αναστασάτος, Τ. (2008) Η επιδείνωση του ελληνικού ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών: αίτια, επιπτώσεις και σενάρια προσαρμογής, Οικονομία & Αγορές: Eurobank Research, Τόμος 3, Τεύχος 6, Ιούνιος.

Γκαργκάνας, Ν. Χ. και Μομφεράτος, Π. Χ. (1979) Διακλαδική Ανάλυση της Συμβολής του Κόστους στη Διαμόρφωση των Τιμών στην Ελλάδα, Αρχείον Μελετών και Ομιλιών, Αθήνα, Τράπεζα της Ελλάδος.

Domberger, S. (1980) Price dynamics and industrial structure in the U.K.: an input-output analysis, The Manchester School, 48, pp. 284-306.

James, G. and V. Rumchev, V. (2005) Stability of positive linear discrete-time systems, Bulletin of the Polish Academy of Sciences: Technical Sciences, 53, pp. 1-8.

Krugman, P. and Taylor, L. (1978) Contractionary effects of a devaluation, Journal of International Economics, 8, pp. 445-456.

Krugman, P. και Obstfeld, M. (2011) Διεθνής Οικονομική, τόμος 2, Αθήνα, Κριτική.

Luenberger, D. G. (1979) Introduction to Dynamic Systems. Theory, Models and Applications, New York, John Wiley and Sons.

Μαριόλης, Θ. (1999) Ο νέος διεθνής καταμερισμός εργασίας, Τετράδια της Οικονομίας, 27-28/11/1999, εφημερίδα Ημερησία (αναδημοσιεύθηκε στο: Θ. Μαριόλης και Γ. Σταμάτης (2000) Η Εντός ΟΝΕ Εποχή, Αθήνα, Στάχυ).

Μαριόλης, Θ. (2011) Ελλάδα, Ευρωπαϊκή Ένωση και Οικονομική Κρίση, Αθήνα, Matura (υπό έκδοση).

Μαριόλης, Θ., Οικονομίδης, Χ., Σταμάτης, Γ. και Φουστέρης, Ν. (1996) Ποσοτική εκτίμηση των επιπτώσεων της υποτίμησης στο «κόστος» παραγωγής, Τεύχη Πολιτικής Οικονομίας, 19, σσ. 5-55 (η ολοκληρωμένη εκδοχή της μελέτης κυκλοφόρησε το 1997, από τις εκδόσεις Κριτική).

Μαριόλης Θ. και Σταμάτης, Γ. (1999) ΟΝΕ και Νεοφιλελεύθερη Πολιτική, Αθήνα, Ελληνικά Γράμματα.

Μαριόλης, Θ. και Παπουλής, Κ. (2010) «Δίδυμα ελλείμματα» και διεθνής ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, στο: Επιστημονική Εταιρεία Πολιτικής Οικονομίας (2011) Οικονομική Κρίση και Ελλάδα, Επιμέλεια: Α. Βλάχου, Ν. Θεοχαράκης και Δ. Μυλωνάκης, Αθήνα, Gutenberg.

Mariolis, T. (1997) Theoretical investigation of the price response of a joint production system to currency devaluation, in: Papathanassiou, B. (Ed.) (1997) Proceedings of the 4th Balkan Conference on Operational Research, vol. 1, Thessaloniki.

Mariolis, T. (2006) Distribution and growth in a multi-sector open economy with excess capacity, Economia Internazionale/International Economics, 59, pp. 51-61.

Mariolis, T. (2008) Pure joint production, income distribution, employment and the exchange rate, Metroeconomica, 59, pp. 656-665.

Metcalfe, J. S. and Steedman, I. (1981) Some long-run theory of employment, income distribution and the exchange rate, The Manchester School, 49, pp. 1-20.

Sharify, N. and Sancho, F. (2011) A new approach for the input-output price model, Economic Modeling, 28, pp. 188-195.

Sraffa, P. ([1960] 1985) Παραγωγή Εμπορευμάτων μέσω Εμπορευμάτων. Πρελούδιο στην Κριτική της Οικονομικής Θεωρίας, Θεσσαλονίκη, Σύγχρονα Θέματα.

Vaneigem, R. (1962-63) Banalités de base, International Situationniste, No 6 & 7 (Ελληνική μετάφραση: Βανεγκέμ, Ρ. (χ.χ.) Βασικές Κοινοτοπίες, Αθήνα, Ελεύθερος Τύπος).

Χότζα, Ε. (1985) Χρουστσιοφικοί, Αθήνα, Εκδόσεις Λειψία.

Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2011

Εν αρχή...


"Εν αρχή, είπαμε, ην η κραυγή. Μια δισδιάστατη κραυγή, όχι μόνο οργής, αλλά και ελπίδας. Και αυτή η ελπίδα δεν είναι ελπίδα σωτηρίας υπό τη μορφή θεϊκής παρέμβασης. Είναι μια ενεργός ελπίδα, μια ελπίδα ότι μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα, μια κραυγή ενεργού άρνησης, μια κραυγή που παραπέμπει στο πράττειν.

Η κραυγή που δεν παραπέμπει στο πράττειν, που αναδιπλώνεται και στρέφεται προς τον ίδιο της τον εαυτό, που παραμένει μια εξωτερική κραυγή απόγνωσης ή, συνηθέστερα, ένα ατελείωτο κυνικό μουρμουρητό δυσαρέσκειας, είναι μια κραυγή που προδίδει τον εαυτό της, χάνει την αρνητική της δύναμη και εισέρχεται σε ένα φαύλο κύκλο αυτοεπιβεβαίωσής της ως κραυγής. Ο κυνισμός -"μισώ τον κόσμο αλλά δεν γίνεται τίποτε"- είναι η κραυγή που ξίνισε, η κραυγή που καταπνίγει την ίδια της την αυτοάρνηση."

J. Holloway, ΑΣ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ - ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΣΗΜΕΡΑ, μτφ. Άννα Χόλογουεη, εκδ. Σαββάλας, Αθήνα 2006, σ. 59

Τρίτη, 19 Ιουλίου 2011

Η Πόλις Εάλω...


Νίκη των αγορών επί της Ε.Ε.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΗΣΤΟΥ (Αλιεύθηκε από την εφ. "Η ΑΥΓΗ")

Τελικά η παραδοχή της “χρεωκοπίας” της Ελλάδας θα εγκαινιάσει αναπόφευκτα έναν κύκλο διαδοχικών “χρεωκοπιών” στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, με σειρά Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία. Ο κλοιός θα σφίξει γύρω από το απόλυτο διακύβευμα, τη Γαλλία. Οι μικροηγέτες της σημερινής Ευρώπης, κινδυνεύουν ως νέοι Χούβερ να περάσουν στην ιστορία, ως οι ηγέτες “που έβλεπαν τα τρένα να περνούν”, σημειώνει ο Γιώργος Σταθάκης, αντιπρύτανης και καθηγητής πολιτικής οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης.
Η συνέντευξη αναλυτικά.

* Επιλεκτική χρεωκοπία λοιπόν ή, όπως ζητάει ο κ. Βενιζέλος να την ονομάζουμε, selective default. Πόσο εύκολα γίνεται, από ποιούς εξαρτάται και ποιές είναι οι μικρότερες δυνατές παρενέργειες;

Η επιλεκτική χρεωκοπία οριοθετεί την απόλυτη “νίκη” των αγορών πάνω στη μέχρι τώρα οικονομική πολιτική αντιμετώπισης του χρέους από Ε.Ε. και φυσικά στα αλλοπρόσαλλα προγράμματα σε Ελλάδα, Πορτογαλία και Ιρλανδία. Η ευρωπαϊκή πολιτική διολισθαίνει επί δύο χρόνια σε τραγελαφικές επιλογές: “Οι Έλληνες θα αντιμετωπίσουν τα προβλήματα μόνοι τους”, “η εφαρμογή του Μνημονίου είναι η λύση”, ο “προσωρινός ευρωπαϊκός μηχανισμός αρκεί”, ο “μόνιμος μηχανισμός θα καλύψει πλήρως τις ανάγκες”. Τελικά η παραδοχή της “χρεωκοπίας” της Ελλάδας θα εγκαινιάσει αναπόφευκτα έναν κύκλο διαδοχικών “χρεωκοπιών” στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, με σειρά Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία. Ο κλοιός θα σφίξει γύρω από το απόλυτο διακύβευμα, τη Γαλλία.

Οι παρενέργειες είναι προφανείς. Εφόσον τα παλιά ομόλογα που λήγουν θα ανταλλάσσονται αναγκαστικά με νέα μεγάλης διάρκειας, τα επιτόκια δανεισμού των κρατών θα εκτιναχθούν στα ύψη και η ευρωπαϊκή οικονομία θα βρεθεί αντιμέτωπη με το πραγματικό πρόβλημα, να βυθιστεί δηλαδή σε βαθιά ύφεση. Οι πιέσεις της οικονομίας θα συγκλίνουν πάνω στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα. Ο Τρισέ επεδίωξε έναν “έντιμο συμβιβασμό” με τους οίκους αξιολόγησης και τις αγορές (με τις οποίες η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είναι δεσμευμένη βάσει του καταστατικού της), για να αποφύγει το “πιστωτικό γεγονός”. Ήθελε να κερδίσει χρόνο (να αποπληρωθούν μέρος των ομολόγων) και να προασπίσει την “πλασματική αξία” του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος. Τώρα αυτό πλέον είναι αδύνατο.

Οι τράπεζες δεν έχουν τρόπο να προασπιστούν τον εαυτό τους. Ή θα παραδεχθούν ότι η αξία τους είναι ένα ευρώ και θα παραδώσουν τα κλειδιά στο κράτος (όπως έγινε στην Ιρλανδία ή πιθανόν σε νέους επενδυτές) ή θα προσφύγουν στον Τρισέ να απορροφήσει τις τεράστιες ζημίες που θα προκύψουν από τα CDS (που οι ίδιες έχουν εκδώσει), τα ασφαλιστικά ταμεία τα οποία ασφάλιζαν, τα ομόλογα των κρατών που κατέχουν και φυσικά τις επισφάλειες των ιδιωτών. Μόνο που τώρα η ΕΚΤ δεν μπορεί από μόνη της να χειριστεί το θέμα.


* Η αγανάκτηση της Monde είναι χαρακτηριστική και πολύ εκφραστική της ευρωπαϊκής πραγματικότητας. Δεν υπάρχουν ηγέτες; Ο Σόρος το πήγε λίγο πιο μακριά. “Δεν υπάρχουν πραγματικοί Ευρωπαίοι”. Δηλαδή, μέχρι να ηττηθούν (αν ηττηθούν) στις προσεχείς εκλογές ο Σαρκοζί και η Μέρκελ, τι κάνουμε; Προσευχόμαστε;

Ακόμα χειρότερα. Δεν θα προλάβουμε να πάμε σε εκλογές, εάν δεν αλλάξει κάτι τώρα. Οι εξελίξεις θα ξεφύγουν από κάθε έλεγχο. Οι μικροηγέτες της σημερινής Ευρώπης, κινδυνεύουν ως νέοι Χούβερ να περάσουν στην ιστορία, ως οι ηγέτες “που έβλεπαν τα τρένα να περνούν”. Δείχνουν, όπως και ο Χούβερ, σίγουροι για την ορθή φαινομενολογία του “οικονομικού τους δόγματος”, της δημοσιονομικής δηλαδή πειθαρχίας, και του “πατριωτικού τους καθήκοντος” να πληρώσουν δηλαδή την κρίση οι άλλοι. Μόνο που η κρίση, -μετά το 1929 το γνωρίζουμε καλά-, δεν θεραπεύεται, αλλά βαθαίνει εάν κάθε ένας επιδιώξει να “διασώσει τον εαυτό του”. Η θεραπεία της κρίσης χρειάζεται ριζικά νέους οικονομικούς, κοινωνικούς και πολιτικούς διακανονισμούς, είναι η κορύφωση που επιφέρει μια νέα ταξική και κοινωνική διάταξη των κοινωνιών.

*Πόσο δύσκολο σε συνθήκες τέτοιας κρίσης με τάσεις γενίκευσης μπορούν να συμβούν θεαματικές μεταβολές στην Ε.Ε. για διαχείριση ας πούμε των χρεών από την ΕΚΤ;

Σήμερα η κρίση τείνει να ξεφύγει από τα όρια της ΕΚΤ. Χρειάζεται συνδυασμένες παρεμβάσεις από την Ε.Ε. και τα εθνικά κράτη. Η ΕΚΤ μπορεί να είναι μέρος ενός βιώσιμου ευρωπαϊκού σχεδίου που θα περιλαμβάνει την απορρόφηση μέρους του χρέους. Αλλά αυτό πλέον δεν αρκεί. Χρειάζονται συντονισμένα μέτρα από όλες τις χώρες για τη διαχείριση του τραπεζικού προβλήματος, χρειάζονται συντονισμένα μέτρα σε ευρωπαϊκό επίπεδο για την ενίσχυση της πραγματικής οικονομίας και φυσικά χρειάζονται νέες πολιτικές και συμφωνίες στα θέματα της εργασίας και του κοινωνικού κράτους.

* Και μετά το selective default, τι; Πώς θα πάρει μπρος η ελληνική οικονομία όταν η άγρια ύφεση θα συνεχίζεται και κανείς δεν θα έχει σκοπό να επενδύσει σε προϊόντα και υπηρεσίες της εγχώριας αγοράς; Θα περιμένουμε 10 με 15 χρόνια μέχρι οι ξένοι να ανακαλύψουν εδώ επενδυτικές ευκαιρίες;

Οι επενδυτικές ευκαιρίες δεν υπάρχουν αυτόνομα, αλλά κατά κανόνα δημιουργούνται. Σήμερα οι επενδυτές και οι πραγματικοί παραγωγοί κάθε είδους και μορφής είναι δυστυχώς “παθητικοί αποδέκτες” των μακρο-οικονομικών ανισορροπιών. Δεν μπορούν να κάνουν απολύτως τίποτα. Σήμερα μιλούν μόνο τα μακρο-οικονομικά μεγέθη, το μακρο-οικονομικό σύστημα, και τα συνολικά δεδομένα της οικονομίας. Οι επιχειρήσεις, οι καταναλωτές και οι θεσμοί είναι όλοι παρατηρητές μιας κατάστασης που ξεφεύγει από τον έλεγχό τους. Είναι, δυστυχώς ή ευτυχώς, η ώρα των πολιτικών και αυτών που εμπλέκονται με τις μεγάλες οικονομικές αποφάσεις για τα νομισματικά και δημοσιονομικά θέματα. Ούτε οι ξένοι ούτε οι εγχώριοι επενδυτές μπορούν να κάνουν οτιδήποτε περισσότερο από το να προσεύχονται ότι οι υπολογισμοί τους για πωλήσεις, αποδόσεις ή οτιδήποτε άλλο θα έχουν σχέση με την πραγματικότητα αύριο, ότι δηλαδή η οικονομία δεν θα μπει σε ύφεση, ότι τα δημόσια χρέη δεν θα αρχίσουν να σκάνε και ότι οι τράπεζες θα βγουν αλώβητες από αυτό.

* Καθώς ελάχιστοι ασχολούνται με τις μεταρρυθμιστικές ανάγκες της πραγματικής οικονομίας, ποιά η επίδραση σε έργα υποδομών, αν υποθέσουμε μας δοθούν άφθονα χρήματα χωρίς εθνική συμμετοχή, όταν δεν θα υπάρχουν χρήστες για την αποπληρωμή και αξιοποίηση αυτών των έργων;

Κάθε έργο μπορεί να είναι ευπρόσδεκτο σήμερα με δεδομένη την κατάσταση της οικονομίας, αλλά είναι μεγάλη ψευδαίσθηση ότι τα έργα υποδομής αντιμετωπίζουν έστω και στο ελάχιστο τα προβλήματα της πραγματικής οικονομίας. Σήμερα η οικονομία χρειάζεται μια εντελώς διαφορετική διαχείριση κατ' αρχάς του δημόσιου χρήματος, προκειμένου οι δημόσιοι πόροι να ξεφύγουν από το σύνδρομο της κατασπατάλησης σε ιδιωτικά συμφέροντα και ατομικό πλουτισμό. Πρέπει να γίνουν τώρα, και όχι αύριο, πόροι που θα μετατρέπονται σε πραγματικές υπηρεσίες στον πολίτη και σε πραγματική στήριξη της κατανάλωσης και των επενδύσεων. Η δημόσια διοίκηση και οι πολιτικοί διαχειριστές της λειτουργούν σήμερα ακριβώς όπως και στο παρελθόν, χωρίς να υπάρχει σε κανένα επίπεδο αίσθηση της κρίσης. Οι μοναδικοί υπουργοί που είχαν κάποιες σαφείς θέσεις και επεδίωκαν να δημιουργήσουν ένα στοιχειώδες πλαίσιο λειτουργίας ορισμένων τομέων της οικονομίας και μάλιστα με σημαντική αναπτυξιακή προοπτική, όπως είναι η ενέργεια (βλ. Μπιρμπίλη) απολύονται. Αντίθετα, ενισχύονται όλοι οι άχρωμοι υπουργοί που διαιωνίζουν το παραδοσιακό μοντέλο ελέγχου της δημόσιας οικονομίας. Αυτοί όσα έργα και να ξεκινήσουν θα τα διαχειριστούν με τον ίδιο και μοναδικό τρόπο που γνωρίζουν.

Σάββατο, 16 Ιουλίου 2011

Εύρηκα!


Αίφνης, κάποιοι ανακάλυψαν ότι η Ελλάδα δεν είναι παρά το πειραματόζωο μιας διεθνούς κερδοσκοπικής σπέκουλας, ενταγμένης στο πλαίσιο του νέου, μετακαπιταλιστικού, "ψυχρού" πολέμου.
Αίφνης, η χρεωκοπία, με όποιον επιθετικό προσδιορισμό προτιμάτε, δεν αποτελεί, πλέον, ούτε αδιανόητο ενδεχόμενο, ούτε την καταστροφή όλων των καταστροφών.
Αίφνης, οι μέχρι χτες τιμητές μας, κυρίως οι εγχώριοι, ανακάλυψαν ότι ίσως να μην είμαστε και τόσο πολύ "κοπρίτες", ίσως τελικά να μην κάναμε όλα αυτά τα χρόνια τίποτα διαφορετικό απ' ότι κάνει όλος ο δυτικός κόσμος: μεγεθυνθήκαμε χωρίς να αναπτυχθούμε.
Αίφνης, μετά από 19 μήνες ανελέητου αυτομαστιγώματος, κάποιοι αρχίζουν να ψελλίζουν ότι το "πρόβλημα" δεν είναι ελληνικό, δεν είναι καν νοτιοευρωπαϊκό, αλλά συστημικό.
Αίφνης, κάποιοι ανακάλυψαν ότι οι γερμανικού τύπου αποπληθωριστικές πολιτικές, και τα πάσης φύσεως μνημόνια, όχι μόνον δεν επιλύουν κανένα πρόβλημα, αλλ' αντιθέτως βαθαίνουν την ύφεση κι επιτείνουν την κρίση, οδηγώντας σε όλο και περισσότερο ανυπέρβλητα αδιέξοδα.
Αίφνης, αφού πρώτα ισοπεδώθηκε η ελληνική κοινωνία και κατακρεουργήθηκε κάθε έννοια κοινωνικής δικαιοσύνης κι αλληλεγγύης, κάποιοι ανακάλυψαν ότι το να επιχειρεί κάποιος να μειώσει τα ελλείμματα με βάρβαρες, οριζόντιες, περικοπές δαπανών και διόγκωση ενός ήδη αβυσσαλέου δημόσιου χρέους, δεν είναι απλώς ατελέσφορο, αλλά καταστροφικό ή ακόμα κι εντελώς ηλίθιο.

Αίφνης, κάποιοι ανακάλυψαν ότι οι "αγορές" δεν είναι ούτε "καλές νεράιδες", ούτε "κακές μάγισσες", ούτε "επιβραβεύουν", ούτε "τιμωρούν", αλλά είναι ξεκάθαροι κερδοσκοπικοί οργανισμοί που τζιράρουν "χρήμα" (που στην ουσία ισοδυναμεί με χρέος) και ωθούνται, όχι από μια, εντός εργαλειακού ορθολογισμού, προσδοκία επενδυτικού κέρδους, αλλά από μια ληστρική διάθεση· διάθεση πειρατείας.
Αίφνης, κάποιοι ανακάλυψαν ότι η "παγκόσμια διακυβέρνηση" μπάζει απ' όλες τις πάντες, γιατί δεν εμπεριέχει κανενός είδους πολιτικό, ή έστω ορθολογικό, περιεχόμενο, αλλά έναν κατ' ουσία άναρχο κι αμοραλιστικό ανταγωνισμό ισχύος και ελέγχου ανάμεσα σε απρόσωπους (;) πολυεθνικούς οργανισμούς· σ' ένα τέτοιο περιβάλλον, τα βατράχια δεν είναι απλώς αναλώσιμα, είναι θνησιγενή.
Αίφνης, κάποιοι ανακάλυψαν ότι το "κοινοτικό πνεύμα" κι η "κοινοτική αλληλεγγύη" υπερεθνικών οργανισμών, όπως η ΕΕ, στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια επίφαση για την οικονομική, και όχι μόνο, βάρβαρη επιβολή του ισχυρού προς τον ασθενή.
Αίφνης, κάποιοι ανακάλυψαν ότι, στην νεοταξική πολιτική ρύθμιση, τα "καλά παιδιά" απλώς τρώνε περισσότερες σφαλιάρες.
Αίφνης, κάποιοι ανακάλυψαν ότι, αν παραδόσεις "οριστικά, αμετακλήτως και άνευ όρων" κάθε ίχνος εθνικής κυριαρχίας και πολιτικής αυτοτέλειας, στο τέλος καταντάς ένα άθυρμα, ένας ψοφοδεής καρπαζοεισπράχτορας.

Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2011

Όλα τα πήρε...

...το καλοκαίρι.


Κι αίφνης, το ευρωπαϊκό κονκλάβιο βρέθηκε στα κεραμίδια. Αυτό που μέχρι χτες ήταν το, αφάνταστα ενοχλητικό, πρόβλημα του "μικρού ασθενή" της Ευρώπης, ή έστω των PIIGS, "αίφνης" έγινε ένα κολοσσιαίο συστημικό πρόβλημα που "απειλεί" το "παγκόσμιο οικονομικό σύστημα". Απ' εκεί που μιλούσαν, μέχρι χτες, για κάποιες εκατοντάδες δις, τώρα απαιτούνται κάποια τρις. Οι υπουργοί της ΕΕ "ήσαν αποφασισμένοι", μέχρι πρότινος, να "τιμωρήσουν σκληρά" τα ευρωπαϊκά γουρουνάκια, αλλά τώρα οι τρεις "κακοί λύκοι" των "αγορών" έχουν αρχίσει να κλωτσούν την εξώπορτα των "νοικοκυρεμένων" ευρωπαϊκών κρατών. Και, κάπου εδώ, οι υπουργοί της ΕΕ "είναι αποφασισμένοι" να περισώσουν τα σπίτια τους.


Τ' άλλα σπίτια, βέβαια, γαμώ τη μάνα τους, αλλά τα δικά τους...ε όχι κι έτσι, βρε παιδιά, έχει και κάποιο όριο η δημοσιονομική "σοβαρότητα" των Ευρωπαίων ιεροφαντών. Τα "παιδάκια που κυβερνούν την Ευρώπη", κατά την Le Monde, "ανακάλυψαν" ξάφνου ότι οι "αγορές" είναι...κερδοσκόποι (σωωωώπα), αναξιόπιστοι (έεεελα καλέ) κι εξυπηρετούν σχεδιασμούς, τακτικές και στρατηγικές στο πλαίσιο ενός διεθνούς νομισματικού πολέμου (καλέ άντε, δεν γίνονται αυτά λαιμαι).
Και θα περίμενε κανείς ότι τα "παιδάκια" θ' άστραφταν και θα βροντούσαν.
Αμ δε...τα παιδάκια "συσκέπτονται". Διαρκώς.
Στο μόνο που συμφωνούν, είναι ότι η Ελλάδα θέλει...μαστίγωμα! Συστημική, ξεσυστημική η κρίση, το "ελληνικό πρόβλημα" παραμένει κακό δαιμόνιο, που πρέπει να ξορκιστεί. Μα το "ελληνικό πρόβλημα" είναι παρωνυχίδα μπροστά στο "ιταλικό πρόβλημα". Αλλά το "ιταλικό πρόβλημα" δεν είναι...ιταλικό πρόβλημα, αλλά συστημικό πρόβλημα! Βλέπετε, η Ελλάδα είναι "μικρός ασθενής", αλλά, αν βήξει η Ιταλία, θα πουντιάσει όλος ο ντουνιάς. Οπότε, το "ιταλικό πρόβλημα" είναι ευρωπαϊκό πρόβλημα και, για να μην ξεχνιόμαστε και πάρουμε τίποτα θάρετα, εξακολουθούμε και ξεκαυλώνουμε ενυπόθηκα στην Ελλαδίτσα, γιατί κάπου πρέπει να ξεσπάσουν κι αυτοί οι καψεροί οι βρωπαίοι (και να βγάλουν λίγη απ' τη ζημιά).

Ντέι, βρε γαϊδαράκο...


Είπε ο "πολύς" Σόιμπλε, "υπερασπιζόμενος" την συμμετοχή της Γερμανίας με 147 (+ 24 επιπλέον προς το ραγιαδιστάν) δις ευρώ στην φάμπρικα του ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης:

«Λόγω των προκλήσεων της παγκοσμιοποίησης δεν υπάρχει καμία καλύτερη οικονομική και πολιτική εναλλακτική λύση από την ευρωπαϊκή ενοποίηση. Κάθε ευρωπαϊκή χώρα από μόνη της, ακόμη και η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, είναι πολύ μικρή για να ανταποκριθεί στα συμφέροντά μας και στην ευθύνη μας στον παγκοσμιοποιημένο κόσμο»

Εκείνο που δεν είπε, αλλά παραμένει (για τους Γερμανούς) αυτονόητο, είναι η προφανής κερδοσκοπία της Γερμανίας, και των λοιπών άσπονδων εταίρων, έναντι της Ελλάδας. Δεν είπε ότι η Γερμανία, η Αυστρία, η Ολλανδία, όλη τέλος πάντων η βορειοευρωπαϊκή σέχτα που έχει "μανουριάσει" με το "πρόβλημα Ελλάδα", κυριολεκτικά θησαυρίζει κάθε ημέρα που διαρκεί το "πρόβλημα" αυτό, εκμεταλλευόμενη, αφενός, την διαφορά των επιτοκίων δανεισμού και, αφετέρου, σχεδιάζοντας και υλοποιώντας την εξαγορά, με αποικιακούς όρους και συνθήκες, κάθε πλουτοπαραγωγικής πηγής, αλλά και κάθε παραγωγικής δυνατότητας, του ραγιαδιστάν. Ο σύγχρονος "μικρός ασθενής" της Ευρώπης δημιουργεί ένα νέο ιστορικό παράδοξο: την αναβίωση ενός ιδιότυπου αποικιακού αναταγωνισμού, ένθεν κακείθεν του Ατλαντικού, μέσα σε συνθήκες ενός παγκοσμιοποιημένου μετακαπιταλιστικού περιβάλλοντος.


Αλλά είπε κι άλλα ο "φίλος" Σόιμπλε. Είπε ότι ούτε καν η Γερμανία δεν μπορεί να επιβιώσει μόνη της εκτός ευρωζώνης, μέσα στις διαμορφωμένες συνθήκες της παγκοσμιοποιημένης αγοράς, κι ότι:

«Εργαζόμαστε προς την κατεύθυνση να αποφευχθεί ο κίνδυνος "μόλυνσης" και να μειωθεί συνολικά ο κίνδυνος αποσταθεροποίησης της ευρωζώνης. Ο κίνδυνος μιας τέτοιας "μόλυνσης" δικαιολόγησε την αναγκαιότητα να βοηθηθεί η Ελλάδα με συντονισμένα διμερή δάνεια. Εως ότου ληφθούν οι σχετικές αποφάσεις ο κίνδυνος "εξάπλωσης της μόλυνσης" είχε μεγαλώσει δραματικά. Για τον λόγο αυτό έπρεπε σε σύντομο χρονικό διάστημα να συναφθεί ο προσωρινός μηχανισμός διάσωσης υπό τη συμμετοχή του ΔΝΤ ύψους 750 δισ. ευρώ»

Το "αντιπαραγωγικό και τεμπέλικο" γαϊδουράκι μας, με δυο λόγια, καλείται να τραβήξει στραβοζαλωμένο τον ανήφορο της "διάσωσης" του ευρώ. 

Τι κι αν, κατά κοινή δήλωση πλέον όλων των ηγετών του "ισχυρού Βορά", η κρίση είναι συστημική, κι όχι "ελληνική", τι κι αν όλες ανεξαιρέτως οι χώρες της ΕΕ εξακολουθούν, ακόμη και σήμερα, να δανείζονται με εξωφρενικούς ρυθμούς για να υποστηρίξουν το μοντέλο της ευρωπαϊκής κοινωνικής ανάπτυξης κι ευημερίας, τι κι αν το ραγιαδιστάν έχει αναλογικά και μικρότερο κράτος και μικρότερες δημοσιονομικές δαπάνες απ' τον κοινοτικό μέσο όρο, τι κι αν ο γερμανικού τύπου αποπληθωρισμός αποδεικνύεται κυριολεκτικά καταστροφικός για χώρες όπως η Ελλάδα, εκείνο που μετράει τελικά είναι να "εξασφαλιστεί χρόνος", χρόνος απολύτως αναγκαίος κι απαραίτητος ώστε η "ισχυρή" σέχτα του Βορά να σταθεροποιήσει το ευρώ, που στην πραγματικότητα είναι το ευρωπαϊκό "μάρκο", και να αποτρέψει, με κάθε τρόπο, την "επέκταση της μόλυνσης". Κι η "θεραπεία" αυτή μεταφράζεται σε κοινωνικά ολοκαυτώματα, σε αποδόμηση κάθε έννοιας και περιεχομένου του κράτους - πρόνοιας, σε απώλεια κάθε ίχνους εθνικής κυριαρχίας και πολιτικής αυτονομίας των "μικρών ασθενών" και, τελικά, στην δημιουργία μιας αποικιακής περιφέρειας νότια του "ισχυρού Βορά". 
Κι αυτό επιτυγχάνεται πλέον με το μαστίγιο μόνο· τα καρότα μας τελείωσαν...

Το πόσο αυστηροί είναι αυτοί οι όροι, φάνηκε κατά τον κ. Σόιμπλε, από το πόσο χώρες όπως η Ιρλανδία και η Πορτογαλία αντιστάθηκαν να υπαχθούν στο μηχανισμό και «σχεδόν υποχρεώθηκαν λόγω του συστημικού κινδύνου επέκτασης της κρίσης και λόγω της απειλής για την Ευρωζώνη συνολικά.
«Η Ελλάδα θα πρέπει να εκπληρώσει πολύ αυστηρούς όρους. Η χώρα έχει ήδη προχωρήσει σε επώδυνες τομές και πρέπει να κάνει κι άλλα ακόμη», είπε ο κ. Σόιμπλε. Κατέληξε δε ότι «με το ευρώ η Ευρώπη συνεισφέρει στην παγκόσμια σταθερότητα».

Πέμπτη, 7 Ιουλίου 2011

Αν τα μάθαινε τα νέα...

...ο πατέρας.


"H επιστροφή του Ανδρέα (2)"
Tου ανώνυμου Πασόκου...
Αλιεύθηκε από το topontiki.gr

(...)

Ο ξερακιανός «Γιάνκη» τον κοίταζε βλοσυρά. «Κύριε πρωθυπουργέ, θα χρεοκοπή­σετε! Οι αγορές δεν σας δανείζουν πια. Η προ­σφυγή σας στο ΔΝΤ είναι υποχρεωτική. Εμείς θέλουμε να σας βοηθήσουμε...»

Ο Αντρέας σηκώνεται από την πολυθρόνα του γραφείου του. Τα μάτια του έχουν αγριέψει. Τον «καρφώνει» με εκείνο το ανεπανάληπτο καθη­λωτικό βλέμμα του.

«Κύριε, η Ελλάδα, όσο μικρή κι αν είναι, δεν πωλείται. Ανήκει στους Έλληνες. Και όχι στα "μαύρα κοράκια" του ΔΝΤ και της "παρέας" των λαίμαργων κερδοσκόπων. Σε λίγο θα μάθετε και επισήμως την απάντη­ση της χώρας μου σ' αυτό το επαίσχυντο τελεσίγραφο...» σφύριξε στον ξερακιανό τύπο του ΔΝΤ και του 'δειξε την πόρτα εξόδου...

Μετά σήκωσε το εσωτερικό τηλέφωνο. «Αγγέλα, πάρε τον Αντώνη, τον Άκη, τον Γεράσιμο και τον Γιάννο, σε μια ώρα να 'ναι όλοι εδώ!»

Μπήκαν όλοι στο γραφείο του σκυθρωποί. Η Αγγέλα τους είχε προε­τοιμάσει. «Τα 'χει πάρει» τους είπε στα γρήγορα.


Ο Αντρέας ήταν σκεφτικός. Τους ενημέρωσε για το τηλεσίγραφο. Αναστατώθηκαν. Μετά άναψε την πίπα του. «Όταν σου κάνουν έναν εκβιασμό, η μόνη απάντηση που πιάνει είναι ένας μεγαλύτερος εκβι­ασμός!» πέταξε. Μετά στράφηκε στον Γιάννο: «Θα τους πεις ότι δεχό­μαστε ένα συμφωνημένο 7ετές πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρ­μογής, με τους εξής όρους: πρώτον, εξασφάλιση μιας ομαλής ροής δα­νεισμού με την εγγύηση της ΕΚΤ και, δεύτερον, ένα ευρωπαϊκό αναπτυ­ξιακό πρόγραμμα επενδυτών της τάξης των 30 δισ. για την Ελλάδα. Το ΔΝΤ δεν το συζητώ - πρέπει να καταλάβουν ότι ο πλεονασματικός Βορ­ράς έχει υποχρέωση να στηρίξει τον ελλειμματικό Νότο. Πληρώνουμε τις ατέλειες του ευρώ, που ήταν κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των Γερμανών, και την άδικη ισοτιμία δραχμής - ευρώ που μπήκαμε... Μας χρωστάνε, δεν τους χρωστάμε! Εάν σου κάνουν τους δύσκολους, πες τους ότι η Ελλάδα θα κάνει παύση πληρωμών και θα τιναχθεί όχι μόνο η Ευρώπη, αλλά η παγκόσμια οικονομία στον αέρα! Το κραχτης Leahman Brothers θα μοιάζει με γρατζουνιά...»

Μετά απευθύνθηκε στον Λιβάνη: «Αντώνη, προετοίμασε την Κοινοβου­λευτική Ομάδα και τους υπουργούς, ξέρεις. Έτσι...» «Πρέπει να κάνεις, πρόεδρε, και διάγγελμα» είπε. «Εντάξει, πες στον Κώστα να ετοιμάσει ένα σχέδιο στη γραμμή της καταγγελίας των κερδοσκόπων και όσων μας εκβιάζουν και συνωμο­τούν κατά της χώρας. Με "μότο" η Ελλάδα δεν εκβιάζεται ούτε πω­λείται!
Χρειάζεται λαϊκός συναγερμός. Ο κόσμος πρέπει να μπει μπροστά. Αυτά τα πράγματα δεν αντιμετωπίζονται με τεχνοκρατικές μόνο διαβουλεύσεις...»


Ο Άκης είπε, όπως πάντα, «Συμφωνούμε πρόεδρε...». Ο Αρσένης ρώτησε εάν πρέπει να μπει και ο στρατός σε επιφυλακή. «Δεν εί­ναι άσχημη ιδέα...» απάντησε ο Αντρέας και συνέχισε: «Η μάχη τώρα αρχίζει. Θα είναι δύ­σκολη, αλλά θα νικήσουμε!»

Τη στιγμή που σηκώθηκαν οι υπουργοί για να φύγουν, ο πρόεδρος έκανε νόημα στον Λι­βάνη να μείνει.

Όταν έκλεισε η πόρτα και έμειναν μόνοι, ο Αντρέας χαμήλωσε τους τόνους. «Τι λες, Αντώνη;» «Πρόεδρε, παίρνεις μεγάλο ρίσκο. Η ζαριά είναι πολύ μεγάλη. Τα βάζεις σχεδόν με όλους». «Το ξέρω, αλλά δεν υπάρχει άλ­λος δρόμος. Εάν μας ρίξουν στον δρόμο του ΔΝΤ, θα κάνουμε δέκα χρόνια να βγούμε, κι αν βγούμε... θα μας πολτοποιήσουν πρώτα και μετά θα εξαγοράσουν τζάμπα ό,τι πλου­τοπαραγωγική πηγή έχει η Ελλάδα. Αντώνη, εγώ δεν το κάνω αυτό με τίποτα. Είναι σαν να αναιρώ τον εαυτό μου... Δεν γίνεται!»

Ο Λιβάνης κούνησε καταφατικά το κεφάλι του. Ο Αντρέας είχε δί­κιο. «Τι πιθανότητες έχουμε, πρόεδρε;» Ο Αντρέας σηκώθηκε σιωπη­λός. Έκανε μερικά βήματα σκεφτικός. Μετά είπε: «Πολλές, Αντώνη, πολύ περισσότερες απ' ό,τι μπορούμε να δούμε τώρα. Το πρόβλημα, σε τελευταία ανάλυση, είναι συστημικό και το ξέρουν. Επιπλέον είναι απροετοίμαστοι να το αντιμετωπίσουν. Ρισκάρουν πολύ περισσότερα απ' ό,τι εμείς. Οι τράπεζές τους έχουν πολλούς "σκελετούς" στα ντου­λάπια τους. Έχουν μετατρέψει το χρηματοπιστωτικό σύστημα σε "κα­ζίνο". Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί εσαεί. Και σ' αυτό το "καζίνο" δεν μπορεί να παραμείνει "πειραματόζωο" η Ελλάδα...»

Ο Αντώνης σηκώθηκε. Είχε δίκιο ο Αντρέας, αλλά αυτό δεν σήμαινε ότι όλα αυτά δεν ήταν ένα μεγάλο ρίσκο. «Πρόεδρε, εάν δεν με θέλεις τίποτε άλλο, φεύγω για να προλάβω...»

«Εντάξει, Αντώνη, α, μην ξεχάσω, συνεννοήσου με το υπουργείο Εξωτερικών να μου κλείσουν όσο πιο σύντομα γίνεται συνάντηση με τους Ρώσους και τους Κινέζους. Το παιχνίδι θέλει "σκληρό" μαρκάρι­σμα από την αρχή!»

Όταν ο Αντρέας έμεινε μόνος στο γραφείο, «βούλιαξε» στην πολυ­θρόνα του εξαντλημένος...

Οπισθέλκουσες ή...

...η φάμπρικα της "Τίνας" και του "Μπάμπη".


"Πώς να κερδίσεις την εμπιστοσύνη των αγορών και να χάσεις την εμπιστοσύνη των πολιτών σου"
Του Ηρακλή Μπογδάνου από το thepressproject.gr.

Λέγεται Πολιτικό Τρίλημμα της Παγκοσμιοποίησης (Ντάνι Ρόντρικ) ή Αδύνατη Τριάδα της Πολιτικής του Ελεύθερου Εμπορίου (Ρικάρντο Χάουσμαν):
Δεν μπορείς ως χώρα να τα έχεις και τα τρία, δηλαδή Ανοιχτά Οικονομικά Σύνορα - Δημοκρατία - Εθνική Ανεξαρτησία. Πρέπει να διαλέξεις μόνο τα δύο.


Στους τελευταίους μήνες στη διεθνή βιβλιογραφία για το θέμα, η Ελλάδα αποτελεί αγαπημένο παράδειγμα - όπου το συγκεκριμένο τρίλημμα χτυπάει κόκκινο. Μέσα στην Ε.Ε. δεν μπορεί να βάλει ούτε δασμούς ούτε περιορισμούς στις ροές του κεφαλαίου. Μέσα και στην Ευρωζώνη δεν έχει δικαίωμα ούτε για τη δική της, κατάλληλα προσαρμοσμένη νομισματική πολιτική.
Οπότε καθώς είναι χρεωμένη, έχει παγιδευτεί σε μια τρελή και απελπισμένη κούρσα για να κερδίσει την εμπιστοσύνη των πιστωτών της (ξέρετε αυτών που σε κακή μέρα αποκαλούμε κερδοσκόπους, αλλά σε καλή διορατικούς ξένους επενδυτές). Για να το κάνει όμως αυτό αποτελεσματικά, θα πρέπει να τους πείσει ότι νοιάζεται αποκλειστικά και μόνο για τα δικά τους συμφέροντα! Μπροστά στο να τιμήσει 100% το επικίνδυνο στοίχημα που έβαλαν όλοι αυτοί (ότι το να παίξεις στο χρηματο-οικονομικό καζίνο την Ελλάδα, θα σου φέρει βρέξει χιονίσει καλά κέρδη), θα πρέπει να πείσει η κυβέρνηση ότι δεν βάζει τίποτα άλλο πιο ψηλά: Ούτε την υγεία, ούτε την παιδεία, ούτε το δικαίωμα στην εργασία των πολιτών της.

Όχι κύριοι, θα υποφέρουμε, θα ρισκάρουμε το μαρασμό του παραγωγικού ιστού μας, θα ξεκληρίσουμε τη φορολογική μας βάση, αλλά θα ξεπληρώσουμε σε όλους τους πιστωτές μας αδιακρίτως μέχρι και το τελευταίο σεντ στις ημερομηνίες που μας έχει οριστεί- ή θα πέσουμε προσπαθώντας ( μολών λαβέ τους είπαμε για τα 50 δισ, αλλά κυριολεκτικά). Είναι προφανές ότι σε μια δημοκρατία, οι πολίτες θα καταψηφίσουν αμέσως την κυβέρνηση που θα δώσει εκ προοιμίου τόσο βαριές υποσχέσεις στους ξένους εις βάρος των ίδιων των ψηφοφόρων της. Δεν μπορείς βέβαια να κατέβεις με σύνθημα Δεν Πρόκειται Να Σας Υπολογίσω Καθόλου, Προκειμένου Να Ξοφλήσω Πρώτα Με Θρησκευτική Ευλάβεια Ολα Τα Παλιά Χρέη και να περιμένεις να κερδίσεις.
Ή μήπως...

Έτσι θα ήταν τα πράγματα, αν δεν υπήρχε ένα λαμπερό ζευγάρι: Η ΤΙΝΑ και ο Μπάμπης.
Η ΤΙΝΑ (There Is No Alternative) εξηγεί γλυκά στους ψηφοφόρους ότι είτε την έχουν είτε δεν την έχουν την ψήφο, δεν κάνει καμία απολύτως διαφορά. Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση, όλα είναι μονόδρομος, ή νεοφιλελεύθερη λιτότητα ή ο Νοστράδαμος (και βάλε). Ο Μπάμπης τώρα, τυπικός καθεστωτικός αναλυτής των προνομιακά παραχωρημένων τηλεοπτικών συχνοτήτων (πρώην δημόσιου αγαθού), διατρανώνει στους ρεμπεσκέδες ψηφοφόρους την πάγια πεποίθησή του ότι είναι όλοι ένοχοι που δεν είναι Γερμανοί στην πειθαρχία και Κινέζοι στην ολιγάρκεια και πώς σ’ αυτό τον κόσμο δεν υπάρχουν τάξεις και συμφέροντα και αναδιανομή και πολιτική αλλά μόνο η Αρετή (μία είναι η αρετή) και η Κακία (ξέρετε η... οκνηρία, όχι των φτασμένων ρεντιέρηδων η άλλη... αυτή των δύστροπων φτωχών). Το λαμπερό αυτό ζευγάρι συνεπικουρούμενο από πλούσιο θίασο ποικιλιών (βαριετέ), κυριαρχεί μονότονα και στερεοτυπικά στο συλλογικό μας υποσυνείδητο (ΤΙΝΑ) και σε όλα σχεδόν τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης της χώρας (Μπάμπης) και αποτελεί τη ντόπια λαϊκίστικη εκδοχή της θρυλικής Ψευδούς Συνείδησης μέσω Μαζικής Κουλτούρας - του Αντόρνο και της Σχολής της Φραγκφούρτης.


Μήπως όμως, όσο άχαρο και βάρβαρο κι αν είναι το ζευγάρι μας, έχει εντέλει δίκιο
Μήπως με άλλα λόγια για μια φτωχή και μόνη χώρα δεν υπάρχει άλλος δρόμος, παρά η παράδοση στο αμφίβολο έλεος των χρηματοοικονομικών αγορών - που εντελώς τυχαία βολεύει θαυμάσια και εκείνη τη ντόπια αμετανόητη ελίτ που μας οδήγησε θριαμβευτικά και ανέμελα στη χρεοκοπία;
Μήπως η δημοκρατία είναι σήμερα ασυγχώρητη πολυτέλεια;
Μοντέρνοι άνθρωποι είμαστε, ας δούμε τι λέει για όλα αυτά η επιστήμη. Η σύγχρονη οικονομική θεωρία της ανάπτυξης από τον Κέινς και τον Ρόμπερτ Σόλοου μέχρι τον Ρόντρικ και τον Χάουσμαν, ένα μόνο πράγμα δέχεται ομόφωνα και κατηγορηματικά: Δεν υπάρχει μία και μόνη κατάλληλη για όλους (και ουδέτερη) πετυχημένη συνταγή για την οικονομική ανάπτυξη μιας χώρας. Το νεοφιλελεύθερο πακέτο της δήθεν επιτυχίας, αποδείχτηκε ένας επικίνδυνος και ανεδαφικός μύθος, με ιδιαίτερα καταστροφικά αποτελέσματα ειδικά για όσους το υιοθέτησαν με εντολές και επιτήρηση από το εξωτερικό. Η Κίνα, η Ινδία, η Βραζιλία, η Νότια Κορέα, ενίοτε η Ιαπωνία, ο Μαυρίκιος ακολούθησαν διαμετρικά αντίθετους δρόμους από τον συνταγογραφημένο και πέτυχαν στην ανάπτυξη - ενώ η Ιρλανδία, η Ισλανδία, η Αργεντινή και πολλά άλλα poster children του νεοφιλελευθερισμού χρεοκόπησαν.

Ταυτόχρονα, η αναδιάρθρωση του χρέους μας σύμφωνα με το σύνολο σχεδόν των πιο γνωστών και καταξιωμένων οικονομολόγων στον πλανήτη, είναι μία λιγότερο οδυνηρή λύση από αυτήν που ακολουθούμε τώρα- αρκεί να γίνει γρήγορα και καθαρά, και υπάρχουν μάλιστα αξιοσημείωτα πρόσφατα παραδείγματα όπου είχε ευεργετικά και ανακουφιστικά αποτελέσματα για αρκετές χώρες. Δεν θα έπρεπε τουλάχιστον να συζητηθεί σοβαρά στο δημόσιο επικοινωνιακό μας χώρο; Γιατί ξορκίζεται προκαταβολικά και ανεύθυνα, με αγιασμούς και κραυγές και κατάρες από σύσσωμη την κατεστημένη Ελληνική μιντιοκρατία και τα μεγάλα πολιτικά κόμματα; Προφανώς γιατί δεν συμφέρει προσωπικά ιδιοκτήτες, κομματάρχες και παρατρεχάμενους, αλλά και γιατί οι ελίτ της χώρας έχουν επενδύσει σημαντικά στη φαντασιακή μας καταξίωση στους ευρωπαϊκούς τραπεζικούς και επενδυτικούς κύκλους.

Αλλά και η έξοδός μας (έστω και προσωρινά) από το Ευρώ, γιατί δεν γίνεται δεκτή ούτε καν σαν προχωρημένη υπόθεση εργασίας, αλλά εξισώνεται a priori αβασάνιστα και αντιεπιστημονικά με επιστροφή στην εποχή των σπηλαίων και της οικονομίας των κυνηγών- τροφοσυλλεκτών; Οκ, μπορεί τώρα που μπήκαμε να είναι δύσκολο ή λεπτό θέμα το να βγούμε, αλλά δεν αξίζει ούτε μια τόση δα σοβαρή συζήτηση στον πολυτάραχο ντόπιο δημόσιο βίο; Το ότι το μεγαλύτερο μέρος του χρέους μας διέπεται ακόμα από τον Ελληνικό νόμο και μπορεί να αλλάξει νόμισμα, δεν έχει άραγε καμία σημασία; Πώς θα πάμε σε μια μετα-φορντική ψηφιακή παραγωγική βάση, χωρίς ρευστότητα για τους νέους που θέλουν να δοκιμάσουν πειραματικά τις δικές τους επιχειρήσεις, αλλά βρίσκονται να κολακεύουν και να παρακαλούν ακόμα και για την πιο ασήμαντη και μηχανικά θεόκουτη μαύρη εργασία; Πώς θα δημιουργηθεί πραγματική ζήτηση για όλους τους υπερ-ειδικευμένους και μορφωμένους που χάνονται στην έρημη χώρα; Πώς θα ανασυγκροτηθεί χωρίς βιομηχανική πολιτική ο ιδιωτικός μας τομέας, που παραδόξως δεν παρουσιάζει (κατά μέσο όρο) μεγαλύτερη ευρηματικότητα ούτε και περισσότερη καινοτομία από τον δημόσιο; Με το να γίνουμε όλοι λακέδες, να δεχθούμε τα πάντα και να εμπιστευτούμε τους ίδιους με πριν τοποτηρητές και επιστάτες, απαντά το χρυσό ζευγάρι - η ΤΙΝΑ και ο Μπάμπης. Ωραία λύση, αγχολυτική, αλλά αφήνει τη δημοκρατία στα αζήτητα...

Το παράδοξο είναι, ότι ακόμα κι αν ΤΙΝΑ και Μπάμπης πετύχουν και τους τουμπάρουν τους ψηφοφόρους, ο αγώνας τους είναι των συφοριασμένων σαν των Τρώων, καταδικασμένος.
Γιατί, ενώ κρυφά ελπίζουν ότι η προπαγάνδα τους θα λειτουργήσει ως self-fulfilling prophecy και θα... σωθούμε, δυστυχώς οι πιστωτές μας και οι επενδυτές δεν είναι τόσο ευκολόπιστοι. Αδυνατούν δηλαδή να πιστέψουν ότι οι Έλληνες ψηφοφόροι είναι ολότελα αφελείς και απείρως καλόβολοι, ώστε να ακολουθούν εσαεί το χρυσό ζευγάρι. Κάποτε, σκέφτονται οι κυνικοί και πρακτικοί παίκτες των αγορών, αυτοί εκεί οι άνθρωποι θα θυμηθούν ότι ψηφίζουν κιόλας και ότι είναι κυρίαρχος λαός και τα χαρτιά μας τότε δεν θα τα ξεπλένει ούτε ο Νιαγάρας. Γι αυτό ας προεξοφλούμε εμείς (σκέφτονται οι καλοί μας πιστωτές) από τώρα τη χρεοκοπία, ας αγοράζουμε ασφάλεια έναντι του Ελληνικού χρέους, ας πουλάμε κουρεμένα τα ομόλογα στη δευτερογενή αγορά κι όσο αντέξουν άντεξαν η ΤΙΝΑ, ο Μπάμπης και η μαύρη η Ελληνική οικονομία.