Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2012

Τα ρηχά νερά...


"Τα ρηχά νερά μπορεί να φαίνονται βαθιά, μόνο αν είναι θολωμένα", έγραφε κάποτε ο Γάλλος φιλόσοφος André Comte-Sponville.
Νομίζω ελάχιστοι πλέον διαφωνούν, ότι αυτή τη στιγμή παίζεται στην Ευρώπη ένα θέατρο του παραλόγου σε σχέση με την Ελλάδα. Όλοι το αντιλαμβάνονται αυτό, όλοι το διαπιστώνουν, αλλά σχεδόν κανένας δεν ψάχνει να βρει και να εξηγήσει τι ακριβώς συμβαίνει, πού αποσκοπεί όλος αυτός ο παραλογισμός, που είναι εντελώς αντίθετος με τον κλασικό ευρωπαϊκό ορθολογισμό;
Μα τι συμβαίνει επιτέλους;
Καθώς έλεγε κι ο Nietzsche, το βάρος της Αλήθειας συντρίβει τα μικρά ψεύδη.
Και για να βρει κάποιος την αλήθεια ενός φαινομένου, και τη λύση ενός προβλήματος, θα πρέπει προηγουμένως ερευνήσει και να συνειδητοποιήσει τη φύση του φαινομένου και του προβλήματος που αντιμετωπίζει.
Ας ξεκινήσουμε από μια βασική ερώτηση:
Μπορεί η Ελλάδα, γενικότερα ένα κράτος μέλος της ευρωζώνης, να χρεωκοπήσει εντός της ευρωζώνης;
Κι εδώ εννοούμε ασφαλώς την στάση πληρωμών ενός κράτους κι όχι τις διάφορες "συντεταγμένες" ή "εθελοντικές" κασκαρίκες, που σκαρφίζονται κατά καιρούς οι διάφοροι μαθητευόμενοι μάγοι της "αγοράς".
Η απάντηση είναι προφανής: Όχι, δεν μπορεί!
Γιατί;
Γιατί το ευρώ είναι κοινό νόμισμα της ευρωπαϊκής νομισματικής ένωσης, επομένως η χρεωκοπία ενός κράτους μέλους της ένωσης αυτής θα λειτουργούσε διαλυτικά, όχι μόνον γι' αυτήν καθ' αυτήν την νομισματική ένωση, αλλά και για την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση σαν πολιτικό θεσμό.
Νομίζω αυτό είναι αυτονόητο. Εξ' ου και ο "σκληρός" Σόιμπλε βγάζει μια το μαστίγιο και μια το καρότο, σε συνεργασία πάντα με την φράου και τον μουσιού, αλλά η κατακλείδα παραμένει πάντα η ίδια: η Ελλάδα πρέπει είτε να παραμείνει εντός ευρωζώνης, πειθόμενη προς τα μοχθηρά κι εκδικητικά μέτρα "εξορθολογισμού" και αποπληθωρισμού που επιτάσσουν οι εταίροι της, είτε να αποχωρήσει "οικειοθελώς" απ' την ευρωζώνη, ενδεχομένως και απ' την ΕΕ και "να τραβήξει τον δρόμο της".
Ο λόγος είναι γνωστός: δεν έχει προβλεφθεί διαδικασία αποβολής ενός κράτους μέλους ούτε απ' την ευρωζώνη, ούτε απ' την ΕΕ. Ούτε και μπορεί το Δ' Ράιχ να επιβάλλει όψιμα μια τέτοιου είδους αλλαγή στις ευρωπαϊκές συνθήκες, γιατί, πέρα απ' την Ελλάδα, "ασθενούν" επίσης μια σειρά από κράτη μέλη, μερικά μάλιστα απ' αυτά είναι "βαριά χαρτιά", όπως η Ιταλία, που δεν θα επέτρεπαν μια τέτοια γερμανική μεθόδευση σε πολιτικό επίπεδο, τουλάχιστον όχι χωρίς άμεσα ανταλλάγματα, τα οποία η Γερμανία δεν επιθυμεί ούτε καν να συζητήσει.
Έχουμε, λοιπόν, ένα δεδομένο. Η Ελλάδα, ένα κράτος ουσιαστικά πτωχευμένο, έχει δυο επιλογές:
Είτε να παραμείνει στον "σκληρό πυρήνα" της ευρωζώνης και της ΕΕ, με κόστος ένα κοινωνικό ολοκαύτωμα και την υπαγωγή της σε καθεστώς κανονικής μπανανίας, είτε να αποχωρήσει "οικειοθελώς" τόσο απ' την ευρωζώνη, όσο και απ' την ΕΕ, και να αντιμετωπίσει μόνη της την πράγματι ζοφερή προοπτική μιας άτακτης χρεωκοπίας με δραχμή.
Αυτό είναι το "δίλημμα", που μας θέτουν οι μοχθηροί εταίροι μας και τα εγχώρια εντεταλμένα όργανά τους.
Κι όμως, υπάρχει και μια τρίτη εναλλακτική:
Η Ελλάδα να κηρύξει, ή να απειλήσει πως θα κηρύξει, στάση πληρωμών εντός ευρωζώνης!
"Αδύνατον", λένε κάποιοι.
Γιατί;
Το ευρώ μπορεί να αποτελεί κοινό νόμισμα, ωστόσο τα κράτη μέλη εξακολουθούν να έχουν κυριαρχικά δικαιώματα εντός της επικράτειάς τους. Μπορεί να μην έχουμε κανέναν απολύτως λόγο στην διαμόρφωση της ενιαίας νομισματικής πολιτικής, αλλά κανείς δεν μας απαγορεύει να πάρουμε αποφάσεις που αφορούν στην εθνική οικονομική στρατηγική μας, πάντα εντός ευρωζώνης.
Αλήθεια, έχετε αναρωτηθεί τι θα συνέβαινε στην περίπτωση αυτή;
Οι μοχθηροί εταίροι μας θα είχαν μπροστά τους ένα δίλημμα, ένα πραγματικό δίλημμα αυτή τη φορά:
Είτε θα έπρεπε να διαλύσουν οι ίδιοι -κι εννοώ την βορειοευρωπαϊκή λίγκα- την ευρωζώνη, και να πάνε σε ένα άλλο ενιαίο νόμισμα της βορειοευρωπαϊκής χάνσας με ό,τι αυτό θα σήμαινε για τις χώρες αυτές, είτε να σταματήσουν να το παίζουν "Σάυλοκ" και να αναζητήσουν μια πραγματική κι εφικτή λύση του "ελληνικού προβλήματος", μια λύση δηλαδή ανάκαμψης κι ανάπτυξης, προκειμένου να μην καταρρεύσει το ίδιο το ευρώ υπό το βάρος της χρεωκοπίας ενός κράτους μέλους της ευρωζώνης.
Αλήθεια, ποιος εμποδίζει αυτή την εναλλακτική;
Νομίζω η απάντηση είναι προφανής:
Υπάρχουν πολλές, πάρα πολλές ανεξόφλητες επιταγές ενός μεγάλου μέρους του πολιτικού προσωπικού της χώρας μας προς τις γερμανικές, κυρίως, εταιρείες και πολλοί, πάρα πολλοί σκελετοί μέσα στις ντουλάπες κάποιων Ελλήνων πολιτικών.
Εξ' ου και χορεύουν όπως τους χτυπάνε το ντέφι οι Μερκοζί· σαν την αρκούδα του αρκουδιάρη.
Αλλά, ας αφήσουμε αυτά τα "συνωμοσιολογικά σενάρια" κι ας διερευνήσουμε μιαν ακόμη αλήθεια, μια ακόμα πτυχή του "ελληνικού προβλήματος".
Η πατρίδα μας κι ο λαός μας δολοφονούνται συστηματικά και μεθοδευμένα απ' το Δ' Ράιχ και τις ουρές του "κυρίως, αν όχι αποκλειστικά για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους", σωρεύοντας ασφαλώς νέα χρέη στις πλάτες του ελληνικού λαού.
100 έως 115 δις υποτίθεται ότι "κόβουν" με το περιβόητο PSI...130 μας φορτώνουν με τη νέα Πράξη Υποτέλειας!
Κάπως έτσι, μας λένε, θα φτάσουμε το 2020 στα ίδια επίπεδα σχέσης του δημόσιου χρέους προς το ΑΕΠ της χώρας, 120%, ακριβώς δηλαδή σ' εκείνο το σημείο που οδήγησε αρχικά τη χώρα στα νύχια του ΔΝΤ και της τρόικας!
Παράλογο; Προφανώς...
Θα έχουμε, όμως, λέει, πετύχει μέχρι τότε να εκμηδενίσουμε το πρωτογενές έλλειμμα της χώρας και να έχουμε πρωτογενή πλεονάσματα, οπότε μια χαρά θα μπορούμε να εξυπηρετούμε το δημόσιο χρέος της χώρας.
Άντε πάλι η εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους.
Τώρα, βέβαια, οι διάφοροι Παπακωνσταντίνου ορκίζονταν ότι το 2011 η Ελλάδα θα έμπαινε σε τροχιά ανάπτυξης, ο δε ποταπός Τόμσεν μας έλεγε ότι με το πρώτο μνημόνιο η ύφεση το 2011 θα είχε πάει στο -3,5% και φέτος θα είχε μηδενίσει. Στην πραγματικότητα, η ύφεση τρέχει με -7%, για έκτη συνεχή χρονιά, και μέχρι το τέλος του έτους αναμένεται να ξεπεράσει την ύφεση της Αργεντινής κατά την εποχή που έκανε το "μπαμ".
Εκείνο που συμβαίνει, ας το αποδεχθούμε επιτέλους, είναι πως η Ελλάδα αποτελεί το πειραματόζωο για τον παραδειγματισμό των υπόλοιπων κρατών του νέου "ζωτικού χώρου" της γερμανικής λίγκας. Κανείς δεν θέλει να μας "σώσει", αγαπητοί συνιθαγενείς μου, κανείς δε δίνει δεκάρα για το αν θα παραμείνουμε ή όχι στην ευρωζώνη, αν θα ζήσουμε ή αν θα ψοφήσουμε, για το αν το 2020 η Ελλάδα θα έχει χρέος που θ' αντιστοιχεί στο 120% του ΑΕΠ της ή στο 500% του...διαγαλαξιακού ΑΕΠ!
Όλη αυτή η λαίλαπα δεν έχει καμιά, ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΜΙΑ σχέση με το χρήμα, έχει σχέση με τον έλεγχο, με μια Νέα Τάξη των πραγμάτων μέσα σ' έναν πενταπολικό κόσμο, στον οποίο η "Μεγάλη Γερμανία" αξιώνει δυναμικά τη θέση της και πάλι μέσα από έναν ιδιότυπο αποικιακό ανταγωνισμό.
Εξ' ου και τα καμώματα του Σόιμπλε. Τώρα θέλει να του υπογράψει δήλωση γερμανικών φρονημάτων μέχρι η...Παπαρήγα κι ο Τσίπρας!!!
Κι αν, λέμε τώρα, πήγαιναν η Παπαρήγα κι ο Τσίπρας με τα γόνατα στην γερμανική πρεσβεία, ή ακόμα και στο Βερολίνο, για να υπογράψουν δήλωση γερμανικών φρονημάτων προς την ΑΕ Αγκέλα, τότε ο Σόιμπλε, και οι γερμανικές τσουλίτσες των Βρυξελλών, θα απαιτούσαν να υπογράψουν ανάλογη δήλωση όλοι οι Έλληνες κι οι Ελληνίδες άνω των έξι ετών!
Αλλά αν ακόμα κι αυτό συνέβαινε, τότε θα απαιτούσαν να παραδοθεί ως όμηρος το 1/3 του ελληνικού πληθυσμού και να κλειστεί σε στρατόπεδα εργασίας του Δ' Ράιχ σαν "εγγύηση" για την πιστή εφαρμογή της Πράξης Υποτέλειας.
Αλλά ακόμα κι αυτό αν κάναμε (μερικοί συνιθαγενείς θα ήσαν ενδεχομένως έτοιμοι να αποδεχθούν ακόμα κι ένα τέτοιο σενάριο, μη τυχόν και φανούμε "αναξιόπιστοι" προς τους πιστωτές μας και εν γένει "μπαταξήδες"· άλλωστε, ο "εθναμύντωρ" κ. Καρατζαφέρης, πριν την τελευταία του μεγαλειώδη κυβίσθιση, είχε δηλώσει πως ακόμα και τις κόρες και τους γιούς μας θα έπρεπε να εκπορνεύσουμε, προκειμένου να μην στεναχωρήσουμε την φραου Μέρκελ και τον μουσιού Σαρκοζί), τότε θα απαιτούσαν να εξολοθρεύσουμε τον υπόλοιπο πληθυσμό, γιατί δεν γίνεται να εξυπηρετεί ταυτόχρονα η Ελλάδα και τον λαό της και το χρέος της!
Τι απομένει, άραγε;
Να δείτε, πώς απάντησε κάποτε κάποιος σε τούτο 'δω το κομμάτι της ευλογημένης γης, όταν δέχτηκε ένα αντίστοιχα ευτελές τελεσίγραφο.
Α, ναι:
"Alors, c'est la guerre!"
Και δεν χρειάζονται ντουφέκια, κράνη και παλάσκες γι' αυτό το νέο μεγάλο "ΟΧΙ", που καλείται και πάλι να πει ο λαός μας.
Μόνο τόλμη, χρειάζεται, πατριωτισμός και υψηλό φρόνημα.
Τελικά, το ζήτημα είναι αν σε τούτη εδώ την πατρίδα υπάρχουν ακόμη Έλληνες, που να διαθέτουν εκείνη την τόλμη, τον πατριωτισμό και, κυρίως, την υψηλοφροσύνη για να διατρανώσουν ένα νέο, μεγάλο "ΟΧΙ" στη θέση των ευτελών "ναι", και να ξαναγράψει ο λαός μας ιστορία.

Δεν υπάρχουν σχόλια: