Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2012

Η πιο σημαντική επανάσταση είν' αυτή της συνείδησης.


Η επαναστατική δράση δεν είναι απαραίτητο να στοχεύει στην εκθρόνιση των κυβερνήσεων. Απόπειρες που δημιουργούν αυτόνομες κοινότητες απέναντι στην εξουσία (χρησιμοποιώντας τον ορισμό του Καστοριάδη εδώ: τέτοιες που να αυτοθεσμίζονται, που να δημιουργούν συλλογικά τους δικούς τους κανόνες ή αρχές λειτουργίας, και συνεχώς να τους επανεξετάζουν), θα μπορούσαν εξ' ορισμού, να είναι επαναστατικές δράσεις. Και η ιστορία μας δείχνει ότι η συνεχής συσσώρευση τέτοιων δράσεων είναι δυνατόν να αλλάξει (σχεδόν) τα πάντα.
D. Graeber, Αποσπάσματα μιας Αναρχικής Ανθρωπολογίας, εκδ. ΣΤΑΣΕΙ ΕΚΠΙΠΤΟΝΤΕΣ , Αθήνα, 2007, σ. 49.

Είναι οι μικρές, καθημερινές μα κυρίως συνειδητές δράσεις, που αλλάζουν τον εαυτό μας. Κι αλλάζοντας τον εαυτό μας, μπορούμε ν' αλλάξουμε τον κόσμο όλο.
Κι όλα αυτά δεν μπορούν να συμβούν παρά από ανθρώπους που πιστεύουν σε υψηλά ιδανικά, υπηρετούν αξίες κι εμφορούνται από υψηλό φρόνημα· δηλαδή από ανθρώπους ελεύθερους.

Δεν υπάρχουν σχόλια: