Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2011

Τυχαιότητες;


Κι αίφνης, τ' αδύνατα μοιάζουν πλέον δυνατά. Όσα, εδώ κι ενάμιση χρόνο, προβλέπαμε και φωνάζαμε κάποιοι "πτωχευσιολάγνοι", "δραχμολόγοι", "αλβανοχοτζικοί", "εαμοβουλγαροληστοσυμμορίτες", "γραφικοί", "αεριτζήδες" και όποιον άλλον χαρακτηρισμό βρήκαν ή επινόησαν διάφοροι (λιγότερο ή και καθόλου) "σοβαροί" (νεο)φιλελεύθεροι, φαίνεται πως πραγματώνονται.
Οι "αγορές", που στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτ' άλλο από μισή ντουζίνα τραπεζών, δεν επιβάλλουν μόνο πολιτικές, δεν ρυθμίζουν μόνον την πολιτική και κοινωνική σφαίρα, αλλά επιβάλλουν και κυβερνήσεις μέσω κοινοβουλευτικών πραξικοπημάτων. Κάποια στιγμή πρέπει ακόμα κι ο πιο χαζός ιθαγενής να αντιληφθεί ότι η σφαίρα του πολιτικού δεν υφίσταται πλέον, παρά μόνον ως απολύτως εγγεγραμμένη στη σφαίρα του οικονομικού. Κι αυτό προς επίρρωση του θείου Μαρξ, ο οποίος προσπαθούσε, πριν από εκατόν εξήντα και βάλε χρόνια, να πείσει αντίστοιχους ηλίθιους, σαν κι εμάς, ότι η οικονομική βάση είν' εκείνη που γεννά κι επικαθορίζει απολύτως το πολιτιστικό υπερκείμενο. Βεβαίως, ούτε ο Μαρξ δεν θα μπορούσε να προβλέψει την ολοκληρωτική ήττα της πολιτικής απ' την οικονομία στον 21ο αιώνα. Ίσως στο καιρό του να μην είχε γενικευτεί σε τέτοιον, απόλυτο βαθμό ο πολιτικός κατεξευτελισμός.
Και τι "προφητεύουν" τώρα τα ιερατεία κι οι παρασυναγωγές της "παγκόσμιας οικονομικής και πολιτικής διακυβέρνησης";
Ότι έφτασε η ώρα να μιλήσουμε για "Ευρώπη δυο ταχυτήτων". Βεβαίως, όταν μερικοί λέγαμε, σε ανύποπτο χρόνο, ότι το ολοκαύτωμα του ευρωπαϊκού Νότου εντάσσεται σ' έναν στρατηγικό σχεδιασμό για τη δημιουργία μιας πολύ συγκεκριμένης βορειοευρωπαϊκής χάνσας, που θα έχει σαν "εγγύς περιφέρεια" έναν καθημαγμένο και πλήρως υποταγμένο ευρωπαϊκό Νότο, κάποιοι μας χλεύαζαν.
Και το ευρώ;
Σήμερα ακούγονται όλο και περισσότερες "σοβαρές" φωνές, κυρίως πέραν του Ατλαντικού, για το αναπόφευκτο της διάλυσης της ευρωζώνης. Αλλά κι εντός Ευρώπης, ήδη έχει ανοίξει μια, εντός συστήματος, συζήτηση για το "ενδεχόμενο" μια "διπολικής" ευρωζώνης. Ανήκουστα πράγματα, που, μέχρι πρότινος, συνιστούσαν "έγκλημα καθοσιώσεως" και περιγέλαστα "συνωμοσιολογικά σενάρια" ευφαντάστων. Βέβαια, το παιχνίδι είναι τόσο χοντρό (άνω του 25% των παγκοσμίων συναλλαγματικών διαθεσίμων -πάνω από 10 τρισ. δολάρια- είναι σε ευρώ· επίσης, πάνω από το 34% των καθημερινών συναλλαγών σε διεθνές επίπεδο πραγματοποιείται σε ευρώ· καθημερινά κινούνται κεφάλαια που ξεπερνούν τα 100 τρισ. δολάρια), που μια "ειρηνική" διευθέτηση του "ευρωπαϊκού προβλήματος" μοιάζει, και είναι, εντελώς απίθανη. Με πραγματιστικούς όρους, η πεισματική άρνηση της Γερμανίας να ενταχθεί στον πολιτικό σχεδιασμό μιας πραγματικά ενωμένης Ευρώπης -"Είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε!"- οδηγεί το έτσι κι αλλιώς εξαμβλωματικό μόρφωμα της ΕΕ σε διάλυση. Η Γερμανία θεωρεί εαυτήν πολύ ισχυρή (και πλούσια) για να εξευρωπαϊστεί κι η Ευρώπη είναι πολύ μεγάλη και σύνθετη για να εκγερμανιστεί. Κι έτσι, άρκεσε ένα μικρό "ασθενές βατραχάκι", σαν την Ελλάδα, που ουσιαστικά αποτελούσε κι αποτελεί μια αμελητέα οικονομική παράμετρο και ποσότητα της διεθνούς οικονομίας, για γίνει η θρυαλλίδα καταιγιστικών εξελίξεων προς την πλευρά της διάλυσης, όχι μόνον της ΟΝΕ, αλλά καθώς φαίνεται κι αυτής της ίδιας της ΕΕ. Φυσικά, η Ελλάδα θα μπορούσε απλώς να εξοντωθεί, κι αυτό επιχειρήθηκε κι επιχειρείται ακόμα (τη συνδρομή διάφορων εγχώριων κουίσλινγκ και προθύμων εξαπτέρυγων), αλλά η "μόλυνση" ξέφυγε, με αποτέλεσμα να έχουν δημιουργηθεί ασθενούντες "συστημικοί κίνδυνοι", προεξάρχουσας της Ιταλίας (αν και μάλλον η Γαλλία θα είναι εκείνος ο "κρίκος" που, σπάζοντας, θα διαλύσει και την ευρωπαϊκή αλυσίδα).
Κι επειδή η ευρωζώνη είναι, προς το παρόν, "πολύ μεγάλη" για να υποστεί έναν "ξαφνικό θάνατο", που θα οδηγούσε σε μια παγκόσμια , πραγματική αυτή τη φορά, οικονομική κρίση άνευ προηγουμένου, οι ιεροφάντες των Βρυξελλών, κατ' ουσίαν η Γερμανία, αρχίζουν πλέον να βάζουν στο τραπέζι κι άλλα "ανήκουστα", όπως το ευρωομόλογο, τη δυνατότητα να κόψει η ΕΚΤ χρήμα, παρά το γεγονός ότι δεν προβλέπεται απ' την Συνθήκη του Μάαστριχτ κι αφού η αγορά κρατικών ομολόγων αποδείχτηκε ακόμα πιο "επικίνδυνη" απ' τον πληθωριστικό κίνδυνο, την εθελοντική έξοδο των "αδύναμων κρίκων" απ' την ΟΝΕ χωρίς συνακόλουθη έξοδό τους κι απ' την ΕΕ (έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν ίσχυε αυτή η συνεπαγωγή) κι άλλα πολλά, εξόχως "ριζοσπαστικά". Μόνο που, καθώς όλα δείχνουν, είναι πλέον αργά. Οι διαβόητες "αγορές" έχουν παίξει τα ρέστα τους στη διάλυση της ευρωζώνης, ενδεχομένως και της ΕΕ, επομένως, και αφού όπως προαναφέραμε είναι πλέον οι αγορές που υπαγορεύουν τις πολιτικές, είναι κάτι περισσότερο από βέβαιο ότι η καταλυτική "τυχαιότητα" θα συμβεί, παρά το γεγονός ότι οι ευρωπαϊκές παρασυναγωγές δημιουργούν θύλακες απόλυτα ελεγχόμενης διακυβέρνησης σε χώρες όπως η δικιά μας κι η Ιταλία. Παρά τους ευσεβείς πόθους των "αγορών", η Ευρώπη διαθέτει μια παγιωμένη και πολύ ισχυρή πολιτική κουλτούρα, που είναι ουσιαστικά αδύνατον να ελεγχθεί με απόλυτο τρόπο σύμφωνα με τις συνταγές "σοκ και δέος" του Φρίντμαν. Κι αν ακόμα ο θατσερισμός επικράτησε ως ένα σημείο ως επικρατούσα ιδεολογία στην μεταμοντέρνα Ευρώπη, προσπαθώντας να μας πείσει (κι ως ένα σημείο το κατάφερε, πείθοντας μια ικανή μάζα χρήσιμων κι αφασικών ηλίθιων), ότι τα συμφέροντα των πολυεθνικών και των τραπεζών, τα συμφέροντα της "αγοράς", είναι ταυτόσημα με το γενικότερο συμφέρον (έλεος!), ο θείος Μαρξ είχε προβλέψει και γι' αυτήν την περίπτωση ότι "δεν είναι η συνείδηση των ανθρώπων που καθορίζει την ύπαρξή τους αλλά, αντιθέτως, η κοινωνική τους ύπαρξη καθορίζει τη συνείδησή τους". Σε πείσμα των "οργανικών διανοούμενων" του συστήματος, των αγοραίων πολιτικών θεραπαινίδων και των επικοινωνιακών χαλκείων, αυτό που έχει σημασία είναι εκείνο που ο κόσμος βιώνει στην καθημερινότητά του, η δρώσα πραγματικότητα, η οποία είναι πλέον τόσο ζοφερή, που διαμορφώνει, ολοένα και περισσότερο, ταξικές συνειδήσεις. Ο κόσμος μας "απομαγεύεται" (για μια δεύτερη φορά μετά τον Διαφωτισμό), ο "λαϊκός καπιταλισμός" γκρεμίστηκε μαζί με το τείχος του Βερολίνου, κι ο πάλαι ποτέ "πλούσιος εργάτης" απέμεινε πλέον γυμνός κι ενδεής, να αναρωτιέται πώς ήρθαν όλα έτσι, τούμπα, μέσα σε μια, όχι και τόσο μακρά, νύχτα (ξανά: "Είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε!").
Όμως, για κάθε δράση υπάρχει αντίδραση. Αυτό είναι ένα αναντίρρητο φυσικό κι ιστορικό αξίωμα κι η Ευρώπη υπήρξε παραδοσιακά ένα επαναστατικό εργαστήρι του κόσμου. Τώρα, που τα ψέμματα τελείωσαν κι οι "ικανοποιημένοι σκλάβοι" διαπιστώνουν πως ο χαλκάς σφίγγει ολοένα και περισσότερο απειλώντας να τους κόψει τον λαιμό, έρχεται η ώρα να αντικρίσει ο καθένας μας την αλήθεια κατάματα. Δεν μπορεί να γίνει απολύτως καμιά συζήτηση περί πολιτικού φιλελευθερισμού και δημοκρατίας, δεν μπορεί να γίνει καν λόγος περί κοινωνίας, όσο κυριαρχεί -και είναι ιδεολογικά αποδεκτό- ένα οικονομικό σύστημα εγγενώς άδικο κι εκμεταλλευτικό. Ή, εν πάση περιπτώσει, όσο αυτό το οικονομικό σύστημα διεκδικεί κι απολαμβάνει ασύδοτης ελευθερίας κι "αυτορύθμισης", κατακρεουργώντας κάθε ουσιαστική έννοια ελευθερίας, δημοκρατίας και κοινωνικής δικαιοσύνης. Αν η αστική επανάσταση, κι ο φιλελευθερισμός, γκρέμισαν τις παραδοσιακές, πατερναλιστικές, κοινωνικές σχέσεις της φεουδαρχίας, με όχημα τις εξαθλιωμένες τότε αγροτοεργατικές μάζες, σήμερα ο νεοταξικός μετακαπιταλισμός επιχειρεί να γκρεμίσει τους βασικούς πυλώνες της αστικής ιδεολογίας και πολιτικής πραγμάτωσης, δηλαδή τον πολιτικό φιλελευθερισμό, την δημοκρατική μέθοδο και τα εθνοκράτη. Μόνο που το "όχημα" αυτής της μετάλλαξης είναι εξαιρετικά ισχνό, την ιστορική μεταβολή δεν μπορούν παρά να την προκαλούν επαναστατικές μάζες. Κι οι (οιονεί) επαναστατικές μάζες, ετούτη τη φορά, δεν έλκονται απ' τα "ιδεολογικά προτάγματα" κάποιων, πολύ συγκεκριμένων, ελίτ, που στην ουσία ευαγγελίζονται την επιστροφή σε μια ιδιότυπη "τρίτη περίοδο δουλοπαροικίας".
Φυσικά, όπως συνέβη πάντοτε στην νεωτερική εποχή, όταν η οικονομική ύφεση συναντά την πολιτική κρίση, προβάλλει σαν απάντηση ο μικροαστικός ριζοσπαστισμός, ήγουν ο φασισμός στις διάφορες μορφές κι εναλλαγές του. Ωστόσο, ο μετανεωτερικός φασισμός, που μπορεί κάποιος να τον εντοπίσει στα "εθνικολαϊκά" καμώματα τύπου ΛΑΟΣ, είναι πλέον μια καρικατούρα, μια φάρσα χωρίς στέρεη ιδεολογική βάση, συνέπεια και ριζοσπαστισμό (έστω και μικροαστικό), οπότε η απήχησή του δεν φτάνει στους ναυαγούς του εκσυγχρονισμού, αντίθετα, προκαλεί μάλλον οργή με τις ατέλειωτες παλινωδίες κι αντιφάσεις του. Στη απέλπιδα και λυσσαλέα μάχη της οπισθοφυλακής, ένα σύστημα που διαλύεται απ' τον ίδιον εκείνον θεσμό, τις "αγορές", που επί χρόνια υπηρετούσε πιστά και πειθήνια, δείχνει να τα έχει απολύτως χαμένα: την ίδια στιγμή που μηχανεύεται τα πάντα για να διασώσει τον μηχανισμό εξυπηρέτησης και διαιώνισης του θεσμού "που γνωρίζει κι εμπιστεύεται", ο ίδιος αυτός θεσμός δείχνει να επιθυμεί την απορρύθμιση και τη διάλυση του υποστηρικτικού του μηχανισμού, ευελπιστώντας ότι, μέσα απ' το προκείμενο χάος, η "παγκόσμια οικονομική και πολιτική διακυβέρνηση", ο απόλυτος, αδιαμφισβήτητος κι αδιαμεσολάβητος απ' την πολιτική έλεγχος απ' τις "αγορές", θα προκύψει σαν η μόνη "εφικτή κι αποτελεσματική λύση". Η ιστορία, ωστόσο, αποδεικνύει ότι το χάος είναι απρόβλεπτο, ειδικά όταν μιλάμε για κοινωνίες με βαθιές ιστορικές και πολιτισμικές ρίζες, όπως οι ευρωπαϊκές.
Στο καθ' ημάς δια ταύτα, όλες μας οι ελπίδες επικεντρώνονται πλέον σε μια άμεση διάλυση της ευρωζώνης, που θα μας δώσει τη δυνατότητα να επιστρέψουμε σε εθνικού τύπου οικονομία με τις λιγότερες δυνατόν "ωδίνες κι απώλειες", να αποκτήσουμε δηλαδή και πάλι εκείνα τα οικονομικά και δημοσιονομικά εργαλεία που μπορούν να οδηγήσουν την πατρίδα μας σε μια τροχιά ανάκαμψης, ανάπτυξης κι ελπίδας.

Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2011

Η προφητεία...

Σκληραίνει εκ νέου τη στάση της η Γερμανία: Η Ελλάδα πρέπει να παράσχει ως εγγυήσεις δημόσια περιουσία για να λάβει την 6η δόση.
Αλιεύθηκε από το bankingnews

Σκληραίνει εκ νέου τη στάση της η Γερμανία αναφορικά με το θέμα της εκταμίευσης της έκτης δόσης των 8 δισ. ευρώ για την Ελλάδα.
Όπως αναφέρει δημοσίευμα της γερμανικής εφημερίδας Handelsblatt, η Ελλάδα πρέπει να παράσχει πρόσθετες εγγυήσεις για να λάβει την επόμενη δόση.
Η εφημερίδα επικαλείται δηλώσεις του Γερμανού Hans Michelbach, εκπροσώπου του κόμματος των Χριστιανοδημοκρατών της Α. Merkel.
"H Γερμανία ζητά από την Ελλάδα πρόσθετες εγγυήσεις, όπως δημόσια περιουσία, προκειμένου η χώρα να λάβει την 6η δόση", επισημαίνεται χαρακτηριστικά στο εν λόγω δημοσίευμα.

Αλιεύθηκε από το koutipandoras
(κλικ στην εικόνα για μεγαλύτερη ανάλυση)



Όχι δεν πουλάμε
Στίχοι: Θωμάς Μπακαλάκος
Μουσική: Θωμάς Μπακαλάκος


Πάει καλά φέτος η χρονιά,
πάει καλά,
προκόψαν όλα τα σπαρτά.

Θα ‘ρθουν πάλι τσούρμο οι μεσάζοντες
θα κερδοσκοπήσουν οι μεσάζοντες
και εμείς τα ίδια θα ‘μαστε άλλη μια φορά,
μας παίρνουν τη σοδειά φτηνά.

Όχι δεν πουλάμε.

Τα παιδιά κάνουνε χαρά
τα παιδιά, βλέπουνε μπόλικη σοδειά.

Θα ‘ρθουν πάλι τσούρμο οι μεσάζοντες
θα κερδοσκοπήσουν οι μεσάζοντες
και εμείς τα ίδια θα ‘μαστε άλλη μια φορά,
μας παίρνουν τη σοδειά φτηνά.

Όχι δεν πουλάμε.

Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2011

Διαξιφισμοί...


Ενας υψηλού κύρους τεχνοκράτης
Από το ΕΘΝΟΣ

Ο νέος, εντολοδόχος, πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος γεννήθηκε το 1947 στην Αθήνα, με οικογενειακή καταγωγή από τη Δεσφίνα Φωκίδας. Απεφοίτησε από το Κολλέγιο Αθηνών και σπούδασε στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ), από το οποίο έλαβε διδακτορικό δίπλωμα στα Οικονομικά.


«Ο τεχνοκράτης δεν έχει συνείδηση, δεν έχει τοποθέτηση μέσα στην κοινωνική δομή. Είναι πληρωμένο χέρι. Είναι όπως πληρώνεις κάποιον για να κάνει μια δολοφονία, πληρώνεις τον τεχνοκράτη να σου βγάλει τη δουλειά. Λοιπόν ‘τεχνοκράτης’ δεν είναι ουδέτερη λέξη.»
(A. Παπανδρέου, Ομιλία σε αντιπροσώπους Κλαδ. Οργανώσεων ΠΑΣΟΚ, 10-7-75 )
Από το vathiprasino

Πόσοι;


Κυνοβουλευτική δικτατορία.

Στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες (ή κυνοβουλευτικές φαυλοκρατίες) η λαϊκή εντολή προς μια κυβερνητική πλειοψηφία (που στην περίπτωσή μας είναι, απλώς, μια μειοψηφία) δεν αποτέλεί μια "λευκή επιταγή", που δίνεται, ανανεώνεται ή ακυρώνεται εφάπαξ κάθε τέσσερα χρόνια. Η λαϊκή εντολή έχει περιεχόμενο και όριο, που έχει να κάνει κυρίως με τις προεκλογικές εξαγγελίες, τις ούτως ειπείν "προγραμματικές δεσμεύσεις", κάθε πολιτικού κόμματος, που κατεβαίνει στις εκλογές ζητώντας την ψήφο (ήγουν την λαϊκή-δημοκρατική νομιμοποίηση) του εκλογικού σώματος.
Αναρωτιέμαι, πόσοι απ' όσους ψήφισαν το ΠΑΣΟΚ το εξουσιοδότησαν με την ψήφο τους να συνάψει διακρατικές δανειακές συμβάσεις, μέσω των οποίων απεμπολείται "οριστικά, αμετάκλητα και άνευ όρων" τόσο η πολιτική κυριαρχία, όσο κι η εθνική ανεξαρτησία των Ελλήνων στον τόπο μας; Πόσοι, απ' όσους ψήφισαν ΠΑΣΟΚ, το εξουσιοδότησαν να προβεί σε δραματικές μειώσεις μισθών και συντάξεων, πόσοι το εξουσιοδότησαν να προχωρήσει σε μαζικές απολύσεις απ' τον δημόσιο τομέα, πόσοι το εξουσιοδότησαν να επιβάλλει διπλοτριπλοχαράτσια στη φορολογία, πόσοι το εξουσιοδότησαν να καταστρατηγήσει κάθε έννοια εργατικού και κοινωνικού κεκτημένου και δικαιώματος, πόσοι το εξουσιοδότησαν να απεμπολήσει την ασυλία του ελληνικού κράτους έναντι των πιστωτών του και να παραδώσει τη χώρα λεία σε τρόικες και ΔΝΤ;
Απ' όσους ψήφισαν ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ, πόσοι εξουσιοδότησαν τους βουλευτές - αντιπροσώπους τους να παραδώσουν την διακυβέρνηση της χώρας στον Παπαδήμο και την παρέα του;
Για να μην επεκταθώ, αυτό που ζήσαμε ετούτες τις μέρες είναι μια ξεκάθαρη συνταγματική εκτροπή, μια κυνοβουλευτική χούντα.
Κατά την ακροτελεύτια διάταξη του συντάγματος της Ελλάδας, που αποτελεί τον υπέρτατο κανονιστικό Νόμο της πατρίδας μας:
"H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Eλλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία"
Τώρα αρχίζουν όλα.

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2011

Εσύ να μου πεις, πονηρέ πολιτευτή!


Προδίδετε πάλι την Ποίηση, θα μου πεις,
την ιερότερη εκδήλωση του Ανθρώπου
τη χρησιμοποιείτε πάλι ως μέσον, υποζύγιον
των σκοτεινών επιδιώξεών σας
Εν πλήρει γνώσει της ζημιάς που προκαλείται
Με το παράδειγμά σας στους νεωτέρους.
Το τι δεν πρόδωσες εσύ να μου πεις
Εσύ κι οι όμοιοί σου, χρόνια και χρόνια,
Ένα προς ένα τα υπάρχοντά σας ξεπουλώντας
Στις διεθνείς αγορές και τα λαϊκά παζάρια
Και μείνατε χωρίς μάτια για να βλέπετε, χωρίς αφτιά
Ν’ ακούτε, με σφραγισμένα στόματα, και δε μιλάτε.
Για ποια ανθρώπινα ιερά μας εγκαλείτε;
Ξέρω : κηρύγματα και ρητορείες πάλι, θα πεις.
Ε ναι λοιπόν! Κηρύγματα και ρητορείες.
Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις
Να μην τις παίρνει ο άνεμος.


Μ. Αναγνωστάκης, "Ποιητική".

Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2011

NON PAPER ή του (αγγλoδικαίου) κώλου τα εννιάμερα...

Η φωτό αλιεύθηκε από το thenetwar

Το πλήρες κείμενο οδηγιών που έχει σταλεί σε ολα τα στελέχη της Ν.Δ.

NON PAPER
ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ


- Την περασμένη Δευτέρα, μέσα σε λιγότερο από μια εβδομάδα, ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, Α. Σαμαράς είπε ότι θα ματαιώσει το ολέθριο δημοψήφισμα που έφερνε την Ελλάδα στο κατώφλι εξόδου από το ευρώ, ζήτησε να φύγει ο κ. Παπανδρέου και ζήτησε μεταβατική κυβέρνηση για εκλογές το ταχύτερο.
Μέσα σε έξι μέρες πέτυχε τρία στα τρία. Κάτι τέτοιο δεν έχει ξαναγίνει από κόμμα της Αντιπολίτευσης.
Τώρα, με ενισχυμένη τη θέση του στο εξωτερικό θα αγωνιστεί παντού για να μπορέσει η Ελλάδα να βγει από την ασφυξία και να μπει στο δρόμο της Ανάκαμψης.
Mέχρι πριν δέκα μέρες η χώρα πήγαινε άσχημα, αλλά δεν είχε φτάσει στο γκρεμό κι είχε εξασφαλίσει την 6η δόση και τη νέα δανειοδότηση. Ξαφνικά ο κ. Παπανδρέου την έφτασε στο χείλος του γκρεμού με την απίστευτη πρότασή του για δημοψήφισμα.
Το βασικό ήταν να σωθεί η χώρα εκείνη τη στιγμή. Και να αλλάξει η πορεία αμέσως.
Κάναμε και τα δύο. Σώσαμε τη χώρα και βάλαμε πορεία για εκλογές.
Μέσα σε έξι μέρες δεν μπορείς να αλλάξεις τα πάντα. Αλλά άλλαξε πια η πορεία, η κατεύθυνση των εξελίξεων. Έχουμε κυβέρνηση χωρίς τον Γ. Παπανδρέου και εκλογές σε 100 μέρες. Αποκαθίσταται κλίμα εμπιστοσύνης στο εξωτερικό. Κι άμεση προσδοκία να μιλήσει ο λαός μέσα στη χώρα.
Αποφύγαμε τα χειρότερα. Βάλαμε τα πράγματα σε άλλο δρόμο. Αλλά έχουμε ακόμα πολύ δρόμο...


- Δεν στηρίζουμε καμία συγκυβέρνηση. Στηρίζουμε τη μετάβαση από το μνημόνιο σε μια νέα εποχή και μια νέα πολιτική.


- Δεν είμαστε η συνέχεια του μνημονίου. Τις συνέπειές του διαχειριζόμαστε, για να απεμπλακούμε κάποτε από την εξάρτηση των μνημονίων.


- Ερώτηση θα ψηφίσετε τον Προϋπολογισμό και το νέο μνημόνιο;
Αν δεν περάσει ο Προϋπολογισμός (νέα μέτρα δεν θα υπάρξουν), πώς θα γίνουν συντομότερα οι εκλογές για να αρχίσουν να αλλάζουν όλα;
Δεν πρέπει να ξεμπλοκάρουμε τη νέα δανειακή σύμβαση και την 6 δόση, ώστε να γίνει το «κούρεμα» του χρέους, να γίνουν εκλογές και να μπορέσουμε στη συνέχεια να τα αλλάξουμε όλα;
Προτεραιότητά μας, πάντως, ήταν και παραμένει: η Ανάκαμψη και η Ανάπτυξη.
Το λέμε αυτό παντού: μέσα στην Ελλάδα και έξω από την Ελλάδα.


- Σε αυτή τη μεταβατική περίοδο των 100 ημερών στηρίζουμε τα ψηφισμένα για να μπορέσουμε να τα αλλάξουμε αργότερα, και δεν αποδεχόμαστε νέα μέτρα.
Νέα μέτρα είναι η «κόκκινη γραμμή» μας.


- Στηρίζουμε τη μεταβατική κυβέρνηση των 100 ημερών, για να μπορέσουμε μετά να αλλάξουμε όσα πρέπει να αλλάξουν και με τα οποία εξ αρχής διαφωνήσαμε.


- Ερώτηση: Γιατί τώρα «σώσατε» την Ελλάδα και δεν τη «σώσατε» πέρσι με το μνημόνιο, όταν άλλοι το ψήφισαν κι εσείς όχι; Που διαφέρετε από το ΠΑΣΟΚ που κι αυτό για «σωτηρία της χώρας μιλάει»;
Το ΠΑΣΟΚ έφερε τη χώρα στο «παρά ένα» της εξόδου από το ευρώ.
Και μάλιστα την ίδια ώρα που άλλες χώρες-μέλη βουλιάζουν κι αυτές.
Κι αφότου επέβαλε μια πολιτική που επιδείνωσε τα προβλήματα της χώρας.
- Εμείς διαφωνήσαμε με αυτή την πολιτική και θα την αλλάξουμε.
- Επισπεύσαμε τις εκλογές, για να μπορέσουμε να διαπραγματευθούμε αλλαγές πολιτικής νωρίτερα.
- Και απομακρύναμε τον Πρωθυπουργό που προκάλεσε τεράστια προβλήματα.
Δεν «συγκυβερνούμε» με το ΠΑΣΟΚ. Ανοίγουμε το δρόμο για να φύγει ομαλά από την κυβέρνηση. Δεν συμφωνούμε με την πολιτική του. Ανοίγουμε το δρόμο για να μπορέσουμε ομαλά να την αλλάξουμε.


- Τη στιγμή αυτή έπρεπε να στείλουμε μήνυμα εμπιστοσύνης προς τα έξω και μήνυμα σταθερότητας προς τα μέσα. Το ΠΑΣΟΚ με την πολιτική του έστειλε μήνυμα αναξιοπιστίας προς τα έξω και αποσταθεροποίησης εσωτερικά.
Αλιεύθηκε από την iefimerida

Στην πραγματικότητα, το "ουσιαστικό", που παίζει με την διαβόητη σύμβαση της 26-27/10, είναι η μετατροπή του δικαίου που διέπει τα ελληνικά ομόλογα -γενικότερα την δανειακή σύμβαση- από το ελληνικό στο αγγλικό δίκαιο. Ήγουν, η ελληνική κυβέρνηση, η όποια ελληνική κυβέρνηση, και κυρίως τα ελληνικά δικαστήρια, δεν θα έχουν εφεξής τη δυνατότητα να κηρύξουν πτώχευση του ελληνικού κράτους κι αποπληρωμή των ελληνικών ομολόγων σε ελληνικό νόμισμα (δραχμές). Το χρέος παραμένει σε κάθε περίπτωση σε ευρώ κι ισχύουν εμπράγματες εγγυήσεις, σύμφωνα με το αγγλικό δίκαιο, δηλαδή το ελληνικό κράτος χάνει οριστικά την ασυλία του έναντι των πιστωτών του και μάλιστα υπό καθεστώς ετεροδικίας!
Με αφορμή το "πρώτο Μνημόνιο", ο καθ. Επαμεινώνδας Μαριάς είχε αναφερθεί, ήδη από 28/6/2010, στην "λεόντειο" δανειακή σύμβαση Ελλάδας-Ευρωζώνης-ΔΝΤ.

Η λεόντειος δανειακή σύμβαση Ελλάδας – κρατών Ευρωζώνης
Αλιεύθηκε από το περ. ΕΠΙΚΑΙΡΑ via soc.uoc.gr

Όπως είχαμε την ευκαιρία να επισημάνουμε η δανειακή σύμβαση Ελλάδας – κρατών Ευρωζώνης ύψους 80 δις ευρώ που φέρεται για κύρωση στη Βουλή συνιστά λεόντειο σύμβαση με σημαντικές πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις. Υπογράφτηκε από τη χώρα μας και τις χώρες-μέλη της Ευρωζώνης πλην της Γερμανίας. Αντί για τη Γερμανία, τη σύμβαση υπέγραψε η τράπεζα KfW.

Εφαρμοστέο το αγγλικό δίκαιο

Η δανειακή σύμβαση επιβάλλει ως εφαρμοστέο δίκαιο το αγγλικό δίκαιο για δύο λόγους:

1. Διότι το αγγλικό δίκαιο είναι ιδιαίτερα σκληρό έναντι του οφειλέτη και υπερασπίζεται κυρίως τα δικαιώματα του δανειστή. Αντίθετα, στο ελληνικό αστικό δίκαιο ισχύει και «η αρχή της εύνοιας προς τον οφειλέτη», γεγονός που καθιστά τη θέση του οφειλέτη ευνοϊκότερη.

2. Διότι το αγγλικό δίκαιο προσφέρει λιγότερη προστασία σε σχέση με το ελληνικό δίκαιο αναφορικά με το ζήτημα της κρατικής ασυλίας δικαιοδοσίας και της κρατικής ασυλίας εκτέλεσης που θα αναλύσουμε παρακάτω.

Εκχώρηση χρέους

Οι δανειστές μπορούν να εκχωρήσουν ή να μεταβιβάσουν με κάθε άλλο τρόπο οποιαδήποτε από τα δικαιώματά τους υπό την προϋπόθεση προηγούμενης γραπτής συναίνεσης όλων των δανειστών. Ο δανειολήπτης (δηλαδή η Ελλάδα) δεν μπορεί να αντιτάξει αντιρρήσεις στο ζήτημα αυτό. Επίσης, κατ’ εξαίρεση ένας δανειστής έχει δικαίωμα μονομερώς να εκχωρήσει ή και να μεταβιβάσει είτε μέρος των δικαιωμάτων του στο πλαίσιο ανακατανομής των συμμετοχών των δανειστών είτε οποιοδήποτε από τα δικαιώματά του στο κράτος-μέλος που είναι ο εγγυητής του.

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι υπό όρους είναι δυνατό να εκχωρηθεί ή να «πουληθεί» το ελληνικό χρέος στην Τουρκία ή σε άλλες ενδιαφερόμενες χώρες.

Τιτλοποίηση δανείου

Δεδομένου ότι στους δανειστές συμπεριλαμβάνεται και η γερμανική τράπεζα KfW που θα δανειοδοτήσει την Ελλάδα με 22,3 δις ευρώ, το ελληνικό χρέος είναι δυνατό να τιτλοποιηθεί σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις του δικαίου της ΕΕ και να αποτελέσει αντικείμενο διεθνών συναλλαγών καταλήγοντας στα χέρια κερδοσκόπων ή τρίτων χωρών.

Καταγγελία συμβάσεως

Σύμφωνα με το άρθρο 8, οι δανειστές μας μπορούν για συγκεκριμένους λόγους να καταγγείλουν τη δανειακή σύμβαση και να απαιτήσουν το ανεξόφλητο κεφάλαιο των δανείων ως άμεσα απαιτητό και πληρωτέο μαζί με τους δεδουλευμένους τόκους.

Λόγοι καταγγελίας είναι:

1. Αδυναμία εκ μέρους της Ελλάδας καταβολής οποιουδήποτε ποσού σε κάποιον από τους ως άνω δανειστές.

2. Αδυναμία τήρησης εκ μέρους της χώρας μας των υποχρεώσεων που απορρέουν από το Μνημόνιο Συνεννόησης. Δηλαδή σε περίπτωση μη εφαρμογής των διαφόρων αντιασφαλιστικών και αντιεργασιακών νόμων.

3. Οποιεσδήποτε παράνομες ή παραπλανητικές ενέργειες των ελληνικών Αρχών.

4. Μη εμπρόθεσμη εξόφληση εκ μέρους της Ελλάδας των οφειλών της προς το ΔΝΤ!!!

Δικαίωμα καταγγελίας ακόμη και αν η σύμβαση κριθεί παράνομη και άκυρη από το Δικαστήριο της ΕΕ!!!

Οι δανειστές μας, φοβούμενοι πιθανή ακύρωση της σύμβασης δικαστικά από το Δικαστήριο της ΕΕ λόγω προφανούς αντιθέσεώς της προς το δίκαιο της ΕΕ, θεωρούν την περίπτωση αυτή ως λόγο καταγγελίας της σύμβασης εκ μέρους τους. Έτσι το άρθρο 8 (1) (ε) της σύμβασης επιτρέπει την καταγγελία της σύμβασης σε περίπτωση που «οι υποχρεώσεις του Δανειολήπτη στο πλαίσιο της παρούσας Σύμβασης κρίνονται από οποιοδήποτε καθ’ ύλην αρμόδιο δικαστήριο ως μη δεσμευτικές ή εκτελεστές έναντι του Δανειολήπτη ή κρίνονται παράνομες από καθ’ ύλην δικαστήριο»!!!

Η αναστολή πληρωμών εκ μέρους της Ελλάδας αποτελεί λόγο καταγγελίας

Η κήρυξη αναστολής πληρωμών από την Ελλάδα θεωρείται επίσης λόγος καταγγελίας. Σύμφωνα με το άρθρο 8 παρ. 1 (ε) της σύμβασης οι δανειστές δικαιούνται να καταγγείλουν τη σύμβαση σε περίπτωση που «Σχετικό Χρέος του Δανειολήπτη του οποίου το συνολικό ποσό κεφαλαίου υπερβαίνει τα 250 εκατ. ευρώ είναι υποκείμενο σε δήλωση αθέτησης υποχρεώσεων όπως ορίζεται σε κάθε όργανο διοίκησης ή τεκμηρίωσης του συγκεκριμένου χρέους και ως αποτέλεσμα μιας τέτοιας δήλωσης προκύπτει επίσπευση του εν λόγω χρέους ή μια εν τοις πράγμασι αναστολή πληρωμών».

Έτσι και με τη βούλα των ελληνικών Αρχών διαμηνύεται ότι υπάρχει περίπτωση κήρυξης στάσης πληρωμών εκ μέρους της Ελλάδας!!!

Από όλα τα παραπάνω προκύπτει επίσης ότι υφίσταται λόγος καταγγελίας της σύμβασης όχι μόνο για λόγους αναγόμενους στην ίδια τη σύμβαση, αλλά και αν δεν εξοφλεί η Ελλάδα τρίτους δανειστές και κυρίως το ΔΝΤ ή τους κατέχοντες ελληνικά ομόλογα Έλληνες ή ξένους!!!

Παραίτηση από δικαίωμα ασυλίας λόγω εθνικής κυριαρχίας

Σύμφωνα με το άρθρο 14.5 «ο Δανειολήπτης αμετάκλητα και άνευ όρων παραιτείται από κάθε ασυλία που έχει ή πρόκειται να αποκτήσει, όσον αφορά τον ίδιο ή τα περιουσιακά του στοιχεία από νομικές διαδικασίες σε σχέση με την παρούσα Σύμβαση, περιλαμβανομένων, χωρίς περιορισμούς, της ασυλίας όσον αφορά την άσκηση αγωγής, δικαστική απόφαση ή άλλη διαταγή, κατάσχεση, αναστολή εκτέλεσης δικαστικής απόφασης ή προσωρινή διαταγή και όσον αφορά την εκτέλεση και επιβολή κατά των περιουσιακών στοιχείων του στο βαθμό που δεν το απαγορεύει αναγκαστικός νόμος».

Μάλιστα, σύμφωνα με το σημείο 10 του υποδείγματος της νομικής γνωμοδότησης «ούτε ο δανειολήπτης ούτε τα περιουσιακά του στοιχεία έχουν ασυλία λόγω εθνικής κυριαρχίας ή διαφορετικά λόγω της δικαιοδοσίας, κατάσχεσης –συντηρητικής ή αναγκαστικής– ή αναγκαστικής εκτέλεσης σε σχέση με οποιαδήποτε ενέργεια ή διαδικασία σχετικά με τη Σύμβαση».

Θα πρέπει στο σημείο αυτό να επισημανθεί ότι η ασυλία λόγω εθνικής κυριαρχίας, ή για να χρησιμοποιήσουμε το σχετικό κείμενο της σύμβασης στην επίσημη αγγλική γλώσσα το οποίο αναφέρεται σε «immunity on grounds of sovereignty/immunity from jurisdiction», έχει δύο διαστάσεις.

Εκλαμβάνεται ως ασυλία δικαιοδοσίας και ως ασυλία εκτελέσεως.

Όπως επισήμανε ο καθηγητής Κώστας Μπέης, σε παλαιότερες εποχές ίσχυε η απόλυτη ασυλία των κρατών η οποία όμως στην πορεία περιορίστηκε στην ευθύνη του κράτους από τις λεγόμενες κυριαρχικές πράξεις του.

Δικαιοδοτική ασυλία

Ασυλία δικαιοδοσίας (δικαιοδοτική ασυλία) σημαίνει ότι ενόψει του διεθνούς εθίμου που έχει δημιουργηθεί και για την προστασία της αρχής της κυριαρχικής ισότητας των κρατών κανένα κράτος δεν μπορεί να εναχθεί παρά μόνο ενώπιον των δικών του δικαστηρίων, εξαιρουμένων ορισμένων περιπτώσεων.

Σύμφωνα με το άρθρο 14 της σύμβασης, οποιαδήποτε διαφορά σε σχέση με τη νομιμότητα, την ισχύ, την ερμηνεία ή την εκτέλεση της σύμβασης υποβάλλεται στην αποκλειστική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου της ΕΕ, οι αποφάσεις του οποίου είναι πλήρως δεσμευτικές και εκτελεστές από τα συμβαλλόμενα μέρη.

Δεδομένου όμως ότι σύμφωνα με το άρθρο 273 Συνθήκης για τη Λειτουργία της ΕΕ, το Δικαστήριο της ΕΕ κρίνει στην προκειμένη περίπτωση μόνο διαφορές μεταξύ κρατών-μελών της ΕΕ, η ελληνική παραίτηση από τη δικαιοδοτική ασυλία έγινε προκειμένου να μπορεί να εναχθεί η Ελλάδα ενώπιον δικαστηρίων άλλου κράτους-μέλους από τη δανείστρια γερμανική τράπεζα KfW. Ταυτόχρονα όμως σε περίπτωση εκχώρησης του χρέους σε τρίτους ή σε περίπτωση τιτλοποίησής του και μεταβίβασής του σε τρίτους, τότε η άρση της δικαιοδοτικής ασυλίας της Ελλάδας σημαίνει ότι η χώρα μπορεί να ενάγεται πλέον νομίμως ενώπιον κάθε αλλοδαπού δικαστηρίου!!!

Ασυλία εκτελέσεως

Ασυλία εκτελέσεως σημαίνει απαγόρευση αναγκαστικής εκτέλεσης (κατάσχεση, πλειστηριασμό κ.λπ.) κατά της δημόσιας περιουσίας ενός κράτους, δηλαδή εκείνων των περιουσιακών στοιχείων τα οποία εξυπηρετούν δημόσιους σκοπούς. Ήδη με βάση το δημόσιο διεθνές δίκαιο αλλά και το ελληνικό δίκαιο επιτρέπεται η αναγκαστική εκτέλεση για χρηματικές απαιτήσεις κατά της ιδιωτικής περιουσίας του Ελληνικού Δημοσίου. Πρέπει όμως να επισημανθεί ότι στην περίπτωση αυτή επιτρέπεται η αναγκαστική κατάσχεση μόνο όσων περιουσιακών στοιχείων του κράτους επιτρέπεται αντίστοιχα και η μεταβίβαση κατά τους κανόνες του ουσιαστικού δικαίου.

Έτσι δεν επιτρέπεται, σύμφωνα με το ελληνικό δίκαιο, η κατάσχεση πραγμάτων εκτός συναλλαγής στα οποία περιλαμβάνονται κοινά σε όλους πράγματα (π.χ. θάλασσα), κοινόχρηστα πράγματα (π.χ. νερά με αέναη ροή, πλατείες, λιμάνια, μεγάλες λίμνες) και πράγματα που εξυπηρετούν δημόσιους σκοπούς, όπως νοσοκομεία κ.λπ.

Σύμφωνα με το εθιμικό δημόσιο διεθνές δίκαιο, στις περιπτώσεις που υπάρχει δικαιοδοτική ασυλία η οποία εμποδίζει τα εθνικά δικαστήρια να δικάσουν αγωγή εναντίον αλλοδαπού δημοσίου, υπάρχει αντιστοίχως και ασυλία αναγκαστικής εκτελέσεως. Ταυτόχρονα όμως «η παραίτηση του ξένου κράτους από τη δικαιοδοτική ασυλία του δεν αρκεί για να μην ισχύει αντιστοίχως η ασυλία (του) αναγκαστικής εκτέλεσης, για την άρση της οποίας απαιτείται αυτοτελής παραίτησή του».

Για το λόγο αυτό οι δανειστές μας επέβαλλαν να παραιτηθούμε τόσο από τη δικαιοδοτική ασυλία όσο και από την ασυλία εκτελέσεως.

Το γεγονός όμως ότι στη δανειακή σύμβαση εφαρμόζεται το αγγλικό δίκαιο σε συνδυασμό με την ελληνική παραίτηση από τη δικαιοδοτική ασυλία και την ασυλία εκτελέσεως μπορεί να οδηγήσει, όπως επισήμανε ο συνάδελφος Κώστας Χρυσόγος7, ακόμη και το κτίριο της ελληνικής Βουλής ή και υπό παραγγελία πολεμικά αεροπλάνα να μπορούν να κατασχεθούν από τρίτους δανειστές μας που θα αντλούν δικαιώματα από την παραπάνω δανειακή σύμβαση ή μπορεί να εμφανιστούν ως υπερθεματιστές στους σχετικούς πλειστηριασμούς.


Σ' όλη αυτή τη μετακαπιταλιστική μανέστρα, προσθέστε ολίγον από τον τρόμο με τον οποίον αντιμετωπίζουν τα ευρωπαϊκά ανακτοβούλια το ενδεχόμενο μιας ιταλικής..."ελλαδοποίησης", συν μια πίκα από το διαφαινόμενο ντόμινο στις αντιδράσεις Πορτογαλίας κι Ισπανίας.
Και στο βάθος, ν' ακούγονται οι πένθιμες καμπάνες της γαλλικής υποβάθμισης, οι Αμερικανοί που χάνουν δισεκατομμύρια με τα σκαμπανεβάσματα του ευρώ -κι αλίμονό τους, αν τυχόν καταρρεύσει η ευρωζώνη- κι ο Κινέζος που...πήρε τα λεφτά του και τρέχει!
Δεν ξέρω αν οι ΓΑΠ και Σαμαράς το πράττουν συνειδητά -το πιθανότερο είναι πως το πράττουν εντελώς ασυνείδητα- πάντως κάθε ημέρα που περνάει, χωρίς η Ελλάδα να επικυρώνει την "λεόντειο σύμβαση", που θα την καταστήσει τελεσίδικα προτεκτοράτο, οδηγούν την Ευρώπη σε μια, αρχαιοελληνικού τύπου, "κορύφωση" του δράματος. Ενδεχομένως και σε μια κάθαρση.
Όπως και νά 'χει, είναι κάτι περισσότερο από βέβαιο ότι την Ελλάδα, κι εμάς φυσικά, δεν την συμφέρει σε καμιά περίπτωση η επικύρωση της απεχθούς σύμβασης της 26-27/10. Άλλωστε, αν ήταν τόσο "συμφέρουσα" για εμάς η σύμβαση αυτή -που στην πραγματικότητα "κουρεύει" μόλις ένα 15% του δημόσιου χρέους της Ελλάδας και μάλιστα κυρίως εις βάρος των ελληνικών τραπεζών και των ελληνικών ασφαλιστικών ταμείων- δεν θα λύσσαγε, κυριολεκτικά, ο γαλλογερμανικός "άξονας", και τα ιερατεία των Βρυξελλών, των ΗΠΑ και του ΔΝΤ, για να επικυρωθεί άμεσα και μάλιστα με τις υπογραφές όλων των ελληνικών κοινοβουλευτικών κομμάτων! Δεν πιστεύω να το φάγατε, πως έχουν καμιά καούρα τα λυκόρνια για να μας...σώσουν.
Η διαβόητη συμφωνία της 26-27/10 θα μπορούσε κάλλιστα να μεταφραστεί ως εξής:
Η Ελλάδα "μετρήθηκε, ζυγίστηκε και κοστολογήθηκε" έναντι 8 δις ευρώ και μάλιστα...δανεικών!
Ή έτσι θέλουν κάποιοι να νομίζουν.
Κατακλείδα:


Αυτό που πρέπει άμεσα να πράξει η Ελλάδα, μέσω του πολιτικού της οργανισμού, είναι να πάει στην κάλπη. Πριν επικυρωθεί οποιαδήποτε "λεόντειος" συμφωνία, πριν καταστεί, οριστικά και αμετάκλητα, η Ελλάδα προτεκτοράτο. Αντί να δώσουμε "χρόνο" στην Γερμανία και στη Γαλλία, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να δώσουμε χρόνο στους εαυτούς μας.
Σημειώστε ότι, κατά τη γνώμη πολλών αναλυτών, η Ιταλία δεν θ' αντέξει στην πίεση των "αγορών". Κι αν, κατά Σόιμπλε, μιλώντας με οικονομικούς όρους "η Ιταλία δεν είναι ίδια περίπτωση μ' εκείνη της Ελλάδας", μιλώντας με πολιτικούς όρους η Ιταλία είναι απείρως πιο δύσκολο "κέρατο" απ' το ελληνικό. Αν πέσει και η Ιταλία στο "καθοδικό σπιράλ του θανάτου" των "αγορών" και της τρόικας, είναι σίγουρο πως δεν θα κάνουν οι Ιταλοί τα χατηράκια των Σαρκοζί και Μέρκελ. Κι αν κάνει το "μπαμ" η Ιταλία, πάει καλιά της η ευρωζώνη, πράγμα που για μας θα είναι πραγματικό ευτύχημα. Όσο για το "τρομακτικό ενδεχόμενο" να επιστρέψει η Ελλάδα σε εθνικό νόμισμα (δραχμή), μην τρώτε μερικοί αμάσητη την προπαγάνδα όσων έχουν να χάσουν σεντούκια με λιρίτσες από μια τέτοια εξέλιξη (και φυσικά των αργυρώνητων γραφίδων και παπαγάλων τους). Ακόμα κι ο ίδιος ο ΓΑΠ σκέφτηκε σοβαρά ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Βεβαίως, η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα απαιτεί σοβαρή προετοιμασία και στρατηγικό σχεδιασμό, ένας σχεδιασμός που πράγματι θα απαιτούσε ευρύτερη πολιτική και κοινωνική συναίνεση, ωστόσο θα έλυνε οριστικά τον γόρδιο δεσμό του ελληνικού (και όχι μόνον) "προβλήματος" και θα οδηγούσε ταχύτατα την Ελλάδα σε τροχιά ανάκαμψης κι ανάπτυξης. Σε περίπτωση, μάλιστα, που αυτό συνέβαινε "αναγκαστικά", λόγω διάλυσης της ευρωζώνης, θα σήμαινε αυτόματη μετατροπή του ελληνικού δημόσιου χρέους σε δραχμές! Ίσως, μάλιστα, αυτή είναι ακριβώς η...πρεμούρα του γαλλογερμανικού "άξονα", να θέσουν αρχικά την Ελλάδα, και στη συνέχεια όλες τις υπερχρεωμένες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, υπό τον ζυγό "λεόντειων" συμβάσεων, οι οποίες θα "σιγουρέψουν" τα χρέη των χωρών αυτών.
"Ποιος ωφελείται;"
Αυτό είναι, εν τέλει, το ερώτημα το οποίο πρέπει νά 'χουμε κάθε φορά κατά νου, όταν ξένοι και ντόπιοι "σωτήρες" γυρεύουν να μας..."σώσουν", επινοώντας νέες φάμπρικες απάτης.

Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2011

Εξόριστε ποιητή...



"Εν μεγάλη Ελληνική αποικία, 200 π.Χ."
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ' ευχήν στην Αποικία
δεν μέν' η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ' όλο που οπωσούν τραβούμ' εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή.


Όμως το πρόσκομμα κ' η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Αναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς). Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ' εξετάζουν,
κ' ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.


Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·
η κατοχή σας είν' επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Αποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική·
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τι να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.


Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε·
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.


Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.-


Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα· είν' επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Αποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ' εμπρός.

Πέμπτη, 3 Νοεμβρίου 2011

Καταλλαγή;



"ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΥΣ"
Μπ. Μπρεχτ

Όταν αυτοί που αγωνίζονται ενάντια στο Άδικο
Δείχνουν τα πληγωμένα τους πρόσωπα
Είναι η ανυπομονησία εκείνων που ήταν ασφαλείς,
Μεγάλη.


Γιατί παραπονιέστε, ρωτάνε
Παλέψατε το Άδικο! Τώρα
Αυτό σας νίκησε: σωπάστε λοιπόν!


Όποιος αγωνίζεται, λένε, πρέπει να ξέρει να χάνει
Όποιος ψάχνει τον καυγά, μπαίνει σε κίνδυνο
Όποιος συμπεριφέρεται βίαια
Δεν μπορεί να κατηγορεί τη βία.


Αχ, φίλοι, που είστε ασφαλείς
Γιατί τόσο εχθρικοί; Εμείς είμαστε,
Οι εχθροί σας, που είμαστε οι εχθροί του Άδικου;
Αν οι αγωνιστές ενάντια στο Άδικο νικηθούν
Το Άδικο πράγματι δεν έχει δίκαιο!!


Οι ήττες μας δεν αποδεικνύουν
Τίποτα παραπάνω από το ότι
Είμαστε λίγοι
Αυτοί που παλεύουν ενάντια στο Κακό
Και από τους θεατές περιμένουμε
Τουλάχιστον να ντρέπονται.

Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2011

Μια εικόνα, χίλιες λέξεις...


Οκτώ λύκοι κι ένα πρόβατο, συζητούν τι θα φάνε για βραδινό...

(Η φωτό από το ΒΗΜΑ)

WANNA PLAY?


Ο πλανήτης όλος προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει το "all in" του ΓΑΠ. Εκ πρώτης όψεως, φαίνεται σαν μια εντελώς αψυχολόγητη, αν όχι παρανοϊκή, αντίδραση ενός πανικόβλητου ανθρώπου. Μεμιάς, ακυρώνει την πιο βασική, στρατηγική επιλογή της πολιτικής του. Επίσης, φαίνεται να διαρρηγνύει το "ευρωπαϊκό" προφίλ του και να επιστρέφει σε ρόλους εθνικής παριχαράκωσης. Την ίδια στιγμή, έρχεται αντιμέτωπος με το σύνολο σχεδόν του πολιτικού κόσμου (σε άλλη δημοσίευση θα αναφερθούμε στα πρωτοφανή καραγκιοζιλίκα της ΝΔ σε σχέση με το δημοψήφισμα) κι ιδιαίτερα με την ΚΟ του ΠΑΣΟΚ. Σε μια "κερδισμένη παρτίδα", όπως ήθελε να μας την παρουσιάζει μετά την Σύνοδο, ο ΓΑΠ κάνει μια απίστευτη ρελάνς, ποντάροντας όλα τα λεφτά σε μια ολοφάνερη ανατροπή όλου του μέχρι τώρα πολιτικού του σχεδιασμού.
Γιατί;
Απ' τον Καναδά μέχρι την Κίνα, κι απ την Γερμανία μέχρι την Ν. Αφρική(!), ο κόσμος όλος αναρωτιέται το γιατί.
Αν και θα ήταν εύκολο να καταφύγει κάποιος στην προφανή απάντηση ("γιατί είναι ένας...νταλάρας και μισός"), θα πρέπει να υποθέσουμε ότι ο ΓΑΠ δεν ενήργησε ούτε κι αυτή τη φορά αυτοβούλως. Όπως και με την περίπτωση της υπαγωγής της χώρας στο ΔΝΤ, πριν από ενάμιση χρόνο, προφανώς ο ΓΑΠ εκτελεί κάποιο σχέδιο. Είναι δύσκολο κάποιος να φέρει αντίρρηση στο πολιτικά εύλογο του δημοψηφίσματος. Προφανώς, ο ελληνικός λαός θα έπρεπε να είχε ερωτηθεί πέρσι τον Μάιο, αλλά το γεγονός ότι δεν ερωτήθηκε τότε δεν μπορεί να αποτελεί αιτιολογία για να μην ερωτηθεί και τώρα, που, πέρα απ' την οικονομία, διακυβεύεται αυτή καθαυτή η αυτοτέλεια κι η εθνική ανεξαρτησία της Ελλάδας. Το δημοψήφισμα που προανήγγειλε ο ΓΑΠ είναι, από πολιτικής άποψης, απολύτως θεμιτό. Άλλωστε, ούτε οι Γάλλοι, ούτε οι Γερμανοί, πόσω μάλλον οι Αμερικανοί δεν αμφισβητούν την πολιτική ορθότητα του σχετικού δημοψηφίσματος. Βεβαίως, Γάλλοι, Γερμανοί, Βρυξέλλες, και σχεδόν ο κόσμος όλος, φαίνεται να έχουν ανέβει στα κεραμίδια για το "χάος" που προκαλεί στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα η προκήρυξη ενός δημοψηφίσματος στην Ελλάδα! Ακούγεται γελοίο, ότι είναι δυνατόν μια χώρα σαν και τη δική μας να "απειλεί" με διάλυση την παγκόσμια οικονομία, κι όμως φαίνεται να συμβαίνει. Παραπέρα, για πρώτη φορά εδώ και μια δεκαετία σχεδόν, η πολιτική ξαναμπαίνει στο τραπέζι. Το "all in" του ΓΑΠ, μοιάζει να λέει: "αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων", και φαίνεται να προκαλεί ανάλογο πανικό. Για πρώτη φορά, εδώ και δυο χρόνια, οι μεγάλοι "παίχτες" δείχνουν να είναι πανικόβλητοι μπροστά σ' ένα ενδεχόμενο που, μέχρι πριν από λίγες μέρες, έδειχνε "να μην τους απασχολεί και τόσο", αφού, υποτίθεται, είχαν λάβει όλα εκείνα τα αναγκαία μέτρα για να μην υπάρξουν παράπλευρες απώλειες σ' ένα ελληνικό κανόνι, ένα κανόνι που όλοι γνωρίζουν πως θα σκάσει κι όλοι σπεκουλάρουν στο πότε και πώς.
Τι έκανε ο ΓΑΠ; Σε μια απρόσμενη μεταστροφή πολιτικής κατά 180 μοίρες, έθεσε την καύτρα και το φιτίλι στα χέρια του ελληνικού λαού.
Πανικός στο "Αρκάδι"!


Οι, μέχρι χτες άτεγκτοι και μοχθηροί "εταίροι" μας, καθώς κι ο κόσμος όλος, κρατάει την ανάσα του. "Στον ελληνικό λαό αρέσουν οι ανατροπές", ψελλίζουν τώρα στα ευρωπαϊκά (και όχι μόνο) ανακτοβούλια, και σπεύδουν να καλέσουν τον Παπανδρέου στις Κάννες προφανώς για να τον νουθετήσουν. Τώρα, θέλουν να "κουβεντιάσουν" με τον Παπανδρέου, να "καταλάβουν", άσχετα αν στην πρόσφατη Σύνοδο περιόρισαν τον ρόλο του ΓΑΠ, και της Ελλάδας, σ' εκείνον του απλού θεατή και μάλιστα απ' τον εξώστη.
Τώρα...
Γιατί όμως; Τι ήταν αυτό που οδήγησε το μέχρι χτες πειθήνιο ενεργούμενο να κάνει μια τέτοια δραματική κι ανατρεπτική ρελάνς; Κι επιπρόσθετα, πού βασίζεται;
Οι απαντήσεις, για όποιον μπορεί να σκεφτεί στοιχειωδώς λογικά, είναι προφανείς. Πίσω απ' το "all in" του ΓΑΠ κρύβεται, προφανώς, κάποιος άλλος μεγάλος παίχτης. Κι αυτός ο παίχτης δεν είναι καθόλου, μα καθόλου ευχαριστημένος απ' την μετατροπή της ΕΕ σε 4ο Deutsches Reich.
Βέβαια, η ρελάνς αυτή κόστισε άμεσα στον "μεγάλο παίχτη" πίσω απ' την "ελληνική ρελάνς". Αρκεί να σκεφτεί κάποιος, πόσα κέρδισαν σε μια νύχτα μέσα οι Κινέζοι απ' την υποτίμηση του ευρώ και την ταυτόχρονη ανατίμηση του δολαρίου. Δε μιλάμε για πενταροδεκάρες, μιλάμε για δις δολάρια.
Ωστόσο, έχω την εντύπωση ότι τα φράγκα δεν μετράνε καθόλου σ' αυτήν την διαβολική παρτίδα. Εκείνο που μετράει είναι ο έλεγχος. Είναι γεωστρατηγικά απαράδεκτο να ελέγχει η Γερμανία απολύτως την Ευρώπη. Απλά απαράδεκτο. Κι αν η Ελλάδα είχε μεταβληθεί την τελευταία διετία στον "δούρειο ίππο" του γερμανικού νεο-ιμπεριαλισμού, κι αν οι Γάλλοι επέλεξαν, ακόμα μια φορά στην ιστορία τους, να αποδειχθούν πουρκουάδες, κι αν οι Βρετανοί δεν διαθέτουν πλέον ούτε την οικονομικοπολιτική ισχύ, αλλά ούτε και τις απαραίτητες συμμαχίες εντός ΕΕ, για να ισορροπήσουν το παιχνίδι, κάποιος άλλος "μεγάλος παίχτης" αποφάσισε να μετατρέψει τον γερμανικό "δούρειο ίππο" σε θρυαλλίδα που απειλεί να τινάξει στον αέρα το ίδιο το στρατόπεδο των "Αχαιών".
Ταυτόχρονα, έχω την εντύπωση, ότι η ρελάνς είναι προσωπικά για τον ΓΑΠ ένα παιχνίδι του στυλ:"μονά κερδίζω, ζυγά χάνεις"! Ό,τι κι αν γίνει, ο ίδιος βγαίνει "λάδι".
Μετά από μια καταστροφική διετία πολιτικής διακυβέρνησης-κωμωδίας, έφερε τελικά μια επονείδιστη συμφωνία "διάσωσης", που δεν διέσωζε τίποτε άλλο παρά μόνον το (γερμανικό) ευρώ και τους πολιτικούς σχεδιασμούς της Γερμανίας, μια συμφωνία που μετέτρεπε την Ελλάδα σε προτεκτοράτο. Πριν, ωστόσο, προλάβει να τελειώσει με τα λογύδρια περί "σωτηρίας" (τίνος;), άρχισαν να τού 'ρχονται οι σφαλιάρες απ' την Γερμανία: "είναι τόσο επαχθής η δανειακή σύμβαση", είπε ο αθεόφοβος ο Σόιμπλε, "που δεν θα την αποδεχόταν καμιά άλλη ευρωπαϊκή χώρα"! Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο Κοέλιο ανακοίνωσε ότι δεν θα δεχτεί να οδηγηθεί η χώρα του στην καταστροφή και ζητά επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου. Κανείς απ' τα ευρωπαϊκά ανακτοβούλια και τα κονκλάβια των Βρυξελλών δεν "καταχέριασε" τον Κοέλιο, ο Κοέλιο είναι "σοβαρός". Κι ο ΓΑΠ, αυτός που είχε πουλήσει την ψυχή του στ' όνομα της παγκόσμιας διακυβέρνησης, αυτός που είχε γίνει ένα με τα πατώματα για να υλοποιήσει τους σχεδιασμούς και τις αποφάσεις των ευρωπαϊκών κι αμερικανικών ιερατείων, αυτός, ο "άνθρωπός τους", που κάποια στιγμή του είχαν τάξει ακόμα και την προεδρία του ΟΗΕ, είχε καταντήσει διεθνές ρεντίκουλο, δεν τον φώναζαν καν στις συνομιλίες, τον άφηναν να περιμένει στον προθάλαμο σαν το παλιοζάγαρο! Την ίδια ώρα, σ' όλη την Ελλάδα οι πολίτες επαναστατούσαν, καθιστώντας ουσιαστικά απόβλητη την πολιτική τάξη της Ελλάδας. Μετά τα επεισόδια στην παρέλαση της Θεσσαλονίκης, στο μυαλό του ΓΑΠ πρέπει να πέρασαν εικόνες απ' το τέλος του Καντάφι. Κανείς δεν ήταν ευχαριστημένος μαζί του: ο ελληνικός λαός τον μισούσε, οι Ευρωπαίοι τον απαξιώνουν και τον περιφρονούν σε κάθε ευκαιρία, τα ευρωπαϊκά κονκλάβια τον αγνοούν σαν να είναι ενοχλητικός ιθαγενής, οι φατρίες μέσα στο κόμμα του ετοιμάζουν την ανατροπή του. Δεν του απέμεινε παρά μόνον ένας σύμμαχος, τώρα πια παιζόταν το ίδιο του το τομάρι. Αν ο ελληνικός λαός πει "ναι" στην δανειακή σύμβαση (πράγμα σχεδόν απίθανο), κανείς δεν θα μπορεί να τον σύρει αργότερα σε ειδικά δικαστήρια: δεν αποφάσισε εκείνος, αλλά ο ελληνικός λαός. Αν πάλι ο ελληνικός λαός πει "όχι" -για την ακρίβεια δεν χρειάζεται να πει τίποτα και μόνο το ενδεχόμενο μετράει- τότε τινάζεται όλη η μπάνκα στον αέρα κι όχι μόνο ο ελληνικός καραγκιοζμπερντές. Ο ΓΑΠ θα μπορεί να ισχυριστεί ότι στο τέλος, όταν είχαν αποτύχει όλες οι προσπάθειές του για εξεύρεση αλληλέγγυας πολιτικής λύσης στην ευρωπαϊκή κρίση, "αντιστάθηκε" και μαζί με τον ελληνικό λαό έφεραν τα πάνω κάτω στους σχεδιασμούς της Γερμανίας και των "αγορών".
Σε γενικές γραμμές, πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα ρελάνς.
Μένει να δούμε ποιος θα μπει μέσα και ποιος θα πάει πάσο.