Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2012

Ουαί τοις ηττημένοις...


Ο Αριστοτέλης στα Πολιτικά του προειδοποιεί ότι, δημοκρατία, δηλαδή εκείνο το πολίτευμα στο οποίο η λαϊκή συνέλευση του Δήμου αποφασίζει, οι πολίτες πείθονται προς τον Νόμο και τα όργανα της Πολιτείας εκτελούν, η οποία ξεπέφτει στα χέρια των δημαγωγών πολύ γρήγορα καταλήγει σε τυραννία.
Τις τελευταίες εβδομάδες παρατηρούμε, σε μια σχεδόν μετατραυματική αφασία, μια δοτή κυβέρνηση, που κατά την άποψη αρκετών κινείται εκτός συνταγματικής νομιμότητας, την οποία στηρίζουν δυο πολιτικά κόμματα τα οποία μόλις και μετά βίας κατορθώνουν να φτάσουν ένα 22%-25% επί της εκλογικής βάσης, μια κυβέρνηση δηλαδή που πανθομολογουμένως έχει προ πολλού απολέσει κάθε έννοια δημοκρατικής νομιμότητας και κοινωνικής αποδοχής, να προχωρά, και μάλιστα άρδην, στον σχεδιασμό και στην υλοποίηση μιας έξωθεν εντεταλμένης πολιτικής, και των συνακόλουθων εφαρμοστικών μέτρων, η οποία δεν βρίσκεται απλώς σε πλήρη αντίθεση προς την λαϊκή βούληση, ή εν πάση περιπτώσει φαίνεται να βρίσκεται σε δυσαρμονία προς την βούληση της λαϊκής πλειοψηφίας, αλλά είναι αντίθετη προς κάθε έννοια λογικής και εθνικού συμφέροντος.
Ενδεχομένως αρκετοί θα διαφωνήσουν με την παραπάνω κατακλείδα, θα πουν πως το εθνικό συμφέρον επιτάσσει εκείνο ή το άλλο, πως τα μνημόνια είναι ή δεν είναι μονόδρομος για τη χώρα μας, πως είμαστε ή δεν είμαστε υποχρεωμένοι ν' ακολουθήσουμε εκείνον ή τον άλλον δρόμο. Προσωπικά δεν είμαι μάντης, ούτε προφήτης κι ασφαλώς δεν έχω ούτε τις γνώσεις, ούτε την εμπειρία για να ορθοτομήσω την μια και μόνη "Αλήθεια". Γνωρίζω όμως τούτο: καθώς λέει κι ο υπέρτατος κανονιστικός Νόμος της πατρίδας μας, το Σύνταγμα της Ελλάδος, όλες οι εξουσίες υπάρχουν και πηγάζουν από τον ελληνικό λαό προς χάριν του ελληνικού έθνους. Αυτό σημαίνει, κατά την γνώμη μου, ότι, όταν τίθενται ζητήματα πρωταρχικής και ζωτικής σημασίας τόσο για το παρόν του ελληνικού λαού, όσο και για το μέλλον της πατρίδας μας, ένας και μόνον ένας μπορεί να είναι εκείνος που θα κρίνει και θ' αποφασίσει: οι Έλληνες πολίτες.
Σε οποιαδήποτε στοιχειωδώς δημοκρατική χώρα της Δύσης, οι τελευταίες εξελίξεις γύρω απ' την τελευταία δανειακή σύμβαση θα είχαν προκαλέσει εξ' αρχής την προσφυγή τουλάχιστον σ' ένα δημοψήφισμα. Ο δήθεν εκσυγχρονιστικός εσμός, μαζί με τα πάσης φύσεως νεοφιλελεύθερα σκύβαλα, μας λένε πως κάτι τέτοιο είναι...απαράδεκτο. Ο λαός μας, λένε αυτοί οι σαλτιμπάγκοι, δεν είναι "ώριμος" για τέτοιου είδους σημαντικές αποφάσεις κι ενδεχομένως θα αποφασίσει κάτι που θα τον ζημιώσει!!! Γι' αυτό, θα πρέπει πρώτα μια πεφωτισμένη πολιτική, και όχι μόνο, ελίτ να σχεδιάσει και να υλοποιήσει εκείνες τις πολιτικές, που -ξέρουν εκείνοι- είναι προς όφελος τόσο του λαού μας, όσο και της πατρίδας μας. Οι πιο ξιπασμένοι απ' αυτούς τους τυράννους -γιατί τι άλλο μπορεί να είναι;- μας λένε ότι κάπου εδώ θα πρέπει να ξεμπερδεύουμε με τις ιδεολογίες και τις αφοσιώσεις μας και να προχωρήσουμε σε μια άνευ όρων υποταγή προς τα κελεύσματα μιας Realpolitik υπαγορευμένης απ' τα κέντρα εξουσίας του Βερολίνου, των Βρυξελλών και των διεθνών τοκογλύφων και σπεκουλαδόρων, ήγουν των διαβόητων "αγορών". Ομολογούν ξεδιάντροπα, ότι η πολιτική έχασε κατά κράτος απ' την αγοραία οικονομία -ο όρος "πολιτική οικονομία" σε λίγο καιρό θα θεωρείται σχεδόν γραφικός, επομένως είναι όχι μόνον ατελέσφορο, αλλά και..."επικίνδυνο" να τίθενται τόσο σημαντικά ζητήματα εις την κρίση της λαϊκής πλέμπας!
Τέλος πάντων, ξεκίνησα να γράφω αυτό το κομμάτι με μια αίσθηση ήττας.
Νικηθήκαμε οριστικά όμως;
Έχω την εντύπωση ότι, τελικά το μόνο που θα μας σώσει, αν μας σώσει, απ' τα δίκρανα της ήττας μας είναι ο εγγενής πατριωτισμός των Ελλήνων.
Θα μου πείτε, αυτό το συναίσθημα, του πατριωτισμού, το έχουν καταντήσει ταμπέλα οι λαϊκιστές κι οι δημαγωγοί της μπανανίας μας, τον επικαλούνται οι πάντες, ακόμη κι εκείνοι που ξεπουλάνε την Ελλάδα, οι γραικύλοι κουίσλινγκ. Επίσης, ο πατριωτισμός, επειδή είναι ένα συναίσθημα που πηγάζει απ' την εθνικιστική ιδεολογία, φαίνεται πως...ταράζει την "ορθόδοξη" Αριστερά.
Πάμε, λοιπόν, απ' τα βασικά.
Ο εθνικισμός είναι μια ιδεολογία, που ουσιαστικά προσδίδει μια πρωταρχική ταυτότητα στα μέλη μιας κοινότητας. Μπορεί να μην αρέσει σε μερικούς υπερεπαναστάτες, αλλά ο εθνικισμός είναι όχι μόνον κυρίαρχη πολιτική ιδεολογία αυτή τη στιγμή, αλλά και το μοναδικό πολιτικό πλαίσιο ανάπτυξης που εξακολουθεί να πρεσβεύει την εθνική αυτοδιάθεση και την πολιτική αυτονομία των λαών.
Δεν λέω ιδεολογία, λέω πολιτικό πλαίσιο ανάπτυξης κι έχει σημασία.
Ο εθνικισμός, όπως όλες οι ιδεολογίες, έχει ποιότητες κι αιχμές, απ' τις πιο αντιδραστικές και μαύρες ως τις πιο προοδευτικές και επαναστατικές. Οι αγκυλώσεις μιας μερίδας της Αριστεράς απορρίπτουν συλλήβδην τον εθνικισμό, σαν μια κατά βάση αντιδραστική ιδεοληψία. Αυτό, όμως, έχει σαν συνέπεια να απορρίπτονται συνακόλουθα τόσο οι αντιδραστικές, όσο κι οι επαναστατικές αιχμές του εθνικισμού και κάπου εκεί συμβαίνει το κοκομπλόκο. Πώς, ας πούμε, μπορεί να διατρανώσει το ΚΚΕ την "πατριωτική" σημασία του Μεγάλου Πολέμου των Σοβιετικών, παρακάμπτοντας τις εθνικιστικές καταβολές του πατριωτισμού; Γιατί εδώ δεν μιλάμε πλέον για ταξικό πόλεμο, αλλά για την υπεράσπιση της σοβιετικής Πατρίδας. Το ίδιο συμβαίνει και με τον ΕΑΜ, το ίδιο και με το παλαιστινιακό, τό ίδιο γενικά συμβαίνει όταν, ξεκινώντας από έναν ιδεολογικοπολιτικό φονταμενταλισμό, αντιμετωπίζεις κάθε άλλη ιδεολογία και αφοσίωση μονοσήμαντα, μονολιθικά, αφοριστικά και μισαλλόδοξα.
Κάποιοι μιλούν για τον "πατριωτισμό της αστικής τάξης".
Δεν υπάρχει "πατριωτισμός της αστικής τάξης". Προφανώς εννοούν ατομικά συμφέροντα που επιχειρούν να συγκαλύψουν ανισότητες κι εκμετάλλευση πίσω απ' την επίκληση της "ενότητας του έθνους". Αυτός δεν είναι πατριωτισμός, είναι πατριδοκαπηλία, φενάκη.
Όπως δεν υπάρχει και "πατριωτισμός της εργατικής τάξης". Είναι άλλο πράγμα το ταξικό συμφέρον κι άλλο πράγμα η πατριωτική αφοσίωση.
Ο πατριωτισμός είναι ένα συναίσθημα, που γεννάται από την εθνικιστική ιδεολογία. Που θα πει, ο κάτοικος της Άνω Ραχούλας στην Μεσσηνία θεωρεί πως είναι αδελφός με τον κάτοικο της Κάτω Ραχούλας στη Θράκη κι ας μην τον έχει δει ποτέ του κι ας μην τον γνωρίζει ούτε εξ' ακοής. Αυτή η έννοια του συνανήκειν ανάμεσα σε κατά βάση αγνώστους, στη βάση μιας κοινής ιστορικής, γλωσσικής, θρησκευτικής, ηθικής και πολιτισμικής παράδοσης, είναι το εθνικιστικό κρηπίδωμα. Στη θέση του προνεωτερικού τοπικισμού, ο εθνικισμός έφερε τον νεωτερικό πατριωτισμό. Ο νεωτερικός άνθρωπος δεν αισθάνεται πλέον πως ανήκει πρωτίστως στην οικογένειά του, στο χωριό του, στην επισκοπή του, στον τσιφλικά του, αλλά στο έθνος του.
Ασφαλώς και το έθνος παραμένει μια ψυχονοηματική κατηγορία, ωστόσο δεν είναι φαντασιακή γιατί πραγματώθηκε πολιτικά, για την ακρίβεια αποτέλεσε τη βάση της νεωτερικής ιστορίας.
Απ' αυτή την πρωταρχική ταυτότητα, προκύπτει και το πατριωτικό συναίσθημα. Δεν αισθάνομαι πλέον σαν πατρίδα μου αποκλειστικά και μόνο το χωριό μου, ή την επαρχία μου, αλλά όλη την ελληνική επικράτεια, όλα τα χωριά της Ελλάδας απ' άκρου σ' άκρον. Κι επειδή η εθνική ταυτότητα είναι πρωτεύουσα, ιεραρχεί όλες τις υπόλοιπες, χωρίς ωστόσο να τις αφαιρεί. Ναι, δεν έχουν τα ίδια συμφέροντα, ούτε την ίδια ποιότητα πατριωτισμού, ο άνεργος κι ο Λάτσης, ωστόσο, αν τους ρωτήσεις και τους δυο: "τι είναι;", το πρώτο που θα σκεφτούν για να σου πουν θα είναι: "Έλληνας".
Πρωταρχική ταυτότητα.
Εγώ δεν είμαι απ' εκείνους που υποστηρίζουν ότι το εθνικό συμφέρον είναι πάνω απ' όλα, υποστηρίζω ότι τα συμφέροντα του λαού μας, το συλλογικό συμφέρον, ταυτίζεται απολύτως με το εθνικό συμφέρον.
Έτσι κι όχι ανάποδα, "με τα πόδια στη γη και το κεφάλι στον ουρανό".
Όμως ο λαός αυτός, στην συντριπτική του πλειονότητα, εννοεί τα συμφέροντά του, ακόμα και τα ταξικά, εντός του εθνικού πλαισίου. Θέλει να προκόψει και να ευημερήσει ως Έλληνας, πρωτίστως αν όχι αποκλειστικά, κι όχι σαν κομμουνιστής. Κάποιοι "ορθόδοξοι" αριστεροί του λένε, του λαού αυτού, πως είναι καραγκιόζης επειδή προτάσσει το πατριωτικό συναίσθημα έναντι της ταξικής συνείδησης.
Κάνουν λάθος, μέγα λάθος.
Ο λόγος είναι απλός. Ο Έλληνας είναι ήδη "Έλληνας για τον εαυτό του", ενώ η πλειονότητα των εργαζομένων παραμένει "εργάτης καθαυτός". Είναι θέμα αυτοσυνείδησης και θά 'πρεπε, όσοι διατείνονται ότι χρησιμοποιούν το μαρξικό εργαλείο σκέψης, να το κατανοούν απολύτως.
Στο δια ταύτα.
Σήμερα ο βασικός διαχωρισμός ανάμεσα στους Έλληνες είναι μεταξύ μνημονιακών και αντιμνημονιακών.
Το βασικό διακύβευμα, μαζί με την κοινωνική εξαθλίωση και το εργασιακό ολοκαύτωμα, είναι για τον ελληνικό λαό το ζήτημα της υποταγής. Ο Έλληνας εργαζόμενος, ή εν πάση περιπτώσει η πλειονότητα των Ελλήνων εργαζομένων, εξοργίζεται τόσο για την νεοφιλελεύθερη λαίλαπα, όσο και για την απώλεια της εθνικής μας ανεξαρτησίας και της πολιτικής μας αυτοτέλειας. Αυτή την άμεση σύνδεση, ανάμεσα στο κοινωνικό και εθνικό πρόταγμα, μια μερίδα της "ορθόδοξης" Αριστεράς αδυνατεί να την κατανοήσει.
Στην κατακλείδα, αδέρφια, ο πατριωτισμός των Ελλήνων είναι το τελευταίο οχυρό που μας έχει απομείνει, η τελευταία γραμμή άμυνας. Και, ελπίζω, είναι ακριβώς αυτό το συναίσθημα, αυτό το φρόνημα, που βρίσκεται εγγεγραμμένο στην ψυχοσύνθεση του ελληνικού λαού, το οποίο θα λειτουργήσει τελικά σαν Νέμεση στην νεοελληνική μας κάθαρση.

Δεν υπάρχουν σχόλια: