Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2011

Κάνε κουράγιο, Ελλάδα μου.



"Κάνε κουράγιο Ελλάδα μου"
Στίχοι: Μίμης Τραϊφόρος
Μουσική: Μιχάλης Σουγιούλ
Πρώτη εκτέλεση: Σοφία Βέμπο


Ποιος το περίμενε στ' αλήθεια,
να βγουν ψευτιές και παραμύθια
και να ξεχάσουν τώρα πια τα λόγια εκείνα τους,
που μας τα 'λέγαν κάθε βράδι απ' τα Λονδίνα τους.


Μα δεν πειράζει, δεν πειράζει,
δεν θα το βάλουμε μαράζι
και δεν θα κλάψουμε που πάλι μας ξεχάσατε,
γιατί δεν είν' πρώτη φορά που μας τη σκάσατε
και στην υγειά σας μια οκαδούλα εμείς θα πιούμε
και στη μικρή την Ελλαδούλα μας θα πούμε:


Κάνε κουράγιο Ελλάδα μου
κι όσο μπορείς κρατήσου
και στα παλιά παπούτσια σου,
γράψε όσα λέν' οι εχθροί σου.


Κι αν μας τη σκάσανε με μπαμπεσιά,
οι σύμμαχοι στη μοιρασιά,
κάνε κουράγιο Ελλάδα μου, να μη μας αρρωστήσεις,
γιατί το θέλει ο Θεός να ζήσεις και θα ζήσεις.


Σε κάθε χιονισμένη ράχη,
σαν πολεμούσαμε μονάχοι,
όλοι λαγούς με πετραχήλια μας ετάζατε
και μεσ' στα μάτια με λατρεία μας κοιτάζατε.


Μα ξεχαστήκαν όλα εκείνα,
η Πίνδος και η Τρεμπεσίνα,
ίσως μια μέρα εμάς που τόσο αίμα εχάσαμε,
να μας καθήσουν στο σκαμνί, γιατί νικήσαμε.


Μα φυσικό θα μας φανεί κι αυτό ακόμα
και στην Ελλάδα μας θα πούμε μ' ένα στόμα:


Κάνε κουράγιο Ελλάδα μου
κι όσο μπορείς κρατήσου
και στα παλιά παπούτσια σου,
γράψε όσα λέν' οι εχθροί σου.


Κι αν μας τη σκάσανε με μπαμπεσιά,
οι σύμμαχοι στη μοιρασιά,
κάνε κουράγιο Ελλάδα μου, να μη μας αρρωστήσεις,
γιατί το θέλει ο Θεός να ζήσεις και θα ζήσεις.

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2011

Εκατόν πενήντα τρια δουλικά ναι, ένα ματωμένο ΟΧΙ και...

...ένα "κράτος" άθυρμα παρακρατικών συμμοριών.



Σήμερα γράφτηκε άλλη μια μελανή, ίσως απ' τις πιο μελανές, σελίδες της ιστορίας μας. Όχι τόσο για γιατί 153 απρόσωποι μετρήθηκαν, ζυγίστηκαν και βρέθηκαν λιποβαρείς, αλλά γιατί βρέθηκε ένας Έλληνας πατριώτης, ο 53χρονος Δημήτρης Κοτζαρίδης, γραμματέας παραρτήματος συνδικάτου Οικοδόμων Βύρωνα, που πλήρωσε τον πρώτο φόρο αίματος στην υπόθεση της αντίστασης του λαού μας απέναντι στη νέα κατοχή, το πρώτο θύμα του νέου ελληνικού ΟΧΙ.
Κι αν έχετε την παραμικρή αμφιβολί για το "ποιος κυβερνά αυτό το κράτος", ποιοι είναι τέλος πάντων αυτοί οι αλήτες με τις κουκούλες, που "δουλειά" τους είναι να προβοκάρουν κάθε λαϊκή εκδήλωση αγανάκτισης κι αντίστασης και να προσφέρουν "άλλοθι" στην βαρβαρότητα και τον αυταρχισμό της κρατικής καταστολής, δείτε το παρακάτω βίντεο.



"Ντοκουμέντο: Ο «κουκουλοφόρος» που δίνει εντολές στα ΜΑΤ – Αμαλίας και Σουρή ώρα 18.21"

Προσέξτε το νεαρό με το μπλε κασκέτο και το μπλε μπουφάν. Κρατάει ένα κοντάρι στα χέρια του και είναι μαζί με τους υπόλοιπους «κουκουλοφόρους» οι οποίοι πετούν πέτρες στη διμοιρία των ΜΑΤ που βρίσκεται επί της οδού Σουρή.

Στα πρώτα δευτερόλεπτα του βίντεο, μόλις περνάει μία γυναίκα μπροστά από τον «κουκουλοφόρο», αυτός κάθεται στο κράσπεδο της λεωφόρου Αμαλίας. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα σηκώνεται και κάνει νόημα στη διμοιρία των ΜΑΤ να υποχωρήσει κάτι που γίνεται άμεσα πράξη. Προχωράει προς το μέρος τους κάνοντας νόημα στους υπόλοιπους «κουκουλοφόρους» να σταματήσουν να πετούν πέτρες ενώ παράλληλα ζητά από τους άνδρες των ΜΑΤ να υποχωρήσουν...
και να κατευθυνθούν προς την οδό Φιλελλήνων. Προφανώς οι κ.κ. Χρήστος Παπουτσής, Μανόλης Όθωνας και Λευτέρης Οικονόμου (υπουργός, υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη και νέος Γ.Γ. Δημόσιας Τάξης και τ. αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ.) αλλά και η φυσική ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ. υπό το νέο αρχηγό της Νικόλαο Παπαγιαννόπουλο είναι έκθετοι για μιαν ακόμη φορά. Η δράση του παρακράτους με αποδείξεις!

Λεπτομέρεια: Στα πρώτα δευτερόλεπτα του βίντεο, προσέξτε το λευκό καλώδιο της ενδοσυνεννόησης στο πρόσωπο του «κουκουλοφόρου».

Από το kentrinews via greki

Εμείς απ' την πλευρά μας, απλώς να θυμίσουμε:
"Όταν η αδικία γίνεται νόμος, η αντίσταση γίνεται καθήκον."

Πάει...τό 'χασε!

Ρε σεις...αυτός περνιέται για...Τρικούπης, Ελ. Βενιζέλος και...Καποδίστριας!!!



Κι οι άλλοι...τον χειροκροτούν από κάτω!

Μιλάμε για τον ίδιον άνθρωπο που υπέγραψε την "οριστική, αμετακλήτως και άνευ όρων" απεμπόληση κάθε έννοιας πολιτικής κυριαρχίας κι εθνικής ανεξαρτησίας του λαού μας στον τόπο μας κι έτσι, σήμερα, η τρόικα απαιτεί εκτελεστικές εξουσίες (!) στην πατρίδα μας ή ό,τι απέμεινε, τέλος πάντων, απ' αυτήν.
Μιλάμε για τον ίδιον άνθρωπο, που σχεδίαζε ήδη απ' το καλοκαίρι του 2009 να φέρει τα όρνια του ΔΝΤ στον τόπο μας, "Λεφτά υπάρχουν", μιλάμε για την ίδια κυβέρνηση, που το 2010 "φούσκωσε" τεχνηέντως τα ελλείμματα έτσι που τα μάτια όλων των μοχθηρών κοράκων της "αγοράς" να στραφούν επάνω μας.
Μιλάμε για τον ίδιο άνθρωπο, και την παρέα του, που υφάρπαξαν με ψέμματα και πολιτικές απάτες την ψήφο του ελληνικού λαού, που κατέστησαν την χώρα υπόδουλη, μιλά, σήμερα, ο άνθρωπος αυτός περί δημαγωγών, καιροσκόπων και πατριδοκάπηλων, αυτός ο ίδιος άνθρωπος, που ζητά απ' τους φτωχούς να εξαθλιωθούν εντελώς, προς χάριν του...νεοπατριωτισμού και του ευρώ!
Αυτός ο ίδιος άνθρωπος, του οποίου η κυβέρνηση στερείται πλέον οποιασδήποτε κοινωνικής και δημοκρατικής νομιμοποίησης, που έχει καταστήσει σχεδόν το σύνολο του ελληνικού λαού "εχθρό" του, που έχει βάλει όλη την κοινωνία απέναντι σε μια κυβέρνηση της οποίας το μόνο...θεσμικό όργανο πολιτικής νομιμοποίησης είναι το γκλομπ κι η φυσούνα του ΜΑΤατζή, μιλάμε για τον ίδιο άνθρωπο που, την ίδια ώρα που βράζει το ποτάμι της λαϊκής αγανάκτησης κι οι πολίτες αυτής της χώρας βρίσκονται στα χαρακώματα γυρεύοντας την ζωή και την αξιοπρέπειά τους πίσω, αντιμέτωποι με τους "γνωστούς άγνωστους" παρακρατικούς και την πιο ωμή, βάρβαρη κι ανελέητη καταστολή, αυτός ο ίδιος άνθρωπος μιλά περί δημοκρατίας και θεσμών, μιλά για δημοκρατική κουλτούρα, μιλά...βρε δεν έχει απομείνει πια ούτε ίχνος τσίπας σ' αυτόν τον τόπο...περί σοσιαλισμού (!!!), τολμά να συγκρίνει εαυτόν με τον Ελ. Βενιζέλο και τον Καποδίστρια!
Κι οι άλλοι, οι άβουλοι, οι μοιραίοι, οι απρόσωποι, από κάτω να χειροκροτούν!
Μωραίνει Κύριος ους βούλεται απωλέσαι...

Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2011

Κόρακας κοράκου μάτι, βγάζει;

Εμ, δε βγάζει!


Σύμφωνα με τους επιτελείς του Μεγάρου Μαξίμου, ο πρωθυπουργός ρώτησε τον πρόεδρο της ΝΔ αν στηρίζει αυτά που λέγονται και γράφονται για Γουδί, κρεμάλες και ειδικά δικαστήρια και τον κάλεσε να τα αποκηρύξει, εφ' όσον δεν συμφωνεί.
"Δεν τα λέω εγώ αυτά", φέρεται να απάντησε ο κ. Σαμαράς στο κάλεσμα του κ. Παπανδρέου να πάρει θέση για όσα ακούγονται και δημιουργούν βαριά ατμόσφαιρα.
Αλιεύθηκε από το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Ασφαλώς δεν τα λες εσύ αυτά, Αντώνη. Αλίμονο αν τά 'λεγες...


Αλλά, να σας υπενθυμίσω και στους δυο, ότι "Γουδιά" δεν στήνονται μέσα στη φάμπρικα της Βουλής, όπως την καταντήσατε.
"Γουδιά" στήνονται απ' τον λαό, είναι επαναστατικές διαδικασίες.
Και πολύ λίγη σημασία έχει τι κρώζετε αναμεταξύ σας. Σημασία έχει ότι τα τρέμετε.

Πού πέφτει το Γουδί, ρε παιδιά;

Ο καθηγητής Θεσμών Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης, Νότης Μαριάς, αποκαλύπτει, σε όλο της το μεγαλείο, το χρονικό της προαναγγελθείσης απάτης (aka Μνημόνιο και τα ρέστα).


Αλιεύθηκε από το gregordergrieche

Αν και, φαντάζομαι, αρχικά θα αισθανθείτε μια απέραντη απογοήτευση, για το δόλιο, βάσει σχεδίου, ξεπούλημα της χώρας μας, δείτε το βίντεο ως το τέλος και, είμαι σίγουρος, θα διαπιστώσετε πως υπάρχει ακόμα ελπίδα και προοπτική στην περίπτωση που εμείς, ο ελληνικός λαός, αποφασίσουμε να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και να σώσουμε τους εαυτούς μας και την πατρίδα μας.

Το «ριγμένο» Kick-Boxing...


Υπάρχουν κάποια αθλήματα πασίγνωστα στο ευρύ κοινό που όμως σχεδόν κανείς δεν γνωρίζει την αθλητική τους παρουσία στην Ελληνική πραγματικότητα. Κλασσικό παράδειγμα αποτελεί το Kick-Boxing. Όλοι έχουμε δει αγώνες και εκδηλώσεις στην τηλεόραση, ποιός δεν γνωρίζει τον «Iron Mike» Μιχάλη Ζαμπίδη;

Από την άλλη όμως ποιός γνωρίζει οτιδήποτε για τη σχετική ομοσπονδία, την Πανελλήνια Ομοσπονδία Kick-Boxing (Π.Ο.Κ.); Τι αγώνες διοργανώνει, τι παρουσία έχει η σχετική Εθνική ομάδα κλπ; Η Π.Ο.Κ. ιδρύθηκε το 1999 και αναγνωρίστηκε από τη Γ.Γ.Α. το 2004 ως η ομοσπονδία που εκπροσωπεί επίσημα το Kick-Boxing. Από τότε έχει επιδείξει πολύ αξιόλογο έργο το οποίο μπορείτε να διαπιστώσετε στην επίσημη ιστοσελίδα της.

Η ιστοσελίδα της Π.Ο.Κ. πληροί σχεδόν όλα τα κριτήρια που είχαμε θέσει σε σχετικό άρθρο δηλ. διαθέτει επικαιροποιημένο αγωνιστικό πρόγραμμα, δημοσιευμένες αποφάσεις Διοικητικού Συμβουλίου και Γενικής Συνέλευσης, πλήρες Μητρώο Σωματείων και μπόλικη αγωνιστική δραστηριότητα! Μάλιστα η ίδια η ιστοσελίδα είναι καλά σχεδιασμένη και σίγουρα ξεφεύγει από τις παρωχημένες υλοποιήσεις άλλων αθλημάτων.

Πόσα λαμβάνει το Kick-Boxing ως ετήσια επιχορήγηση; Για τα έτη 2007 έως 2011 τα επίσημα ποσά είναι: 65.000 €, 65.000 €, – €, 17.500 €, 16.830 €, αντίστοιχα. Ομολογουμένως πολύ περίεργη κατανομή επιχορήγησης! Είναι προφανές ότι κάτι συνέβη το 2009 και η Γ.Γ.Α. αποφάσισε να μην δώσει απολύτως τίποτα σε μια ενεργή όπως δείχνουν τα πράγματα ομοσπονδία.

Από τη σύντομη έρευνα που πραγματοποίησα ο λόγος φαίνεται να περιέχεται σε αυτή τη γραπτή ανακοίνωση του Προέδρου της Π.Ο.Κ. στην οποία αναλύονται κάποια διοικητικά και οικονομικά θέματα της τελευταίας πενταετίας. Συνοπτικά η Π.Ο.Κ. κατηγορήθηκε για κακοδιαχείριση των επιχορηγήσεων κατά τα έτη 2007-08 (65 χιλιάδες το καθένα) και επίσης της ζητήθηκε να προχωρήσει σε εκκαθάριση των ανενεργών σωματείων. Λογικά πρέπει να υπήρξε μια καθυστέρηση στο ξεκαθάρισμα αυτών των υποθέσεων ώστε να δικαιολογείται η μηδενική επιχορήγηση του 2009. Μετά όμως από τη δραστική εκκαθάριση του μητρώου των σωματείων που έγινε εκείνη τη χρονιά, αλλά κυρίως μετά από τον οικονομικό έλεγχο που διενέργησε το Σ.Δ.Ο.Ε. η Π.Ο.Κ. εμφανίζεται και πάλι καθαρή ώστε να επιχορηγηθεί έστω και με πολύ μικρό ποσό.

Εντύπωση προκαλεί ότι η επιχορήγηση των 2 τελευταίων ετών κινείται σε τόσο χαμηλά επίπεδα αφού η αγωνιστική δραστηριότητα που παρουσιάζει το Kick-Boxing είναι πολύ μεγάλη. Μάλιστα όπως αναφέρεται σε Δελτίο Τύπου σχετικό με τη συνάντηση του προέδρου της Π.Ο.Κ. με τον κ. Μπιτσαξή, τα ενεργά σωματεία που καλλιεργούν το άθλημα ανέρχονται σε 133 με αυξητικές τάσεις! Με αφορμή αυτό το γεγονός η Π.Ο.Κ. δικαιούται να απασχολεί πια διοικητικό υπάλληλο τον οποίο υποσχέθηκε ο Γενικός Γραμματέας Αθλητισμού.

Στη συνάντηση συζητήθηκε και ένα πολύ σημαντικό θέμα για τις πολεμικές τέχνες, που δεν είναι άλλο από την ύπαρξη εκατοντάδων ψευτο-ομοσπονδιών και ψευτο-συλλόγων που διοργανώνουν πρωταθλήματα σε όλη την Ελλάδα με τη βοήθεια Δήμων και Νομαρχιών, χωρίς να διαθέτουν την απαραίτητη αθλητική αναγνώριση. Η Γ.Γ.Α. γνωρίζει το θέμα και αντί να κάνει κάτι ουσιαστικό για αυτό, η λύση που αποφάσισε να δώσει είναι να υποχρεώσει όλα τα αθλητικά σωματεία που είναι εγγεγραμμένα στα μητρώα των αναγνωρισμένων ομοσπονδιών να καταθέσουν για ακόμα μια φορά όλα τα νομιμοποιητικά έγγραφά τους στην Γ.Γ.Α. Πρόκειται για μια απόφαση που χαρακτηρίζει τη χοντροκεφαλιά του Ελληνικού Δημοσίου και τη λατρεία του προς την ατέλειωτη γραφειοκρατία. Πώς ακριβώς υπολογίζει η Γ.Γ.Α. να λύσει το πρόβλημα των κατ’ επίφασην συλλόγων και ομοσπονδιών ζητώντας από τους ήδη αναγνωρισμένους να καταθέσουν πάλι έγγραφα που ήδη έχουν καταθέσει με την ίδρυση του σωματείου τους, κανείς δεν μπορεί να καταλάβει.

Υπάρχει ένα σημαντικό ζήτημα που αφορά στις Πολεμικές Τέχνες και στις δεκάδες αναγνωρισμένες ομοσπονδίες που τα καλλιεργούν. Όπως είπαμε το Kick-Boxing διαθέτει την κατάλληλη αγωνιστική δραστηριότητα για να αξίζει μια θέση στις επιχορηγούμενες ομοσπονδίες. Μια ματιά όμως στη λίστα με τα εγγεγραμμένα σωματεία θα σας πείσει ότι κάτι δεν πάει καλά! Οι επωνυμίες των σωματείων φανερώνουν ότι πρόκειται για σωματεία που καλλιεργούν κι άλλα μαχητικά αθλήματα, αν όχι όλα. Τι σημαίνει αυτό; Ότι όλες αυτές οι 10άδες ομοσπονδίες μαχητικών αθλημάτων που έχουν εγγράψει 100άδες σωματείων, στην ουσία αποτελούν μία ομοσπονδία που καλλιεργεί διάφορα αθλήματα! Κλασσικό παράδειγμα αποτελεί ο ΣΕΓΑΣ η ομοσπονδία του στίβου που περιλαμβάνει πάρα πολλά αγωνίσματα και μάλιστα εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους.

Δεν θα έπρεπε η Γ.Γ.Α. να επιβάλει επιτέλους τη συνένωση όλων αυτών των ομοσπονδιών σε μία μεγάλη και ισχυρή Μαχητικών Αθλημάτων; Αλλά είπαμε ότι προτεραιότητα της Γ.Γ.Α. είναι να μαζέψει χαρτί για ανακύκλωση ή ακόμα χειρότερα για να σαπίσει στο αρχείο. Μέχρι να ελέγξει όλα τα εν Ελλάδι σωματεία έχουμε ακόμα καιρό…

Αναδημοσίευση από το sportsecrets μετά από επιστολή αναγνώστη μας.

Άιντε, και στα δικά μας!


Ὁ λόγος τῆς ἀπελευθερώσεως, Ἀθῆναι, 18 Ὀκτωβρίου 1944.
Γεώργιος Παπανδρέου

Ἀπό Ιωάννη Γ. Καταπόδη, Τέσσερις αἰῶνες διπλωματικῆς δραστηριότητος στὸν εὐρωπαϊκὸ χῶρο 1648 – 1959, ἐκδ. Ἑπτάλοφος ΑΒΕΕ, Ἀθήνα 1996.

«Ἀσπαζόμεθα τὴν ἱερὰν γῆν τῆς Ἐλευθέρας Πατρίδος...
Οἱ Βάρβαροι, ἀφοῦ ἔβεβήλωσαν, ἐπυρπόλησαν καὶ ἐδήωσαν, ἐπὶ τρία καὶ ἥμισυ ἔτη, πιεζόμενοι πλέον ἀπὸ τὴν συμμαχικὴν νίκην καὶ τὴν ἐθνικήν μας ἀντίστασιν τρέπονται εἰς φυγήν. Καὶ ἡ Κυανόλευκος κυματίζει μόνη εἰς τὴν Ἀκρόπολιν...

Ἀπὸ τὰ βάθη τῆς Ἱστορίας οἱ ἑλληνικοὶ αἰῶνες πανηγυρίζουν τὴν ἐπάνοδον τῆς Ἐλευθερίας εἰς τὴν ἀρχαίαν Πατρίδα της. Καὶ στεφανώνουν τὴν Γενεάν μας. Διότι ὁλόκληρος ὁ Λαός μας ὑπῆρξεν ἀγωνιστὴς τῆς Ἐλευθερίας. Δὲν εὑρίσκεται ἀσφαλῶς εἰς τὴν κατεχομένην Εὐρώπην ἄλλο παράδειγμα τόσης καθολικῆς ἀντιστάσεως καὶ τόσης ἀκλονήτου αἰσιοδοξίας διὰ τὴν τελικὴν Νίκην.

Ἀλλὰ πρὸς Σὲ περισσότερον, Λαὲ τῶν Ἀθηνῶν, Λαὲ τῆς περιφερείας τῆς Πρωτευούσης, ἀνήκει ὁ ἐθνικὸς ἔπαινος. Ἐδῶ ἐπάλλετο ἡ ἀδάμαστος καρδία τῆς Ἑλλάδος. Ἐδῶ ἦσαν εὐτυχεῖς ὅσοι ἐπροκινδύνευαν καὶ κατεθλίβοντο, ὅσοι δὲν εἶχαν τὴν εὐκαιρίαν νὰ κινδυνεύσουν...

Καὶ πρός Σᾶς, Νέοι καὶ Νέαι, ἐκφράζομεν τὸν θαυμασμόν μας. Εἴχατε μεταβάλει εἰς καθημερινὴν συνήθειαν τὴν πρόκλησιν τοῦ ἐχθροῦ καὶ τὴν περιφρόνησιν τοῦ θανάτου. Ἐμπρὸς εἰς τὰ στόμια τῶν πολυβόλων του ἐζητωκραυγάζατε τὴν Ἑλλάδα!

Ὁλόκληρος ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς ἔχει καταστῆ ἄξιος τῆς Πατρίδος. Μὲ τὸ πέρασμα τῶν καιρῶν, εἰς τὸ περίλαμπρον ἔπος τῆς Ἀλβανίας θὰ προστεθῆ καὶ ὁ μῦθος τῆς καθολικῆς ἀντιστάσεως...

(...)


II. Ἡ λογοδοσία τοῦ παρελθόντος

Ἡ Κυβέρνησις, ἐπανερχόμενη εἰς τὴν Ἐλευθέραν Πατρίδα, ὀφείλει νὰ λογοδοτήσῃ διὰ τὸ παρελθὸν καὶ νὰ χάραξῃ τὰς κατευθύνσεις τοῦ μέλλοντος.

Ἀχάριστος εἶναι σήμερον ἡ ἀναδρομὴ εἰς τὸ παρελθόν. Ἀρκούμεθα εἰς τὴν διαπίστωσιν ὅτι ἐκληρονομήσαμεν ἐρείπια εἰς τὴν Μέσην Ἀνατολὴν καὶ ἔνοπλον διαίρεσιν εἰς τὴν δούλην Πατρίδα... Σύμφωνα μὲ τὸν πικρὸν λόγον τοῦ ἡγέτου τῆς Μεγάλης Βρεταννίας «ἡ αἴγλη τῆς Ἑλλάδος εἶχεν ἀμαυρωθῆ».

Καὶ σήμερον ἡ Κυβέρνησις, εὑρισκομένη ἐνώπιον τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ, ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ διακηρύξῃ ὅτι καὶ ἡ συμμαχικὴ θέσις τῆς Ἑλλάδος ἔχει ἐπανεύρει τὴν παλαιάν της αἴγλην. Καὶ αἱ ἔνοπλοι δυνάμεις μας, παλλόμεναι ἀπὸ πίστιν πρὸς τὴν Πατρίδα, καθ' ἡμέραν δοξάζονται. Καὶ ἡ σημερινὴ πάνδημος συγκέντρωσις ἀποδεικνύει ὅτι ἔχομεν ὑπερνικήσει τὸν ἐμφύλιον πόλεμον καὶ ὅτι ἔχει ἐπιβληθῆ ἡ ἰδέα τῆς Ἐθνικῆς Ἑνώσεως.

Περισσότερον ὅμως ἐνδιαφέρει τὸ μέλλον...
(...)
IV. Οἰκονομικὴ Ἀποκατάστασις

Παραλλήλως πρὸς τὴν ἐθνικήν μας ἀποκατάστασιν ἡ Κυβέρνησις τάσσει εἰς τοὺς πρώτους σκοπούς της τὴν μέριμναν διὰ τὴν οἰκονομικὴν ἀποκατάστασιν τῆς Χώρας.

Κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς Δουλείας καθολικὴ ὑπῆρξεν ἡ κατάρρευσις τῆς ἐθνικῆς μας οἰκονομίας καὶ ἀπάνθρωποι αἱ στερήσεις τοῦ Λαοῦ μας. Ἡ Κυβέρνησις, καθ' ὅλην τὴν διάρκειαν τῆς παραμονῆς μας εἰς τὸ ἐξωτερικόν, κατέβαλλεν ἀδιαλείπτους προσπαθείας διὰ τὴν ἐξασφάλισιν ἐπαρκοῦς βοηθείας πρὸς τὴν Ἑλλάδα.

Ὑπεστηρίξαμεν πάντοτε, καὶ ὀφείλομεν νὰ ὁμολογήσωμεν εὐγνωμόνως ὅτι εὕρομεν πρόθυμον συναντίληψιν ἐκ μέρους τῶν Μεγάλων Συμμάχων, ὅτι ἡ Ἑλλὰς δὲν ἀποτελεῖ μίαν ἀπὸ τὰς πολλὰς περιπτώσεις τῶν κατεχομένων ὡρῶν τῆς Εὐρώπης. Ἀποτελεῖ μοναδικὴν περίπτωσιν καὶ ὡς τοιαύτη πρέπει νὰ ἀντιμετωπισθῇ.

Ἡ Ἑλλὰς ἔχει τὴν προτεραιότητα τῶν ὑπηρεσιῶν πρὸς τὴν κοινὴν Συμμαχικὴν ὑπόθεσιν. Πρώτη ἀντεστάθη εἰς τὸν Ἄξονα, ἐνῶ τὸ μέλλον ἐφαίνετο σκοτεινόν, καὶ ἐνίκησε τὸν Φασισμὸν καὶ καθυστέρησε τὴν ἐπίθεσιν τοῦ Ναζισμοῦ ἐναντίον τῆς Μέσης Ἀνατολῆς καὶ τῆς Σοβιετικῆς Ρωσίας. Καὶ τοιουτοτρόπως ἢ ἔσωσε τὸν πόλεμον ἢ ἐσυντόμευσε τὴν νίκην.

Ἡ Ἑλλὰς ἔχει ἐπίσης τὴν θλιβερὰν προτεραιότητα τῶν θυσιῶν. Κατάκειται εἰς ἐρείπια. Μόνον ἡ ψυχὴ τοῦ Λαοῦ μας εἶναι ὀρθία, ἀντέχει καὶ μάχεται.

(...)

Δὲν πρόκειται βεβαίως νὰ ἀποτελέσῃ τὸ ἰδεῶδες μας ἡ ἐπάνοδος εἰς τὴν προπολεμικήν μας Οἰκονομίαν. Ἡ Ἑλλὰς ἦτο καὶ τότε ἡ πτωχοτέρα χώρα τῆς Εὐρώπης, μὲ τὸ μικρότερον ἐθνικὸν εἰσόδημα. Ὀφείλομεν νὰ ἀποβλέψωμεν διὰ τὸ μέλλον εἰς τὴν σοβαρὰν αὔξησιν τοῦ ἐθνικοῦ μας εἰσοδήματος καὶ ταυτοχρόνως εἰς τὴν δικαίαν διανομήν του. Τὸ ἰδεῶδες μας εἶναι νὰ πραγματoπoιήσωμεν συγχρόνως καὶ τὴν οἰκονομικὴν εὐημερίαν καὶ τὴν κοινωνικὴν δικαιοσύνην.
Πιστεύομεν εἰς τὴν Λαοκρατίαν.
Καὶ Λαοκρατία δὲν σημαίνει μόνον δικαίωμα ψήφου. Σημαίνει ἐπίσης δικαίωμα, ζωῆς, δικαίωμα εὐημερίας, δικαίωμα πολιτισμοῦ. Καὶ ὁ Λαός μας, μὲ τοὺς ἀπαραμίλλους ἀγῶνας καὶ τὰς σκληροτάτας θυσίας του, κατέκτησε τὸ δικαίωμα νὰ τοῦ ἀνήκῃ τὸ Μέλλον.

Νέος κόσμος θὰ ὑψωθῇ ἀπὸ τὰ ἐρείπια...


V. ΘΑ ΥΠΑΡΞΗ ΚΡΑΤΟΣ

Ἀλλὰ διὰ τὴν ἐπιδίωξιν καὶ τῆς ἐθνικῆς καὶ τῆς οἰκονομικῆς ἀποκαταστάσεως θὰ χρειασθῇ τὸ ἀπαραίτητον ὄργανον: τὸ Κράτος. Ἀνήκει διὰ τοῦτο εἰς τοὺς ἀμέσους, καὶ θεμελιώδεις σκοπούς μας ἡ ἀποκατάστασις τῆς λειτουργίας τοῦ Ἐλευθέρου Ἑλληνικοῦ Κράτους. Ἐπὶ μίαν ὀκταετίαν τὸ Ἐλεύθερον Ἑλληνικὸν Κράτος ἔχει καταλυθῆ ἀπὸ τὴν Δικτατορίαν καὶ τὴν Κατοχήν. Ἦλθεν ὁ καιρὸς νὰ ὑπάρξῃ!

Εἰς τὰ καθεστῶτα τοῦ Φασισμοῦ τὸ Κράτος ὑποτάσσεται εἰς τὸ Κόμμα. Εἰς τὰ Ἐλεύθερα Λαοκρατικὰ Πολιτεύματα τὸ Κόμμα, ἡ Ὀργάνωσις ὑποτάσσονται εἰς τὸ Κράτος. Εἰς τὰ Ἐλεύθερα Πολιτεύματα ἡ πλειοψηφία κυβερνᾶ, ἡ μειοψηφία ἐλέγχει, ἀλλὰ τὸ Κράτος, αἱ δημόσιαι λειτουργίαι δὲν ἀνήκουν οὔτε εἰς τὴν πλειοψηφίαν οὔτε εἰς τὴν μειοψηφίαν. Ἀνήκουν εἰς τὴν Ἰδέαν τῆς Πατρίδος καὶ ὑπηρετοῦν τὸ σύνολον τοῦ Λαοῦ.

Εἰς τὸ Κράτος δικαίου κύριος εἶναι ὁ Νόμος.

Τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος εἰς τὸ παρελθὸν δὲν ὑπενομεύθη μόνον ἀπὸ τὸν Φασισμόν. Ὑπενομεύθη καὶ ἀπὸ τὴν Συναλλαγήν. Ὑπῆρξαν εἰς τὸ παρελθὸν περίοδοι ἀκμῆς καὶ περίοδοι πτώσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους. Ἡ Κυβέρνησις τῆς Ἐθνικῆς Ἑνώσεως ἔχει ἀπόφασιν νὰ ἐπαναφέρῃ τὰς λαμπροτέρας ἡμέρας του. Ἡ τάξις, ἡ προσωπικὴ ἀσφάλεια καὶ ἡ πολιτικὴ ἐλευθερία τοῦ Λαοῦ θὰ κατοχυρωθοῦν. Τὸ σύνθημα θὰ εἶναι: Ἐλευθερία καὶ Νόμος. Διότι τὰ αἰώνια, ἀμετακίνητα συστατικὰ τῆς ἀληθοῦς Πολιτείας εἶναι ἡ Ἐλευθερία καὶ ἡ Δικαιοσύνη.

Ἐν τῇ μερίμνῃ πρὸς ἀποκατάστασίν τοῦ Ἐλευθέρου Ἑλληνικοῦ Κράτους ἡ Κυβέρνησις θὰ ἐπιδιώξῃ τὴν ἀνασύνταξιν τῶν ἐνόπλων δυνάμεων τοῦ Ἔθνους μὲ κριτήρια ἀποκλειστικῶς Ἐθνικά καὶ Στρατιωτικά, ὅπως προσδιορίζει τὸ Ἐθνικὸν Συμβόλαιον τοῦ Λιβάνου.

Θὰ ἀποδοθοῦν αἱ δίκαιαι τιμαὶ εἰς τοὺς γενναίους ἀγωνιστὰς τῶν ἀνταρτικῶν μας δυνάμεων, καὶ τὰ στελέχη των θὰ εὕρουν τὴν πρέπουσαν θέσιν εἰς τὸν ἀνασυντασσόμενον τακτικόν μας Στρατόν.

Βάσις τοῦ ἐθνικοῦ μας Στρατοῦ διὰ τὸ μέλλον, ὅπως συνέβαινεν ἀνέκαθεν εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ ὅπως συμβαίνει εἰς ὅλους τους Ἐλευθέρους Λαούς, θὰ εἶναι ἡ τακτικὴ στρατολογία. Ὁλόκληρος ὁ Ἑλληνικός Λαὸς διεκδικεῖ τὴν τιμὴν νὰ εἶναι ὑπερασπιστὴς τῆς Πατρίδος.

Τὸ γνώριμον κινηματικὸν πνεῦμα τῶν ἐνόπλων μας δυνάμεων θὰ καταλυθῇ. Θὰ γίνῃ συνείδησις καὶ πρᾶξις ὅτι ὁ Στρατὸς δὲν βουλεύεται. Βουλεύεται μόνον ὁ Κυρίαρχος Λαός, τοῦ ὁποίου τὴν θέλησιν ἐκφράζει ἡ Κυβέρνησις. Καὶ τὰς διαταγὰς τῆς Κυβερνήσεως ἐκτελεῖ ὁ Στρατός.

Θὰ γίνῃ συνείδησις καὶ πρᾶξις ὅτι ὁ Στρατὸς δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἀνήκη οὔτε εἰς πρόσωπα, οὔτε εἰς κόμματα.

Ἀνήκει μόνον εἰς τὴν Πατρίδα καὶ ὑπακούει μόνον εἰς τὰς διαταγὰς τῆς Κυβερνήσεως.

Θὰ ἐπιδιωχθῇ ἐπίσης ἡ ἀνασύνταξις τῶν Σωμάτων τῆς Δημοσίας Ἀσφαλείας.

Καὶ κατὰ τὰς δύο περιόδους τῆς δουλείας τοῦ Ἔθνους, τῆς ἐσωτερικῆς καὶ τῆς ἐξωτερικῆς, εἰς τὰ Σώματα τῆς Δημοσίας Ἀσφαλείας, καὶ ἰδίως εἰς τὴν Χωροφυλακήν, παρουσιάσθησαν συμπτώματα ἠθικῆς κρίσεως.

Δὲν ἔχομεν τὸ δικαίωμα νὰ τὰ καταδίκασωμεν μὲν ἐν τῷ συνόλῳ των, διότι ὑπῆρξαν πολλοί, καὶ ἀξιωματικοὶ καὶ ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι, ἐν μέσῳ δυσχερεστάτων καταστάσεων, ἐπετέλεσαν μ' ὅλα ταῦτα τὸ ἐθνικόν των καθῆκον. Θὰ εἶναι ὅμως αὐστηροτάτη ἡ ἐκκαθάρισις καὶ ἡ ἀνασύνταξις, ὥστε νὰ ἐμπνεύσουν διὰ τὸ μέλλον πλήρη ἐμπιστοσύνην ὅτι δὲν θὰ εἶναι ὄργανα Τυράννων πρὸς δίωξιν τῶν Ἑλλήνων, ἀλλὰ φρουροὶ τῆς τάξεως καὶ τῆς ἀσφαλείας τῶν πολιτῶν.

Θὰ γίνῃ ἐπίσης γενικὴ ἀνασύνταξις τῶν Δημοσίων Ὑπηρεσιῶν μας: Καὶ τῆς Δικαιοσύνης, καὶ τῆς Διοικήσεως, καὶ τῶν Πνευματικῶν ἱδρυμάτων μας, καθὼς καὶ τῶν ἄλλων Ὀργανισμῶν Δημοσίου Δικαίου. Κατὰ τὴν σκοτεινὴν περίοδον τῆς δουλείας τοῦ Ἔθνους ὁ Λαός μας ὑπῆρξεν ἀξιοθαύμαστος. Ἔδωκεν ἀπαράμιλλα δείγματα Ἰδεαλισμοῦ καὶ Αὐτοθυσίας. Ἀλλὰ ὑπῆρξε κρίσις τῆς Ἡγεσίας.

Ἡ Ἡγέτις Τάξις, κατὰ μέγα μέρος, δὲν ἀπεδείχθη ἀξία τοῦ Λαοῦ.

Εἰς τὸν καιρὸν τῆς Δικτατορίας, καὶ τὸ Πανεπιστήμιον, καὶ ὁ Ἄρειος Πάγος, καὶ τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας, καθὼς καὶ τὰ ἄλλα Ἀνώτατα Ἱδρύματά μας, ἐκτὸς ὀλίγων λαμπρῶν ἐξαιρέσεων, περίπου ἐχρεωκόπησαν. Ἐπροτίμησαν νὰ γίνουν Ἐπαγγελματικὰ Σωματεῖα μεριμνῶντα διὰ τὰ βιωτικὰ συμφέροντα τῶν μελῶν των. Καὶ ἐλησμόνησαν ὅτι ἡ πρώτη ἀποστολὴ τῶν Ἀνωτάτων Ἱδρυμάτων, τὰ ὁποῖα εἰς τὰς Δημοκρατίας ἀποτελοῦν τὴν Ἡγέτιδα Τάξιν, εἶναι νὰ γίνονται θεματοφύλακες τῶν ὅρων τῆς ὑπάρξεως, τῶν ἠθικῶν ἀξιῶν τοῦ Ἔθνους. Καὶ ἀνήκει εἰς τοὺς ὅρους τῆς ὑπάρξεως, εἰς τὰς πρώτας ἠθικὰς ἀξίας καὶ ἡ Ἐθνικὴ καὶ ἡ Πολιτική μας Ἐλευθερία. Διὰ τοῦτο θὰ προνοηθῇ ὥστε ἡ Ἡγέτις Τάξις νὰ μὴ ἔχη μόνον ἐπαγγελματικὴν ἐπάρκειαν. Νὰ ἔχη κατ' ἐξοχὴν Χαρακτῆρα. Νὰ ἔχῃ ὑψηλὸν Φρόνημα. Ν' ἀποτελῆται ἀπὸ Ἐθνικὰς καὶ Ἠθικὰς προσωπικότητας, αἱ ὁποῖαι θὰ γνωρίζουν νὰ προμαχοῦν εἰς τὰς ἐπάλξεις τῶν Ἰδεῶν καὶ νὰ πίπτουν, ὅταν χρειασθῆ, καὶ νὰ γίνονται τὸ παράδειγμα...


VI. ΟΙ ΕΝΟΧΟΙ ΘΑ ΤΙΜΩΡΗΘΟΥΝ

Ἀλλὰ τὸ Κράτος τοῦ Δικαίου δὲν ἠμπορεῖ νὰ θεμελιωθῇ διὰ τὸ μέλλον ἐὰν δὲν ἔχῃ συντελεσθῆ ἡ ἠθικὴ κάθαρσις τοῦ παρελθόντος. Καὶ διὰ τοῦτο, ἐκτὸς τῶν ἐκκαθαρίσεων τῶν Δημοσίων Ὑπηρεσιῶν, ἐκτὸς τῶν πειθαρχικῶν ποινῶν, θὰ χρειασθῇ ἐπίσης καὶ ἡ ἱκανοποίησις τοῦ ἐθνικοῦ αἰτήματος πρὸς ἐπιβολὴν τῶν δικαίων Ποινικῶν κυρώσεων. Τὸ Ἐθνικὸν Συμβόλαιον τοῦ Λιβάνου ἐπαγγέλλεται τὴν ἐπιβολὴν σκληρῶν κυρώσεων κατὰ τῶν προδοτῶν τῆς Πατρίδος καὶ τῶν ἐκμεταλλευτῶν τῆς δυστυχίας τοῦ Λαοῦ μας. Μὲ τὸ Διάγγελμα τῆς 4ης Σεπτεμβρίου ἡ Κυβέρνησις ἐπανέλαβε τὴν ὑπόσχεσιν ὅτι ἡ «Ἐθνικὴ Νέμεσις θὰ εἶναι ἀδυσώπητος». Καὶ τώρα θὰ τηρήσῃ τὴν ὑπόσχεσίν της.

Ὁ νόμος τῆς ἐπιβολῆς τῶν δικαίων κυρώσεων ἔχει δημοσιευθῆ καὶ θὰ τεθῇ ἀμέσως εἰς ἐφαρμογήν. Ἔχουν προνοηθῆ ὅλαι αἱ ἐγγυήσεις, ὥστε νὰ μὴ μεταβληθῇ εἰς ὄργανον ἐκδικήσεων καὶ ἱκανοποιήσεως παθῶν.

Ἐμπνευστὴς τῶν ποινῶν θὰ εἶναι ἡ συνείδησις τοῦ Ἔθνους.

Δὲν πρόκειται βεβαίως εἰς τὴν Ἑλλάδα, ὅπως συνέβη εἰς ἄλλας χώρας, περὶ μεγάλου ἀριθμοῦ ἐνόχων, περὶ μερίδων Λαοῦ αἱ ὁποῖαι ἠπίστησαν πρὸς τὸ Ἔθνος καὶ προσεχώρησαν εἰς τὸν Κατακτητήν. Εἰς τὴν Ἑλλάδα ὑπῆρξε καθολικὴ ἡ πίστις πρὸς τὴν συμμαχικὴν ὑπόθεσιν καὶ ἐλάχιστα τὰ περιστατικὰ τῆς προδοτικῆς συνεργασίας μὲ τὸν ἐχθρόν. Ἀλλ' ἀκριβῶς δι' αὐτό, διότι εὑρίσκοντο εἰς πλήρη ἀντίθεσιν πρὸς τὸ καθολικὸν αἴσθημα τοῦ Λαοῦ, θὰ πρέπει νὰ ὑποστοῦν αὐστηρὰν καταδίκην. Ἡ ἐκκαθάρισις τῶν εὐθυνῶν τοῦ παρελθόντος θὰ ἱκανοποιήση τὸ καθολικὸν Ἐθνικὸν καὶ Ἠθικὸν αἴτημα, θὰ ἐξυγιάνῃ τὴν ἀτμόσφαιραν, θὰ ἐξατμίσῃ τὴν δικαίαν ἀγανάκτησιν τοῦ Λαοῦ καὶ θὰ θεμελιώσῃ ἀσφαλέστερον τὸ μέλλον τῆς Ἐθνικῆς μας Ἀναγεννήσεως.


VII. Ο ΛΑΟΣ ΑΝΑΚΤΑ ΤΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΤΟΥ

Ἡ ἀποκατάστασις τῆς Λαϊκῆς Κυριαρχίας ἀνήκει κατ' ἐξοχὴν εἰς τοὺς πρώτους θεμελιώδεις σκοπούς μας. Ὁ Λαὸς ἀνακτᾶ τὰς ἐλευθερίας του καὶ γίνεται ὁ κυρίαρχος τῆς Χώρας του.

Ἡ Κυβέρνησις τῆς Ἐθνικῆς Ἑνώσεως ἔχει ἀπόφασιν νὰ χωρήσῃ εἰς τὴν ταχυτέραν δυνατὴν ἐνέργειαν καὶ Δημοψηφίσματος καὶ ἐκλογῶν Συντακτικῆς Συνελεύσεως καθὼς καὶ Δημοτικῶν καὶ Κοινοτικῶν ἐκλογῶν. Καὶ ἀποτελεῖ ζήτημα τιμῆς διὰ τὴν Κυβέρνησιν ὅπως ἡ Λαϊκὴ Ἐτυμηγορία ἐκδηλωθῇ κατὰ τρόπον ἀπολύτως γνήσιον. Εἶναι πλέον καιρός, ἔπειτα ἀπὸ τὴν μακρὰν περίοδον τῆς δουλείας, ὅπως ὁ Ἑλληνικὸς Λαός, ἀπηλλαγμένος πάσης καὶ ὑλικῆς καὶ ψυχολογικῆς βίας, ἀποφασίσῃ κυριάρχως καὶ διὰ τὸ Πολίτευμα καὶ διὰ τὸ Κοινωνικὸν Καθεστὼς καὶ διὰ τὴν Κυβέρνησιν τῆς ἀρεσκείας του, καθὼς ἐπίσης καὶ διὰ τοὺς Δημοτικοὺς καὶ Κοινοτικοὺς ἄρχοντάς του.

Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ προχωροῦμεν μὲ τὰ τεκμήρια τοῦ παλαιοῦ παρελθόντος, τὰ ὁποῖα εὐλόγως τίθενται ὑπὸ ἀμφισβήτησιν. Ὑπάρχει ἐπείγουσα ἀνάγκη νομιμότητος.

Τὸ Ἔθνος χρειάζεται ὁριστικὸν Πολίτευμα καὶ Λαοπρόβλητον Κυβέρνησιν, ὥστε ν' ἀναληφθῇ μετὰ σταθερότητος ἡ προσπάθεια τῆς μεγάλης δημιουργίας τοῦ Μέλλοντος. Ἕως τότε, μόνον ἡ Ἐθνικὴ Ἕνωσις σώζει! Ἀπέδωκεν ἤδη ὑπὲρ τοῦ Τόπου μέγα ἀγαθόν. Ηὐξήθη τὸ Διεθνὲς κῦρος τῆς Ἑλλάδος καὶ συνετελέσθη ἡ ὁμαλὴ μετάβασις ἀπὸ τῆς δουλείας εἰς τὴν ἀπελευθέρωσιν, ἡ ὁποία ἀπὸ ὅλους σχεδὸν ἐθεωρεῖτο ἀπίστευτος, ὥστε σήμερον νὰ προσλαμβάνῃ, περίπου, τὰς διαστάσεις «θαύματος».

Πρὸς ὅλους τοὺς συντελεστάς του ἀπευθύνομεν δημόσιον ἔπαινον καὶ τοὺς ἐκφράζομεν τὰς θερμὰς εὐχαριστίας τῆς Κυβερνήσεως, διότι ἐπειθάρχησαν εἰς τὰς ἐντολάς της καὶ ἐδικαίωσαν τὴν ἐμπιστοσύνην της.

Παρόμοια «θαύματα» ἡ Ἐθνική μας Ἕνωσις θὰ δυνηθῆ νὰ ἐπιτελέσῃ, ἐὰν συνεχισθῇ μὲ τὴν ἰδίαν εἰλικρίνειαν καὶ τὴν ἰδίαν πίστιν, καὶ εἰς τὸ μέλλον.

Ὅλοι οἱ μεγάλοι σκοποί, τοὺς ὁποίους ἀνεπτύξαμεν, χωρὶς τὴν Ἐθνικὴν Ἕνωσιν δὲν ἠμποροῦν νὰ πραγματοποιηθοῦν, ἐνῷ μὲ τὴν Ἕνωσιν θὰ εὐοδωθοῦν ἀσφαλῶς, εἰς τρόπον ὥστε ἀπὸ τὸ σημερινὸν χάος νὰ προέλθη ἕνας Νέος Ρυθμός, ἀπὸ τὰ ἐρείπια τῆς δουλείας ἕνας Νέος Κόσμος, ἄξιος φορεὺς τῆς Ἐθνικῆς μας Ἀναγεννήσεως.

Ἡ ἐποχή μας ἀνήκει βεβαίως εἰς ἄλλον αἰῶνα, ἔχει ὅμως πολλὰς ὁμοιότητας μὲ τὴν ἐποχήν του 21. Καὶ σήμερον, ὅπως καὶ τότε, ἐξερχόμεθα ἀπὸ τὸν ἀγῶνα πλήρεις ἀπὸ δόξαν, ἐρείπια καὶ διχόνοιαν. Γνωρίζομεν ποῦ ὡδήγησε τότε ἡ διαίρεσις, καὶ ὠφείλαμεν νὰ ἐμπνευσθῶμεν ἀπὸ τὸ παράδειγμα, διὰ νὰ τὸ ἀποφύγωμεν...

(...)

Λαὲ τῶν Ἀθηνῶν: Ἑορτάζομεν σήμερον τὴν Ἀνάστασιν.

Μὲ βαθυτάτην συγκίνησιν Σοῦ ἀπευθύνω τὸν ἐγκάρδιον χαιρετισμὸν
τῆς Πατρίδος.

Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2011

"Ο Γκρεμιστής"



Ἀκοῦστε. Ἐγὼ εἶμαι ὁ γκρεμιστής, γιατί εἶμ᾿ ἐγὼ κι ὁ κτίστης,
ὁ διαλεχτὸς τῆς ἄρνησης κι ὁ ἀκριβογιὸς τῆς πίστης.
Καὶ θέλει καὶ τὸ γκρέμισμα νοῦ καὶ καρδιὰ καὶ χέρι.
Στοῦ μίσους τὰ μεσάνυχτα τρέμει ἑνὸς πόθου ἀστέρι.
Κι ἂν εἶμαι τῆς νυχτιᾶς βλαστός, τοῦ χαλασμοῦ πατέρας,
πάντα κοιτάζω πρὸς τὸ φῶς τὸ ἀπόμακρο τῆς μέρας.
ἐγὼ ὁ σεισμὸς ὁ ἀλύπητος, ἐγὼ κι ὁ ἀνοιχτομάτης·
τοῦ μακρεμένου ἀγναντευτής, κι ὁ κλέφτης κι ὁ ἀπελάτης
καὶ μὲ τὸ καριοφίλι μου καὶ μὲ τ᾿ ἀπελατίκι
τὴν πολιτεία τὴν κάνω ἐρμιά, γῆ χέρσα τὸ χωράφι.
Κάλλιο φυτρῶστε, ἀγκριαγκαθιές, καὶ κάλλιο οὐρλιάστε, λύκοι,
κάλλιο φουσκῶστε, πόταμοι καὶ κάλλιο ἀνοῖχτε τάφοι,
καί, δυναμίτη, βρόντηξε καὶ σιγοστάλαξε αἷμα,
παρὰ σὲ πύργους ἄρχοντας καὶ σὲ ναοὺς τὸ Ψέμα.

Τῶν πρωτογέννητων καιρῶν ἡ πλάση μὲ τ᾿ ἀγρίμια
ξανάρχεται. Καλῶς νὰ ῾ρθῆ. Γκρεμίζω τὴν ἀσκήμια.
Εἶμ᾿ ἕνα ἀνήμπορο παιδὶ ποὺ σκλαβωμένο τό ῾χει
τὸ δείλιασμα κι ὅλο ρωτᾷ καὶ μήτε ναὶ μήτε ὄχι
δὲν τοῦ ἀποκρίνεται κανείς, καὶ πάει κι ὅλο προσμένει
τὸ λόγο ποὺ δὲν ἔρχεται, καὶ μία ντροπὴ τὸ δένει
Μὰ τὸ τσεκοῦρι μοναχὰ στὸ χέρι σὰν κρατήσω,
καὶ τὸ τσεκοῦρι μου ψυχὴ μ᾿ ἕνα θυμὸ περίσσο.
Τάχα ποιὸς μάγος, ποιὸ στοιχειὸ τοῦ δούλεψε τ᾿ ἀτσάλι
καὶ νιώθω φλόγα τὴν καρδιὰ καὶ βράχο τὸ κεφάλι,
καὶ θέλω νὰ τραβήξω ἐμπρὸς καὶ πλατωσιὲς ν᾿ ἀνοίξω,
καὶ μ᾿ ἕνα Ναὶ νὰ τιναχτῶ, μ᾿ ἕνα Ὄχι νὰ βροντήξω;
Καβάλα στὸ νοητάκι μου, δὲν τρέμω σας ὅποιοι εἶστε
γκρικάω, βγαίνει ἀπὸ μέσα του μιὰ προσταγή: Γκρεμίστε!

Κωστής Παλαμάς, "Ο Γκρεμιστής"

Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2011

Πηδάει το κουτσό βατράχι;



(...)

Το ερώτημα είναι μόνο, το κατά πόσο αυτή η θέση - αν όντως υπάρξει μέχρι τότε γαλλογερμανική συμφωνία - θα είναι πραγματικά «ευρωπαϊκή». Οι φωνές εκείνων, που σχολιάζουν αρνητικά τον γαλλογερμανικό «ετσιθελισμό», πληθαίνουν. «Αν το Παρίσι και το Βερολίνο αποφασίζουν μόνοι τους για τα ευρωπαϊκά θέματα, τότε πάει χαμένη η φιλοσοφία της ενωμένης Ευρώπης» δήλωσε σήμερα χαρακτηριστικά ο υπουργός εξωτερικών του Λουξεμβούργου Ζαν Άσελμπορν.

Ο «ετσιθελισμός» αυτός έχει γκροτέσκα μορφή στην περίπτωση της Ελλάδας. «Θα κρατάτε ενήμερη την Αθήνα για το σχέδιο μόνιμης λύσης του ελληνικού χρέους, όπως ανακοινώθηκε χθες, και θα ζητήσετε από έλληνες εμπειρογνώμονες να συμμετάσχουν στην επεξεργασία του, αφού η Ελλάδα είναι άμεσα θιγμένη από αυτό;» ρωτήθηκε σήμερα ο εκπρόσωπος της καγκελαρίου Στέφαν Σάιμπερτ στο κυβερνητικό μπρίφινγκ.

Η αντίδρασή του ήταν αρνητική. «Το γαλλογερμανικό σχέδιο διάσωσης της Ευρώπης αφορά το ενιαίο νόμισμα και το σύνολο των κρατών της ευρωζώνης, όχι μια συγκεκριμένη χώρα» είπε. Κατά τα άλλα, πρόσθεσε, η καγκελάριος διατηρεί τακτική επαφή με το Γιώργο Παπανδρέου.

Και σε πρόσθετη ερώτηση του δημοσιογράφου, η απάντησή του ήταν ακόμα πιο αποκαλυπτική: «Στη χθεσινή συνέντευξη τύπου έγινε λόγος για στενή επαφή μας με την τρόικα, όχι με την ελληνική κυβέρνηση» είπε. «Την επαφή με την Αθήνα, την έχει η τρόικα».

(Αλιεύθηκε από το ΒΗΜΑ)

Μέχρι πότες, μωρέ; Μέχρι πότε ο λαός μας θα εξευτελίζεται, έτσι;
"Δεν υπάρχουν λεφτά", μας λένε, "και γι' αυτό θα πρέπει να δεχτούμε όλες τις ταπεινώσεις, να ξεπουληθούμε σαν φτηνοπραμάτεια στο αγοραίο παζάρι, ν' αποδεχθούμε την κατοχή και την απώλεια, όχι μόνο κάθε έννοιας πολιτικής αυτοτέλειας και εθνικής ανεξαρτησίας, αλλά κάθε ίχνους αξιοπρέπειας· αυτή είναι η τύχη των χρεωκοπημένων, να περνούν υποταγμένοι κάτω απ' τα καυδιανά δίκρανα της...Ενωμένης Ευρώπης".
Αλήθεια;

Εγώ λέω ότι το ιστορικό χρέος των λαών, αν θέλουν να λογίζονται τέτοιοι, είναι ν' αντιστέκονται. Ν' αντιστέκονται σε κάθε μορφή τυραννίας, κατεξευτελισμού, υποδούλωσης, κατοχής.
Εγώ λέω ότι όλη αυτή η ιστορία είναι μια φάμπρικα απάτης. Ποιος είν' εκείνος ο λαός της Ευρώπης που δεν βάσισε την όποια οικονομική και κοινωνική του ευμάρεια στη φούσκα του "εύκολου χρήματος" και του δημόσιου δανεισμού; Ποιος είν' εκείνος ο αναμάρτητος, να μας λιθοβολήσει πρώτος;

Εγώ λέω ότι είμαστε τα θύματα ενός πρωτοφανούς πειράματος, ενός νέου "ψυχρού πολέμου" της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας και της "παγκόσμιας κυβέρνησης", ένας αδύναμος κρίκος σε μια αδυσώπητη οικονομική και γεωπολιτική διελκυστίνδα.
Μας θεωρούν το βατράχι καταμεσής στο βάλτο όπου τσακώνονται τα βουβάλια.
Κι εμείς συμπεριφερόμαστε και λειτουργούμε ακριβώς έτσι, σαν το "ατυχές" βατράχι.
Μας κόψαν τό 'να πόδι: "πήδα βάτραχε", μας πρόσταξαν, "αλλιώς δεν έχει φαΐ το μεσημέρι!". Πασχίσαμε, χοροπηδήξαμε στο τέλος, σαν γελοίες καρικατούρες, χαμογελάσαμε κιόλας μπας και μας λυπηθούν. "Πιο ψηλά", προστάξαν εκνευρισμένοι, "πιο ψηλά να πηδάς, όχι έτσι λιγόψυχα". Πιο ψηλά εμείς, αγκομαχάμε.
Μας κόψαν και τ' άλλο ποδάρι. "Τρέχα τώρα, βατράχι, να σε δω πώς τρέχεις με δυο ποδάρια μόνο", μας έφτυσαν μέσα απ' τα "πολιτισμένα" φιρμάνια τους. Σουρθήκαμε εμείς, γρήγορα· μεγάλη υπόθεση να μπορείς να σουρθείς γρήγορα. Χαμογελούσαμε ακόμα, δεν μπορεί, είναι φίλοι μας, είναι εταίροι μας, είναι πολιτισμένοι άνθρωποι, σοβαροί, δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα μας λυπηθούν.
"Κοροϊδεύεις βάτραχε; Σού 'παμε να τρέξεις, πρώτος πρέπει νά 'ρθεις, πρέπει να ξεπεράσεις ακόμα και τους λαγούς μέσα στο δάσος! Μπρος, Raus!", είχαν γίνει έξω φρενών τώρα. Ακούς εκεί να τους κοροϊδεύουμε, κι αντί να τρέχουμε σαν βατράχια-ολυμπιονίκες, να σουρνόμαστε ξέπνοοι πάνω στα δυο ποδάρια που είχαν την ευγενή καλοσύνη να μας αφήσουν. Αυτοί φταίγανε που δεν μας πάτησαν το κεφάλι, να ξεμπερδεύουν μια και καλή μ' εμάς.
Σηκωθήκαμε, αιμόφυρτοι, σακάτηδες, δυστυχείς, μοιραίοι, να τρέξουμε πάνω στα δυο ποδάρια που μας απέμειναν. "Είναι καθήκον νεοπατριωτικό", έσκουζε κάπου στο βάθος ο υποβολέας, "έχουμε καθήκον, εμείς τα βατράχια, να μην απογοητεύσουμε τους φίλους μας, που θυσιάστηκαν να μας κόβουν τα ποδάρια. Εμπρός, να τρέξουμε τώρα βατραχοπατριώτες!". Κάπου θες να φωνάξεις: "Σκασμός, ρε σιχαμένε υποβολέα!", αλλά μιλάνε τα βατράχια;
Τρέξαμε, να κυνηγάμε τους λαγούς στο δάσος με τ' αερικά, εμείς, τα χωλά βατράχια. Δεν τους προφτάσαμε. Θλίψη, ενοχές...μα για τίποτα δεν είμαστε άξιοι πια, τι σόι βατράχια "σποράς ένδοξης" είμαστε εμείς;
Ζυγώσαμε. Τρέχει το αίμα ποτάμι, βογκήξαμε, σφίξαμε τα δόντια, να, ίσως και να τους προφτάσουμε τελικά τους λαγούς.
Χρατς! Πάει και τ' άλλο ποδάρι...
Κοιτάζουμε τώρα εκείνους με τα μαχαίρια, που "ήρθαν ντυμένοι φίλοι" και γύρεψαν μια λίμπρα σάρκας έναντι του χρέους, με ειλικρινή απορία κι απόγνωση.
Τισταδιάλα, κάτι δεν πάει καλά εδώ...
"Μια τούμπα, κάνε τώρα μια τούμπα, ανάποδη και τετραπλή, και να προσγειωθείς πάνω στο νύχι του ακροδάχτυλού σου διακόσια μέτρα μετά το δάσος! Τώρα!", λυσσάνε πια οι καλοκάγαθοι φίλοι μας.
"Πώς να τα κάνω όλα αυτά, έτσι που με καταντήσατε; Διαμαρτύρομαι!", τολμάει να αρθρώσει το ημιθανές βατράχι.
Ο υποβολέας είναι έξαλλος, φωνάζει δυο-τρεις ταξιθέτριες του βάλτου κι αρχίζουν το έρμο το βατράχι στο ξύλο: "Αμφισβητείς την δημοκρατική νομιμότητα; Σαμποτάρεις την εθνική προσπάθεια; Ακυρώνεις το πατριωτικό έργο του υποβολέα;", σκούζουν μανιασμένα οι ταξιθέτριες και βαρούν.
Αλύπητα...
Κουράγιο, το ελληνικό βατράχι είναι καμωμένο από πάστα ηρώων. Δίνει ένα σάλτο, φέρνει μια τούμπα, μια περιστροφή, δυο περιστροφές...σκάει με τα μούτρα κάτω, μέσα σ' ένα βούρκο απ' το ίδιο του το αίμα.
Πόνος.
"Άχρηστο, ο μαι γκοντ, τι άχρηστο πού 'ναι τελικά τούτο το βατράχι...", μονολογούν απηυδισμένοι οι άξιοι φίλοι μας με τα μαχαίρια.
Ο υποβολέας κι οι ταξιθέτριες είναι απαρηγόρητοι. Το βατράχι φάνηκε "κατώτερο των εθνικών περιστάσεων". Κανονικά, με μια τέτοια λαμπρή ομάδα από υποβολείς και ταξιθέτριες να το καθοδηγούν και να το εμπνέουν, θά 'πρεπε να έχει ήδη μεταμορφωθεί σε μονοπόδαρο...Κεντέρη! Κι αυτό το παλιοβατράχι, το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να σκούζει και να βογκάει, πως του κόψανε οι φίλοι μας τα πόδια και "πώς τρέχει και χοροπηδά ένα βατράχι χωρίς ποδάρια;", όλο κάτι τέτοιες γρίνιες και μεμψιμοιρίες είναι το αχάριστο παλιοαμφίβιο. Έτσι τού 'ρχεται, του υποβολέα, να το παρατήσει στην τύχη του και να πάει να κάνει καριέρα στο βοϊδοθέατρο της αλλοδαπής. "Έτσι κι αλλιώς, δεν έπρεπε να μπλέξω εξαρχής με τα βατράχια", μονολογεί συνοφρυωμένος, "εγώ είμαι φτιαγμένος για τ' άλλα, τα σπουδαία, τα μεγάλα".
Στο μεταξύ, το βατράχι ξεψυχάει: "Βοήθεια", φωνάζει, "βοηθάτε φίλοι, θ' αποθάνω!".
"Σουτ!", απαντάνε συνοφρυωμένοι εκείνοι πού ΄ρθαν ντυμένοι φίλοι, "η σύσκεψις για την περίπτωσή σου αναβλήθηκε μέχρι νεωτέρας. Να κάμεις υπομονή και να μην τεμπελιάζεις λεπτό. Μπρος, όρθιος πάνω στο ποδάρι που σ' απόμεινε, τυχεράκια. Προπονήσου σκληρά, χωρίς κλάψες, και, πού ξέρεις, μπορεί κάποια στιγμή να τα καταφέρεις και να γίνεις κι εσύ ένας καθωσπρέπει λαγός του δάσους. Αλλιώς..."
"Αλλιώς τι;", τολμάει να ψελλίσει το βατράχι λίγο πριν ψοφήσει, "θα μου κόψετε τα πόδια για να μάθω;"

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2011

Fuckland...


Η χώρα του: "βρε δεν τον γαμάς τον πούστη!"

Επισήμως, καταλήξαμε η χώρα του: "βρε δεν τον γαμάς τον πούστη!".
Όποιο θέμα συζήτησης ν' ανοίξεις, αν και μάλλον ένα είν' αυτό που μονοπωλεί το ενδιαφέρον, σε όποιο πολιτικό, λογοτεχνικό, ακαδημαϊκό, καλλιτεχνικό, πρόσωπο κι αν αναφερθείς, όποιον θεσμό, μηχανισμό, συλλογικότητα κι αν αναφέρεις, η απάντηση είναι η ίδια: "βρε δεν τους γαμάς τους πούστηδες!".
Φτάσαμε στο σημείο που τους γαμούμε όλους! Καμιά αξία, κανένα πρότυπο, κανένα ιδανικό, κανένα όραμα, καμιά σταθερά δεν απέμεινε που να μην έχει απαξιωθεί πλήρως. Στην κατακλείδα, η απαξίωση του ίδιου μας του εαυτού: "εμάς...γαμησέ μας!"
Ζούμε πλέον μέσα σε μια συλλογική άρνηση, μια κατάθλιψη, μια μαυρίλα. Μέσα σε μια γενικευμένη αυτοπαραίτηση, έχουμε αρνηθεί τα πάντα: τις αξίες μας, τις σταθερές μας, τα όνειρά μας, τον αυτοσεβασμό μας, τις ζωές μας.


Κάποιος μας φταίει, όλα μας φταίνε, αλλά δεν μπορούμε να προσδιορίσουμε επακριβώς τι και ποιος. Σκιές, αλλοτινών ανθρώπων, περιφέρουμε την αγωνία, την κατάθλιψη, τ' αδιέξοδα, τις αγωνίες και τους φόβους μας. Καταλήξαμε, σαν λαός, να είμαστε το άθροισμα των αρνήσεων και των φόβων μας οδηγούμενοι, σαν τα δαρμένα σκυλιά, ολοταχώς στο καθοδικό σπιράλ του θανάτου μας.
Γιατί οι άνθρωποι πεθαίνουν πραγματικά, όταν απονεκρώνεται η ψυχή τους.

Κυριακή, 2 Οκτωβρίου 2011

Ο πραματευτηηής!

Είδες, βρε Μπένι, που μερικές φορές είναι καλύτερα να μασάς, παρά να μιλάς;



Όταν τα δημοσίως λεγόμενα -έστω από του βήματος της Βουλής, έστω κατά λόγο αντιπολιτευτικό- είναι απολύτως αντίθετα απ' τα δημοσίως (αργότερα) πραττόμενα, πώς λέγεται αυτό, κύριε Αντιπρόεδρε;
Πολιτική απάτη, πολιτικαντισμός, φαρισαϊσμός;


Όταν υφαρπάζεις, κύριε καθηγητά του Συνταγματικού Δικαίου, με τέτοιες ομιλίες και προεκλογικές εξαγγελίες, την ψήφο των πολιτών, κι αργότερα, ως κυβερνητική εξουσία, πράττεις ακριβώς εκείνα που προηγουμένως καυτηρίαζες, κι έδινες υποσχέσεις ότι δεν θα πράξεις, και μάλιστα τα πράττεις με τον πιο στυγνό, βάρβαρο κι αδίστακτο τρόπο, μπορεί κάποιος να θεωρήσει ότι η κυβέρνηση αυτή είναι πολιτικά απολύτως απονομιμοποιημένη;

Σάββατο, 1 Οκτωβρίου 2011

Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου...

Ο "υπάρχων κόσμος", μας λέει ο Μαρξ, "παράγει τη θρησκεία δηλαδή μια λαθεμένη συνείδηση του κόσμου, διότι αποτελεί αυτός ο ίδιος έναν ψεύτικο κόσμο [...] Η θρησκεία "είναι η φανταστική πραγματοποίηση της ουσίας του ανθρώπου διότι η ουσία του ανθρώπου δεν έχει πραγματική ύπαρξη. Ο αγώνας ενάντια στη θρησκεία είναι συνεπώς ο αγώνας ενάντια σ' αυτόν τον κόσμο του οποίου η θρησκεία είναι το πνευματικό άρωμα"

Γ. ΡΟΥΣΗΣ, Ο ΜΑΡΞ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΝΩΡΙΣ, εκδ. ΓΚΟΒΟΣΤΗ, Αθήνα 2008,σ.236


Πολλές θρησκείες, "πραγματώσεις της ουσίας μας", περάσαμε εμείς οι Έλληνες. Απ' τον μεγαλοϊδεατισμό και τον φολκλορικό εθνικοχριστιανισμό μέχρι την τζάμπα μπουρζουαζία και τον επαρχιώτικο μετανεωτερισμό.
Σήμερα, η ελληνική θρησκεία είναι η ενοχική αυτοπαραίτηση.
Κάτι μας φταίει, όλα μας φταίνε, αλλά είμαστε απολύτως αποφασισμένοι να μην κάνουμε απολύτως τίποτε γι' αυτό, πέρα απ' το να βογκάμε και να τσινάμε σαν τ' αγριομούλαρα. Διαχωρίζοντας την "ουσία της ύπαρξής μας" απ' το πράττειν, αποτελούμε το πιο τρανό παράδειγμα συλλογικής αλλοτρίωσης. Καθρεφτίζοντας στους "άλλους" όλες τις πομπές και τα χούγια μας, χάνουμε την ουσία· την δικιά μας ουσία. Δούλοι, κι όχι υπόδουλοι, αποδεχόμαστε "την κατάσταση μας" με μια μεταφυσική εγκαρτέρηση, μια μοιρολατρία: τα πάθη μας είναι ριζικό του Γένους μας. "Κάποιος θα μας σώσει", κάποιος Έλληνας θεός θα ενσκήψει και θα αποκαθάρει την ελληνική Ύβρι, θα επιφέρει, ξάφνου, των παθημάτων μας την κάθαρση. Ευτυχώς ή δυστυχώς, οι Έλληνες θεοί έχουν από καιρό πεθάνει ή, εν πάση περιπτώσει, μας έχουν γραμμένους στις θεϊκές τους παπάρες. Η κάθαρση της ελληνικής τραγωδίας θα έλθει, καθώς λέει κι ο ποιητής, μέσα από τη δράση, τη δική μας δράση κι όχι μέσα απ' τις απαγγελίες.