Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2012

Γίνονται θαύματα;

Ναι, ξέρω, είναι...long shot, αλλά ας πούμε, έτσι, προς χάριν διαδικτυακού προβληματισμού, ότι το παρακάτω βίνδεο (θα μπορούσε να) έχει κάποιες (μπορεί κι αρκετές) ομοιότητες με την βρωπαϊκή μας συγκυρία.
Στον ρόλο του φτωχοδιαβολάκου, ποιος άλλος, ο Ρωμιός.
Στον ρόλο του χοντράγγελου...χμμμ...Angela...το πιάσατε το υπονοούμενο, έτσ', έτσ'; (πού 'λεγε κι ο εθνικός μας βαψομαλλιάς)
Στον ρόλο των θεών, οι...ταρατατζούμ, τατζούμ, ταζούμμμμμμμ...Αγοραί! (Ημείς εσμέν Κύριοι οι θεοί σου...μπλα, μπλα...μπλα....ουκ έσονται σοι θεοί έτεροι πλην ημών)



ΥΓ: Σ' ένα ενδεχόμενο poll, θα μπορούσαν να τίθενται οι παρακάτω επιλογές:
1. Ωσαννά!
2. @@ γίνονται...
3. Όλα αυτά είναι ρεφορμιστικά κόλπα του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν υπάρχει παράδεισος και κόλαση!

Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2012

Fuck...αρχίσανε πάλι!







ΒΕΡΟΛΙΝΟ
«Τον Οκτώβριο η Ελλάδα θα αναγκαστεί να φύγει από την ΕΕ»

ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ ΜΑΝΩΛΗΣ ΣΠΙΝΘΟΥΡΑΚΗΣ
Από τα ΝΕΑ

Δραματική είναι πλέον η εικόνα της Ελλάδας στα μάτια των ευρωπαίων εταίρων της. Το εντελώς αντίθετο προς τα συμφωνηθέντα με τους δανειστές περιεχόμενο της προγραμματικής συμφωνίας των τριών κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση, η αποχώρηση του Βασίλη Ράπανου από το κυβερνητικό σχήμα, αλλά και η αφασία των ελληνικών Αρχών που αγνοούσαν ότι με βάση τη Συνθήκη της Λισαβώνας οι υπουργοί Εξωτερικών δεν μπορούν πλέον να εκπροσωπούν τους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων στις Συνόδους Κορυφής, τείνουν να εδραιώσουν στις Βρυξέλλες την πεποίθηση ότι η Ελλάδα έχει οριστικώς εισέλθει σε πορεία αποκόλλησης από την Ευρώπη. Μια πορεία που πολλοί, κυρίως στο Βερολίνο, τη βλέπουν να ολοκληρώνεται περί τον Οκτώβριο, οπότε η χώρα με κομμένες τις πιστώσεις θα αναγκαστεί να ζητήσει την αποχώρησή της από την ευρωζώνη.

Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ.

Για τους ιθύνοντες των Βρυξελλών φαντάζει εφιαλτικό το ενδεχόμενο να οριστεί στην Ελλάδα υπουργός Οικονομικών ένα πρόσωπο που χωρίς να έχει πλήρη γνώση των διαπραγματεύσεων της τελευταίας τριετίας θα προσέλθει με διαθέσεις επαναδιαπραγμάτευσης του Μνημονίου. Στην περίπτωση αυτή οι δίαυλοι επικοινωνίας της Αθήνας με τις άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες επί της ουσίας θα κλείσουν, όπως άλλωστε και οι ροές των χρημάτων.
Από την άλλη πλευρά, ωστόσο, αν οι Ευρωπαίοι διαπιστώσουν ότι τα ηνία του υπουργείου Οικονομικών περιέρχονται σε ένα πρόσωπο που έχει επίγνωση της κατάστασης και παρέχει εγγυήσεις ότι θα υλοποιήσει όλα όσα απέφυγαν οι προκάτοχοί του, ενδέχεται να επιδείξουν κάποια ελαστικότητα, δίνοντας στην Ελλάδα μια ακόμη ευκαιρία παραμονής στη ζώνη του ευρώ. Εκτός από την προσωπικότητα του νέου υπουργού εξαιρετική σημασία έχει και η ποιότητα των συνεργατών του, είτε είναι υπουργοί, είτε σύμβουλοι. Κυρίως δε του προσώπου που θα αντικαταστήσει τον Γιώργο Ζανιά στην ομάδα εργασίας του Eurogroup, όπου προετοιμάζεται το έδαφος για την υιοθέτηση των αποφάσεων της ευρωζώνης. Οι εκπρόσωποι των άλλων χωρών μένουν συνήθως στο πόστο αυτό περί τα δέκα χρόνια, ενώ για την Ελλάδα θα είναι η έκτη αντικατάσταση εντός της τελευταίας δεκαετίας.

Κάπως έτσι (μπορεί και να) λειτουργεί, λατρεμένοι μου συνιθαγενείς, ο σύγχρονος μηχανισμός της συστημικής προπαγάνδας.
Ένας κονδυλοφόρος (δεν λέω για τον συγκεκριμένο αρθρογράφο, γενικώς μιλώντας)...εισάγει μια "είδηση-εκτίμηση-σχόλιο".
Ένα μικρό ψήγμα αλήθειας, δομεί ένα τερατώδες προπαγανδιστικό μόρφωμα και "αιτιολογεί" ένα συμπέρασμα.
Το χάλκευμα αναλαμβάνουν στην συνέχεια να εξαγνίσουν οι...φιλοσοφικοί λίθοι του mainstream προπαγανδιστικού μηχανισμού.
Το "πρόβλημα" έχει δημιουργηθεί.
Στη συνέχεια, κάποιος "Μανώλης" ή/και "Γιάννης" θα παπαγαλίσει την "είδηση" σε κάποιο "έγκυρο" τηλεδελτίο, όπου κάποια "Όλγα" ή/και κάποια "Μαρία", κάποιος "Άρης" ή/και κάποιος "Αλέξης", κάποιοι (Θου Κύριε!) έγκυροι κι έγκριτοι, τέλος πάντων ρε παιδιά, θα ανάγουν το, σχεδόν κωμικό, μόρφωμα σε πεδίο "βαθέος προβληματισμού" και "ελλοχεύοντος πραγματικού κινδύνου".
Λύκος, Λύκος!!!
(Τα ονόματα του παραπάνω παραδείγματος είναι εντελώς τυχαία. Κάθε σχέση με ενδεχομένως υπαρκτά πρόσωπα είναι εντελώς συμπτωματική)
Για τον λαό και την πατρίδα, ασφαλώς.
Στη συνέχεια, θα κληθούν να σχολιάσουν διάφορα οργανικά σκύβαλα, από επιλεγμένους (φυσικά) και πολυπράγμονες καθηγητάδες και πολιτικούς πραματευτάδες, μέχρι  κάτι "κυρ Πάσχους", κονομολόγους κι έτσι, άμα λάχει ναούμ'.
Όλε!
Το προπαγανδιστικό μόρφωμα μετατρέπεται σε mainstream ενημέρωση, προβληματισμό, ανάλυση.
Το matrix έχει στηθεί ή μάλλον έχει ενημερωθεί κι αναδιαμορφωθεί, ο δε τηλε-πολίτης στέκει έντρομος μπρος στην οθόνη του χαζοκουτιού, που τον κοιτάει απειλητικά, σαν την άβυσσο ένα πράμα!
Φρίκη!
Αναμένεται τηλε-μεσίας...
Δεν υπάρχουν αδιέξοδα στην δημοκρατία, δεν υπάρχουν ανεπίλυτα προβλήματα.
Έτσι μας λένε.
Και πώς είναι δυνατόν, δηλαδή, να υπάρχουν αδιέξοδα στην δημοκρατία, αφού ένα σωρό έγκυροι κι έγκριτοί (ξαναΘου Κύριε) φροντίζουν να αλιεύουν τα "προβλήματα" (τις περισσότερες φορές απ' την ζώνη του λυκόφωτος) και στη συνέχεια να κάθονται και να σπάζουν τα πολυπράγμονα κεφάλια και τα διερευνητικά μαρκούτσια τους για να βρεθεί μια "κάποια λύσις";
(Ας αναφωνήσουμε όμου -τρις-: Ζήτωσαν τα έγκυρα κι έγκριτα μαρκούτσια!)
Κι αφού το "πρόβλημα υπάρχει κι εντοπίστηκε" (ουφφφ!), ασφαλώς θα υπάρχει και "μια κάποια λύσις" (η οποία, άλλωστε, έχει υποδειχθεί εξαρχής, εν είδει συμπεράσματος-τελεσιγράφου).
Μόνο που πρέπει να ωριμάσει.
Όχι η λύση, το αντικείμενο της προπαγάνδας, ο τηλε-πολίτης που λέγαμε. Όχι απλώς να ωριμάσει, πρέπει να ψιλοσαπίσει και να πέσει.
Γκντουπ!
Έτσι, αναμένεται ένταση και κορύφωση του δράματος, πριν την "κάθαρση". Που δεν μπορεί, βεβαίως, να είναι άλλη, απ' αυτή που είχαν (εξαρχής) κατά νου οι Puppet Masters.
Βλέπετε, το πρόβλημα δημιουργήθηκε ακριβώς για την επιβολή μιας "κάποιας λύσης", η οποία, χωρίς το "πρόβλημα", ενδεχομένως να ήταν -ω ναι, θα ήταν σίγουρα- εξόχως εξοργιστική.
Αλλά δεν είναι πια ή δεν θα είναι πια, αφού "δουλέψουν" με το "πρόβλημα" οι κονδυλοφόροι και τα τηλεμαρκούτσια.
Κι έτσι, κάποια στιγμή ο τηλε-πολίτης θα αισθανθεί μια τεραααάστια ανακούφιση , που υπάρχει (ουφφφ!) "μια κάποια λύσις".
Άλλωστε, καθώς λέει κι ο ποιητής, τι αξία θα είχε η ζωή μας χωρίς τους βαρβάρους;

Παλιοκαθίκουρες...

"Γραφεία-"μαϊμού" εκμεταλλεύονται ανέργους"
Πηγή

Στα νύχια επιτήδειων πέφτουν χιλιάδες πολίτες που αναζητούν απεγνωσμένα εργασία. Η ραγδαία αύξηση του αριθμού των ανέργων, έχει προκαλέσει την αύξηση των γραφείων εύρεσης εργασίας, πολλά από τα οποία όμως είναι... "μαϊμού".
Σύμφωνα με δημοσίευμα της "Καθημερινής", υπάρχουν γραφεία που υπόσχονται δουλειά στους άνεργους, χωρίς να έχουν καμία σχέση με τα νόμιμα γραφεία.
Την ίδια στιγμή εκατοντάδες είναι οι αναρτήσεις και στο διαδίκτυο, σχετικά με αγγελίες που υπόσχονται υψηλές αμοιβές ή καλοπληρωμένη εργασία στο εξωτερικό.
Όπως αναφέρει η εφημερίδα, οι αρμόδιες υπηρεσίες του υπουργείου Εργασίας δέχονται καθημερινά δεκάδες καταγγελίες για γραφεία "μαϊμού" που αποσπούν χρήματα από ανυποψίαστους ανέργους.
Τα συνηθέστερα θύματα απάτης είναι νέοι, μακροχρόνια άνεργοι και αλλοδαποί οι οποίοι διαμένουν νόμιμα στη χώρα και αναζητούν εργασία σε κάποιο σπίτι με τη μορφή οικιακών βοηθών, κηπουρών, φροντίδας ηλικιωμένων ή παιδιών.
Οι τρόποι εξαπάτησης, ποικίλουν, καθώς άλλες εταιρείες αποσπούν χρήματα, χωρίς ουσιαστικά να παρέχουν πρόσβαση σε κάποια δουλειά, ενώ άλλες αποσπούν χρήματα από υποψηφίους προωθώντας τους σε δουλειές χωρίς ασφάλεια.
Οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να γνωρίζουν, ότι τα νόμιμα γραφεία δεν λαμβάνουν χρήματα από υποψήφιους, αλλά από τις εταιρείες που τους αναθέτουν να τους βρουν προσωπικό.


Εγώ λέω ότι σε κάτι τέτοιους παλιανθρώπους, που εκμεταλλεύονται με τον πιο ελεεινό τρόπο την δυστυχία και την ανάγκη των ανθρώπων, δεν αξίζει τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από έναν δεκαετή σωφρονισμό σ' ένα τέτοιο μπουντρούμι...


...έτσι, χωρίς πόρτα, με μια καγκελόφραχτη τρύπα στο ταβάνι για να...αερίζονται, να πίνουν και να πλένονται όταν βρέχει και να τους πετούν ένα πιάτο φαΐ.
Και πολύ τους είναι.
Παλιοκαθάρματα.
 

Eureka!



Σχεδόν 70 χρόνια μετά, η Ευρώπη ανακαλύπτει τον Keynes!

(...)
Από εκεί και πέρα όμως αρχίζουν τα δύσκολα. Οι κκ. Βαν Ρομπάι, Μπαρόζο, Ντράγκι και Γιούνκερ φέρονται διατεθειμένοι να προτείνουν να μπορεί ο μόνιμος μηχανισμός σταθερότητας (ESM) να δανείζει απευθείας στις τράπεζες, κάτι που μάλλον δεν αρέσει στο Βερολίνο. Το ίδιο αντίθετη στάση τηρεί προς το παρόν η Γερμανία στην «αμοιβαιοποίηση» (mutualization) του χρέους, μέσω π.χ της δημιουργίας ενός ευρωπαϊκού Ταμείου Απόσβεσης Χρέους.

Από το ΒΗΜΑ

"Αμοιβοποίηση" το λένε τα γερμανά, αλλά στην ουσία πρόκειται για έναν μηχανισμό τύπου ανακύκλωσης πλεονασμάτων, όπως είχε προτείνει ο Keynes ήδη απ' το 1944!
Τι έλεγε χοντρικά, τότε, ο αυτός ο εξαιρετικά ιδιοφυής φιλελεύθερος οικονομολόγος;
Ότι τα μεγάλα πλεονάσματα κάποιων προϋποθέτουν μεγάλα ελλείμματα κάποιων άλλων (κλασική μαρξική θεωρία), κι αυτό στην πορεία δημιουργεί τον γνωστό κύκλο ύφεσης του καπιταλισμού, δηλαδή τα αναμενόμενα και περιοδικά αδιέξοδα, ήγουν τις καπιταλιστικές κρίσεις.
Υπάρχουν καπιταλιστικές κρίσεις και καπιταλιστικές Κρίσεις.
Ο Keynes πρότεινε, τότε, για να μην μετατρέπεται το κάπα των καπιταλιστικών κρίσεων σε κεφαλαίο, να δημιουργηθεί ένας μόνιμος διεθνής (δυτικός) οργανισμός, που ουσιαστικά να...τιμωρεί τα μεγάλα πλεονάσματα ή, εν πάση περιπτώσει, να τα ανακυκλώνει, δανείζοντας με μηδενικό επιτόκιο τις βαθειά ελλειμματικές χώρες, μέχρι και στο 50% του ελλείμματός τους, ώστε να τονώνεται η εσωτερική τους ζήτηση και να αποφεύγεται το υφεσιακό φαινόμενο του στασιμοπληθωρισμού που μπορεί, εφόσον συντρέχουν κάποιες συγκυρίες, να οδηγήσει σε γενικότερη συστημική κρίση.
Η κοντόφθαλμη, όπως νομίζουμε, γερμανική οικονομική πολιτική βασίζεται φυσικά στα νούμερα εξ' ου και παραμένει άκαμπτη και άτεγκτη.
Οι Γερμανοί, όχι μόνο θησαυρίζουν (κυριολεκτικώς) λόγω της "ευρωπαϊκής κρίσης", με την Ελλάδα να χρησιμοποιείται σαν λαγός και πειραματόζωο ταυτόχρονα, αλλά είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα που, μεσούσης της κρίσης, παρουσιάζει αύξηση του ΑΕΠ της, των εξαγωγών της, των ταμειακών αποθεμάτων της, της οικονομικής και κοινωνικής της ανάπτυξης, της γεωστρατηγικής της ισχύος, γενικά, η "ευρωπαϊκή κρίση" αποτελεί, πραγματικά, μια "ευλογία" για την Γερμανία. Έτσι νομίζουν, τουλάχιστον, οι οικονομικές εκείνες ελίτ (πολυεθνικές και τράπεζες), που ελέγχουν και κατευθύνουν απόλυτα την γερμανική, και μέχρι πρότινος την ευρωπαϊκή, πολιτική. Δεν έχουν μπει στον κόπο να μελετήσουν την ιστορία των καπιταλιστικών κρίσεων ή θεωρούν πως το μετακαπιταλιστικό μοντέλο είναι τόσο διευρυμένο κι ανοιχτό, που η Γερμανία θα μπορέσει να επιβιώσει ακόμα κι αν η συστημική κρίση βουλιάξει όλη την υπόλοιπη Ευρώπη. Στην ουσία, οι γερμανικές ελίτ παίζουν μια παραλλαγή του αποικιακού ανταγωνισμού των εθνικών καπιταλισμών, προσαρμοσμένο, όπως νομίζουν, στο παγκοσμιοποιημένο, νεοφιλελεύθερο περιβάλλον. Η κατάληξη είναι γνωστή και, πολύ φοβάμαι, ότι και αυτή τη φορά η ιστορία θα επαναληφθεί, όχι σαν φάρσα, αλλά ωσαύτως ως τραγωδία.
Τέσπα, η υπόλοιπη Ευρώπη, πλην της Μεγάλης Γερμανίας και των ουρών της, δείχνει να βγαίνει, εκούσα άκουσα, από έναν μακροχρόνιο λήθαργο. Και πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, αφού πλέον το "πρόβλημα" αγγίζει "μεγάλους παίχτες", όπως την Ισπανία, την Ιταλία, αλλά κυρίως την Γαλλία;
Μόνο που, κατά τη γνώμη μου, είναι πλέον αργά.
Το κουβάρι έχει μπλεχτεί τόσο πολύ, κι οι γερμανικές ελίτ είναι τόσο άκαμπτες, που ο δεσμός (κυριολεκτικά και μεταφορικά) δεν μπορεί πλέον να λυθεί, παρά να κοπεί. Βεβαίως, στη σύνοδο κορυφής που διεξάγεται την στιγμή αυτή, φαίνεται να υπάρχουν κάποιες "κόντρες", με την Γερμανία να εμφανίσει (;) κάποια σημεία αναδίπλωσης. Ιστορικά, πάντως, οι Γερμανοί δεν συνηθίζουν να κάνουν πίσω, ποτέ και σε τίποτα.
Έχουν άραγε όλα αυτά κάποια σημασία για μας;
Μάλλον όχι, αλλά μπορεί, κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις και συγκυρίες, και νά 'χει.

Τελικά, μήπως χάσαμε;




Ασφαλώς και δεν χάσαμε, αντίθετα, σίγουρα κερδίσαμε.
Στην πατρίδα μας συνέβησαν, τους τελευταίους δυο, προεκλογικούς, μήνες, τεκτονικές πολιτικές μετακινήσεις, μια πολιτική αλλαγή τόσο σημαντική κι ουσιαστική, που σηματοδοτεί μια νέα πολιτική εποχή.
Πέρα απ' τα φουσάτα των γνωστών τηλεπολιτών, ο μέσος νους καταλαβαίνει εύκολα πως, μετά την 6/5 και πολύ περισσότερο μετά την 17/6, τίποτα πια δεν είναι ίδιο στην Ελλάδα.
Ναι, οι οπισθοφυλακές της συστημικής παράγκας κατάφεραν να ρίξουν ένα τελευταίο, πάρθιο βέλος στην ελληνική κοινωνία.
Ναι, η προπαγανδιστική λαίλαπα "σοκ και δέος", αυτός ο πρωτοφανής πόλεμος κατατρομοκράτησης της ελληνικής κοινωνίας (δεν γνωρίζω αν έχει υπάρξει αντίστοιχο παράδειγμα στην νεώτερη ιστορία του δυτικού κόσμου), κατάφερε να "ταΐσει" την κάλπη με φόβο. 
Ορδές ολόκληρες από αργυρώνητα παπαγαλάκια, στρατιές χαλκείων και σκυβάλων, ενωμένες εταιρείες πολιτικών πραματευτάδων, εξωνημένοι πεμπτοφαλαγγίτες, μαφίες κατσαπλιάδων-εργολάβων του δημοσίου (απ' αυτούς που τάχαμου καμώνονται τους σοβαρούς επιχειρηματίες κι επιρρίπτουν το "κρίμα" της κρίσης στην ελληνική κοινωνία, ενώ είναι παγκοίνως γνωστό, τουλάχιστον για όσους δεν είναι τελειωμένοι εγκεφαλικώς νεκροί, ότι την Ελλάδα την έφερε στα γόνατα η συμμορία αυτών ακριβώς των κρατικοδίαιτων απατεώνων τη συνεργεία των πολιτικών τους θεραπαινίδων), συνασπισμένο όλο το ευρωπαϊκό και διεθνές ιερατείο των τραπεζιτών και των αγοραίων κοράκων, τέλος πάντων, όλη η καταχθόνια "Ιερά Συμμαχία" της εποχής μας έπεσε λυσσασμένη πάνω στον λαό μας και κατάφερε...αλήθεια, τι ακριβώς κατάφερε;
Κατάφεραν, όλοι αυτοί οι μούργοι, να τρομάξουν ένα τμήμα του λαού μας και να του αποστερήσουν την ελεύθερη βούληση ή μάλλον την λογική. 
Γιατί δεν μπορεί να είναι λογική μια απόφαση να γίνει κάποιος εθελοντής δούλος κι αυτόχειρας (κι όχι αναγκαστικά μ' αυτή την σειρά).
Κι έτσι, νομίζουν πως κέρδισαν χρόνο για να ολοκληρώσουν την φάμπρικα της απάτης και της προδοσίας. Ετοιμάζονται να πετάξουν, κατά τα φαινόμενα, και κάποιο κοκαλάκι στο τρομοκρατημένο πόπολο, δια μέσου της εντεταλμένης μαριονέτας· "επιμήκυνση" το λένε κατ' ευφημισμό. 
Επιμήκυνση τίνος; 
Της δολοφονίας τους ελληνικού λαού και της Ελλάδας. Μάλλον βασανιστήριο θα έπρεπε να το λένε.
Ο κοινός νους γνωρίζει ότι οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές του αποπληθωρισμού, που επιβάλλει σε όλον τον ευρωπαϊκό Νότο η Γερμανία (ή μάλλον οι πολύ συγκεκριμένες ελίτ που καθορίζουν σε απόλυτο βαθμό τις γερμανικές πολιτικές), και τις επιβάλλει γιατί θησαυρίζει πάνω στην δυστυχία του Νότου (είναι η περιβόητη ανισομερής καπιταλιστική ανάπτυξη, που τόσο αναλυτικά έχει περιγράψει ο Μαρξ - ουπς!, ξέχασα, δεν κάνει να ομιλούμε περί Μαρξ γιατί ερεθίζουμε τους νεοφιλελεύθερους μαθητευόμενους μάγους) και που τώρα βιώνουμε στο πετσί μας κι εμείς οι (κάποιοι, όχι όλοι) Ευρωπαίοι (μέχρι χτες, που την βίωναν κάτι "απίθανοι" ασιατικοί και αφρικανικοί λαοί, το αποκαλούσαμε αυτάρεσκα: "εκπολιτισμό κι εκδημοκρατισμό"), ο κοινός νους γνωρίζει, τέλος πάντων, ότι όλη αυτή η νεοταξική φάμπρικα δεν είναι μόνον αποδεδειγμένα αδιέξοδη και καταστροφική, αλλά με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί στον κοινωνικό αφανισμό τον λαό μας και στο σβήσιμο απ' τον χάρτη την πατρίδα μας. 
Ο κοινός νους. 
Ο άνους απλώς δεν καταλαβαίνει τίποτα, πέρα από κάνα "ΟΥΓΚ" κι αυτό στα γερμανικά. 
Είναι δύσκολο, πάρα πολύ δύσκολο να αποβάλλει ο άνους τον εγγενή ραγιαδισμό του ρωμαίικου γονότυπου. Είναι πολύ δύσκολο για κάποιους νεοέλληνες να σκεφτούν λογικά. Τους αρκεί να "σκέφτονται" κοπαδιστί ή να μην σκέφτεται καθόλου. Αυτό το τελευταίο, α μάλιστα, είναι ό,τι πρέπει για μερικούς νεοέλληνες τηλεπολίτες.
Ωστόσο, είπα στη αρχή ότι δεν χάσαμε, αντίθετα, σίγουρα κερδίσαμε.
Γιατί αυτό;
Γιατί ένα πολύ μεγάλο και ικανό τμήμα του λαού μας έπραξε. Και πράττω σημαίνει δημιουργώ, κάνω κάτι καινούργιο.

Είναι εξαιρετικά διαφωτιστικά τ' αποτελέσματα των εκλογών της 17/6 σε απόλυτους αριθμούς.
Κατ' αρχάς, επί των ψηφισάντων και με αναγωγή, η ποσοστιαία διαφορά ανάμεσα σε ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ ανέρχεται μόλις σε 2,77%, άλλως σε περίπου 170.000 ψήφους. 
Αν και οι μερικοί άφρονες πανηγυρίζουν την "μεγαλειώδη" νίκη του κόμματός τους, στην πραγματικότητα μιλάμε για ισοπαλία. 
Αν σκεφτεί κάποιος δε, ότι η ΝΔ είναι ένα κόμμα με μακρά σχέση εξουσίας, κι ασφαλώς μ' έναν μπετοναρισμένο κομματικό στρατό, μιλάμε μάλλον για μια σημαντική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, που όχι μόνον διατήρησε την εκλογική δύναμη που συγκέντρωσε στις εκλογές του Μαΐου, αλλά την αύξησε σ' ένα ποσοστό της τάξης του 62%!
Πάμε τώρα στους αριθμούς.
Σε σχέση με τι εκλογές του Μαΐου, στην ΝΔ "επαναπατρίστηκαν" περίπου 630.000 ψηφοφόροι.
Άσχετα με τα σχεδόν σουρεαλσιτικά αποτελέσματα των "ερευνών" από τα exit polls, κατά τη γνώμη μου οι μισοί σχεδόν απ' αυτούς προέρχονται απ' τις "δεξαμενές" κυρίως των ΑΝ.ΕΛ., αλλά και του ΛΑΟΣ. Επίσης, "επαναπατρίστηκε" ένας μικρός αριθμός ψηφοφόρων απ' την ΧΑ, καθώς κι απ' την ΔΗΣΥ και τους Μανοτζήμερους. Τέλος, κατά τη γνώμη μου, η ΝΔ καρπώθηκε ένα σημαντικό κομμάτι των νέων διαρροών του ΠΑΣΟΚ (τάξης μεγέθους 25%).
Θα τα δούμε αυτά αναλυτικά πιο κάτω.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να προσελκύσει σχεδόν 595.000 νέους ψηφοφόρους. 
Κατά τη γνώμη μου, ένα μεγάλο κομμάτι των ψηφοφόρων αυτών προήλθε κυρίως απ' το ΚΚΕ και τους ΟΙΚ.ΠΡΑΣ., αλλά κι απ' το ΠΑΣΟΚ.
Το ΠΑΣΟΚ υπέστη νέα καθίζηση, χάνοντας άλλους 80.000 ψηφοφόρους απ' τις εκλογές του Μαΐου.
Το μεγαλύτερο κομμάτι των ψηφοφόρων αυτών κατευθύνθηκε προς τον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ. 
Πάντως, η αλήθεια είναι πως στην Ιπποκράτους περίμεναν ακόμα χειρότερα αποτελέσματα. Κατά μια έννοια, το ΠΑΣΟΚ κατάφερε να διατηρήσει την "βάση" των εκλογών του Μαΐου κι έτσι...κατάφερε να διεκδικήσει έναν (ανοίκειο) ρόλο στην "επόμενη μέρα"  για την συγκρότηση κυβέρνησης με την ΝΔ. Βέβαια, αυτή τη φορά θα παίξει τα ρέστα του.
Οι ΑΝ.ΕΛ. ήταν ένα απ' τα δυο κόμματα, το άλλο είναι το ΚΚΕ, που υπέστη μια απ' τις μεγαλύτερες φθορές στις χθεσινές εκλογές. 
Έχασε σχεδόν 209.000 ψηφοφόρους, ήτοι περίπου το 30% της εκλογικής του δύναμης. Κατά τη γνώμη μου, οι ψηφοφόροι αυτοί πήγαν σχεδόν μονοκούκι στη ΝΔ.
Η ΧΑ διατήρησε σχεδόν ανέπαφες τις εκλογικές της δυνάμεις, καταγράφοντας "απώλειες" μόλις 16.000 ψηφοφόρων, που κατά τη γνώμη μου πήγαν κι αυτές μονοκούκι στην ΝΔ. Πράγμα που σημαίνει ότι παγιώνεται σε μια μερίδα του εκλογικού σώματος μια τάση. 
Οι χρυσαυγίτες, καλώς κακώς, κατά τη γνώμη μου πολύ κακώς, ήρθαν για να μείνουν.
Η ΔΗΜ.ΑΡ. ήταν το πιο σταθερό κόμμα ανάμεσα στις δυο εκλογικές αναμετρήσεις. Με μόλις 2.000 "απώλειες" δείχνει να είναι πια "συμπαγής" και, κατά τη γνώμη μου, στο "ταβάνι" των δυνατοτήτων της. Ούτε χάνει, ούτε προσελκύει ψηφοφόρους.
Λαμβάνοντας το...μήνυμα των εκλογών της 17/6, αποφάσισε να παίξει τον ρόλο του αριστερού ψάλτη σ' ένα κακέκτυπο της κυβέρνησης Παπαδήμου.
Το ΚΚΕ πήρε την...πανταχούσα των εκλογών αυτών. 
Με μια δραματική πτώση του ποσοστού του κατάφερε να χάσει σχεδόν τους μισούς ψηφοφόρους απ' όσους το επέλεξαν στις εκλογές του Μαΐου, ήτοι 259.000 ψήφους! Κατά τη γνώμη μου, η συντριπτική πλειονότητα των ψηφοφόρων αυτών στράφηκαν προς τον ΣΥΡΙΖΑ.
Οι Μανοτζήμεροι πήραν...γκάγκαλα!  (έστιν δίκης οφθαλμός)
Κατάφεραν να χάσουν (αθροιστικά) σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές 152.000 ψηφοφόρους, ήτοι το 54% της εκλογικής τους απήχησης. Κατά τη γνώμη μου, οι ψήφοι αυτές πήγαν μονοκούκι στην ΝΔ.
Η ΔΗΣΥ δεν συμμετείχε, ασφαλώς, στις εκλογές της 17/6, οπότε η συντριπτική πλειονότητα των 161.000 ψηφοφόρων του Μαΐου που την είχαν επιλέξει, πρέπει να πιστωθούν σχεδόν μονοκούκι στην ΝΔ.
Το ΛΑΟΣ βάρεσε οριστική διάλυση, καταγράφοντας απώλειες άλλων 86.000 ψηφοφόρων, ήτοι περίπου της μισής του εκλογικής δύναμης. Και αυτές οι ψήφοι πήγαν, κατά τη γνώμη μου, σχεδόν μονοκούκι στη ΝΔ.
Οι ΟΙΚ.ΠΡΑΣ. καταβαραθρώθηκαν, χάνοντας περίπου τα 3/5 της εκλογικής τους απήχησης, ήτοι 131.000 ψηφοφόρους, που, κατά τη γνώμη μου, κατευθύνθηκαν μαζικά προς ΣΥΡΙΖΑ.

Σε γενικές γραμμές,  οι εκλογές της 17/6 έδειξαν, κατά τη γνώμη μου, ότι η ΝΔ χτύπησε "ταβάνι".
Αντίθετα, ο ΣΥΡΙΖΑ διαμορφώνει μια ολοένα αυξανόμενη δυναμική και μάλιστα στο πιο δυναμικό και παραγωγικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, δηλαδή στην νεολαία.
Δεδομένου ότι η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜ.ΑΡ φροντίζει να...υπενθυμίζει στο κοινωνικό σώμα τι ακριβώς συνέβη κατά το προηγούμενο χρονικό διάστημα, και σαφαλώς θα επιβάλλει μια πρωτοφανή πολιτική λιτότητας, ύφεσης, κοινωνικής απορρύθμισης, εξαθλίωσης, φτώχειας κι υποτέλειας, θα ξαναδούμε σε όλο της το...μεγαλείο την τροϊκανή και γερμανική αποικιακή επιβολή, δεδομένου, τέλος πάντων, ότι η συγκυβέρνηση των πρασινομπλέ εταίρων, με μια εσάνς ρόζ, αντί μαύρου, αυτή τη φορά, δεν θα έχει απολύτως καμιά διαφορά απ' τις προηγούμενες κυβερνήσεις (ΓΑΠ και Παπαδήμου), πολύ σύντομα το κοινωνικό σώμα θα αντιληφθεί τι μεγαλειώδη (παγκοσμίως γνωστή ελληνική λέξη, που αρχίζει από "μα" και τελειώνει σε "λακία") έκανε ακόμα μια φορά (η προηγούμενη ήταν όταν, μαύρισε τον εκ Ραφήνας οκνηρό μεν, έδωσε αυτοδυναμία στον "λεφτά υπάρχουν" δε).
Όμως, τα κόζια έχουν αλλάξει και μάλιστα οριστικά. 
Τώρα πια ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καταγράψει μια ευρύτατη λαϊκή βάση και μια δυναμική, που τον τοποθετεί στην κεντρική πολιτική σκηνή, όχι πλέον σαν κόμμα διαμαρτυρίας, αλλά σαν εναλλακτική πρόταση εξουσίας. Το επόμενο διάστημα θα (πρέπει να) είναι εξαιρετικά δημιουργικό και παραγωγικό για τον ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να κατασταλάξει τις πολιτικές του και να πάψει να εμφανίζει αυτό το αλαλούμ απόψεων και γνωμών (που κατά τη γνώμη μου του στοίχισε την εκλογική νίκη), καθώς επίσης και για να παγιώσει την σχέση του με την εκλογική του βάση, κυρίως μέσα από διάφορες μορφές λαϊκής κι εργατικής πάλης.
Εν κατακλείδι, η γνώμη μου είναι πως ο ΣΥΡΙΖΑ κατέγραψε μια καταπληκτική εκλογική νίκη στις χθεσινές εκλογές. 
Κι αν δεν κατάφερε να κόψει το νήμα πρώτος, αυτό οφείλεται σε διάφορες "παιδικές κι εφηβικές ασθένειες", που τώρα θα έχει όλο τον χρόνο για να θεραπεύσει. 
Οι επόμενες εκλογές δεν θ' αργήσουν, κατά τη γνώμη μου θα γίνουν το πολύ μέχρι την άνοιξη του '13, και μέχρι τότε πρέπει νά 'μαστε απολύτως έτοιμοι και προετοιμασμένοι σε όλα τα επίπεδα, ώστε να πειστούν ακόμα περισσότεροι, και ικανοί, ψηφοφόροι, ότι η Αριστερά γενικότερα δεν αποτελεί μια ανερμάτιστη αγκιτάτσια για "ν' ανέβουμε στα κεραμίδια", αλλά μια σοβαρή και μελετημένη, εναλλακτική πρόταση εξουσίας, που εγγυάται ένα καλύτερο μέλλον τόσο για τον λαό μας μας, όσο και για την πατρίδα μας.
Στις 6/5, πολλώ δε μάλλον στις 17/6, άνοιξε μια δυναμική στον τόπο μας. 
Το πιο δημιουργικό και παραγωγικό κομμάτι του λαού μας χειραφετήθηκε πολιτικά σε μεγάλο βαθμό κι αυτή είναι μια διαδικασία μη αναστρέψιμη. Από 'δω και πέρα, μόνο προς τα εμπρός μπορούμε να πάμε. Και θα πάμε. 
Άλλωστε, δεν θ' αργήσουν να βαρέσουν τα πένθιμα σήμαντρα για την κυβερνητική εταιρεία, ό,τι κι αν μηχανευτεί για να χαλκεύσει την λαϊκή ετυμηγορία. 
Σκεφτείτε τούτο: επί δυο μήνες η Ελλάδα πάλεψε στην κάλπη, μόνο και μόνο για να επιβάλλουν κάποιοι εκ νέου μια κυβέρνηση τύπου Παπαδήμου, με μπλε πρόσημο αυτή την φορά.
Κάποιοι νομίζουν ότι μπορούν να μας κοροϊδεύουν συνέχεια, αλλά μάλλον δεν έχουν αντιληφθεί τίποτα.

ΥΓ: Έεεει, εκεί στον Περισσό. ΟΚ, ευχαριστημένοι τώρα; Όλα καλά; 
Μήπως να ξαναδείτε τη ρότα, γιατί δεν είναι στραβός ο γυαλός, ρε παιδιά, πώς να το κάνουμε δηλαδή;

Παρασκευή, 27 Απριλίου 2012

Να ξαναβρούμε τη ζωή μας...






«Μας έλεγαν όταν υποταχθείτε θα νικήσετε».
Αλιεύθηκε από το ΓΡΕΚΙ

Μια εικόνα και πάνω της τυπωμένοι, στίχοι από το «Σκουριά και Aρμύρα», του 1989, σε ποίηση του Γιώργου Σεφέρη κάνει το γύρο του Facebook τις τελευταίες ώρες.

Με ένα μήνυμα: να μην κατεβάσουμε το κεφάλι, να μην εγκαταλείψουμε την προσπάθεια...

Η εικόνα έχει εκατοντάδες likes και κοινοποιήσεις...

Ένα σπουδαίο μήνυμα - πικρό ίσως -, ένα συγκινητικό κάλεσμα για αλλαγή:


«Mας έλεγαν θα νικήσετε όταν υποταχθείτε.
Yποταχθήκαμε και βρήκαμε τη στάχτη.
Mας έλεγαν θα νικήσετε όταν αγαπήσετε.
Aγαπήσαμε και βρήκαμε τη στάχτη.
Mας έλεγαν θα νικήσετε όταν εγκαταλείψετε τη ζωή σας.
Bρήκαμε τη στάχτη.
Mένει να ξαναβρούμε τη ζωή μας
Tώρα που δεν έχουμε πια τίποτα»


Γιώργος Σεφέρης 

Τετάρτη, 25 Απριλίου 2012

Μπορούμε;


Σόιμπλε: Το δημοσιονομικό σύμφωνο θα επικυρωθεί από όλες τις χώρες
Αλιεύθηκε από τα ΕΠΙΚΑΙΡΑ


Σίγουρος πως το ευρωπαϊκό δημοσιονομικό σύμφωνο "θα επικυρωθεί από όλες τις χώρες", όποιος και αν είναι ο επόμενος πρόεδρος της Γαλλίας, δήλωσε σήμερα ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος επανέλαβε την αντίθεσή του προς τα ευρωομόλογα, που ζητεί ο Φρανσουά Ολάντ.
(...)
Ο Φρανσουά Ολάντ επιθυμεί επίσης την έκδοση "ευρωομολόγων", δηλαδή την αμοιβαιοποίηση του χρέους στη ζώνη του ευρώ για να αποτραπεί η επίθεση των χρηματο-πιστωτικών αγορών προς ορισμένες χώρες.
Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) κάλεσε επίσης τη Γερμανία να δεχτεί αυτή τη λύση.
"Σαν να μπορούσε αυτό να πείσει το ισπανικό και το ιταλικό κοινοβούλιο, να λάβουν τις δύσκολες αποφάσεις που απαιτούνται" δήλωσε ειρωνικά ο κ. Σόιμπλε. "Νομίζω ότι αυτή είναι η λάθος λύση", τόνισε, επικαλούμενος για παράδειγμα τη μείωση των ελλειμμάτων στη Γερμανία, που όπως είπε είναι ο καλύτερος τρόπος για να υποστηριχθεί η ανάπτυξη της.
Βρίσκουν και τα κάνουν οι φρίτσηδες...
Φαντάζεστε να τολμούσε, αυτό το ανθρωπάκι, να απευθύνει τέτοιου είδους ειρωνείες σε μια Γαλλία του Ντε Γκωλ ή του Μιτεράν;
Το έχω γράψει πολλές φορές, πως η Ελλάδα, κι όλος ο ευρωπαϊκός Νότος, δεν φαλίρισε οικονομικά, φαλίρισε πρωτίστως πολιτικά. Η Γερμανία κατάφερε με την ευρωζώνη ό,τι δεν κατάφερε άλλοτε με την Βέρμαχτ: να καθυποτάξει την Ευρώπη.
Κάποτε ο "ζωτικός χώρος" της "Μεγάλης Γερμανίας" ήσαν οι ουκρανικές στέπες, τώρα είναι ο ευρωπαϊκός Νότος. Δεν χρειάζονται πλέον στούκας, οι Γερμανοί κρατούν το τραπεζικό και νομισματικό σύστημα της Ευρώπης απ' τους όρχεις, ενώ οι "σοβαρές" γερμανικές επιχειρήσεις, τύπου MIESENS, κρατούν απ' τους όρχεις όλο σχεδόν το συστημικό πολιτικό προσωπικό των PIIGS. "Το χρήμα κινεί τον κόσμο", ενίοτε τον υποδουλώνει κιόλας.
Το αλαζονικό ανθρωπάκι αισθάνεται αρκετά ισχυρό για να προκαλεί τους πάντες, ξεχνώντας (;) πως η "πειθαρχημένη" Γερμανία παραβιάζει πρώτη απ' όλες τους όρους της συνθήκης του Μαάστριχ, πως κουβαλάει ένα κολοσσιαίο δημόσιο χρέος, πως τα πλεονάσματα της είναι στην ουσία τα ελλείμματα των ατυχών της εταίρων.
Αλήθεια, τι ακριβώς προσφέρει αυτή την στιγμή η Γερμανία στην υπόθεση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης;
Απολύτως τίποτα, αντιθέτως, το γερμανικό άχθος συντρίβει ολόκληρους ευρωπαϊκούς λαούς και κράτη, ίσα για να παραμείνουν τα χαρτιά της Γερμανίας ΑΑΑ και να μπορεί να δανείζεται φτηνά.
Μα, δεν μας είπε το ανθρωπάκι, για ποιον λόγο θα πρέπει τελικά να καταφεύγει σε δημόσιο δανεισμό η "κραταιά" Γερμανία, γιατί δεν δίνει πρώτη εκείνη το "αυτάρκες" παράδειγμα; Να σας θυμίσω μόνο ότι πολύ πρόσφατα, με το που έβηξαν τα εργατικά συνδικάτα, η Γερμανία έδωσε μια γενναία αύξηση της τάξης του 6,3% στα δυο εκατομμύρια δημοσίους υπαλλήλους της.
"Γιατί μπορεί", θα απαντήσουν ορισμένοι αδιόρθωτοι ιθαγενείς: "Ίσα κι όμοια είμαστε;"
Ναι, μπορεί, γιατί εμείς της δίνουμε αυτήν την δυνατότητα.
Γιατί της έχουμε εκχωρήσει τη δυνατότητα να ελέγχει απόλυτα, και φυσικά κατά το συμφέρον της, όλα τα οικονομικά και δημοσιονομικά εργαλεία της Ευρώπης, γιατί μια ολόκληρη σειρά από ευρωπαϊκά κράτη παριστάνουν τα υποζύγια του "παίκτη Γερμανία".
Αλλά στον τόπο μου λένε: "Το χωριό μπορεί να ζήσει χωρίς την πόλη, η πόλη δεν ζει χωρίς το χωριό".
Αν ο ευρωπαϊκός Νότος θέλει να επιβιώσει, αν δεν έχουμε βυθισθεί όλοι μας σε μια αυτοκτονική κατατονία, η μοναδική λύση είναι μια Λατινική Ένωση ή μια Μεσογειακή Ένωση, που θα απομονώσει την Γερμανία και τους δορυφόρους της.
Μπορεί να "ζήσει" η νότιος Ευρώπη χωρίς την Γερμανία και τη λίγκα της;
Ασφαλώς και μπορεί!
Μπορεί να "ζήσει" η Γερμανία κι η λίγκα της χωρίς τα νοτιοευρωπαϊκά υποζύγια;
Όχι, δεν μπορεί!
Το χρήμα κινεί τον κόσμο, καθώς είπαμε, και μια "απόσχιση" της νότιας Ευρώπης, προεξάρχουσας της Γαλλίας, απ' το γερμανικό τζάγκερνοτ θα κόστιζε στην βορειοευρωπαϊκή λίγκα τρισεκατομμύρια, αλλά κυρίως την ηγεμονική θέση της Γερμανίας στο πενταπολικό γεωστρατηγικό παιχνίδι.
Το ανθρωπάκι, καθώς κι όλη η αγοραία παρασυναγωγή, τα γνωρίζουν όλα αυτά.
Εξ' ου κι έχουν εξαπολύσει μια επικοινωνιακή τρομοκρατία εναντίον των "απείθαρχων" Ελλήνων, αλλά και των "άτακτων" Γάλλων. Τρέμουν, κυριολεκτικά, μπροστά στο ενδεχόμενο ο ευρωπαϊκός Νότος να δει κάποια στιγμή την αλήθεια, ότι δηλαδή πραγματική αιτία της ευρωπαϊκής "κακοδαιμονίας" είναι η γερμανική αλαζονεία.
Από πολλές απόψεις, ο Σόιμπλε είναι η προσωποποίηση αυτής της αλαζονείας, είναι "το πρόσωπο" της Γερμανίας στην "νέα εποχή".
Η Ελλάδα μπορεί να επιβιώσει πέρα κι έξω απ' αυτή την καταδυνάστευση, πρέπει να το πιστέψουμε όλοι μας.
"Μπορούμε", πράγματι, αλλά δεν μπορούμε αλυσοδεμένοι. Το ίδιο μπορεί κι η Ισπανία, η Πορτογαλία, ιδιαίτερα η Γαλλία, όλος ο ευρωπαϊκός Νότος "μπορεί", αρκεί να ξεφύγει απ' τη λογική των κουίσλινγκ και του pourquoi, αρκεί να ξεφύγει απ' τον πολιτικό νανισμό, τύπου Σαρκοζί, και τον πολιτικό δωσιλογισμό.
Πέρα απ' όλα τ' άλλα, εμείς οι Έλληνες πρέπει να αποφασίσουμε ορθολογικά.
Η πρόταση Σόιμπλε, αυτή είναι τελικά η "πρόταση θέσεων" του επιχώριου εντεταλμένου συστήματος, ισοδυναμεί με τον αφανισμό μας.
Όχι μεταφορικά, κυριολεκτικά.
Το ανθρωπάκι μας καλεί να αυτοκτονήσουμε για να μη χαλάσουμε τους σχεδιασμούς της "Μεγάλης Γερμανίας". Τα ψευτοδιλήμματα και τα τελεσίγραφα πάνε κι έρχονται κι η προπαγάνδα του τρόμου επιχειρεί να ποδηγετήσει, όχι τη βούληση, αλλά τη λογική των υπόδουλων.
Σκεφτείτε, όμως.
Αν η Ελλάδα είναι ένα "αμελητέο μέγεθος", αν "μας κάνουν χάρη" που ασχολούνται μαζί μας, αν έχουν "εκνευριστεί" με την απείθειά μας, αν είμαστε "άχρηστοι", "τεμπέληδες", "αντιπαραγωγικοί", "τσαμπατζήδες", αν "δεν τους συμφέρει" που διαθέτουν κεφάλαια στο "βαρέλι δίχως πάτο" Ελλάδα, αν, τέλος πάντων, τους έχουμε ζαλίσει τους όρχεις και τους δημιουργούμε μονίμως προβλήματα, γιατί δεν μας δίνουν μια κλωτσιά να πάμε απ' εκεί πού 'ρθαμε;
Γιατί το βορειοευρωπαϊκό κονκλάβιο πονοκεφαλιάζει διαρκώς με τους "μητσάρες", γιατί δεν μας εκδιώκουν, καθώς λένε ότι θα κάνουν στην περίπτωση που "δεν συμμορφωθούμε προς τας υποδείξεις", τώρα ή πριν από πέντε μήνες, γιατί έχουν τέτοια πρεμούρα να μας "σώσουν" την ίδια στιγμή που μας φτύνουν, μας λοιδορούν και μας οικτίρουν;
Αν, καθώς μας λένε, η Ελλάδα αντιπροσωπεύει ένα...γενετήσιο αδένα στην ευρωπαϊκή οικονομία, αν είμαστε οι "κακοί δαίμονες" του ευρώ, αν αποτελούμε ένα μόνιμο κι απείθαρχο βαλκανικό βαρίδι στα φτεροπόδαρα της ευρωζώνης, αν η "διάσωσή μας" τους κοστίζει, καθώς μας λένε, "πολύ ακριβά", τότε γιατί ασχολούνται καν;
Μη νομίζετε ότι είναι τίποτα καλόκαρδοι κι αλληλέγγυοι εταίροι;
Όχι, παίδες, σάυλοκ είναι.
Δεν είναι τα φράγκα τους που θέλουν πίσω, κι απειλούν ότι τάχα θα μας κόψουν μια λίμπρα σάρκας ακριβώς δίπλα απ' την καρδιά μας στην περίπτωση που δεν τους ξεχρεώσουμε, είναι ότι μια Ελλάδα που θα αρνηθεί να καταστεί μπανανία, μια Ελλάδα που θα αρνηθεί να συνθηκολογήσει στην νέα γερμανική "επιχείρηση Μαρίτα", θα αποτελέσει τη θρυαλλίδα καταιγιστικών πολιτικών αλλαγών στην Ευρώπη, θα τους χαλάσει "τη σούπα". Θα τους κοστίσει απίστευτα μύρια, αλλά, κυρίως, θα τους ακυρώσει το γεωπολιτικό τους πλάνο.
Υπάρχει καλύτερο μέλλον για μας και την πατρίδα μας.
Υπάρχει ένα μέλλον χωρίς αλυσίδες στα πόδια και λαιμαριά στο σβέρκο, κυρίως υπάρχει ένα μέλλον ανάκαμψης, ανάπτυξης και προκοπής, ένα μέλλον πολιτικής και οικονομικής αυτοτέλειας, ένα μέλλον αξιοπρέπειας, ένα μέλλον επιβίωσης.
Ναι, μπορούμε, αλλά για να μπορέσουμε πρέπει πρώτα να απελευθερωθούμε.

Κυριακή, 22 Απριλίου 2012

Αυτή τη φορά, ας το σκεφτούμε καλά...



Τα 12 και 1 ερωτήματα για τις εκλογές...
Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου.

Αλιεύθηκε από το press-gr

Στις παρακάτω αράδες θα παρουσιάσω εποπτικά τα δώδεκα βασικά ερωτήματα των εκλογών - τα οποία ίσως και άλλοι έχουν στο πίσω μέρος του κεφαλιού τους - και θα πάρω θέση σε αυτά «αποφθεγματικώς».
Πρόκειται για εκδήλωση μιας έντιμης στάσης και ανυπόκριτης συμπεριφοράς , προς όλους τους διαδικτυακούς φίλους, τους οποίους έτυχε να ταλαιπωρήσει ο πολιτικός μου στοχασμός την τελευταία πενταετία. Μετά από αυτά θα αποχωρήσω. Τώρα είναι η ώρα να μιλήσουν όσοι διεκδικούν την ψήφο του Έλληνα πολίτη.

1. Τι είδους εκλογές είναι αυτές;

Πρόκειται για απολύτως ιδιαίτερες εκλογές που θα κρίνουν καθοριστικά την εξέλιξη του ηγεμονικού φαινομένου στην Ελλάδα, την μορφή μιας νέας μεταπολίτευσης, καθώς και την δυναμική στην πολιτική τροχιά της ΕΕ, υπό γερμανική ηγεσία (περιφερειακή ηγεμονία), η οποία συστήνει μια ιδιαίτερη μορφή νεοφιλελευθερισμού, γνωστού ως «γερμανικού-νεοφιλελευθερισμού», απόλυτα συναφούς με την νέα οικονομική πολιτική στις ΗΠΑ.

2. Ποια είναι η κρίσιμη μάζα των εκλογών;

Ο βαθμός αποδυνάμωσης του δικομματικού συστήματος διακυβέρνησης και αν αυτή (αποδυνάμωση) χαρακτηριστεί ως αριστερή ή δεξιά στροφή, τόσο με ποιοτικά όσο και ποσοτικά ασφαλώς κριτήρια.

3. Θα κριθεί η παραμονή μας στην ευρωζώνη;

Όχι στην πραγματικότητα (με ρεαλιστικά στοιχεία) , αν και τα αποτελέσματα θα μπορούσαν να αποτελέσουν πρόσχημα νομιμοποίησης σχεδίων περαιτέρω απομόνωσης της Ελλάδας στην ΕΕ, ειδικής σχέσης με την ευρωζώνη και προσωρινής εισαγωγής μιας μορφής διπλού νομισματικού συστήματος. Αυτό θα προκαλούσε μια νέα πραγματικότητα, από την οποία δεν είμαστε μακριά, και η οποία παραδόξως φαντάζει πιο κοντά εάν κυβερνήσει ένας Μεγάλος Συνασπισμός (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ).

4. Θα προκληθεί χάος από πιθανή δραματική αποδυνάμωση του δικομματισμού;

Το χάος προκαλείται ήδη από την ουσιαστική πολιτική αποδυνάμωση του δικομματισμού και του διακυβερνητικού του μοντέλου (διαπλοκή), μετά την διαδικασία χρεοκοπίας στην οποία κατέληξε το καθεστώς. Το χάος είναι κοινωνικό και ωφελείται στην διαδικασία απορρύθμισης που επέλεξε το καθεστώς στην Ελλάδα. Ορθότερα, στην διαδικασία υποβάθμισης και μεταμοντέρνας υποτέλειας που επιβλήθηκε στην χώρα από τους ξένους εγγυητές της σταθερότητας του καθεστώτος στην χώρα μας. Η συντεταγμένη χρεοκοπία είναι μια μάλλον κακοσχεδιασμένη διαδικασία διαχείρισης του χάους στην Ελλάδα, η οποία όπως όλα δείχνουν θα προκαλέσει εκτεταμένη καταστροφή των μεσαίων στρωμάτων. Το χάος δεν μπορεί να αποφευχθεί, το ζήτημα είναι ποιες πολιτικές δυνάμεις θα μπορούσαν να αναδιαρθρώσουν το ηγεμονικό και παραγωγικό μοντέλο σε μια δημοκρατική και αυτοκυβερνητική βάση.

5. Θα κρίνουν οι εκλογές το κοινωνικό μοντέλο;

Ασφαλώς. Η διάρθρωση της νέας βουλής θα το επηρεάσει άμεσα, δίχως να υπάρχουν σοβαρές προϋποθέσεις ανατροπής της νεοφιλελεύθερης τροχιάς (Liberal, Anglo-Saxon, Welfare Model), εάν δεν συγκροτηθεί αριστερή-κοινωνική κυβέρνηση.

6. Είναι το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας, πρόβλημα ανάπτυξης;

Όχι. Είναι σοβαρό πρόβλημα παραγωγικής διάρθρωσης (αποβιομηχάνισης και χρόνιας παραμέλησης του πρωτογενούς τομέα), αναδιανομής, κακοδιοίκησης, διαφθοράς, τεχνολογικής υποδομής και διαπλοκής, και πλέον χρηματοδότησης και μορφής επενδύσεων.

7. Φταίει η ένταξή μας στην ευρωζώνη για την πτώχευση;

Ναι, αν και όχι απόλυτα. Οι ελληνικές ελίτ, διέπραξαν «έγκλημα», με τον τρόπο ένταξής μας στην ζώνη του ευρώ, ενώ τεράστια ευθύνη έχουν οι θεσμοί της ΕΕ, η γερμανική κυβέρνηση και η διοίκηση των ΗΠΑ.

8. Είναι η ΕΕ παράγοντας δυστυχίας και αποκλεισμού για τους Έλληνες;

Ναι, με την σημερινή της μορφή.

9. Πρέπει η Ελλάδα να επιδιώξει την έξοδό της από την ΕΕ;

Το ερώτημα είναι αφελές με όρους πολιτικοδιοικητικούς, νομικούς και διεθνούς πολιτικής. Το βέβαιο είναι ότι από την συγκεκριμένη θεσμική και διακυβερνητική διάρθρωση της ΕΕ και λαμβάνοντας υπόψη την μορφή χρεοκοπίας, η χώρα μας πνίγεται από τούτη την μορφή μεταμοντερνισμού στην Ευρώπη. Η χρεοκοπία διαμορφώνει με ρεαλιστικούς όρους δυναμική απομάκρυνσης της Ελλάδας από την ΕΕ και όχι το αντίστροφο, όπως νομίζουν πολλοί θεωρητικοί του Institutionalism και Neo-institutionalism.

10. Ψηφίζουμε για «ευρώ ή δραχμή» και «παραμονή ή έξοδο από την ΕΕ»;

Όχι, σε καμία περίπτωση: δεν έχει πάρει τέτοια μορφή η διαπάλη των πολιτικών ελίτ, ούτε έχει υπάρξει οργάνωση της κοινωνίας για επαναστατική ανατροπή του καθεστώτος. Τα ζητήματα αυτά δεν επιλύονται έτσι. Άλλωστε τα ερωτήματα αυτά προβληματίζουν τους περισσότερους ευρωπαίους σήμερα, ενώ διαμορφώνουν μια εντελώς νέα, μεταμοντέρνα, ιδεολογική αποκρυστάλλωση του πολιτικού φαινομένου σε όλη την ήπειρο, είτε από αριστερά, είτε από δεξιά, ακόμη και από εκείνους που δεν καταλαβαίνουν τι είναι μετανεωτερικότητα και απλώς την καταριούνται. Η επόμενη επανάσταση θα είναι εναντίον της συγκεκριμένης ηγεμονικής διάστασης της μετανεωτερικότητας, αλλά σε κάθε περίπτωση θα είναι και η ίδια μεταμοντέρνα, επιδιώκοντας την εγκαθίδρυση ενός εναλλακτικού ηγεμονικού μοντέλου, που καμία σχέση δεν θα έχει με πολιτικές-επαναστατικές αναπαραστάσεις της βιομηχανικής εποχής. Τέτοιου είδους επανάσταση δεν μπορεί να ξεκινήσει από την σημερινή Ελλάδα, αλλά αυτό δεν αποκλείει την πιθανότητα η χώρα μας να αποτελέσει την θρυαλλίδα της πρώτης μεταμοντέρνας σύγκρουσης στον κόσμο.

11. Γιατί επιτέλους ψηφίζουμε;

Kατ’ αρχήν για να σώσουμε τα δημοκρατικά προσχήματα, παράλληλα με τους παράγοντες του ελληνικού καθεστώτος και τους θεσμικούς ή/και παραθεσμικούς πάτρωνές του από το εξωτερικό. Ψηφίζουμε για να ορίσουμε μακροπολιτικά την χρεοκοπία του ελληνικού κράτους και να συμβάλουμε στην διαμόρφωση μιας νέας μορφής διακυβέρνησης - δεν μπορεί πλέον να μην είναι νέα, ασχέτως αν αποτελείται από παλαιούς ή «καινούργιους» πολιτικούς παράγοντες. Ψηφίζουμε, όμως επιπλέον, για να δώσουμε ιδεολογικά-εθνικά χαρακτηριστικά στον αγώνα της ελληνικής κοινωνίας για χειραφέτηση και αυτοπροσδιορισμό. Η ιδεολογική, κανονιστική προσέγγιση: «έξω από την ΕΕ», είναι ορθότατη στάση για τους Έλληνες εργαζόμενους και ανέργους, μόνον που από μόνη της δεν σημαίνει τίποτε πολιτικά, εκτός βέβαια από την ενδεχόμενη υποστήριξη πολιτικών φορέων που κατεβαίνουν στις εκλογές με αυτό το σύνθημα. Το ζήτημα είναι ποιες πολιτικές συνθήκες διαμορφώνονται ρεαλιστικά (ηγεμονικά) για να αποτελέσουν αυτές οι εκλογές, σημείωση διάλυσης ενός οικοδομήματος βαθιά αντιδραστικού και αντιδημοκρατικού όπως η σημερινή ΕΕ. (Προσοχή, η ΕΕ είναι ένας ελεεινός μεταμοντέρνος θεσμός, σύγχρονων αποκλεισμών, αλλά η εκλογική «καταγγελία» αυτού του θεσμού δεν σημαίνει άρνηση της προοπτικής πολιτικής ενοποίησης της Ευρώπης. Το αντίθετο, ίσως, σημαίνει στο βαθμό που επικρατήσουν αριστερές-φιλελεύθερες δυνάμεις). Μόνον η δραματική άνοδος των αριστερών δυνάμεων στις εκλογές θα μπορούσε να προσφέρει αυτή την σημείωση, η οποία στο κάτω-κάτω της γραφής θα βελτίωνε την διαπραγματευτική θέση της χώρας μας στον διεθνή και ενδο-ευρωπαϊκό ανταγωνισμό - στο βαθμό ασφαλώς που επικρατούσαν σοβαροί άνθρωποι στις ηγεσίες της αριστεράς και έπαυε η υπερεκδήλωση του αριστερισμού, ως στοιχείο εμπορευματοποίησης της ιδεολογίας. Ψηφίζουμε λοιπόν για να ταράξουμε τα ύδατα στην Ευρώπη, στην χρηματαγορά και στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, αλλά και για την θεμελίωση μιας νέας εσωτερικής ηγεμονίας στον τόπο υπέρ της (ποιοτικής) ευημερίας των δύο-τρίτων της κοινωνίας. Και τούτο, ας μην αυταπατώμεθα, στο βαθμό που επισυμβεί θα γίνει «από επάνω» και όχι από την βάση και ας λένε τα αριστερά κόμματα ότι λαϊκιστική σαχλαμάρα επιθυμούν προεκλογικά!

12. Υπάρχει ρεαλιστικό ενδεχόμενο να σχηματιστεί αριστερή κυβέρνηση ως αποτέλεσμα των εκλογών;

Όχι. Αν και το καλό για την ελληνική κοινωνία θεμελιώνεται αποκλειστικά εντός αυτής της άλλης πιθανότητας. Ποιοι ζημίωσαν αυτή την άλλη πιθανότητα; Αναζητήστε τους! Γιατί το κάνανε; Όχι ασφαλώς για ιδεολογικούς λόγους. «Τιμωρήστε» την «μικρή», με ποιοτικούς όρους, αριστερά, δίνοντας στις ηγεσίες της την δυνατότητα να σχηματίσουν κυβέρνηση. Αλλάξτε με την ψήφο σας τα δεδομένα και το πλαίσιο ασφάλειας του κάθε πολιτικού παράγοντα!

Τα παραπάνω ερωτήματα και οι απαντήσεις που ακολούθησαν, συντάχθηκαν με αυτόματη γραφή, δίχως ιδιαίτερη μεθοδολογική φροντίδα. Έτσι ακριβώς όπως μου ήρθαν στα δάχτυλα από το πίσω μέρος του κεφαλιού μου.
Το έκανα (επέλεξα) συνειδητά και φαντάζομαι οι φίλοι αναγνώστες να καταλαβαίνουν το γιατί.
Το ερώτημα που δεν μπορώ να απαντήσω ακόμη είναι: άραγε, πόσο έχει επηρεάσει η κρίση την πολιτική συνείδηση του Έλληνα και πώς αυτή θα αποκρυσταλλωθεί ως βούληση μέσω της συγκεκριμένης μορφής πολιτικής συμμετοχής;
Έχει τούτη οδηγήσει σε αυτοκριτική και αναθεώρηση της μικρο-και μακρο-πολιτικής του στάσης; Οδηγεί η κρίση σε έναν παροξυσμό συντηρητισμού ή υπάρχουν σπέρματα αναδόμησης της προοδευτικής-κοινωνικής ταυτότητας και συμπεριφοράς σε ένα σοβαρό Κράτος Δικαίου, όπου το δημοκρατικό παράδοξο (ισότητα-ελευθερία) θα αντιμετωπισθεί πολιτικά σε ένα ανώτερο επίπεδο κοινωνικής οργάνωσης;
Οι εκλογές θα δείξουν την κατεύθυνση….

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2012

Μια μάχη ζωής...

Ο δημοσκοπικός πίνακας αλιευμένος από τη real.

Τελικά, ίσως και να υπάρχει ακόμα μια ελπίδα γι' αυτόν τον τόπο, ίσως, την τελευταία έστω στιγμή, να μην ξοφλήσουμε οριστικά ως λαός.
Να σημειώσω μόνο ότι το δίπολο: ψήφος θέσεων VS ψήφος διαμαρτυρίας, είναι ασφαλώς φαλκίδευση.
Σαν "ψήφο θέσεων" τα συστημικά χαλκεία προπαγανδίζουν την "πρόταση" υλοποίησης των μνημονιακών πολιτικών, όπως ακριβώς υπαγορεύονται στο εντεταλμένο πολιτικό προσωπικό της πρασινομπλέ εταιρείας από τα κονκλάβια των Βρυξελλών και της Φρανκφούρτης.
Γιατί οι συστημικές πολιτικές θεραπαινίδες δεν απεμπόλησαν μόνον το δικαίωμα της πολιτικής κυριαρχίας του λαού μας στον τόπο του, το δικαίωμα δηλαδή να σχεδιάζονται και να υλοποιούνται πολιτικές στην Αθήνα προς όφελος του ελληνικού λαού και της Ελλάδας, αλλά ακόμα κι αυτό το δικαίωμα της διαχείρισης των εντολών που λαμβάνουν έξωθεν.
Κι αυτή τη δουλεία την αποδέχτηκαν εφ' όρου ζωής, την υπέγραψαν μια και δυο και τρεις φορές, μέχρι που να μην απομείνει η παραμικρή αμφιβολία σε κανέναν, πλην ασφαλώς μερικών ανίατων ιθαγενών, ότι μιλάμε για ανδρείκελα, για κουίσλινγκ. Σαν "πρόταση", αυτός ο εσμός των εντεταλμένων, παρουσιάζουν το σχέδιό τους για να διατηρήσουν μια σχέση εξουσίας στο (νεο)Γραικυλιστάν, έστω και σαν ιταμοί "γκαουλάιτερς" του ελληνικού λαού.
Αυτή είναι η επιλογή περί "ψήφου θέσεων", που η συστημική προπαγάνδα με δόλιο τρόπο ταυτίζει με την επιλογή ενός απ' τα κόμματα της μνημονιακής πτέρυγας, στην πραγματικότητα μια πρόταση απόλυτης υποτέλειας, απόλυτης εκχώρησης κάθε κυριαρχικού δικαιώματος, κάθε εθνικής ανεξαρτησίας και, κυρίως, μια πρόταση κυριολεκτικού αφανισμού της ελληνικής κοινωνίας, και της Ελλάδας, προς χάριν αλλότριων και ιδιοτελών συμφερόντων.
Ας μην έχουμε την παραμικρή αμφιβολία, πρόκειται για μια "realpolitik" πρόταση κοινωνικού και εθνικού ολοκαυτώματος. Και τα θύματα αυτού του ολοκαυτώματος δεν θα είναι κάποιοι άλλοι, κάπου αλλού, θα είμαστε εμείς οι ίδιοι. Μας το λένε και μας το λένε κατάμουτρα!
Αλλά ταυτόχρονα μας θεωρούν τόσο κουτούς, τόσο αβυσσαλέα ηλίθιους, που πιστεύουν ότι ακόμα κι έτσι θα βρεθούν αρκετοί ενοχικοί ιθαγενείς, που θα νομιμοποιήσουν εκλογικά τους ολετήρες τους και μάλιστα με βαθμό ανοησίας τέτοιον, ώστε να δώσουν την δυνατότητα στην εντεταλμένη πολιτική εταιρεία να ξανακυβερνήσει σε μια (νέα) κατοχική κυβέρνηση συνεργασίας.
Αυτή είναι, εν ολίγοις, η πρόταση περί "ψήφου θέσεων", στην ουσία μια πρόταση αυτοχειρίας.
Δυστυχώς γι' αυτές τις λέρες, ωστόσο, κι ευτυχώς για μας, φαίνεται πως ο ελληνικός λαός ξυπνά και χειραφετείται μέσα από μια, ομολογουμένως επώδυνη, ζύμωση.
Οι διαρκείς πτωτικές τάσεις της εταιρείας δείχνουν ότι οι Έλληνες δεν τσιμπάνε πλέον, οι δε ηλίθιοι και τα πελατάκια δεν επαρκούν.
Το μεγάλο κοινωνικό και πολιτικό στοίχημα είναι αυτή η κοινωνική ζύμωση, αυτή η πολιτική χειραφέτηση, να διαρκέσει μέχρι τις εκλογές και να παγιωθεί σε πολιτική τάση και κοινωνική δυναμική. Το πιο δύσκολο απ' όλα είναι να καταφέρουμε να αντισταθούμε μέχρι το τέλος στην συστημική προπαγανδιστική λαίλαπα: "σοκ και δέος", να ξεπεράσουμε τα, γνωστά πλέον, ψευτοδιλήμματα, το δόκανα, τις ξόβεργες και τις μούφες τους.
Στη μάχη της οπισθοφυλακής, που δίνουν οι εγχώριοι πεμπτοφαλαγγίτες, έχουν την αμέριστη υποστήριξη των ξένων εντολοδόχων τους, που σε καθημερινή βάση πλέον προβαίνουν σε επικοινωνιακή τρομοκρατία εναντίον του ελληνικού λαού. Αν, ωστόσο, καταφέρουμε να συνειδητοποιήσουμε το απλό, ότι δηλαδή το συμφέρον του λαού μας, το δικό μας συμφέρον δηλαδή, είναι αντιδιαμετρικά αντίθετο απ' τις υποδείξεις της κάθε Λαγκάρντ, της κάθε Μέρκελ, του κάθε Ρεν, του κάθε Μπαρόζο, του κάθε τραπεζίτη, του κάθε κόρακα της αγοράς, του εγχώριου εντολοδόχου, του κάθε δυνάστη μας δηλαδή και, κυρίως, αν αποφασίσουμε να αντιπαλέψουμε μέχρι το τέλος την τελευταία έφοδο των εφεδρειών της συστημικής οπισθοφυλακής, τότε, στις 6 Μαΐου θα έχουμε πετύχει μια ιστορική νίκη για τους εαυτούς μας και την πατρίδα μας.
Μια νίκη σε μια μάχη τόσο σημαντική, όσο ένας εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας.
Και πάνω απ' όλα μια νίκη σε μια μάχη ζωής, της δικιάς μας ζωής και των παιδιών μας.

Τετάρτη, 11 Απριλίου 2012

Σαν να ήμασταν πραγματικά ελεύθεροι...

 Ένας άνδρας ξεκινά μια συνηθισμένη μέρα στην δουλειά.
 Αλιεύθηκε από το TVXS

Ένα animation του Santiago “Bou” Grasso, δημιουργού που έχει τιμηθεί με πάνω από 100 διεθνή βραβεία. Μια παραγωγή του Αργεντίνικου studio OpusBoo.
Μια απεικόνιση του εργασιακού τοπίου. Άνθρωποι οι οποίοι έχουν αναγκαστεί να εργάζονται τόσο μηχανικά, που στο τέλος δε διαφέρουν και πολύ από τα αντικείμενα. Άνθρωποι αντικείμενα που σταδιακά αντιμετωπίζουν και τους άλλους σαν τέτοια. 
Και δεν συμβαίνει μόνο μόνο στην εργασία μας η αλλοτρίωση αυτή, είναι όλη η σφαίρα του κοινωνικού που χαρακτηρίζεται πλέον απ' αυτή την πραγμοποίηση.
Μας μαθαίνουν να αποδεχόμαστε τον "ρόλο μας", σαν άβουλα και μηχανικά ενεργούμενα, σαν αθύρματα. Κι όσο αποδεχόμαστε τον ρόλο αυτό, του "ικανοποιημένου σκλάβου", τόσο μεγαλύτερη και στυγνότερη θα είναι η επιβολή, η καταπίεση, η αυθαιρεσία, ο υποβιβασμός της ανθρώπινης φύσης. Όσο επιλέγουμε (;) να συμπεριφερόμαστε και να ενεργούμε σαν ανελεύθεροι, τόσο θα βιώνουμε την στέρηση της ελευθερίας, τόσο μεγαλύτερη θα γίνεται η δυστυχία μας: η δυστυχία του να είσαι άβουλος, αμέτοχος, απαθής.
Μπορούν να γίνουν θαύματα, μπορεί ν' αλλάξει μεμιάς ο κόσμος, να γίνει με μια ξαφνική, ριζοσπαστική επανάσταση ένας κόσμος δικαιότερος, ιδανικός, ένας κόσμος Ανθρώπινος;
Όχι, δεν μπορεί.
Θέλει δουλειά, αγώνα, θέλει προσωπικές και συλλογικές θυσίες, θέλει πρωτίστως μια συνειδησιακή επανάσταση:
Ν' αρχίσουμε όλοι μας να συμπεριφερόμαστε και να λειτουργούμε σαν να ήμασταν πραγματικά ελεύθεροι.
Εκεί όπου επιλέγουμε για να κοιτάμε, εκεί θα φτάσουμε στο τέλος.
Είναι οι μικρές, καθημερινές μα κυρίως συνειδητές δράσεις, που αλλάζουν τον εαυτό μας. Κι αλλάζοντας τον εαυτό μας, μπορούμε ν' αλλάξουμε τον κόσμο όλο. 
Η επαναστατική δράση δεν είναι απαραίτητο να στοχεύει στην εκθρόνιση των κυβερνήσεων.
Απόπειρες που δημιουργούν αυτόνομες κοινότητες απέναντι στην εξουσία (χρησιμοποιώντας τον ορισμό του Καστοριάδη εδώ: τέτοιες που να αυτοθεσμίζονται, που να δημιουργούν συλλογικά τους δικούς τους κανόνες ή αρχές λειτουργίας, και συνεχώς να τους επανεξετάζουν), θα μπορούσαν εξ' ορισμού, να είναι επαναστατικές δράσεις. 
Και η ιστορία μας δείχνει ότι η συνεχής συσσώρευση τέτοιων δράσεων είναι δυνατόν να αλλάξει (σχεδόν) τα πάντα. 

 D. Graeber, Αποσπάσματα μιας Αναρχικής Ανθρωπολογίας, εκδ. ΣΤΑΣΕΙ ΕΚΠΙΠΤΟΝΤΕΣ , Αθήνα, 2007, σ. 49. 

Ας μη μείνουμε απαθείς κι αυτή τη φορά, ας μην παραμείνουμε αμέτοχοι, ας μη γίνουμε συνένοχοι στον ίδιο μας τον όλεθρο. Κάθε κοινωνική πράξη, κάθε πολιτική δράση, κάθε συνειδητή ψήφος μετράει και μετράει πολύ. Κι αυτό που δεν μπορεί να καταφέρει ο καθένας μας μονάχος του, μπορούμε να το καταφέρουμε όλοι μαζί. Αρκεί να το πιστέψουμε και νά 'μαστε όλοι μας εκεί, όλοι παρόντες στον αγώνα για τη ζωή μας, στον αγώνα για να πάρουμε πίσω την ελευθερία και την αξιοπρέπειά μας απ' εκείνους που μας ξεπούλησαν στο αγοραίο παζάρι:

Συμμέτοχοι κι όχι συνένοχοι

Δευτέρα, 9 Απριλίου 2012

Το δίλημμα...


Η μόνη πραγματικά συμφέρουσα εναλλακτική πολιτική, για την πατρίδα και τον λαό μας, είναι να αρνηθεί η Ελλάδα το "ελληνικό πρόβλημα" και τις επ' αυτού ρυθμίσεις του Βερολίνου, των Βρυξελλών και του ΔΝΤ.
Το πρόβλημα είναι ευρωπαϊκό, είναι πρόβλημα βαθειά συστημικό.
Αυτό είναι το δίλημμα, αν υπάρχει τελικά οποιοδήποτε δίλημμα, που θα κληθούμε σε λίγο να απαντήσουμε.
Πρέπει κάποια στιγμή ν' αντισταθούμε δυναμικά, τόσο απέναντι στους σχεδιασμούς του "κάστρου της Φρανκφούρτης", της βορειοευρωπαϊκής λίγκας δηλαδή, όσο κι απέναντι στις εγχώριες μαριονέτες, που δεν δίστασαν στιγμή, ούτε και θα διστάσουν στο μέλλον, να καταστρέψουν κυριολεκτικά την Ελλάδα και τους Έλληνες προκειμένου να εξυπηρετήσουν ιδιοτελή κι αλλότρια συμφέροντα. Αυτή η παρλαπίπα, που συχνά πυκνά ακούγεται, όχι μόνο από κάτι γελωτοποιούς τύπου Σόιμπλε, αλλά κι από κάτι...πρόθυμους "δικούς μας", ότι ήρθε η ώρα για την Ελλάδα να "πληρώσει τον λογαριασμό" για τα χρόνια που διαβιούσε μια "ζωή πέραν των δυνατοτήτων της", πρέπει να πάψει. Πρέπει να σταματήσουμε να φερόμαστε σαν υποτελείς, σαν δούλοι, και ν' αρχίσουμε να σκεφτόμαστε αν μη τι άλλο λογικά. Αν μας έχει απομείνει ένας τρόπος για να μην οδηγηθούμε στην πλήρη καταστροφή, αυτός δεν είναι άλλος παρά να πάψουμε να αποδεχόμαστε τον ρόλο τους ευρωπαϊκού πειραματόζωου. Τα Μνημόνια αποδείχτηκαν, όχι στη θεωρία μα στην πράξη, αδιέξοδα και καταστροφικά. Μας το λένε ξεκάθαρα οι ίδιοι αυτοί, οι αγοραίοι κόρακες, πως σε τίποτα δεν ωφελούν τον τόπο και τον λαό μας, αντίθετα, βουλιάζουν, κάθε μέρα που περνάει όλο και περισσότερο, την Ελλάδα σ' ένα καθοδικό σπιράλ ύφεσης, ανεργίας, οικονομικού στραγγαλισμού, κοινωνικής απορρύθμισης και απόλυτης υποτέλειας.
Αυτό το τελευταίο, η υποτέλεια, είναι και το κλειδί όλης αυτής της απίστευτης μπαλαφάρας.
Ήδη οι υπόλοιπες χώρες των PIIGS προετοιμάζονται για την συνολική απόρριψη ρυθμίσεων "τύπου Ελλάδας". Δεν είναι τόσο οι μνημονιακές ρυθμίσεις που τρομάζουν τους υπόλοιπους νοτιοευρωπαϊκούς λαούς, που στενάζουν ήδη κάτω απ' την γερμανική μπότα, όσο η ελληνική πολιτική ευτέλεια, η "ελληνική δειλία". Έχουμε καταντήσει παράδειγμα προς αποφυγή, όχι τόσο για την οικονομική μας "συμπεριφορά" (μην ακούτε τους αθεράπευτα ενοχικούς, δεν υπάρχει ούτε μια ευρωπαϊκή χώρα που να μην μετήλθε ακριβώς τις ίδιες πρακτικές μ' εμάς, όλα αυτά τα χρόνια της φούσκας του "εύκολου χρήματος"), όσο για την παντελή ανικανότητά μας να υπερασπίσουμε, έστω κατ' ελάχιστο, το εθνικό και λαϊκό μας συμφέρον απέναντι στους σχεδιασμούς και τις ορέξεις των νεοφιλελεύθερων ιερατείων.
Η Ελλάδα παραδόθηκε αμαχητί, πριν ακόμα ξεκινήσει ο "πόλεμος". Παραδόθηκε άνευ όρων κι έκτοτε παραδίδεται κάθε μέρα σ' έναν διαρκή εξευτελισμό, που όμοιό του δεν έχει γνωρίζει άλλος λαός της γης.
Ποια, η Ελλάδα...
Είναι στο χέρι μας, κυριολεκτικά, όχι μόνο να διαψεύσουμε εκείνους που μας θεωρούν δειλούς, εκείνους που δηλώνουν ότι ξοφλήσαμε ως λαός, αλλά να πάρουμε τις ζωές μας ξανά στα χέρια μας, να αποδείξουμε ότι δεν παρασιτούμε σε βάρος της ιστορίας μας. Η λύση, η μοναδική λύση, είναι μια:
Να αρνηθούμε τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και τις ρυθμίσεις των Μνημονίων και να προχωρήσουμε σε άρνηση του δημόσιου χρέους μας και συνολική αναδιαπραγμάτευση του, ενώ ταυτόχρονα να μετατοπίσουμε το κέντρο των βασικών πολιτικών μας επιλογών προς κοινωνιοκεντρικότερες κατευθύνσεις.
Ας μην υποκύψουμε στα παπαγαλάκια, τα χαλκεία και τα σκύβαλα, που προσπαθούν να μας πείσουν ότι κάτι τέτοιο θα σήμαινε τον "Αρμαγεδδώνα", ακριβώς αντίθετα είναι τα πράγματα.
Η Ελλάδα έχει πλέον μπροστά της μόνο δύσκολες επιλογές.
Οι επιλογές των Μνημονίων μας οδηγούν, όχι μόνο σε ολοκληρωτικό οικονομικό και κοινωνικό αφανισμό, αλλά σε μια ανείπωτη κατάσταση δουλείας· στην πραγματικότητα θα μετατραπούμε σε μια εγγύς περιφέρεια του ευρωπαϊκού Βορρά, κουλήδες στην ίδια μας την πατρίδα.
Ο άλλος δρόμος, αυτός της άρνησης του χρέους, θα έχει ασφαλώς κάποιες οδυνηρές συνέπειες, κυρίως μια κρίση πληθωρισμού, αλλά οι συνέπειες αυτές, όπως πολύ πρόσφατα έχει αποδειχτεί, θα είναι βραχυπρόθεσμες, ενώ πολύ γρήγορα η χώρα θα ανακάμψει, θα πάρει ανάσες. Αυτή η άρνηση του χρέους πρέπει να γίνει εντός ευρωζώνης, πράγμα που κατατρομοκρατεί τους μοχθηρούς μας "εταίρους". Το νόμισμα της Ελλάδα είναι το ευρώ και μ' αυτό το νόμισμα πρέπει να προβεί στις όποιες πολιτικές και οικονομικές της αποφάσεις. Η βορειοευρωπαϊκή λίγκα τρέμει κυριολεκτικά ένα τέτοιο ενδεχόμενο, εξ' ου και μας βομβαρδίζει καθημερινά με απειλές και μαύρη προπαγάνδα, μας καλεί να "συμμορφωθούμε", αλλιώς...
Αλλιώς...όρχεις καπλαμά, παίδες!
Τίποτα δεν μπορούν να μας κάνουν, ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ.
Θα μας κόψουν λέει τη χρηματοδότηση.
Ποια χρηματοδότηση, εκείνη δια της οποίας εξοφλούνται τα προηγούμενα δάνεια; Ας την κόψουν.
Έτσι κι αλλιώς, ούτε ένα σεντ απ' την χρηματοδότηση αυτή δεν πάει προς όφελος της ελληνικής κοινωνίας. Ακόμα κι όσα πλεονάσματα θα καταφέρουμε ενδεχομένως να εξοικονομήσουμε μελλοντικά, κυριολεκτικά με το αίμα μας, τα όποια πλεονάσματα ενδεχομένως προκύψουν στους μελλοντικούς προϋπολογισμούς της χώρας, ακόμα κι αυτά θα πάνε στις τσέπες των σάυλοκ μέσω του διαβόητου "ειδικού λογαριασμού".
Θα μας διώξουν, λένε, τόσο απ' την ευρωζώνη, όσο κι απ' την ΕΕ.
Ας τολμήσουν, αυτό θέλουμε κι εμείς!
Μη μασάτε απ' την προπαγάνδα τους, να μας διώξουν ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ. Το θέλουν ήδη, θα το είχαν κάνει προ πολλού, αλλά, πρώτον, δεν υπάρχει τρόπος και, δεύτερον, δεν τους συμφέρει.
Γιατί;
Γιατί ο μόνος τρόπος για να μας "διώξουν", είναι στη θέση της ευρωζώνης να δημιουργήσουν μια άλλη νομισματική ένωση, στην ουσία να καταργήσουν το ευρώ. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, ωστόσο, αυτόματα το ελληνικό δημόσιο χρέος δραχμοποιείται! Καταλαβαίνετε, φαντάζομαι, ότι αυτό είναι ένα εφιαλτικό σενάριο για τους τοκογλύφους εταίρους μας. Την ίδια στιγμή,σε μια τέτοια περίπτωση το διεθνές αγοραίο οικοδόμημα θα συνταραχθεί εκ θεμελίων, ο χειρότερός τους εφιάλτης λέμε!
Ταυτόχρονα, μια τέτοια εξέλιξη θα έλυνε τα χέρια της Ελλάδας, η οποία πλέον θα μπορούσε να αναζητήσει νέες στρατηγικές συμμαχίες, νέες πηγές χρηματοδότησης, μια νέα τοποθέτηση πάνω στη διεθνή σκακιέρα.
Αυτό που συμφέρει τους "εταίρους" μας, είναι η Ελλάδα θα φύγει "οικειοθελώς" απ' την ευρωζώνη, εκεί μας σπρώχνουν.
Ας μην πέσουμε στις παγίδες που στήνουν οι εντεταλμένοι υπάλληλοι και τα φερέφωνα, η Ελλάδα είναι μια πλούσια χώρα, δυνητικά κατά πολύ πλουσιότερη απ' την Αργεντινή, και θα μπορούσε να βγει, μέσα σε λίγους μόνο μήνες, απ' το πηγάδι στο οποίο μας έχουν ρίξει.
Το πρόβλημά μας δεν είναι οικονομικό, παίδες, είναι ξεκάθαρα κι αμιγώς πολιτικό.
Αν το κατανοήσουμε αυτό, αν τολμήσουμε, τότε όλα θ' αλλάξουν μονομιάς, όλα θα βρουν τον δρόμο τους κι εμείς θα ξαναπάρουμε πίσω τις ζωές μας και την πατρίδα μας.
Όσο συμπεριφερόμαστε και λειτουργούμε σαν πρόβατα επί σφαγή, έτσι θα μας αντιμετωπίζουν κι αυτό θα είναι το ριζικό μας. Στο χέρι μας είναι να πάψουμε να βελάζουμε, να πάψουμε να λειτουργούμε σαν δούλοι.
Τον Μάιο, σ' εμάς που έτυχε να ζήσουμε σε μια ρωγμή της ιστορίας, θα μας δοθεί μια μοναδική επιλογή, θα κληθούμε να πάρουμε θέση σ' ένα ιστορικό διακύβευμα:
Ή να επιβιώσουμε, και να ξαναπάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας, ή να αφανιστούμε.
Άλλη ευκαιρία δεν θα υπάρξει, οπότε ας σκεφτεί ο καθένας μας πάρα πολύ προσεκτικά τι θα πράξει την Κυριακή των εκλογών.

Τρίτη, 3 Απριλίου 2012

Αντιλογική...

Τα αντινέα, εν πολλοίς ο ιδεολογικός μηχανισμός της σαμαρικής πτέρυγας της νουδου, μας δίνουν μια γεύση της προεκλογικής "λογικής", που θα απολαύσουμε εντός των ημερών.
Antinews: Σας επικρίνουν ότι εγκαταλείψατε την αντιμνημονιακή πολιτική και η ΝΔ έγινε μνημονιακό κόμμα.

Σαμαράς: Η πολιτική μου δεν άλλαξε. Η πολιτική μου, δυστυχώς, δικαιώθηκε. Έλεγα, από την πρώτη στιγμή -και ήμουν μόνος μου τότε, αρχιτέκτονας εγώ του αγώνα του αντιμνημονιακού- ότι «προσέξτε, εκεί που την πάτε την Ελλάδα, θα πέσει στο γκρεμό». Έφτασε η Ελλάδα στο γκρεμό. Εγώ έπρεπε να της τραβήξω μια για να πέσει στο γκρεμό, να τη ρίξω; Ο ρεαλισμός και η πολιτική υπευθυνότητα απαίτησαν, εκείνη τη στιγμή, να κάνουμε αυτό το οποίο θα έκανε ο κάθε σωστός Έλληνας. Και τι ήταν αυτό; Σας θυμίζω ότι, στις 27 Οκτωβρίου, είπαμε τότε – και όλοι αυτοί, που σήμερα κάνουν τους αντιρρησίες, δεν έφεραν καμία αντίρρηση- ότι φτάσαμε στο σημείο που το τεράστιο χρέος έκανε το κούρεμα και την καινούργια δανειακή σύμβαση αναπόφευκτα πράγματα. Φτάσαμε στο σημείο του αναπόφευκτου. Ως εκ τούτου, με το που έγινε αυτό και με το που ακολούθησε το τραγικότερο όλων, που ήταν η δήλωση Παπανδρέου για δημοψήφισμα, δεν υπήρχε παρά μόνο η υποχρέωση να εμποδίσω αυτό το κατρακύλισμα του τόπου για πάντα. Και τι κάναμε; Πρώτα απ’ όλα, αγωνιστήκαμε για μια σύμβαση, η οποία δεν έχει καμία σχέση με το Μνημόνιο. Το 1ο Μνημόνιο, σας θυμίζω, πρώτον, δεν μείωνε το χρέος μας, δεν το κούρεψε. Τώρα κουρεύτηκε. Στο 1ο Μνημόνιο τα επιτόκια ήταν πάρα πολύ ψηλά, πάνω από 5%. Τώρα, είναι κάτω από 2,5%. Άρα, το κόστος είναι πολύ μικρότερο και θα έχουμε κάποια κέρδη να δώσουμε εκεί που μπορούμε. Τρίτον, και ενώ πετάχτηκε ένα κομμάτι του χρέους στο μέλλον, θα μπορούμε να το πληρώσουμε πολύ αργότερα. Κάτι τέτοιο δεν υπήρχε στο 1ο Μνημόνιο. Και, εν πάση περιπτώσει, στο 1ο Μνημόνιο δεν υπήρχε ποτέ η απειλή ότι θα μας βγάλουν από το ευρώ να πάμε στη δραχμή. Τώρα ήταν προ των πυλών, το να φύγουμε από το ευρώ και να πάμε στη δραχμή. Και να σας πω κάτι; Θα μπορούσα, εκείνη τη στιγμή, να έλεγα «δεν ακούσατε την πολιτική μου, δεν θελήσατε να κάνετε αυτό που σας έλεγα, εγώ δικαιώθηκα, προχωράω σε αυτή τη γραμμή και ας πέσει η Ελλάδα κάτω». Ξέρετε πόσο απέχει το «ωσαννά» από το «σταύρωσον»; Μια βδομάδα στην Ελλάδα. Θα χειροκροτάγανε την 1η εβδομάδα και όταν μετά δεν θα βρίσκανε ούτε σύνταξη, ούτε μισθό, ούτε νοσοκομειακό να πάει κάποιον στο νοσοκομείο, επειδή δεν θα είχε βενζίνη, θα ήταν ο Σαμαράς υπεύθυνος. Δεν έπρεπε αυτό να το αφήσω να γίνει. Βεβαίως, το μνημόνιο δεν σώζει την Ελλάδα, αλλά την βυθίζει σε φαύλο κύκλο ύφεσης. Η ΝΔ χαράσσει στρατηγική απαλλαγής από το μνημόνιο και τις δεσμεύσεις του, όχι για να επιστρέψουμε στην σπατάλη και τη χαλάρωση, αλλά για να βγούμε από την κρίση, με ανάπτυξη, στηριζόμενοι στις δικές μας δυνάμεις. Θα χαράξουμε μια πολιτική διέξοδο, για να βγούμε μιαν ώρα αρχύτερα από το Μνημόνιο και τις δεσμεύσεις του. Με άμεση προτεραιότητα μέτρα που τονώνουν την οικονομία και μειώνουν τις επιπτώσεις τις ύφεσης. Μέτρα μηδενικού κόστους, που δεν τα απαγορεύει το Μνημόνιο και δεν τα αρνείται η τρόικα… Με συστηματική αξιοποίηση της δημόσιας ακίνητης περιουσίας, ώστε να μπορέσουμε να βγούμε από την ανάγκη του έκτακτου δανεισμού και από τις δεσμεύσεις του Μνημονίου. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα επιστρέψουμε στη σπατάλη και στη δημοσιονομική χαλάρωση. Σημαίνει, όμως, ότι θα μπορέσουμε να πάρουμε μέτρα ανάπτυξης, ανταγωνιστικότητας και αποκατάστασης της κοινωνικής δικαιοσύνης. Για να βάλουμε τη χώρα σε ανοδική τροχιά. Γιατί μπορούμε να βγούμε από το φαύλο κύκλο – από τη μαύρη τρύπα - της ατέλειωτης ύφεσης, χωρίς να πτωχεύσουμε. Φτάνει να στηριχθούμε στις δικές μας δυνάμεις. Κι αυτός είναι ο πυρήνας της στρατηγικής μας. Αυτό είναι το κεντρικό μήνυμα της Νέας Μεταπολίτευσης: Να στηριχθούμε στις δικές μας δυνάμεις για να ξεπεράσουμε την κρίση.
Σε όσους απ' εμάς έχουν απομείνει σώες οι φρένες, οι αντινιουζίτες παλεύουν να μας αποτρελάνουν! Τι λέει ο εν λόγω ιδεολογικός μηχανισμός, που στις επόμενες μέρες θα αποτελέσει προφανώς και την βασική προεκλογική στρατηγική της νουδου;
Ακούστε και φρίξτε.
Ότι δικαιώθηκε μεν η "αντιμνημονιακή πολιτική του", πλην δεν μπορούσε, εκεί που έφτασαν τα πράγματα, να "δώσει κι αυτός μια" και να στείλει την Ελλάδα στον γκρεμό.
Ποιον γκρεμό, αυτόν των Μνημονίων;
Δηλαδή, μας λένε οι αντινιουζίτες, τάχαμου δεν συμφωνεί σε τίποτα ο Σαμαράς με την μνημονιακή πολιτική, αλλά κάθε άλλη επιλογή, πλην των Μνημονίων, ήταν/είναι "γκρεμός".
Μα τι λέτε ρε, σε ποιους νομίζετε ότι απευθύνεστε; (ρητορική η ερώτηση)
Αν οι αποπληθωριστικές πολιτικές είναι αδιέξοδες και καταστροφικές, όπως υποστήριζε ο Πρόεδρός σας μόλις προ λίγων μηνών, το ίδιο, αν όχι περισσότερο, αδιέξοδες και καταστροφικές παραμένουν και σήμερα. Γκρεμός τότε, γκρεμός και τώρα. Αυτός είναι ο γκρεμός.
Και σ' ένα κρεσέντο ψευδολογίας και μαύρης προπαγάνδας, επιστρατεύεται (ξανά) ο "μπαμπούλας" της δραχμής:
"Ή Μνημόνιο ή δραχμή" (σαν να μας λένε: ή λαιμαριά ή ψόφος).
Πέραν του άθλιου ψεύδους (κανείς δεν μπορεί να υποχρεώσει την Ελλάδα, ή όποιο άλλο μέλος κράτος να αποχωρήσει απ' το ευρώ, παρά μόνον εάν το ίδιο το κράτος το επιθυμεί) τι διαφορετικό έλεγε επί δυο χρόνια ο Παπανδρέου; Κι αυτός τα ίδια έλεγε: ή εξαθλιωνόμαστε και υποδουλωνόμαστε ή επιστρέφουμε στη "φρίκη" της δραχμής.
Πανομοιότυποι πολιτικοί, πανομοιότυπες κι οι φάμπρικες της πολιτικής απάτης.
Και τα ψέμματα συνεχίζονται.
Αν, μας λένε οι Ηρακλειδείς, η Ελλάδα έλεγε όχι στη νέα Πράξη Υποτέλειας, τότε: "μετά δεν θα βρίσκανε ούτε σύνταξη, ούτε μισθό, ούτε νοσοκομειακό να πάει κάποιον στο νοσοκομείο, επειδή δεν θα είχε βενζίνη".
Ψέματα, ελεεινά ψέματα.
Ούτε μισό ευρώ, ούτε ένα σεντ, από τα δανεικά των Πράξεων Υποτέλειας δεν πάει για μισθούς, συντάξεις και...βενζίνες των ασθενοφόρων. Τα πάντα, μέχρι και την τελευταία δεκάρα, πάνε για την αποπληρωμή των προηγούμενων χρεών (απ' τη μια τσέπη μας τα βάζουν κι απ' την άλλη μας τα παίρνουν αυτοστιγμεί) και την ανακεφαλαιοποίηση (έτσι τη λένε τώρα την κοινωνικοποίηση της απώλειας κερδών) των τραπεζών. Κατά τα λοιπά, η Ελλάδα είναι πλέον, και για πάρα πολλά χρόνια στη συνέχεια, υποχρεωμένη να ζει ακριβώς με όσα παράγει. Κι ακόμα παραπέρα, όσα ενδεχόμενα πλεονάσματα προκύψουν στον προϋπολογισμό από τον σφαγιασμό της ελληνικής κοινωνίας, ακόμα κι αυτά θα πηγαίνουν κατ' ευθείαν στον "ειδικό λογαριασμό", κι αυτά ακόμα θα μας τα τρώνε οι διεθνείς τοκογλύφοι κι οι μοχθηροί μας εταίροι. Τ' ακούτε, βρε αντινιουζίτες; (όχι πως δεν τα ξέρετε, βεβαίως, όλα τούτα)
Και η προπαγάνδα συνεχίζει ακάθεκτη.
Η πρώτη Πράξη Υποτέλειας δεν μείωνε το χρέος, μας λένε, η δεύτερη το κάνει!
Δεν έχει όριο η στρέβλωση...
Ποιο χρέος "μειώνεται" ρε; Το χρέος αυξάνει, εκείνο που μειώνεται είναι το ΑΕΠ. Το κούρεμα το τρώνε κυρίως τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία κι οι ελληνικές τράπεζες και, φυσικά, ο ελληνικός λαός με την συνεχή και δραστική εσωτερική υποτίμηση. Η Ελλάδα πρέπει, κατά το Μνημόνιο, να φτάσει στο "επίπεδο" των νοτιοευρωπαϊκών όμορων χωρών της. Και δεν εννοούν φυσικά την Ιταλία!
Αλλά, όπως και νά 'χει, για "κούρεμα" 117 περίπου δις μας φορτώνουν 130 δις "μαλλί"! Και μάλιστα ενυπόθηκο, τ' ακούτε, ΕΝΥΠΟΘΗΚΟ!
Το ελληνικό δημόσιο χρέος από άυλο μετατράπηκε εν μια νυκτί, με τις υπογραφές των γνωστών εντολοδόχων, σε εμπράγματο. Και στο τέλος της επαχθούς οκταετίας (από τριετές έγινε οκταετές το...απαυτό που μας περιμένει), το χρέος της Ελλάδας θα είναι ακόμα μεγαλύτερο ή, εν πάση περιπτώσει, αναλογικά ίδιο μ' αυτό του 2009, ενώ η χώρα θα βουλιάζει σε μια πρωτοφανή στα χρονικά ύφεση, το ΑΕΠ θα μειώνεται δραστικά, η δημόσια περιουσία θα ξεπουλιέται μπιρ παρά, η ελληνική κοινωνία θα αποδομείται, ενώ η πολιτική κυριαρχία κι η εθνική ανεξαρτησία της χώρας έχουν ήδη απεμποληθεί "οριστικά, αμετάκλητα και άνευ όρων". Αυτό υπέγραψε, ψήφισε και θέσπισε  (και) ο Σαμαράς.
Το λένε κι οι ίδιοι, πώς θα μπορούσαν άλλωστε να κάνουν αλλιώς;
Βεβαίως, το μνημόνιο δεν σώζει την Ελλάδα, αλλά την βυθίζει σε φαύλο κύκλο ύφεσης. Η ΝΔ χαράσσει στρατηγική απαλλαγής από το μνημόνιο και τις δεσμεύσεις του, όχι για να επιστρέψουμε στην σπατάλη και τη χαλάρωση, αλλά για να βγούμε από την κρίση, με ανάπτυξη, στηριζόμενοι στις δικές μας δυνάμεις. Θα χαράξουμε μια πολιτική διέξοδο, για να βγούμε μιαν ώρα αρχύτερα από το Μνημόνιο και τις δεσμεύσεις του.
Τ' ακούτε, ρε παιδιά; Ακούτε, το φελέκι μου, τι απίθανες...θου Κύριε...μας τσαμπουνάνε οι αντινιουζίτες;
Τα μνημόνια, λένε, είναι καταστροφικά κι αδιέξοδα και βυθίζουν την Ελλάδα στον φαύλο κύκλο της ύφεσης. Αλλά ο Σαμαράς θα τ' αλλάξει όλα αυτά, θα μας απαλλάξει απ' τα μνημόνια, όταν γίνει γκουβέρνο στην μπανανία! Ρε σε ποιους τα πουλάτε αυτά;
Ο Σαμαράς δεν βρήκε το θάρρος να ψελλίσει ούτε καν μισή ένσταση, όταν βρέθηκε απλώς να στηρίζει μια (κατά τη γνώμη πολλών καθ' όλα αντισυνταγματική) κυβέρνηση συνεργασίας, θα πει "όχι" στα μνημόνια μετά;
Ρε μπας και μας είδατε αλευρωμένους και μας περάσατε για μυλωνάδες;
Ο Σαμαράς -επομένως κι η νουδού- έχει βάλει φαρδιά πλατιά την υπογραφή του σε επιστολή προς το ΔΝΤ, ότι όσο πολιτεύεται, τ' ακούτε: "όσο πολιτεύεται", δεν πρόκειται να μετακινηθεί ρούπι απ' τις μνημονιακές πολιτικές. Ούτε ρούπι κι αυτό ενυπογράφως. Τ' ακούτε, ρε Ηρακλειδείς του δουνουτουστέμματος, ούτε ρούπι! Ή μήπως δεν είναι έτσι;
Και πάμε στην κορύφωση:
Γιατί μπορούμε να βγούμε από το φαύλο κύκλο – από τη μαύρη τρύπα - της ατέλειωτης ύφεσης, χωρίς να πτωχεύσουμε. Φτάνει να στηριχθούμε στις δικές μας δυνάμεις.
Πτωχευμένοι είμαστε ήδη, ρε λεβεντόπαιδα. Αυτό πια το γνωρίζει και το καταλαβαίνει ακόμα κι ο πιο ανεγκέφαλος ιθαγενής της μπανανίας.
Πριν από μερικές αράδες, μας λέγατε ότι τα μνημόνια είναι η οδός της ύφεσης. Τώρα μας λέτε πως θα βγούμε απ' την ύφεση αυτή μέσω...μνημονίων! "Με τις δικές μας δυνάμεις" ζούμε τώρα πια, έτσι κι αλλιώς. Τι θα άλλαζε αν ο Σαμαράς δεν μήδιζε, αν δεν υπέγραφε κι αυτός την ολοκληρωτική, την έσχατη Πράξη Υποτέλειας;
Μήπως θα μας "απέκλειαν απ' τις αγορές"; Αποκλεισμένοι είμαστε ήδη, όλη η φάμπρικα του ξεπουλήματος της Ελλάδας πάνω σ' αυτό το κόλπο παίχτηκε.
Μήπως θα μας πετούσαν απ' το ευρώ; Δεν μπορούν, δεν υπάρχει τρόπος, δεν υπάρχει πρόβλεψη δεν υπάρχει ρήτρα, ποτέ δεν υπήρχε.
Έχει ή δεν έχει δικαίωμα ένα κράτος να κηρύξει ανά πάσα στιγμή στάση πληρωμών και να πάει σε συνολική αναδιαπραγμάτευση του χρέους του;
Το νόμισμα της Ελλάδας είναι το ευρώ, τι νομίζετε ότι θα συνέβαινε αν η Ελλάδα έλεγε "όχι" στα μνημόνια και προχωρούσε σε συνολική αναδιαπραγμάτευση του δημόσιου χρέους της; Να σας πω εγώ τι θα συνέβαινε. Θα κυκλοφορούσαν ευθύς οι πολυθρύλητες λίστες γνωστής πολυεθνικής εταιρείας, αυτό θα συνέβαινε.
Μπορούν, όμως, να μας "πετάξουν έξω"; Όχι, βέβαια, το μόνο που μπορούν να κάνουν, είναι να δημιουργήσουν μια νέα νομισματική ένωση με την Ελλάδα εκτός. Μας συμφέρει αυτό ή δεν μας συμφέρει; (αυτό κι αν θα μας συνέφερε)
Όσο για τον "κίνδυνο" να μας πετάξουν εκτός ΕΕ, αυτό κι αν είναι ένα γλοιώδες ψέμα, ένα ακόμα "σκιάχτρο" στην αυλή του μέσου Έλληνα τηλε-πολίτη.
Υπάρχουν κι άλλες μπαρούφες, περί "μέτρων μηδενικού κόστους" κι άλλες γνωστές...ζαππειο-αηδίες.
Στην ουσία, αυτό που συμβαίνει είναι ότι το "κάστρο της Φρανκφούρτης" και τα υπερατλαντικά ιερατεία επιχειρούν ν' αλλάξουν σύνθεση στην "ομάδα" για το δεύτερο ημίχρονο.
Θα την ξαναφάμε τη μούφα;

Σάββατο, 31 Μαρτίου 2012

Βρε άι σιχτίρ!


15 δις έχει βγάλει μέχρι τώρα η Γερμανία απ' την "ελληνική κρίση". Θέλετε μήπως να μάθετε πού πηγαίνουν;

Στη Γερμανία δίνουν αυξήσεις 6,3% στους δημοσίους υπαλλήλους.
Αλιεύθηκε από το iefimerida

Δύο εκατομμύρια εργαζόμενοι του δημόσιου τομέα στη Γερμανία θα πάρουν αύξηση 6,3% σύμφωνα με αξιωματούχο που εκπροσωπούσε την κυβέρνηση στις διαπραγματεύσεις με το συνδικάτο ver.di. των εργαζόμενων στο γερμανικό δημόσιο.

Η συμφωνία αυτή τερματίζει μια εργατική διαφορά που είχε προκαλέσει μεγάλα προβλήματα στη λειτουργία των υπηρεσιών σε όλη τη χώρα τις τελευταίες εβδομάδες.

Ο υπουργός Εσωτερικών Χανς Πέτερ Φρίντριχ που ηγείτο των συνομιλιών της κυβέρνησης με το συνδικάτο ver.di ανακοίνωσε τη συμφωνία σήμερα το πρωί, ύστερα από ολονύχτιες μισθολογικές διαπραγματεύσεις στο Πότσνταμ, ένα προάστιο του Βερολίνου.

Το συνδικάτο ver.di, ένα από τα μεγαλύτερα στη Γερμανία που εκπροσωπεί δύο εκατομμύρια εργαζόμενους στο δημόσιο τομέα, διεκδικούσε αύξηση 6,5%. Το συνδικάτο είχε απορρίψει κυβερνητική πρόταση για αύξηση 3,3%.

Η συμφωνία τερματίζει την απειλή για μεγαλύτερες κινητοποιήσεις ύστερα από τις προειδοποιήσεις για συνέχιση των απεργιών που ήδη προκάλεσαν σοβαρά προβλήματα στην μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης. Συνολικά για περίπου 9 εκατομμύρια γερμανούς εργαζόμενους διεξάγονται φέτος διαπραγματεύσεις, με τα συνδικάτα να διεκδικούν αυξήσεις αποδοχών.
(ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Την ίδια ώρα που στην πατρίδα μας έχει εξαπολυθεί ένα πρωτοφανές πογκρόμ εναντίον μισθωτών και συνταξιούχων, την ίδια ώρα που ο Έλληνας εργαζόμενος έχει καταντήσει κουλής, την ίδια ώρα που η Ελλάδα αργοπεθαίνει, μια χώρα 1,2 (επισήμως καταγεγραμμένων) ανέργων και τουλάχιστον άλλων 2 εκατομμυρίων "μερικώς απασχολήσιμων", την ίδια ώρα που η κατοχική κυβέρνηση του γραικυλιστάν μειώνει το επίδομα ανεργίας και θεσπίζει μισθούς πείνας (κυριολεκτικά), την ίδια ώρα που οι εντεταλμένοι υπάλληλοι των Βρυξελλών και του Βερολίνου, που τάχα μου καμώνονται τους Έλληνες κυβερνήτες, ετοιμάζουν αθρόες απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, την ίδια στιγμή που τα Ελληνόπουλα λιποθυμούν στα σχολεία απ' την πείνα κι ο ανθός της ελληνικής νιότης ξενιτεύεται κατά χιλιάδες, την ίδια στιγμή που στους γέροντες, τους ασθενείς και τους μη προνομιούχους της μπανανίας θα χορηγούνται γενόσημα αντί φαρμάκων, την ίδια στιγμή που οι άθλιες πολιτικές μαριονέτες του γραικυλιστάν ετοιμάζουν μείωση κατά 22% στις αποζημιώσεις λόγω απόλυσης, κι αυτές "αν, όταν κι εφόσον", την ίδια ώρα που χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις βάζουν λουκέτο κάθε μέρα κι οι ελεύθεροι επαγγελματίες ζουν μέσα στον καθημερινό ζόφο μιας οικονομίας ανύπαρκτης κι ενός εχθρικού και ληστρικού κράτους, την ίδια στιγμή που η πατρίδα μας υποδουλώνεται και ξεπουλιέται κι ο λαός μας αφανίζεται, την ίδια αυτή ώρα η Γερμανία της "δημοσιονομικής σταθερότητας" δίνει -και πολύ καλά κάνει- 6,3% αύξηση στους 2 εκατομμύρια δημοσίους υπαλλήλους της.
Τ' ακούτε μωρέ;
Εκεί πάνε οι θυσίες μας, έτσι ανταλλάσσεται το αίμα του λαού μας και το ξεπούλημα της χώρας μας: με κοινωνική ανάπτυξη στη Γερμανία!
Το δέχεστε αυτό, μπορείτε, μπορούμε να ζήσουμε μ' αυτό το βάρος;
Να ξέρουμε ότι οι άνθρωποι δίπλα μας, εμείς οι ίδιοι, όλοι μας, βυθιζόμαστε στην απόλυτη εξαθλίωση, ότι μας κάνουνε κουλήδες, κι η πατρίδα μας ξεπουλιέται μπιρ παρά για να κονομήσουν τα κοράκια της αγοράς, οι τραπεζίτες, οι Γερμανοί κι οι συστημικές θεραπαινίδες του πολιτικού μας συστήματος, την ίδια ώρα που το αίμα του λαού μας γίνεται ανάπτυξη κι ευημερία των Γερμανών;
Δεν μας εξαπάτησαν αρκετά, μωρέ, δεν είναι ώρα πια για να τους στείλουμε στο διάολο;

Παρασκευή, 23 Μαρτίου 2012

Και σιγά να μη σου πουν...


Πείτε μου Κε βουλευτά, Κε υπουργέ, Κε πολιτικάντη
Αλιεύθηκε από το ixnilasies

Συγγνώμη για την ενόχληση
Μάλλον σας χαλάω τον σχεδιασμό της προεκλογικής στρατηγικής σας τέτοιες μέρες, αλλά με πνίγουν ερωτήματα.
Πολλά ερωτήματα, ζόρικα ερωτήματα

Πείτε μου Κε υπουργέ, Κε βουλευτά, Κε πολιτικάντη
Δημόσιος υπάλληλος είμαι, καθηγητής στο επάγγελμα, μάλλον το ίδιο και στην ψυχή πια,
δεν έχω υποστήριξη από τον εργοδότη μου και οι καιροί είναι δύσκολοι
Δώστε μου την συμβουλή σας, δώστε μου τα φώτα σας

Πείτε μου Κε υπουργέ, Κε βουλευτά, Κε πολιτικάντη
Βλέπω μαθητές να μου έρχονται μαστουρωμένοι για μάθημα,
Κυνηγάω εξωσχολικούς που μπουκάρουν για να γκομενίσουν ή να κάνουν ποιος ξέρει τι νταλαβέρια πηδώντας τα κάγκελα που εδώ και χρόνια κανείς δεν ενδιαφέρεται να τα ψηλώσει λίγο και ένας μονάχα φύλακας που έχουμε δεν φτάνει
Προσπαθώ να αναπληρώσω άφαντους πατεράδες, πεθαμένους αδερφούς, χαμένους φίλους
Έχω μαθήτριες που είναι στα όρια της κατάθλιψης αφού η ανέχεια και ο θάνατος είναι η καθημερινή τους συντροφιά,

Πείτε μου Κε υπουργέ, Κε βουλευτά, Κε πολιτικάντη
Βλέπω συναδέλφους που έχουν αδυνατίσει αφύσικα μέσα σε δύο μήνες, θέλω να τους κεράσω καφέ και δεν έχω, τους βλέπω να μαραζώνουν που έχουν τα παιδιά τους άρρωστα αλλά δεν έχουν λεφτά να πάνε σε παιδίατρο επειδή οι παιδίατροι που ξέρουν δεν συνεργάζονται με ταμεία πια και δεν τους περισσεύουν τριάντα ευρώ
Έχω παπούτσια τρύπια και τρέμω μην τα πάρουν χαμπάρι οι μαθητές μου
Βλέπω μαθητές να μοιράζονται τυρόπιτα και κουλούρι
Έρχονται με τα πόδια από μακριά, επειδή δεν έχουν ούτε για το εισιτήριο
Κουβαλάνε ψυχολογικά προβλήματα και δεν μπορούμε να βοηθήσουμε
Δεν θα πάμε εκδρομές φέτος, αφού οι γονείς τους δεν αντέχουν οικονομικά, ούτε καν στους σχολικούς περιπάτους δεν έρχονται για να μην αναγκαστούν να αγοράσουν καφέ και εισιτήρια

Πείτε μου Κε βουλευτά, Κε υπουργέ, Κε πολιτικάντη·
Βλέπω και βιώνω βία από παιδιά κάθε μέρα, σε μορφές που δεν μπορούσα να φανταστώ.
Προχθές πηδώντας την μάντρα με απείλησε ένα βαποράκι περίπου είκοσι ετών, πως θα με πετύχει έξω με σιδηρογροθιά και το βούλωσε όταν του σφύριξα μέσα από τα δόντια μου πως δεν ξέρει πόση νύχτα κουβαλάω πίσω μου
Μετά γύρισα σπίτι μου και προσπάθησα να χαμογελάω στα παιδιά μου ενώ με την άκρη του ματιού μου κοίταζα να δω ποιος λογαριασμός έχει μείνει ληγμένος για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, για να πάω να τον πληρώσω με τα λεφτά από τα κάλαντά τους

Πείτε μου Κε βουλευτά, Κε υπουργέ, Κε πολιτικάντη·
Το κράτος μου χρωστά χρήματα από νόμιμη και δηλωμένη εργασία αλλά δεν μου τα δίνει.
Μου ζητάει χαράτσια όμως, μου μειώνει τον μισθό, προσπαθεί διαρκώς να μου τσακίσει την αξιοπρέπεια
Τι να κάνω, πείτε μου καλοί μου άνθρωποι;
Με κάνατε να χρωστάω και εσείς μου κόβετε κι άλλα
Δεν πεινάω ακόμη αλλά μαραζώνω από το βάρος της ευθύνης απέναντι στα παιδιά μου και στα παιδιά του κόσμου.
Το δικό σας το σινάφι με ποιο θράσος κυκλοφορεί ακόμη;
Και κάνει αστειάκια σε «καλά» εστιατόρια τύπου «Ε, τι φάγαμε πια; Ούτε μια σύνταξη…»;
Ελπίζω να μην είναι αληθές αυτό και να είναι μια κακοήθεια, γιατί αν αληθεύει, μετά πώς να μην έρθει σε σύγκρουση η ιδιότητά μου με την αρμόζουσα και επιδεικνούμενη συμπεριφορά μου;


Πείτε μου λοιπόν, με ρωτάνε τα μάτια των μαθητών μου και των παιδιών μου
Αλλά, τι να τους πω εγώ και τι να μου πείτε εσείς πια…

Σε λίγο δεν θα κρατιούνται και εσείς φυσικά, θα ζητάτε ευθύνες, υποκινητές και υπαίτιους για να μπορέσετε να απολύσετε μερικούς ακόμη

Λες και δεν έχετε καθρέπτη στα ταπεινά σπίτια σας…

Πείτε μου Κε βουλευτά, Κε υπουργέ, Κε πολιτικάντη·
Ξέρετε μήπως πόσους ρόλους πρέπει να παίζω καθημερινά;
Έχω γίνει συντηρητής πατωμάτων, τεχνίτης σπασμένων καρεκλοθρανίων, κλειδαράς, καθαριστής, κλινικός ψυχολόγος, επίτιμος επιπυραγός, γνώστης πολεμικών τεχνών, φυσιογνωμιστής, επιδιορθωτής φωτοτυπικών και χειριστής μηχανών γραφείου πάσης φύσεως, γραμματέας, κλητήρας, διατροφικός σύμβουλος, ερασιτέχνης παιδοψυχολόγος, ιδιωτικός ντετέκτιβ, υπάλληλος ληξιαρχείου, ερμηνευτής εγκυκλίων, διεκπεραιωτής ανούσιων εγγράφων με την ένδειξη «Επείγον», ειδικός ψυχολογικής υποστήριξης σαλταρισμένων συναδέλφων και απελπισμένων γονιών και πάει λέγοντας
Όχι δεν με πληρώνετε για όλα αυτά, αλλά δεν είναι θέμα χρημάτων.
Δεν επέλεξα να κάνω αυτή τη δουλειά για τα χρήματα, από μεράκι το έκανα παρατώντας καριέρα με προοπτικές.
Θέμα αξιοπρέπειας και αντοχών είναι κι ας κάνετε πως δεν καταλαβαίνετε
Και θέλετε λέει να με αξιολογήσετε;
Ελάτε όποτε θέλετε, για την ακρίβεια, ελάτε αν σας βαστάει
Αλλά θα κάτσετε μαζί μου καμιά βδομάδα για full service που λένε
Κι αν δεν το μάθατε να σας ενημερώσω και γι΄ αυτό, πως δηλαδή ότι υπάρχει ακόμη όρθιο και δεν έχει διαλυθεί σε σκόνη και θρύψαλα, βασίζεται στο φιλότιμο και την ανθρωπιά κάποιων μόνιμα ταγμένων στον ρόλο του θύματος και του κορόιδου.
Πόσο να αντέξουμε όμως πια;
Μήπως ξέρετε αν στα νέα αναλυτικά προγράμματα υπάρχει κάποια μέριμνα για Ψυχολογική Υποστήριξη μαθητών;
Καθηγητών ίσως;
Όχι ε;
Κρίμα…
Ένας φίλος μου είπε να πολιτευτώ μπας και σταματήσω να σκέφτομαι.
Πονηρή η κουβέντα του, δεν λέω, αλλά δεν θα πάρω.
Βλέπω πάνω σας τις παρενέργειες μιας τέτοιας επιλογής


Πείτε μου Κε βουλευτά, Κε υπουργέ, Κε πολιτικάντη·
Στους δρόμους που κυκλοφορείτε έχετε λάμπες, έχετε φώτα;
Περπατάει κόσμος χαλαρός; Γελάει;
Εδώ που είμαι εγώ, εδώ και καιρό, όχι
Εδώ ο κόσμος δεν προσποιείται πως όλα θα πάνε καλά, πως όλα θα φτιάξουν
Δεν προσποιείται πως έχει μέλλον.
Προσπαθεί να ρουφήξει ότι μπορεί από το παρόν γιατί δεν έχει να περιμένει τίποτα
Φεύγουν με αυξημένους ρυθμούς γνωστοί και γνωστοί γνωστών από εμφράγματα, καρκίνους, αυτοκτονίες
Και μένουμε κάποιοι να προσπαθούμε να χωρέσουμε στον επίπονο ρόλο του αναπαλαιωτή ψυχών.
Τις δικές μας να δούμε ποιος θα τις κουράρει

Κάνει νύχτα που λέτε Κε υπουργέ, Κε βουλευτά, Κε πολιτικάντη
Πολύ νύχτα
Και θα αργήσει να φύγει, το ξέρετε καλύτερα από εμάς τους απλούς ανθρώπους φαντάζομαι

Να προσέχετε στα σκοτεινά δρομάκια λοιπόν, έχουν πολλές ακάλυπτες λακκούβες, ξέχειλες θλίψη

Γιατί φυσάει και λύσσα τελευταίως στους έρημους δρόμους, μην αρπάξετε κανένα κρύο…

Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2012

Η πιο σημαντική επανάσταση είν' αυτή της συνείδησης.


Η επαναστατική δράση δεν είναι απαραίτητο να στοχεύει στην εκθρόνιση των κυβερνήσεων. Απόπειρες που δημιουργούν αυτόνομες κοινότητες απέναντι στην εξουσία (χρησιμοποιώντας τον ορισμό του Καστοριάδη εδώ: τέτοιες που να αυτοθεσμίζονται, που να δημιουργούν συλλογικά τους δικούς τους κανόνες ή αρχές λειτουργίας, και συνεχώς να τους επανεξετάζουν), θα μπορούσαν εξ' ορισμού, να είναι επαναστατικές δράσεις. Και η ιστορία μας δείχνει ότι η συνεχής συσσώρευση τέτοιων δράσεων είναι δυνατόν να αλλάξει (σχεδόν) τα πάντα.
D. Graeber, Αποσπάσματα μιας Αναρχικής Ανθρωπολογίας, εκδ. ΣΤΑΣΕΙ ΕΚΠΙΠΤΟΝΤΕΣ , Αθήνα, 2007, σ. 49.

Είναι οι μικρές, καθημερινές μα κυρίως συνειδητές δράσεις, που αλλάζουν τον εαυτό μας. Κι αλλάζοντας τον εαυτό μας, μπορούμε ν' αλλάξουμε τον κόσμο όλο.
Κι όλα αυτά δεν μπορούν να συμβούν παρά από ανθρώπους που πιστεύουν σε υψηλά ιδανικά, υπηρετούν αξίες κι εμφορούνται από υψηλό φρόνημα· δηλαδή από ανθρώπους ελεύθερους.

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2012

Ουαί τοις ηττημένοις...


Ο Αριστοτέλης στα Πολιτικά του προειδοποιεί ότι, δημοκρατία, δηλαδή εκείνο το πολίτευμα στο οποίο η λαϊκή συνέλευση του Δήμου αποφασίζει, οι πολίτες πείθονται προς τον Νόμο και τα όργανα της Πολιτείας εκτελούν, η οποία ξεπέφτει στα χέρια των δημαγωγών πολύ γρήγορα καταλήγει σε τυραννία.
Τις τελευταίες εβδομάδες παρατηρούμε, σε μια σχεδόν μετατραυματική αφασία, μια δοτή κυβέρνηση, που κατά την άποψη αρκετών κινείται εκτός συνταγματικής νομιμότητας, την οποία στηρίζουν δυο πολιτικά κόμματα τα οποία μόλις και μετά βίας κατορθώνουν να φτάσουν ένα 22%-25% επί της εκλογικής βάσης, μια κυβέρνηση δηλαδή που πανθομολογουμένως έχει προ πολλού απολέσει κάθε έννοια δημοκρατικής νομιμότητας και κοινωνικής αποδοχής, να προχωρά, και μάλιστα άρδην, στον σχεδιασμό και στην υλοποίηση μιας έξωθεν εντεταλμένης πολιτικής, και των συνακόλουθων εφαρμοστικών μέτρων, η οποία δεν βρίσκεται απλώς σε πλήρη αντίθεση προς την λαϊκή βούληση, ή εν πάση περιπτώσει φαίνεται να βρίσκεται σε δυσαρμονία προς την βούληση της λαϊκής πλειοψηφίας, αλλά είναι αντίθετη προς κάθε έννοια λογικής και εθνικού συμφέροντος.
Ενδεχομένως αρκετοί θα διαφωνήσουν με την παραπάνω κατακλείδα, θα πουν πως το εθνικό συμφέρον επιτάσσει εκείνο ή το άλλο, πως τα μνημόνια είναι ή δεν είναι μονόδρομος για τη χώρα μας, πως είμαστε ή δεν είμαστε υποχρεωμένοι ν' ακολουθήσουμε εκείνον ή τον άλλον δρόμο. Προσωπικά δεν είμαι μάντης, ούτε προφήτης κι ασφαλώς δεν έχω ούτε τις γνώσεις, ούτε την εμπειρία για να ορθοτομήσω την μια και μόνη "Αλήθεια". Γνωρίζω όμως τούτο: καθώς λέει κι ο υπέρτατος κανονιστικός Νόμος της πατρίδας μας, το Σύνταγμα της Ελλάδος, όλες οι εξουσίες υπάρχουν και πηγάζουν από τον ελληνικό λαό προς χάριν του ελληνικού έθνους. Αυτό σημαίνει, κατά την γνώμη μου, ότι, όταν τίθενται ζητήματα πρωταρχικής και ζωτικής σημασίας τόσο για το παρόν του ελληνικού λαού, όσο και για το μέλλον της πατρίδας μας, ένας και μόνον ένας μπορεί να είναι εκείνος που θα κρίνει και θ' αποφασίσει: οι Έλληνες πολίτες.
Σε οποιαδήποτε στοιχειωδώς δημοκρατική χώρα της Δύσης, οι τελευταίες εξελίξεις γύρω απ' την τελευταία δανειακή σύμβαση θα είχαν προκαλέσει εξ' αρχής την προσφυγή τουλάχιστον σ' ένα δημοψήφισμα. Ο δήθεν εκσυγχρονιστικός εσμός, μαζί με τα πάσης φύσεως νεοφιλελεύθερα σκύβαλα, μας λένε πως κάτι τέτοιο είναι...απαράδεκτο. Ο λαός μας, λένε αυτοί οι σαλτιμπάγκοι, δεν είναι "ώριμος" για τέτοιου είδους σημαντικές αποφάσεις κι ενδεχομένως θα αποφασίσει κάτι που θα τον ζημιώσει!!! Γι' αυτό, θα πρέπει πρώτα μια πεφωτισμένη πολιτική, και όχι μόνο, ελίτ να σχεδιάσει και να υλοποιήσει εκείνες τις πολιτικές, που -ξέρουν εκείνοι- είναι προς όφελος τόσο του λαού μας, όσο και της πατρίδας μας. Οι πιο ξιπασμένοι απ' αυτούς τους τυράννους -γιατί τι άλλο μπορεί να είναι;- μας λένε ότι κάπου εδώ θα πρέπει να ξεμπερδεύουμε με τις ιδεολογίες και τις αφοσιώσεις μας και να προχωρήσουμε σε μια άνευ όρων υποταγή προς τα κελεύσματα μιας Realpolitik υπαγορευμένης απ' τα κέντρα εξουσίας του Βερολίνου, των Βρυξελλών και των διεθνών τοκογλύφων και σπεκουλαδόρων, ήγουν των διαβόητων "αγορών". Ομολογούν ξεδιάντροπα, ότι η πολιτική έχασε κατά κράτος απ' την αγοραία οικονομία -ο όρος "πολιτική οικονομία" σε λίγο καιρό θα θεωρείται σχεδόν γραφικός, επομένως είναι όχι μόνον ατελέσφορο, αλλά και..."επικίνδυνο" να τίθενται τόσο σημαντικά ζητήματα εις την κρίση της λαϊκής πλέμπας!
Τέλος πάντων, ξεκίνησα να γράφω αυτό το κομμάτι με μια αίσθηση ήττας.
Νικηθήκαμε οριστικά όμως;
Έχω την εντύπωση ότι, τελικά το μόνο που θα μας σώσει, αν μας σώσει, απ' τα δίκρανα της ήττας μας είναι ο εγγενής πατριωτισμός των Ελλήνων.
Θα μου πείτε, αυτό το συναίσθημα, του πατριωτισμού, το έχουν καταντήσει ταμπέλα οι λαϊκιστές κι οι δημαγωγοί της μπανανίας μας, τον επικαλούνται οι πάντες, ακόμη κι εκείνοι που ξεπουλάνε την Ελλάδα, οι γραικύλοι κουίσλινγκ. Επίσης, ο πατριωτισμός, επειδή είναι ένα συναίσθημα που πηγάζει απ' την εθνικιστική ιδεολογία, φαίνεται πως...ταράζει την "ορθόδοξη" Αριστερά.
Πάμε, λοιπόν, απ' τα βασικά.
Ο εθνικισμός είναι μια ιδεολογία, που ουσιαστικά προσδίδει μια πρωταρχική ταυτότητα στα μέλη μιας κοινότητας. Μπορεί να μην αρέσει σε μερικούς υπερεπαναστάτες, αλλά ο εθνικισμός είναι όχι μόνον κυρίαρχη πολιτική ιδεολογία αυτή τη στιγμή, αλλά και το μοναδικό πολιτικό πλαίσιο ανάπτυξης που εξακολουθεί να πρεσβεύει την εθνική αυτοδιάθεση και την πολιτική αυτονομία των λαών.
Δεν λέω ιδεολογία, λέω πολιτικό πλαίσιο ανάπτυξης κι έχει σημασία.
Ο εθνικισμός, όπως όλες οι ιδεολογίες, έχει ποιότητες κι αιχμές, απ' τις πιο αντιδραστικές και μαύρες ως τις πιο προοδευτικές και επαναστατικές. Οι αγκυλώσεις μιας μερίδας της Αριστεράς απορρίπτουν συλλήβδην τον εθνικισμό, σαν μια κατά βάση αντιδραστική ιδεοληψία. Αυτό, όμως, έχει σαν συνέπεια να απορρίπτονται συνακόλουθα τόσο οι αντιδραστικές, όσο κι οι επαναστατικές αιχμές του εθνικισμού και κάπου εκεί συμβαίνει το κοκομπλόκο. Πώς, ας πούμε, μπορεί να διατρανώσει το ΚΚΕ την "πατριωτική" σημασία του Μεγάλου Πολέμου των Σοβιετικών, παρακάμπτοντας τις εθνικιστικές καταβολές του πατριωτισμού; Γιατί εδώ δεν μιλάμε πλέον για ταξικό πόλεμο, αλλά για την υπεράσπιση της σοβιετικής Πατρίδας. Το ίδιο συμβαίνει και με τον ΕΑΜ, το ίδιο και με το παλαιστινιακό, τό ίδιο γενικά συμβαίνει όταν, ξεκινώντας από έναν ιδεολογικοπολιτικό φονταμενταλισμό, αντιμετωπίζεις κάθε άλλη ιδεολογία και αφοσίωση μονοσήμαντα, μονολιθικά, αφοριστικά και μισαλλόδοξα.
Κάποιοι μιλούν για τον "πατριωτισμό της αστικής τάξης".
Δεν υπάρχει "πατριωτισμός της αστικής τάξης". Προφανώς εννοούν ατομικά συμφέροντα που επιχειρούν να συγκαλύψουν ανισότητες κι εκμετάλλευση πίσω απ' την επίκληση της "ενότητας του έθνους". Αυτός δεν είναι πατριωτισμός, είναι πατριδοκαπηλία, φενάκη.
Όπως δεν υπάρχει και "πατριωτισμός της εργατικής τάξης". Είναι άλλο πράγμα το ταξικό συμφέρον κι άλλο πράγμα η πατριωτική αφοσίωση.
Ο πατριωτισμός είναι ένα συναίσθημα, που γεννάται από την εθνικιστική ιδεολογία. Που θα πει, ο κάτοικος της Άνω Ραχούλας στην Μεσσηνία θεωρεί πως είναι αδελφός με τον κάτοικο της Κάτω Ραχούλας στη Θράκη κι ας μην τον έχει δει ποτέ του κι ας μην τον γνωρίζει ούτε εξ' ακοής. Αυτή η έννοια του συνανήκειν ανάμεσα σε κατά βάση αγνώστους, στη βάση μιας κοινής ιστορικής, γλωσσικής, θρησκευτικής, ηθικής και πολιτισμικής παράδοσης, είναι το εθνικιστικό κρηπίδωμα. Στη θέση του προνεωτερικού τοπικισμού, ο εθνικισμός έφερε τον νεωτερικό πατριωτισμό. Ο νεωτερικός άνθρωπος δεν αισθάνεται πλέον πως ανήκει πρωτίστως στην οικογένειά του, στο χωριό του, στην επισκοπή του, στον τσιφλικά του, αλλά στο έθνος του.
Ασφαλώς και το έθνος παραμένει μια ψυχονοηματική κατηγορία, ωστόσο δεν είναι φαντασιακή γιατί πραγματώθηκε πολιτικά, για την ακρίβεια αποτέλεσε τη βάση της νεωτερικής ιστορίας.
Απ' αυτή την πρωταρχική ταυτότητα, προκύπτει και το πατριωτικό συναίσθημα. Δεν αισθάνομαι πλέον σαν πατρίδα μου αποκλειστικά και μόνο το χωριό μου, ή την επαρχία μου, αλλά όλη την ελληνική επικράτεια, όλα τα χωριά της Ελλάδας απ' άκρου σ' άκρον. Κι επειδή η εθνική ταυτότητα είναι πρωτεύουσα, ιεραρχεί όλες τις υπόλοιπες, χωρίς ωστόσο να τις αφαιρεί. Ναι, δεν έχουν τα ίδια συμφέροντα, ούτε την ίδια ποιότητα πατριωτισμού, ο άνεργος κι ο Λάτσης, ωστόσο, αν τους ρωτήσεις και τους δυο: "τι είναι;", το πρώτο που θα σκεφτούν για να σου πουν θα είναι: "Έλληνας".
Πρωταρχική ταυτότητα.
Εγώ δεν είμαι απ' εκείνους που υποστηρίζουν ότι το εθνικό συμφέρον είναι πάνω απ' όλα, υποστηρίζω ότι τα συμφέροντα του λαού μας, το συλλογικό συμφέρον, ταυτίζεται απολύτως με το εθνικό συμφέρον.
Έτσι κι όχι ανάποδα, "με τα πόδια στη γη και το κεφάλι στον ουρανό".
Όμως ο λαός αυτός, στην συντριπτική του πλειονότητα, εννοεί τα συμφέροντά του, ακόμα και τα ταξικά, εντός του εθνικού πλαισίου. Θέλει να προκόψει και να ευημερήσει ως Έλληνας, πρωτίστως αν όχι αποκλειστικά, κι όχι σαν κομμουνιστής. Κάποιοι "ορθόδοξοι" αριστεροί του λένε, του λαού αυτού, πως είναι καραγκιόζης επειδή προτάσσει το πατριωτικό συναίσθημα έναντι της ταξικής συνείδησης.
Κάνουν λάθος, μέγα λάθος.
Ο λόγος είναι απλός. Ο Έλληνας είναι ήδη "Έλληνας για τον εαυτό του", ενώ η πλειονότητα των εργαζομένων παραμένει "εργάτης καθαυτός". Είναι θέμα αυτοσυνείδησης και θά 'πρεπε, όσοι διατείνονται ότι χρησιμοποιούν το μαρξικό εργαλείο σκέψης, να το κατανοούν απολύτως.
Στο δια ταύτα.
Σήμερα ο βασικός διαχωρισμός ανάμεσα στους Έλληνες είναι μεταξύ μνημονιακών και αντιμνημονιακών.
Το βασικό διακύβευμα, μαζί με την κοινωνική εξαθλίωση και το εργασιακό ολοκαύτωμα, είναι για τον ελληνικό λαό το ζήτημα της υποταγής. Ο Έλληνας εργαζόμενος, ή εν πάση περιπτώσει η πλειονότητα των Ελλήνων εργαζομένων, εξοργίζεται τόσο για την νεοφιλελεύθερη λαίλαπα, όσο και για την απώλεια της εθνικής μας ανεξαρτησίας και της πολιτικής μας αυτοτέλειας. Αυτή την άμεση σύνδεση, ανάμεσα στο κοινωνικό και εθνικό πρόταγμα, μια μερίδα της "ορθόδοξης" Αριστεράς αδυνατεί να την κατανοήσει.
Στην κατακλείδα, αδέρφια, ο πατριωτισμός των Ελλήνων είναι το τελευταίο οχυρό που μας έχει απομείνει, η τελευταία γραμμή άμυνας. Και, ελπίζω, είναι ακριβώς αυτό το συναίσθημα, αυτό το φρόνημα, που βρίσκεται εγγεγραμμένο στην ψυχοσύνθεση του ελληνικού λαού, το οποίο θα λειτουργήσει τελικά σαν Νέμεση στην νεοελληνική μας κάθαρση.